मङ्गलपत्रिकाग्रहणम् — Reception of the Auspicious Marriage Invitation

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वत्तोऽस्माभिः कृपानिधे

నారదుడు పలికెను—హే విధాత బ్రహ్మా! తాతా, మహాప్రాజ్ఞా, శ్రీవిష్ణు శిష్యా, నీకు నమస్కారం. హే కృపానిధీ, నీ నుండే మేము ఈ అద్భుతమైన పవిత్ర కథను విన్నాము।

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि चरितं शशिमौलिनः । वैवाहिकं सुमाङ्गल्यं सर्वाघौघविनाशनम्

ఇప్పుడు నేను శశిమౌళి భగవాన్ శివుని చరిత్రను వినదలచుకున్నాను—ఆయన వివాహానికి సంబంధించిన పరమ శుభకరమైన, సుమంగళకరమైన కథను; అది సమస్త పాపసమూహాన్ని నశింపజేస్తుంది।

Verse 3

किं चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम् । तां श्रावय कथान्दिव्यां शङ्करस्सपरात्मनः

మంగళపత్రికను పొందిన తరువాత మహాదేవుడు ఏమి చేశాడు? పరమాత్ముడైన శంకరుని ఆ దివ్యకథను మాకు వినిపించండి।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु वत्स महाप्राज्ञ शाङ्करम्परमं यशः । यच्चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఓ వత్సా, ఓ మహాప్రాజ్ఞా! శంకరుని పరమ యశస్సును విను; మంగళపత్రికను పొందిన తరువాత మహాదేవుడు చేసినదాన్ని।

Verse 5

अथ शम्भुर्गृहीत्वा तां मुदा मंगलपत्रिकाम् । विजहास प्रहृष्टात्मा मानन्तेषां व्यधाद्विभुः

అప్పుడు శంభువు ఆనందంతో ఆ మంగళపత్రికను స్వీకరించి, హర్షితాత్ముడై చిరునవ్వు చిందించాడు; సర్వవ్యాపి ప్రభువు తనకు నమస్కరించిన వారికి గౌరవాన్ని ప్రసాదించాడు।

Verse 6

वाचयित्वा च तां सम्यग्स्वीचकार विधानतः । तज्जनन्यापयामास बहुसम्मान्य चादृतः

ఆమె చేత దానిని సరిగా చదివింపజేసి, విధివిధానంగా స్వీకరించాడు; తరువాత ఎంతో గౌరవంతో ఆమె తల్లికి వార్తను పంపించాడు।

Verse 7

उवाच सुनिवर्गांस्तान्कार्य्यं सम्यक् कृतं शुभम् । आगन्तव्यं विवाहे मे विवाहस्स्वीकृतो मया

ఆమె ఆ సద్గుణులైన వారితో చెప్పింది—“శుభకార్యం సమ్యకంగా పూర్తైంది. మీరు నా వివాహానికి తప్పక రావాలి; ఈ వివాహాన్ని నేను స్వీకరించాను.”

Verse 8

इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोः प्रहृष्टास्ते प्रणम्य तम् । परिक्रम्य ययुर्धाम शंसन्तः स्वं विधिम्परम्

శంభువు వాక్యములు విని వారు పరమానందంతో ఉల్లసించారు. ఆయనకు నమస్కరించి ప్రదక్షిణ చేసి, తమ ధామమునకు వెళ్లి, ఆయన బోధించిన పరమ విధి (ధర్మం)ను స్తుతించారు.

Verse 9

अथ देवेश्वरश्शम्भुस्सामरस्त्वां मुने द्रुतम् । लौकिकाचारमाश्रित्य महालीलाकरः प्रभुः

అప్పుడు దేవేశ్వరుడు శంభువు—సర్వులతో సమరసుడై—ఓ మునీ, త్వరగా నిన్ను సంభోదించాడు. మహాలీలాకర్త అయిన ఆ ప్రభువు, తన లీలార్థం లోకాచారాన్ని ఆశ్రయించాడు.

Verse 10

त्वमागतः परप्रीत्या प्रशंसंस्त्वं विधिम्परम् । प्रणमंश्च नतस्कन्धो विनीतात्मा कृताञ्जलिः

నీవు పరమ ప్రేమభక్తితో వచ్చి, ఆ పరమ విధి (ధర్మం)ను స్తుతిస్తున్నావు. నమస్కరిస్తూ, భుజాలు వంచి, వినయాత్ముడై, కరజోడించి భక్తితో నిలిచివున్నావు.

Verse 11

अस्तौस्सुजयशब्दान्हि समुच्चार्य मुहुर्मुहुः । निदेशं प्रार्थयंस्तस्य प्रशंसंस्त्वं विधिम्मुने

నీవు మళ్లీ మళ్లీ గట్టిగా ‘జయ జయ’ అనే మంగళశబ్దాలను ఉచ్చరించి, ఆ ప్రభువును స్తుతించి, ఓ మునీ, విధివిధాన ఉపదేశాన్ని వినయంగా ప్రార్థించితివి।

Verse 12

ततश्शंभुः प्रहृष्टात्मा दर्शयंल्लौकिकीं गतिम् । उवाच मुनिवर्य त्वां प्रीणयञ्छुभया गिरा

అనంతరం శంభువు అంతరంగానందంతో, లీలార్థం లోకరీతిని ప్రదర్శిస్తూ, శుభవాక్యాలతో నిన్ను సంతోషపరచి, ఓ మునిశ్రేష్ఠా, ఇలా పలికెను।

Verse 13

शिव उवाच । प्रीत्या शृणु मुनिश्रेष्ठ ह्यस्मत्तोऽद्य वदामि ते । ब्रुवे तत्त्वां प्रियो मे यद्भक्तराजशिरोमणिः

శివుడు పలికెను—ఓ మునిశ్రేష్ఠా! ప్రీతితో వినుము; నేడు నేనే నీతో చెప్పుచున్నాను. నీవు నాకు ప్రియుడవు; భక్తరాజులలో శిరోమణివైనందున తత్త్వమును ప్రకటించుచున్నాను।

Verse 14

कृतं महत्तपो देव्या पार्वत्या तव शासनात् । तस्यै वरो मया दत्तः पतित्वे तोषितेन वै

నీ ఆజ్ఞచేత దేవి పార్వతి మహత్తపస్సు చేసింది. దానితో సంతుష్టుడనై నేను ఆమెకు ఈ వరమిచ్చితిని—నేనే ఆమెకు పతిగా అవుతాను అని।

Verse 15

करिष्येऽहं विवाहं च तस्या वश्यो हि भक्तितः । सप्तर्षिभिस्साधितश्च तल्लग्नं शोधितं च तैः

నేను ఆమె వివాహాన్ని నిశ్చయంగా నిర్వహిస్తాను; భక్తివలన నేను నిజంగా ఆమె వశుడనయ్యాను. సప్తర్షులు శుభలగ్నాన్ని సిద్ధం చేసి, పరిశీలించి ధృవీకరించారు.

Verse 16

अद्यतस्सप्तमे चाह्नि तद्भविष्यति नारद । महोत्सवं करिष्यामि लौकिकीं गतिमाश्रितः

ఓ నారదా, నేటి నుండి ఏడవ రోజున అది జరుగుతుంది. లోకాచారాన్ని ఆశ్రయించి నేను మహోత్సవాన్ని నిర్వహిస్తాను.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य परात्मनः । प्रसन्नधीः प्रभुं नत्वा तात त्वं वाक्यमब्रवीः

బ్రహ్ముడు పలికెను—పరమాత్ముడైన శంకరుని వాక్యాలను ఇలా విని, ఓ ప్రియుడా, నీవు ప్రసన్నబుద్ధితో ప్రభువుకు నమస్కరించి తరువాత ఈ మాటలు పలికితివి.

Verse 18

नारद उवाच । भवतस्तु व्रतमिदम्भक्तवश्यो भवान्मतः । सम्यक् कृतं च भवता पार्वतीमानसेप्सितम्

నారదుడు పలికెను—మీ ఈ వ్రతము యథోచితమే; మీరు భక్తవశుడని ప్రసిద్ధి. మీరు దీనిని సమ్యకంగా ఆచరించి, పార్వతీ మనసులోని అభీష్టాన్ని నెరవేర్చితిరి।

Verse 19

कार्यं मत्सदृशं किञ्चित्कथनीयन्त्वया विभो । मत्वा स्वसेवकं मां हि कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

హే విభో, నాకు తగిన ఏదైనా కార్యమును దయచేసి చెప్పుము. నన్ను నీ సేవకుడిగా భావించి కరుణ చూపుము; నీకు నమస్కారం।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तस्तु त्वया शम्भुश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सादरं त्वां मुनीश्वर

బ్రహ్మ పలికెను—నీవు ఇలా చెప్పినప్పుడు భక్తవత్సలుడైన శంభు-శంకరుడు ప్రసన్నాత్మతో, ఓ మునీశ్వరా, నిన్ను ఆదరంతో ప్రత్యుత్తరం పలికెను।

Verse 21

शिव उवाच । विष्णुप्रभृतिदेवांश्च मुनीन्सिद्धानपि ध्रुवम् । त्वन्निमन्त्रय मद्वाण्या मुनेऽन्यानपि सर्वतः

శివుడు పలికెను—నిశ్చయంగా విష్ణువు మొదలైన దేవులను, మునులను, సిద్ధులను కూడా ఆహ్వానించు. ఓ మునీ, నా వాక్యముచే అన్ని దిక్కుల నుండీ ఇతరులందరినీ కూడా పిలువు.

Verse 22

सर्व आयान्तु सोत्साहास्सर्वशोभासमन्विताः । सस्त्रीसुतगणाः प्रीत्या मम शासनगौरवात्

అందరూ ఉత్సాహంతో, సమస్త శోభలతో అలంకృతులై రాగాక; భార్యలు, కుమారులు, పరివారగణాలతో కలిసి, నా ఆజ్ఞా-గౌరవానికి భక్తితో, ఆనందంగా రాగాక.

Verse 23

नागमिष्यन्ति ये त्वत्र मद्विवाहोत्सवे मुने । ते स्वकीया न मन्तव्या मया देवादयः खलु

ఓ మునీ, నా వివాహోత్సవానికి ఇక్కడికి రానివారు—వారు దేవతలైనను—నేను వారిని నా వారిగా భావించను।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इतीशाज्ञां ततो धृत्वा भवाञ्छङ्करवल्लभः । सर्वान्निमन्त्रयामास तं तं गत्वा द्रुतं मुने

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఇట్లు ఈశ్వరాజ్ఞను స్వీకరించి, శంకరప్రియుడైన భవాన్, ఓ మునీ, వేగంగా ఒక్కొక్కరి వద్దకు వెళ్లి అందరినీ ఆహ్వానించెను।

Verse 25

शम्भूपकण्ठमागत्य द्रुतं मुनिवरो भवान् । तद्दूत्यात्तत्र सन्तस्थौ तदाज्ञाम्प्राप्य नारद

ఓ నారదా, మునిశ్రేష్ఠుడవైన నీవు శీఘ్రంగా శంభువు ప్రియ సేవకుడు పకంఠుని వద్దకు వెళ్లితివి; అతని దూతగా అక్కడ నిలిచి, అతని ఆజ్ఞను పొందితివి।

Verse 26

शिवोऽपि तस्थौ सोत्कण्ठस्तदागमनलालसः । स्वगणैस्सोत्सवैस्सवेंर्नृत्यद्भिस्सर्वतोदिशम्

శివుడూ అక్కడే ఉత్కంఠతో, ఆమె రాక కోసం తపనతో నిలిచెను. అన్ని దిశలలో ఆయన స్వగణులు ఉత్సవానందంతో నర్తిస్తూ సంబరాలు చేసిరి.

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु रचयित्वा स्ववेषकम् । आजगामाच्युतश्शीघ्रं कैलासं सपरिच्छदः

అదే సమయంలో అచ్యుతుడు (విష్ణువు) తన వేషాన్ని సర్దుకొని, పరిచారకులు మరియు అవసరమైన పరివారంతో కలిసి వేగంగా కైలాసానికి వచ్చెను.

Verse 28

शिवम्प्रणम्य सद्भक्त्या सदारस्सदलो मुदा । तदाज्ञाम्प्राप्य सन्तस्थौ सुस्थाने प्रीतमानसः

సద్భక్తితో శివునకు నమస్కరించి, భార్యతోను పరివారంతోను ఆనందించాడు. శివాజ్ఞ పొందిన తరువాత, హృదయం ప్రీతితో నిండగా, తగిన స్థలమందు నిలిచెను.

Verse 29

तथाहं स्वगणैराशु कैलासमगमं मुदा । प्रभुम्प्रणम्यातिष्ठं वै सानन्दस्स्वगणान्वितः

“అప్పుడు నేను నా గణములతో త్వరగా ఆనందంతో కైలాసమునకు వెళ్లితిని. ప్రభువుకు నమస్కరించి, నా గణములతో కూడి సానందంగా అక్కడే నిలిచితిని.”

Verse 30

इन्द्रादयो लोकपाला आययुस्सपरिच्छदाः । तथैवालंकृतास्सर्वे सोत्सवास्सकलत्रकाः

ఇంద్రాది లోకపాలకులు తమ తమ పరివార-పరిచ్ఛదములతో వచ్చిరి. అలాగే అందరూ అలంకరింపబడి, ఉత్సవభావంతో, భార్యలతో కూడి వచ్చిరి.

Verse 31

तथैव मुनयो नागास्सिद्धा उपसुरा स्तथा । आययुश्चापरेऽपीह सोत्सवास्सुनिमन्त्रिताः

అదేవిధంగా మునులు, నాగులు, సిద్ధులు మరియు ఉపసురులూ అక్కడికి వచ్చారు; ఇంకా అనేకులు కూడా సక్రమంగా ఆహ్వానింపబడి ఉత్సవానందంతో ఇక్కడికి చేరారు।

Verse 32

महेश्वरस्तदा तत्रागतानां च पृथक् पृथक् । सर्वेषाममराद्यानां सत्कारं व्यदधान्मुदा

అప్పుడు మహేశ్వరుడు అక్కడికి వచ్చిన వారందరికీ—దేవతలతో ప్రారంభించి—ప్రతి ఒక్కరికి విడివిడిగా ఆనందంతో యథోచిత సత్కారం చేశాడు।

Verse 33

अथोत्सवो महानासीत्कैलासे परमोद्भुतः । नृत्यादिकन्तदा चक्रुर्यथायोग्यं सुरस्त्रियः

అప్పుడు కైలాసంలో పరమ అద్భుతమైన మహోత్సవం ఏర్పడెను; ఆ వేళ దేవాంగనులు తగినట్లుగా నృత్యాదిక కళలను నిర్వహించిరి।

Verse 34

एतस्मिन्समये देवा विष्ण्वाद्या ये समागताः । यात्रां कारयितुं शम्भोस्तत्रोषुस्तेऽखिला मुने

ఆ సమయంలో విష్ణువాదిగా సమాగతమైన దేవతలందరూ, ఓ మునీ, శంభువుని యాత్రను నిర్వహించుటకై అక్కడే నిలిచిరి।

Verse 35

शिवाज्ञप्तास्तदा सर्वे मदीयमिति यन्त्रिताः । शिवकार्यमिदं सर्वं चक्रिरे शिवसेवनम्

అప్పుడు అందరూ శివాజ్ఞచే, ‘మేము ఆయనవారమే’ అనే భావంతో నియంత్రితులై, ఈ సమస్తాన్ని శివకార్యమని భావించి నిర్వహించి, శివసేవలో నిమగ్నులయ్యిరి।

Verse 36

मातरस्सप्त तास्तत्र शिवभूषाविधिम्परम् । चक्रिरे च मुदा युक्ता यथायोग्यन्तथा पुनः

అక్కడ ఆ ఏడు దివ్యమాతలు ఆనందంతో నిండిపోయి, శివుని పరమ భూషావిధిని యథాయోగ్యంగా నిర్వహించారు; తరువాత మళ్లీ అన్నిటిని తగినట్లుగా సక్రమంగా అమర్చారు।

Verse 37

तस्य स्वाभाविको वेषो भूषाविविरभूत्तदा । तस्येच्छया मुनिश्रेष्ठ परमेशस्य सुप्रभो

అప్పుడు ఆయన సహజ వేషమే భూషణంలా ప్రకాశించింది. ఓ మునిశ్రేష్ఠా, పరమేశ్వరుని ఇచ్ఛచేత ఆయన దివ్య తేజస్సు సుప్రభగా వెలిగింది।

Verse 38

चन्द्रश्च मुकुटस्थाने सान्निध्यमकरोत्तदा । लोचनं सुन्दरं ह्यासीत्तृतीयन्तिलकं शुभम्

అప్పుడు చంద్రుడు మకుటస్థానంలో సన్నిధిగా నిలిచెను. నేత్రం అతి సుందరంగా కనిపించింది; శుభమైన తృతీయ నేత్రం పవిత్ర తిలకంలా ప్రకాశించింది।

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवनिमन्त्रण देवागमन शिवयात्रावर्णनं नामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణములో ద్వితీయ గ్రంథమైన ‘రుద్రసంహిత’లో తృతీయమైన ‘పార్వతీఖండ’మున ‘దేవనిమంత్రణం, దేవాగమనం, శివయాత్రావర్ణనం’ అను ఏకోనచత్వారింశోధ్యాయము సమాప్తమైంది।

Verse 40

अन्यांगसंस्थितास्सर्पास्तदंगाभरणानि च । बभूवुरतिरम्याणि नानारत्नमयानि च

ఆయన ఇతర అవయవాలపై నిలిచిన సర్పములు ఆ అవయవాలకే ఆభరణములయ్యాయి; అవి అత్యంత మనోహరంగా, నానావిధ రత్నములతో నిర్మితమైనట్లుగా ప్రకాశించాయి।

Verse 41

विभूतिरंगरागोऽभूच्चन्दनादिसमुद्भवः । तद्दुकूलमभूद्दिव्यं गजचर्मादि सुन्दरम्

విభూతియే ఆయన అంగరాగమైంది; చందనాది నుండి సుగంధ లేపనములు ఏర్పడ్డాయి. ఆయన దూకూలము దివ్యమైంది—గజచర్మాది వంటి ఆవరణాలతో అతి సుందరంగా వెలిగింది।

Verse 42

ईदृशं सुन्दरं रूपं जातं वर्णातिदुष्करम् । ईश्वरोऽपि स्वयं साक्षादैश्वर्यं लब्धवान्स्वतः

అటువంటి అపూర్వ సుందర రూపం అవతరించింది; దానిని మాటలతో వర్ణించడం అత్యంత కష్టం. స్వయంగా సాక్షాత్ ఈశ్వరుడే తన అంతర్నిహిత శక్తితో దివ్య ఐశ్వర్యాన్ని పొందెను.

Verse 43

ततश्च सर्वे सुरपक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे शिवसन्निधिं तदा महोत्सवाः प्रोचुरहो मुदान्विताः

ఆపై దేవతలు, దైత్యపక్షం, నాగులు, పక్షులు, అప్సరసలు, మహర్షులు—అందరూ శివసన్నిధిలో సమవేతమయ్యారు. ఆనందంతో, “అహా! ఎంత మహోత్సవం!” అని పలికారు.

Verse 44

सर्वै ऊचुः । गच्छ गच्छ महादेव विवाहार्थं महेश्वर । गिरिजाया महादेव्याः सहास्माभिः कृपां कुरु

అందరూ అన్నారు—“వెళ్ళండి, వెళ్ళండి, ఓ మహాదేవా, ఓ మహేశ్వరా! వివాహార్థం బయలుదేరండి. మా వెంట మహాదేవి గిరిజ వద్దకు వచ్చి కృప చూపండి.”

Verse 45

ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या विज्ञानप्रीतमानसः

అనంతరం విష్ణువు సందర్భానుకూలమైన వచనములను పలికెను. భక్తితో శంకరునకు నమస్కరించి, తత్త్వవిజ్ఞానంతో ఆనందించిన మనస్సుతో ఆయనను సంభోదించెను।

Verse 46

विष्णुरुवाच । देव देव महादेव शरणागतवत्सल । कार्यकर्त्ता स्वभक्तानां विज्ञप्तिं शृणु मे प्रभो

విష్ణువు పలికెను—హే దేవదేవ మహాదేవా, శరణాగతవత్సలా! స్వభక్తుల కార్యములను సిద్ధిచేయు ప్రభో, నా వినతిని వినుము।

Verse 47

गृह्योक्तविधिना शम्भो स्वविवाहस्य शंकर । गिरीशसुतया देव्या कर्म कर्तुमिहार्हसि

హే శంభో, హే శంకరా, గృహ్యోక్త విధి ప్రకారం ఇక్కడ నీ స్వవివాహ కర్మలను గిరీశుడు (హిమాలయుడు) కుమార్తె అయిన దేవితో కలిసి నిర్వహించవలసినది।

Verse 48

त्वया च क्रियमाणे तु विवाहस्य विधौ हर । स एव हि तथा लोके सर्वस्सुख्यातिमाप्नुयात

హే హరా, వివాహవిధి నీ చేత నిర్వహింపబడినప్పుడు, ఆ కర్మమే లోకమంతటా ప్రసిద్ధి పొంది సర్వమంగళకరమైన కీర్తిని పొందుతుంది।

Verse 49

मण्डपस्थापनन्नान्दीमुखन्तत्कुलधर्मतः । कारय प्रीतितो नाथ लोके स्वं ख्यापयन् यशः

హే నాథా, ప్రీతితో మండపాన్ని స్థాపింపజేసి, ఆ కులధర్మ ప్రకారం శుభ నందీముఖ కర్మను కూడా చేయింపుము; ఇలా లోకంలో నీ యశస్సును ప్రకటించుము।

Verse 50

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तस्तदा शम्भुर्विष्णुना परमेश्वरः । लौकिकाचारनिरतो विधिना तच्चकार सः

బ్రహ్ముడు పలికెను—విష్ణువు ఇలా సంబోధించగా పరమేశ్వరుడైన శంభువు లోకాచారాన్ని నిలుపుటకు తత్పరుడై విధి ప్రకారం ఆ కార్యాన్ని నిర్వహించెను।

Verse 51

अहं ह्यधिकृतस्तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । अकुर्वं मुनिभिः प्रीत्या तत्र तत्कर्म चादरात्

నిజముగా ఆయనచే నియమింపబడిన నేను, అభ్యుదయానికి తగిన సమస్తాన్ని నిర్వహించితిని; అక్కడ మునులు సంతోషించగా భక్తి, ఆదరంతో ఆ కర్మను ఆచరించితిని।

Verse 52

कश्यपोऽत्रिर्वशिष्ठश्च गौतमो भागुरिर्गुरुः । कण्वो बृहस्पतिश्शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

అక్కడ కశ్యపుడు, అత్రి, వశిష్ఠుడు, గౌతముడు, గురువైన భాగురి, కణ్వుడు, బృహస్పతి, శక్తి, జమదగ్ని, పరాశరుడు—ఇవన్నీ మహర్షులు హాజరయ్యారు.

Verse 53

मार्कण्डेयश्शिलापाकोऽरुणपालोऽकृतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गश्शिलादोऽथ महामुने

ఓ మహామునీ, అక్కడ మార్కండేయుడు, శిలాపాకుడు, అరుణపాలుడు, అకృతశ్రముడు; అలాగే అగస్త్యుడు, చ్యవనుడు, గర్గుడు, శిలాదుడు కూడా ఉన్నారు.

Verse 54

दधीचिरुपमन्युश्च भरद्वाजोऽकृतव्रणः । पिप्पलादोऽथ कुशिकः कौत्सो व्यासः सशिष्यकः

దధీచి, ఉపమన్యు, భరద్వాజుడు, అకృతవ్రణుడు; తరువాత పిప్పలాదుడు, కుశికుడు, కౌత్సుడు, శిష్యులతో కూడిన వ్యాసుడు—ఈ పూజ్య ఋషులంతా అక్కడ ఉన్నారు.

Verse 55

एते चान्ये च बहव आगताश्शिवसन्निधिम् । मया सुनोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

ఇవారితో పాటు మరెందరో శివసన్నిధికి వచ్చారు. నేను సక్రమంగా ఉపదేశించినందున వారు అక్కడ విధివిధానాల ప్రకారం నియత కర్మను ఆచరించారు.

Verse 56

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । रक्षां चक्रुर्महेशस्य कृत्वा कौतुकमंगलम्

వేదాలు, వేదాంగాలలో పాండిత్యం గల ఆ మహర్షులందరూ వేదోక్త విధానంతో, ముందుగా కౌతుక-మంగళాన్ని నిర్వహించి, మహేశ్వరునికి రక్షా కర్మను చేశారు.

Verse 57

ऋग्यजुस्सामसूक्तैस्तु तथा नानाविधैः परैः । मंगलानि च भूरीणि चक्रुः प्रीत्यर्षयोऽखिलाः

అప్పుడు సమస్త ఋషులు ఆనందంతో ఋగ్, యజుః, సామ సూక్తాలు మరియు ఇతర నానావిధ పవిత్ర మంత్రాలను పఠిస్తూ అనేక మంగళకర్మలను నిర్వహించారు.

Verse 58

ग्रहाणां पूजनं प्रीत्या चक्रुस्ते शम्भुना मया । मण्डलस्थसुराणां च सर्वेषां विघ्नशान्तये

సమస్త విఘ్నశాంతి కోసం వారు ఆనందంతో గ్రహాల పూజను చేశారు; అలాగే తమ తమ మండలాల్లో స్థితులైన సమస్త దేవతలకూ పూజ చేశారు—ఇది శంభు (శివుడు) ఇచ్చిన విధానానుసారం.

Verse 59

ततश्शिवस्तु सन्तुष्टः कृत्वा सर्वं यथोचितम् । लौकिकं वैदिकं कर्म ननाम च मुदा द्विजान्

అనంతరం భగవాన్ శివుడు లోకాచారమూ వైదికకర్మలూ అన్నిటిని విధివిధానంగా నిర్వహించి పరమ సంతుష్టుడై, ఆనందంతో ద్విజ బ్రాహ్మణులకు నమస్కరించాడు.

Verse 60

अथ सर्वेश्वरो विप्रान्देवान्कृत्वा पुरस्सरान् । निस्ससार मुदा तस्मात्कैलासात्पर्वतोत्तमात्

అప్పుడు సర్వేశ్వరుడు ఋషులను, దేవతలను ముందుగా ఉంచి, పర్వతశ్రేష్ఠమైన కైలాసం నుండి ఆనందంతో బయలుదేరెను।

Verse 61

बहिः कैलासकुधराच्छम्भुस्तस्थौ मुदान्वितः । देवैस्सह द्विजैश्चैव नानास्वीकारकः प्रभुः

కైలాస పర్వతం వెలుపల శంభువు ఆనందంతో నిలిచెను. అనేక విధాల పూజలను, అర్పణలను స్వీకరించే ప్రభువు దేవతలతోను ద్విజ ఋషులతోను కూడి ఉన్నాడు।

Verse 62

तदोत्सवो महानासीत्तत्र देवादिभिः कृतः । सन्तुष्ट्यर्थं महेशस्य गानवाद्यसुनृत्यकः

అక్కడ ఆ ఉత్సవం మహత్తరమైనది; దేవతలు మొదలైనవారు మహేశ్వరుని సంతృప్తి కోసమే గానం, వాద్యాలు, సుందర నృత్యాలతో దానిని నిర్వహించారు।