The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—నారదా, విను; నేను నరహరి యొక్క దివ్య మంత్రాలను చెప్పుదును. వాటిని ఆరాధించి బ్రహ్మాది దేవులు సృష్ట్యాది కార్యాలను నిర్వహించారు।

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

ఆయన సంవర్తకుడు, చంద్ర‌మౌలుడు, అగ్ని-విభూషిత మనువు. భజించే వారికి ఆయన ఏకాక్షర మంత్రంగా, దేవ-కల్పవృక్షంలా వరదాతగా స్మరించబడతాడు।

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

ఇక్కడ ఋషి అత్రి, ఛందస్సు జగతి, ఓ బుద్ధిమంతులలో శ్రేష్ఠా. దేవత నృహరి (నరసింహుడు) అని చెప్పబడెను; దీని వినియోగం సమస్త ఫలసిద్ధికి।

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

‘క్షం’ బీజం, ‘ఈ’ శక్తి అని ప్రకటించబడింది; ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో షడంగ-న్యాసం. సూర్య-చంద్ర-అగ్ని వంటి నేత్రాలు గలవాడిగా, శరద్‌చంద్ర కాంతితో ప్రకాశించేవాడిగా, దివ్య హస్తాలతో దేవుణ్ణి ధ్యానించాలి।

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

ధనుస్సు, చక్రం, అభయముద్ర, వరదహస్తం ధరించిన నృహరిని ధ్యానించాలి. మంత్రం లక్షజపం చేసి, దాని దశాంశాన్ని నెయ్యి మరియు పాయసంతో హోమం చేయాలి.

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

వైష్ణవ పీఠంలో యజించి, పద్మదళాలపై అంగపూజ చేయాలి. దిక్కుల ఆవరణాలలో ఖగేశుడు (గరుడుడు), శంకరుడు, శేషుడు, శతానందుడిని పూజించాలి.

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

కోణపత్రాలపై శ్రీ, హ్రీ, ధృతి, పుష్టిని పూజించాలి. దంతచ్ఛదాలపై అదే సంఖ్యలో నృహరులను క్రమంగా పూజించాలి.

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

ఆయనే కృష్ణుడు, ఆయనే రుద్రుడు—మహాఘోరుడు. ఆయనే భీముడు, భీషణుడైయూ ఉజ్జ్వలుడు; కరాళుడు, వికరాళుడూ; దైత్యాంతకుడు మధుసూదనుడు.

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

ఆయన రక్తాక్షుడు, పింగలాక్షుడు, అంజనవర్ణుడు, దీప్తతేజస్సుతో ప్రకాశించువాడు. ఆయన సుఘోరుడు, సుహనువు (దృఢ హనువు), విశ్వవ్యాపి, రాక్షసాంతకుడు.

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(ఆయన) విశాలకాయుడు, ధూమ్రకేశుడు, హయగ్రీవుడు, ఘనస్వనుడు; మేఘవర్ణుడు, కుంభకర్ణుడు, కృతాంతసమాన తీవ్రమైన తేజస్సు కలవాడు।

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

తర్వాత అగ్నివర్ణ, మహోగ్ర, విశ్వవిభూషణ, విఘ్నక్షమ, మహాసేన, సింహ—ఇలా ముప్పై రెండు నామాలు ప్రకటించబడ్డాయి।

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

తర్వాత (అంతర్యాగం) వెలుపల పండిత సాధకుడు లోకపాలులను వారి చిహ్నాలు, ఆయుధాలతో సహా యథావిధిగా ఆరాధించాలి। ఇలా మంత్రం సిద్ధించగానే మంత్రసాధకుడు సమస్త ఇష్టాలను సాధిస్తాడు।

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

తర్వాత ప్రద్యుమ్నయుక్తుడైన శార్ఙ్గధారి విష్ణువును అగ్నితో సహా ధ్యానించాలి; ఆపై మహావీరుణ్ని; తరువాత జ్వలంత తేజస్సుతో ఉన్న విష్ణువును; తరువాత భృగువుల ఈశ్వరుణ్ని; తరువాత జలాన్ని; తరువాత పద్మాసనుడైన (బ్రహ్మను) ధ్యానించాలి।

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

హరిని వాసుదేవుడిగా, విష్ణుసంయుక్తుడైన వైకుంఠుడిగా, గదాధారిగా (గదీగా), (స)ఇందు-నృసింహుడిగా, అలాగే భీషణుడిగా మరియు భద్రుడిగా కూడా స్తుతిస్తారు।

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

అనంతరం ‘మృత్యు-మృత్యు’ మంత్రం; తదుపరి శౌరి మంత్రం; ఆపై నారాయణ నామంతో యుక్తమైన భాను మంత్రం. ఇది నృహరి (నృసింహ) యొక్క ఇరవై రెండు అక్షరాల మంత్రం, సామ్రాజ్యాధిపత్యాన్ని ప్రసాదించేది.

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషిగా బ్రహ్మను ప్రకటించారు; ఛందస్సు అనుష్టుప్ అని చెప్పబడింది. దీని దేవత నృహరి; ఆయన సమస్త ఇష్టఫలాలను ప్రసాదించేవాడు.

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

బీజం ‘హం’, శక్తి ‘ఇం’. దీని వినియోగం సమస్త లక్ష్యసిద్ధికి. ఇది నాలుగు వేదాలు, ఎనిమిది వసువులు, ఆరు వేదాంగాలు, అలాగే యుగంలోని షడక్షరీ మంత్రం ద్వారా బోధింపబడింది.

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

తదుపరి షడంగ న్యాసం చేసి శిరోమణి, నుదురు, నేత్రాలపై స్థాపించాలి; ఆపై ముఖం, భుజాలు, పాదాల ముందుభాగ సంధిస్థానాలపై; తరువాత ఉదరంలోను హృదయంలోను న్యాసం చేయాలి.

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

శ్రేష్ఠ సాధకుడు కంఠం, రెండు ప్రక్కలు, వెన్నుపై మనువునుండి ఉద్భవించిన అక్షరాలను న్యాసం చేయాలి—ప్రతి అక్షరానికి ముందు ప్రణవం (ఓం) ఉంచుతూ.

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

శ్రీ నృసింహస్వామి సాన్నిధ్యాన్ని కలిగించే న్యాసము శాస్త్రోక్తంగా దశవిధములు. చేతులు–పాదాల ఎనిమిది వేళ్లలో మొదటి మరియు చివరి సంధులపై విడివిడిగా విన్యసించాలి॥ २० ॥

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

అన్ని వేళ్లపై విన్యసించిన తరువాత మిగిలినదాన్ని రెండు అరచేతులపై న్యసించాలి. అలాగే శిరస్సు, నుదురు, భ్రూమధ్యము, నేత్రాలు మరియు కర్ణాలపై కూడా న్యాసం చేయాలి॥ २१ ॥

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

కపోలమున, కర్ణమూలమున, చిబుకమున, పై–క్రింది పెదవులపై, కంఠమున, ముక్కున, రెండు భుజములపై, హృదయప్రదేశమున, అలాగే నడుము మరియు నాభిమండలమున (న్యాసం చేయాలి)॥ २२ ॥

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

‘ద’ మొదలైన అక్షరములను పాదతలములపై న్యసించాలి; తరువాత నడుము, గుహ్యము, తొడలు, మోకాళ్లు, కాళ్ల మడమలపై. గుల్ఫములపై, పాద–కర వేళ్లపై, అన్ని సంధులపై మరియు రోమములపై కూడా (న్యాసం చేయాలి)॥ २३ ॥

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

విచక్షణుడైన సాధకుడు శరీరములో రక్తము, ఎముకలు, మజ్జ వరకు పవిత్ర వర్ణములను న్యసించాలి. అలాగే పాదములు, గుల్ఫములు, మోకాళ్లు, నడుము, నాభి మరియు హృదయప్రదేశమున కూడా ఆ వర్ణములను స్థాపించాలి॥ २४ ॥

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

బాహువులపై, కంఠంపై, చిబుకంపై, పెదవులపై, గండాలపై విధివిధానంగా న్యాసం చేయాలి. అలాగే కర్ణాలలో, ముఖంలో, నాసాపుటాలలో, నేత్రాలలో మరియు శిరోమణిపై స్థాపించాలి॥२५॥

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

పవిత్ర పదాలను ముఖంలో, శిరస్సులో, నాసికలో, నేత్రాలలో, కర్ణాలలో న్యాసం చేయాలి. తరువాత ముఖమండలంలో, హృదయంలో, నాభిలో—అంతటా సర్వాంగములందు ఆ పదాలను స్థాపించాలి॥২৬॥

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

మంత్రంలోని రెండు అర్ధాలను శిరస్సుపై న్యాసం చేయాలి; హృదయం నుండి పాదాంతం వరకు తత్సంబంధ అంగాలలో విన్యసించాలి. ఇక్కడ ‘ఉగ్ర…’ మొదలైన పదాలతో నేను మృత్యుమృత్యు—మరణజయిని—నమస్కరిస్తున్నాను॥२७॥

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

ఇలా ముందుగా చెప్పిన న్యాసాన్ని పూర్తిచేసి, ముఖంలో, ఘ్రాణంలో, నేత్రాలలో, కర్ణాలలో మరియు రెప్పలలో న్యాసం చేయాలి. హృదయంలో, నాభిలో, అలాగే కటి నుండి పాదాంతం వరకు—మొత్తం తొమ్మిది స్థానాలలో స్థాపించాలి॥२८॥

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

‘వీర’ మొదలైన వాటినీ ముందుగా చెప్పిన విధంగానే న్యాసం చేయాలి. అలాగే ‘నృసింహ’ మొదలైన వాటినీ వివేకి సాధకుడు పూర్వవిధంగా విన్యసించాలి॥२९॥

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

చంద్రుడు, అగ్ని, వేదాలు, షడంగాలు, రాముడు, నేత్రాలు, దిక్కులు, భుజాలు, భూమి—ఇవాటికి విభజించిన మంత్రవర్ణాలను క్రమంగా తగిన స్థానాలలో విధిగా విన్యసించాలి।

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

మూలాధారంనుండి నాభివరకు, నాభినుండి హృదయప్రాంతం వరకు, హృదయంనుండి భ్రూమధ్యాంతం వరకు, ఆపై మస్తకంలోని తృతీయ నేత్రంలో—ఇవి క్రమంగా అంతఃస్థ ధ్యానస్థానాలు।

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

భుజాలు, వేళ్లపై, ప్రాణవాయువులలో, అలాగే మస్తకం నుండి పాదాల వరకు—దివ్య నామాలను జ్ఞాని సాధకుడు విన్యసించాలి; ఇదే ‘హరి-న్యాసం’ అని ఉపదేశించబడింది।

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

ఈ న్యాస మహిమను స్వయంగా హరి ఒక్కడే తెలుసును. కనుక ఈ విధంగా న్యాసవిధిని చేసి హృదయంలో నృహరిని ధ్యానించాలి।

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

కంఠాన్ని చుట్టిన ప్రకాశించే భుజాలతో, పోరాటంలో చెదరిన కేశాలతో, పద్మం చక్రం ధరించి—నఖాగ్రాలతో దైత్యేశుని చీల్చి, జ్వాలామాలలతో పరివేష్టితుడై ఆయన విరాజిల్లెను।

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

దీప్త జిహ్వ, త్రినేత్రుడు, తీక్ష్ణ దంష్ట్రలతో భయంకర వదనాన్ని ధరించిన శ్రీనృసింహుడు—స్థలం, జలం, గగనం గుండా సంచరించువాడు—మమ్మల్ని సదా రక్షించుగాక।

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

ఇలా ధ్యానించి, మహాత్ముడైన శ్రీనృసింహుని ముద్రను ప్రదర్శించాలి; రెండు మోకాళ్ల మధ్యస్థానంలో చిబుకం మరియు పెదవులను సమంగా ఉంచాలి।

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

రెండు చేతులను భూమికి ఆనించి, అతడు మళ్లీ మళ్లీ కంపించాలి; నోరును విశాలంగా తెరిచి, నాలుకతో పదేపదే లేలిహనం చేయాలి।

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

ఈ ముద్ర ‘నారసింహీ’ అని ప్రసిద్ధి, ముద్రలలో ప్రధానమైనది; ఎడమ చేతిలో బొటనవేలితో బంధించి మూడు వేళ్లను కనిష్ఠ వరకు సమీకరించాలి।

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

త్రిశూలంలా ముందర ఎత్తి పట్టి నృసింహ-ముద్రను చేయాలి; అలాగే రెండు చేతుల బొటనవేళ్లతో కనిష్ఠ వేళ్లను నొక్కాలి।

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

తదుపరి మిగిలిన వేళ్లను శాస్త్రోక్తంగా అధోముఖంగా సరిగా అమర్చి నృహరిని ఉద్దేశించి క్రియ చేయాలి. రెండు చేతులను అధోముఖంగా చేసి నాభి ప్రాంతం వైపు చాపాలి.

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

రెండు చూపుడు వేళ్లతో భుజాలను తాకి/సూచించాలి; దీనినే ‘ఆంత్రణ ముద్ర’ అని చెప్పారు. తరువాత చేతులను ఊర్ధ్వముఖంగా చేసి మధ్యలో అరచేతులను కలపాలి.

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

ఎడమ చేతి ఉంగర వేళ్లపై కుడి (చేతి/వేలు)ని ఉంచాలి. రెండు చూపుడు వేళ్లు వెనుక నుంచి కలిసివుండాలి; బొటనవేళ్లు చూపుడు వేళ్ల ఆధారంగా నిలవాలి.

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

నృహరి సన్నిధిలో దీనినే ‘చక్ర ముద్ర’గా భావిస్తారు. ఈ విధంగా చక్ర ముద్రను చేసి రెండు చూపుడు వేళ్లను మధ్యలో స్థాపించాలి.

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

ఈ ‘దంష్ట్రా ముద్ర’ను చేయాలి; ఇది సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తుంది. నృసింహుని ఈ ముద్రలు అన్ని మంత్రాలలో సమ్మతించబడ్డవి.

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

మంత్రాన్ని ఒక లక్షసార్లు జపించాలి; తరువాత దాని దశాంశంగా నెయ్యి కలిపిన పాయసాన్ని అగ్నిలో ఆహుతులుగా సమర్పించి, ముందుగా చెప్పిన పీఠం/వేదికపై ఆ నైవేద్యాన్ని స్థాపించాలి।

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

అంగన్యాసాది విధులను సమ్యక్‌గా చేసి దేవతను ఆరాధించిన తరువాత, దిక్పత్రాలపై మళ్లీ పూజ చేయాలి; అలాగే విదిక్షుల్లో గరుడాది, శ్రీముఖ సేవకులను, మరియు బయట లోకపాలకులను పూజించాలి।

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

ఈ విధంగా సమ్యక్‌గా సిద్ధమైన మంత్రం అన్ని కోరికలను నెరవేర్చుతుంది. సౌమ్య కార్యంలో సౌమ్య రూపాన్ని, క్రూర కార్యంలో క్రూర రూపాన్ని జ్ఞాని స్మరించాలి।

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

మరణసన్నిహిత క్షణంలో శత్రువు పేరును ముందుగా ఉంచి, తరువాత స్వయంగా హరిని స్మరించాలి—ఆయన పదునైన గోళ్లతో, దంతాగ్రాలతో ఆ శత్రువును భక్షిస్తున్నట్లు ధ్యానించాలి।

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

ప్రతిరోజూ అలసత్వం లేకుండా మంత్రాన్ని అష్టోత్తరశతం (108) సార్లు జపించాలి. అప్పుడు మండలము ముందు శత్రువుకూడా శాంతించి అతిథిలా మారుతాడు।

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

ఇప్పుడు సమస్త సిద్ధులను ప్రసాదించే ధ్యానభేదాలను చెప్పుదును. శ్రీ-సంపద కోరువాడు ముందుగా వర్ణించిన శ్వేతప్రభ నృహరిని నిత్యం ధ్యానించాలి॥५०॥

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

ఎడమ ఒడిలో కూర్చున్న పద్మహస్తా లక్ష్మీ ఆలింగనం చేసిన ఆ హరి అకాలమరణం, రోగములు మొదలైన సమస్త ఉపద్రవాలను నశింపజేస్తాడు॥५१॥

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

నేను నరసింహుని ధ్యానించుచున్నాను—అత్యంత భయంకరుడు, ప్రళయకాలాగ్నివలె ప్రకాశించువాడు; రౌద్రుడు, ఆంత్రమాల ధరించినవాడు, కంఠహారంతో అలంకృతుడు॥५२॥

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

సర్పరూప యజ్ఞోపవీతంతో అలంకృతుడు, పంచాననాలతో శోభించువాడు; చంద్రమౌలి, నీలకంఠుడు, ప్రతి ముఖమున త్రినేత్రుడు॥५३॥

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

పది భుజాలతో శోభించువాడు—ప్రతి భుజము పరీఘమువలె; చేతులలో అక్షసూత్రం, గద, పద్మం మరియు గోక్షీరసమ శ్వేత శంఖాన్ని ధరించెను॥५४॥

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

అతడు నృహరిని దర్శించాడు—రుద్రసదృశ రూపం ధరించి—ధనుస్సు, ముషలం, ఉత్తమ చక్రం, ఖడ్గం, శూలం, బాణం ధరించినవాడిగా।

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

దాని వర్ణం ఇంద్రగోప కీటకంలా నీలాభ-రక్తవర్ణం, చంద్రునివలె ప్రకాశవంతం, స్వర్ణంలా కాంతిమయం; తూర్పు నుండి ఉత్తరం వరకు అది ఊర్ధ్వముఖంగా ఉండి అన్ని వర్ణాలను ప్రదర్శిస్తుంది।

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

ఇలా ధ్యానించి మంత్రసాధకుడు సమస్త వ్యాధుల విముక్తి కోసం జపం చేయాలి. ఈ దివ్య మంత్రం అన్ని మరణాలను హరిస్తుంది; దీని స్మరణతో సమస్త సిద్ధులు లభిస్తాయి।

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

ఎప్పుడైనా మహత్కర్మం (అనుష్ఠానం) చేయునప్పుడు, పదహారు భుజాలు కలిగి, సమస్త లోకాల ఈశ్వరుడై, సమస్త ఆభరణాలతో అలంకృతుడైన నృసింహుని ధ్యానించాలి।

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

రెండు భుజాలు విదారణ కార్యంలో నిపుణం, రెండు చంద్రోద్ధరణ శక్తితో యుక్తం; రెండు శంఖ-చక్రాలను ధరించగా, రెండు బాణం మరియు ధనుస్సును ధరించాయి।

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

ఇద్దరు ఖడ్గం మరియు ఖేటం (ఢాలు) ధరించారు; ఇద్దరు గదా మరియు పద్మం; ఇద్దరు పాశం మరియు అంకుశం; మరి ఇద్దరు శత్రువు అర్పించిన మకుటాలతో అలంకృతులయ్యారు।

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

ఇలా, ఓ నారదా! పదహారు భుజాలతో అలంకృతుడై, నీలవర్ణ కాంతితో, ఉగ్రకర్మ పరాక్రమంతో ఉన్న సర్వవ్యాపి నృహరిని ఏకాగ్రచిత్తంతో ధ్యానించాలి।

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

అత్యంత మహత్తర కార్యాలలో బుద్ధిమంతులు ముప్పై రెండు భుజాలు గల నృసింహుని ధ్యానించాలి—ఆయనే పరముడు, సమస్త భూతాధిపతి, సమస్త సిద్ధులను ప్రసాదించువాడు।

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

కుడి చేతుల్లో చక్రం, పద్మం; అలాగే పరశు, పాశం; ఇంకా హలం, ముషలం; మరియు అభయముద్ర, అలాగే అంకుశం కూడా ఉన్నాయి।

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

ఆయన పట్టిశం, భిందిపాలం; అలాగే ఖడ్గం, ముద్గరం, తోమరాన్ని ధరించును। ఎడమ వైపు చేతుల్లో శంఖం, ఖేటం, పాశం మరియు శూలం కూడా ఉంటాయి।

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

ఆయన అగ్ని, వరదముద్ర, శక్తి, తదుపరి కుండిక, ధనుస్సు, తర్జనీ ముద్ర, గద, డమరు మరియు శూర్పము (వడపోత) ధరించుచున్నాడు।

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

రెండు చేతులతో శత్రువు మోకాళ్లను, తలను నొక్కి చూర్ణం చేస్తాడు; పైకి ఎత్తిన రెండు భుజాలతో ఆంత్రమాల ధరించిన విభువును ధరిస్తాడు।

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

క్రిందికి ఉంచిన రెండు భుజాలతో హిరణ్యకుని చీల్చివేస్తాడు; భక్తులకు ప్రియదాయకుడు, దైత్యులకు భయంకరుడు।

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ఇలా మహామృత్యుభయాన్ని తొలగించే ఆ నృసింహుని స్మరించాలి. ఈ విధంగా ధ్యానించి మంత్రసాధకుడు సమస్త కార్యార్థసిద్ధికి మంత్రజపం చేయాలి।

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

ఇప్పుడు ముఖరోగాలను తొలగించే మరో శుభధ్యానం చెప్పబడుతోంది—సువర్ణవర్ణుడై, గరుడాసనంపై స్థితుడై, విద్యుత్తులాంటి మాలతోను ప్రకాశించే సటా (కేశర)తోను యుక్తుడైన ప్రభువును ధ్యానించాలి।

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

కోటిపూర్ణచంద్రసమ వర్ణముతో, సుముఖుడై త్రినేత్రదృష్టి కలవాడై, పీతాంబరధారిగా, దివ్యాభరణసమృద్ధిగా, శాంతవిగ్రహుడైన శ్రీ నృసింహుని ధ్యానించాలి. ఆయన কোমల పద్మహస్తాలలో చక్రం, శంఖం, అభయముద్ర, వరదముద్రలు ప్రకాశిస్తాయి।

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

తనకు విధించిన ధ్యానసాధనల ద్వారా—దేవతలచే ప్రశంసింపబడిన—క్ష్వేడరోగాది వ్యాధుల శమనానికి సాధకుడు యత్నించాలి; అలాగే శత్రుసేనను నిరోధించుటకూ శ్రమించాలి।

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

అక్షకాష్ఠంతో ప్రజ్వలింపబడిన అగ్నిలో, శత్రుమర్దనుడైన దేవుడు నృసింహుని ధ్యానించి; పుష్పాద్యుపచారాలతో ఆ శ్రీ నృసింహుని సమ్యక్‌గా పూజించాలి।

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

సమూలమూల పదార్థంతో చేసిన శరములతో, విడివిడిగా నూట పది ఆహుతులు సమర్పించాలి. జపం శత్రువును మింగుతున్నట్టుగా చేయాలి; తరువాత అతనిని దహనం చేస్తున్నట్టుగా భావించి క్షేపించాలి।

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

ఏడు రోజుల పాటు హోమం చేసి, రాజమంత్రుడు రాజుకు ప్రియమైన సేనను శుభలగ్నంలో, పరరాజ్యజయాభిలాషతో ప్రయాణానికి పంపించాలి।

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

ఆమె సమక్షంలో శత్రుమండలాన్ని సంహరించే నృహరి (నరసింహ)ను స్మరించి, ఆమె మళ్లీ వచ్చేవరకు మంత్రజపం చేయాలి।

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

సమస్త శత్రువులను సులభంగా జయించి, వీరశ్రీతో యుక్తుడైన రాజు ప్రసన్నమనస్సుతో మంత్రి ని సంపదలతో సంతోషింపజేయాలి।

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, రత్నాలు, గ్రామాలు, క్షేత్రాలు, ధనం మొదలైనవి ఇచ్చినా మంత్రి తృప్తి చెందకపోతే రాజుకు అనర్థం కలుగుతుంది।

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

అతని రాజ్యాలలో ప్రాణభయానికన్నా గొప్ప మహాభయం కలుగుతుంది, మూలమంత్రాన్ని 108 సార్లు జపించి మంత్రిత భస్మంతో (క్రియ) చేసినప్పుడు।

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

ఇది ఎలుక, సాలీడు, తేలు మొదలైన వాటి వల్ల కలిగే విషాన్ని నశింపజేస్తుంది. దీనితో అవయవాలకు లేపనం చేస్తే అన్ని రోగాల నుండి విముక్తి కలుగుతుంది—సందేహం లేదు।

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

సేవంతీ పుష్పాలతో హోమం చేసినవాడు మహాశ్రీ-సంపదను పొందును; ఔదుంబర సమిధలతో హోమం చేస్తే ధాన్యసమృద్ధి కలుగును।

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

అపూపాలతో లక్షాహుతి హోమం చేసినవాడు వైశ్రవణుడు (కుబేరుడు) వలె సంపన్నుడగును; క్రోధించిన రాజు సమక్షంలో మంత్రాన్ని 108 సార్లు జపించవలెను।

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

దీనివల్ల సాధకుడు తక్షణమే నిర్మలత్వాన్ని పొందును, దైవప్రసాదమును కూడా పొందును. కుంద పుష్పాలతో హోమం చేస్తే ఉద్ధరణం, శ్రీ-సంపద కలుగును; అరటి మోచాలతో అర్పణచేస్తే విఘ్ననాశనం జరుగును।

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

తులసీ ఆకులతో హోమం చేస్తే మహాకీర్తి లభించును; బియ్యంతో చేసిన సత్తు (వేపిన ధాన్యచూర్ణం) హోమం చేస్తే సమస్త జగత్తు వశమగును।

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

మధూక పుష్పాలతో చేసిన ఇష్టము (కిణ్వ ఔషధం) హితకరమని చెప్పబడింది; ధాత్రి (ఉసిరి) ముక్కలతో స్థంభన ప్రభావం కలుగును. అలాగే పెరుగు, తేనె, నెయ్యి కలిపి నాలుగు అంగుళాల ప్రమాణం గుడూచీని సేవించవలెను।

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

ఎవడు అగ్నిలో పదివేల ఆహుతులు సమర్పిస్తాడో, వాడు రోగాలను జయించి వంద సంవత్సరాలు జీవిస్తాడు. అలాగే శనైశ్చర దినమైన శనివారంలో అశ్వత్థాన్ని స్పర్శించి నూట ఎనిమిది సార్లు ఇది చేయాలి.

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

ఈ జపంతో వాడు అపమృత్యువును జయించి వంద సంవత్సరాలు జీవిస్తాడు. ఇక ఇప్పుడు ‘త్రైలోక్యమోహన’ అనే యంత్రాన్ని నీకు పూర్తిగా వివరిస్తాను.

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

దానిని ధరించడమే వల్ల సమస్త సంపదలు కలుగుతాయి. తెల్లని భూర్జపత్రంపై ముప్పై రెండు సింహాలతో కూడిన పద్మాన్ని చిత్రించాలి.

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

మధ్యంలోని సింహాకృతిలో పూర్వవిధంగా తన స్వబీజాక్షరాన్ని వ్రాయాలి. తరువాత శ్రీబీజంతో అభిమంత్రించి మూడు వలయాలతో యుక్తం చేయాలి.

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

పాశం, అంకుశంతో చుట్టుముట్టి ఆ ఉత్తమ యంత్రాన్ని పూజించాలి. ‘త్రైలోక్యమోహన’ అనే అది సమస్త కోరికల లక్ష్యాలను సిద్ధి చేస్తుంది.

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

చక్రరాజుడైన మహారాజు, సమస్త చక్రాస్త్రాలపై అధీశ్వరుడైన ప్రభువును ధరించుటవలన విజయము లభిస్తుంది. ఇది సత్యం, సత్యమే; సందేహం లేదు.

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

ఇప్పుడు మరొక యంత్రాన్ని వివరిస్తాను; విను, ఓ నారదా—ఇది సిద్ధికి ఉపాయం. ఎనిమిది అంచెలు/ఆరాలు గల, మృదువుగా సుగమంగా, కర్ణిక (మధ్య నాభి)తో కూడిన యంత్రాన్ని గీయాలి.

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

అందులో ప్రణవం (ఓం)తో కూడిన మూలమంత్రాన్ని వ్రాయాలి. అలాగే మధ్యలో ఏకాక్షర నారసింహ మంత్రాన్ని, సాధ్యము (అభీష్ట కార్యం)తో కూడి వ్రాయాలి.

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

తర్వాత ఎనిమిది వేల జపాలు చేయాలి; ఆపై దాని బయట దారంతో చుట్టాలి. అనంతరం వివేకి సాధకుడు క్రమంగా బంగారం, వెండి, తామ్రంతో మరల బంధించాలి.

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

లాక్షాతో చుట్టి, మళ్లీ మంత్రంతో అభిమంత్రించాలి. ఆపై ఆ ఉత్తమ యంత్రాన్ని కంఠంలో, భుజంలో లేదా శిఖలో ధరించాలి.

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

భూమిపై పురుషులు, స్త్రీలు, రాజులూ అందరూ అతని వశమవుతారు. దుష్టులు అతనిని ఎప్పుడూ బాధించరు—పిశాచులు, సర్పాలు, రాక్షసులూ కాదు।

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

‘యంత్రరాజ’ ప్రసాదంతో సాధకుడు సర్వత్ర విజయాన్ని పొందుతాడు. ఇక నేను మరొక యంత్రాన్ని చెప్పుచున్నాను—అది సమస్తులను వశపరచేది।

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

సుధీ సాధకుడు పూర్వోక్త విధానమున ద్వాదశార మహాచక్రాన్ని గీయాలి. పండితుడు దానిని ద్వాదశ మాత్రలుగా విభజించిన దళాలతో చిత్రించాలి।

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

మధ్యలో శక్తియుక్త మంత్రాన్ని స్థాపించి, దానిని ‘శ్రీ’ బీజంతో ఆవరించాలి. ఇది ‘కాలాంతక’ నామ చక్రం; దేవాసురులను వశపరచి భయపెట్టేది।

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

భూర్జపత్రంపై చక్రాన్ని లిఖించాలి; అది సమస్త శత్రువులను నివారిస్తుంది. దానిని ధరించడమే చాలు—మనిషి సర్వత్ర విజేత అవుతాడు।

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

ఇప్పుడు ‘జ్వాలామాలి’ అనే సర్వఇష్టఫలప్రద మంత్రాన్ని నేను ప్రకటిస్తున్నాను. దీని బీజం హృదయమంత్రం ‘భగవాన్ …’; అది సంపూర్ణంగా శ్రీనరసింహునికి అంకితం.

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

జ్వాలలతో ప్రకాశించే, మాలాధారి, దీప్తదంష్ట్రలుగల అగ్నిరూప ప్రభువుకు ఈ పదం అర్పితం. హే ఆదినుండి సమస్త శత్రు-రాక్షసఘ్నా, మమ్మల్ని రక్షించు; సమస్త జీవులకు మా ఆశ్రయమూ ఆధారమూ అవు.

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

చివరలో వినాశార్థంగా ‘హరి’ అని జపించాలి—ఆయనే సమస్త జ్వరనాశకుడు. అలాగే నామాంతంలో ‘దహ దహ’ అనే జంటను, ‘పచ పచ’ అనే ద్వయాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

ధ్రువాది అక్షరాలతో ప్రారంభమై, ‘రక్షా’ అనే యుగ్మంతో యుక్తమై, ‘వర్మ–అస్త్ర’ పదంలో రెండు ‘ఠ’లతో ముగియునది—ఈ ఉత్తమ మంత్రం ‘జ్వాలామాలి’ అని చెప్పబడింది; ఇది అరవై ఎనిమిది అక్షరాలది, ఓ మునిశ్రేష్ఠా.

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

ముందుగా చెప్పిన ‘పుణ్య’తో ప్రారంభమయ్యే మంత్రం పదమూడు అక్షరాలది. అలాగే పంక్తులుగా రుద్ర-సంఖ్య ప్రకారం అమర్చినది పద్దెనిమిది అక్షరాలది.

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

మంత్రరూప కిరణములు మరియు కరణముద్రలతో సాధకుడు దేవుని శ్రేష్ఠ అవయవాలను న్యాసముగా స్థాపించాలి. అనంతరం పూర్వోక్త స్వరూపుడైన, జ్వాలామాలాభూషిత నృహరిని ధ్యానించాలి।

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

ఒక లక్ష జపం చేసి, దాని దశాంశాన్ని కపిలా గోవు ఘృతంతో అగ్నిలో హోమం చేయాలి. ఓ మునిశ్రేష్ఠా! ఈ ‘రౌద్రా’ ఉత్తమ మంత్రం అపస్మారము మరియు భూతాది ఉపద్రవాలను నశింపజేస్తుంది।

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

దీనిలోని అక్షరాలు ‘ప్రాణ’, ‘మాయా’, ‘నృసింహ’ మరియు ‘సృష్టి’ని సూచిస్తాయి; ఇది బ్రహ్మాస్త్రమని ప్రకటించబడింది. ఈ షడక్షర మహామంత్రం సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషి బ్రహ్మ; ఛందస్సు పంక్తి; దేవత నృకేశరీ (నృసింహ). ఆరు దీర్ఘస్వరాలు కలిగిన బీజమంత్రంతో షడంగ న్యాసాన్ని విధిగా ఆచరించాలి।

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

పూర్వోక్త విధానానుసారమే ధ్యానం మరియు పూజను విధిగా ఆచరించాలి. ఈ సిద్ధ మంత్రం ద్వారా మనుష్యులకు సమస్త సిద్ధులు కలుగుతాయి।

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

రమా (లక్ష్మీ) బీజంతో ప్రారంభమయ్యే ఈ మంత్రం అనుష్టుప్ ఛందస్సులో ఉంది. ఇది ముప్పైమూడు అక్షరాల మనువు; ఋషి ప్రజాపతి; ఛందస్సు అనుష్టుప్; అధిదేవత లక్ష్మీ–నృకేసరీ (లక్ష్మీతో కూడిన నరసింహుడు).

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

దేవతా పదాల ద్వారా సమస్త అవయవాలపై విన్యాస-కల్పన ఉపదేశించబడింది. ఈ విధంగా పంచాంగ-న్యాసం చేసి, తరువాత స్వాత్మరక్షను ఆచరించాలి.

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

కుడి భుజాన్ని స్పృశిస్తూ శరభ మనువును జపించాలి—ప్రణవం ‘ఓం’తో ప్రారంభించి ‘హృచ్ఛివాయ’ అని, చివర ‘మహతే శరభాయ’ అని పలకాలి.

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

‘వహ్నిప్రియా’ అనే పదంతో ముగిసే మంత్రం రక్షార్థం చెప్పబడింది. లేక రామమంత్రాంతంలో ‘క్ష’ అక్షరాన్ని రెండుసార్లు పఠించాలి.

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

లేదా కేశవాది నామాలతో శ్రద్ధగా రక్షను చేయాలి—కేశవుడు నా పాదాలను కాపాడుగాక, నారాయణుడు నా జంఘలను (పిండెలను) రక్షించుగాక.

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

మాధవుడు నా నడుమును రక్షించుగాక; గోవిందుడు నా గుహ్యాంగములను కూడా రక్షించుగాక. విష్ణువు నా నాభిని రక్షించుగాక; మధుసూదనుడు నా ఉదరాన్ని రక్షించుగాక.

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

త్రివిక్రముడు నా తొడలను రక్షించుగాక; నరుడు నా హృదయాన్ని రక్షించుగాక. శ్రీధరుడు నా కంఠాన్ని రక్షించుగాక; హృషీకేశుడు నా ముఖాన్ని రక్షించుగాక.

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

పద్మనాభుడు నా స్తనాలను రక్షించుగాక; దామోదరుడు నా శిరస్సును కాపాడుగాక. ఈ విధంగా అంగాంగాలలో న్యాసం చేసి, సాధకుడు తగిన సమయంలో జపం చేయవలెను.

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

అతడు భూత, వేతాళ, గ్రహ, రాక్షసముల పట్ల నిర్భయుడగును. తరువాత ప్రయత్నంతో మళ్లీ న్యాసం చేసి, సమాహితుడై ధ్యానం చేయవలెను.

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

తూర్పున చక్రధారి, జాంబూనద స్వర్ణప్రభతో ప్రకాశించే కేశవుడు నన్ను రక్షించుగాక. పడమర వైపు వెనుకనుండి, శంఖధారి నీలమేఘసమ శ్యామవర్ణుడైన నారాయణుడు నన్ను కాపాడుగాక.

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

పైభాగంలో నీలకమలవర్ణుడై గదాధరుడైన మాధవుడు విరాజిల్లుచున్నాడు. కుడి పార్శ్వంలో గోవిందుడు—మహానుడు, చంద్రప్రభవలె ప్రకాశించి, ధనుస్సు ధరించినవాడు—ఉన్నాడు.

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

ఉత్తర దిశలో హలధృక్ విష్ణువు—కమల పరాగవర్ణుడై—ధ్యేయుడు. ఆగ్నేయ దిశలో అరవిందాక్షుడు, ముసలధారి మధుసూదనుడు విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

నైరృత దిశలో ఖడ్గపాణియైన త్రివిక్రముడు—జ్వలంత అగ్నిప్రభతో ప్రకాశించుచున్నాడు. వాయవ్య దిశలో వజ్రధారి మాధవుడు—నూతనోదయ సూర్యసదృశుడు—విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

ఈశాన్య దిశలో పుండరీకాక్షుడైన శ్రీధరుడు—పట్టిశాయుధుడై—నన్ను రక్షించుగాక. పైభాగంలో విద్యుత్ప్రభ హృషీకేశుడు—సముద్గరాయుధుడై—నన్ను కాపాడుగాక.

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

నా క్రింద పద్మనాభుడు నిలిచియున్నాడు—సహస్ర సూర్యుల సమప్రభతో ప్రకాశించుచున్నాడు. ఆయన సర్వాయుధధారి, సర్వశక్తిమంతుడు, సర్వాది, సర్వతోముఖుడు.

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

ఇంద్రగోపవలె ప్రకాశించే, పాశహస్తుడైన అపరాజిత శ్రీహరి నన్ను కాపాడుగాక; దామోదర హరి నా దేహాన్ని బాహ్యంగా అంతర్యంగా రక్షించుగాక।

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

ఇలా సర్వత్రా ఛిద్రములేని ‘ద్వాదశ నామ’ పంజరంలో ప్రవేశించిన నాకు, ఏ కాలంలోనూ ఏ విషయమై భయం లేదు।

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

ఇలా రక్షావిధానం చేసిన తరువాత మనిషి దుర్ధర్షుడు (అజేయుడు) అవుతాడు. నృహరి (నరసింహ) మంత్రవర్గములన్నిటికీ ఇదే విధి సమ్మతమైనది।

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

ముందు చెప్పిన విధానమునుబట్టి ధ్యానం, పూజ మొదలైన అన్నిటినీ ఆచరించాలి. ‘జయం నీకే, ఓ పుండరీకాక్ష; నమస్కారం నీకు, ఓ విశ్వభావన!’

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

నమస్కారం నీకు, ఓ హృషీకేశ; ఓ మహాపురుష, నీకు నమః. ఇలా ప్రార్థించి, జపం చేసి, పఠించి, సర్వవ్యాపి ప్రభువును విధిగా విసర్జించాలి।

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

ఈ మంత్రం సిద్ధించినప్పుడు సాధకుడు సంపదలూ సాధనఫలాలూ పొందే స్థితిలో స్థిరపడతాడు. ఇది పరమ అష్టాక్షర మంత్రం— “జయ-ద్వయం—శ్రీ-నృసింహ”।

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషి బ్రహ్మ, ఛందస్సు గాయత్రీ, దేవత శ్రీమాన్ జయ-నృసింహుడు—సర్వాభీష్ట వరప్రదాత।

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో భారంగా ఉన్న పాఠంలో వివేకి జపకుడు షడంగ నిర్మాణం చేయకూడదు. ‘సెందు–గోవింద’ క్రమంగా చెప్పిన పూర్వ నియమాన్ని అనుసరించి, నిర్దిష్ట విరామంతో మళ్లీ మాత్రలను కొలవాలి।

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

ఆపై హృదయంలో సర్వవ్యాపి ప్రభువు నృసింహుని ధ్యానించాలి; ఆయన శిరస్సుపై చంద్రుడు అలంకారంగా ఉన్నాడు।

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

హే శ్రీమన్ నర-కేసరి-తనూ! హే జగత్తుకు ఏకైక బంధువా! హే శ్రీనీలకంఠా, కరుణాసముద్ర సామ్రాటా! అగ్ని-చంద్ర సమాన తేజోనేత్రుడా, పినాకధారివా! శీతాంశుశేఖరా, రమేశ్వరా! హే విష్ణో, నన్ను రక్షించు।

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

ఇలా ధ్యానించి మంత్రసాధకుడు లక్షాష్టకం (ఒక లక్ష ఎనిమిది వేల) జపించాలి. ఆ సంఖ్యలో దశాంశముగా నెయ్యి మరియు పాయసాన్నంతో హోమం చేసి, ముందుగా చెప్పిన విధానమునే పూజ చేయాలి.

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

ప్రణవం మరియు మాయా (హ్రీం)ను తీసుకొని, తన బీజాక్షరంతో ముగించి, చెవి అగ్రభాగంలో మృదువుగా ‘వీర’ అని ఉచ్చరించాలి. అనంతరం అన్ని దిశలలో ముఖములు గల జ్వలంత మహావిష్ణువును ఆహ్వానించాలి.

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

తదుపరి ‘స్ఫురత్’ అనే ద్వయం, ‘ప్రస్ఫురేతి’ అనే ద్వయం ఉచ్చరించి, ఆపై ‘ఘోర’ పదాన్ని పలకాలి. తరువాత ‘ఘోరతర’ అని చెప్పి, చివరగా సూక్ష్మ-తనురూపమైన ‘ఠ’ ద్వయాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

‘ప్రచట’ను రెండుసార్లు పలికి, తరువాత ‘కహ’ యుగ్మం మరియు ‘మ’ను రెండుసార్లు ఉచ్చరించాలి. ఆపై ‘బంధ ద్వయాన్ని ఘాతించు’ అనే వాక్యాన్ని రెండుసార్లు పలికి, ఈ విధంగా వర్మాస్త్రం (రక్షా-అస్త్ర మంత్రం)ను జపించాలి.

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

నేను నృసింహునికి నమస్కరిస్తున్నాను—అధర్ములకు భీషణుడు, భక్తులకు భద్రుడు, మరణానికే మరణమైనవాడు. ఎనభై ఐదు అక్షరాల ఈ మంత్రం భజించువారికి ఇష్టఫలాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషులు అఘోరుడు మరియు బ్రహ్మ; ఛందస్సులు త్రిష్టుభ్, అనుష్టుభ్; దేవతగా ఘోర నృసింహుడు భావించబడును।

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

సుధీ జనుడు దీనికి ధ్యానం, అర్చన మొదలైనవి చేయాలి; అలాగే అనుష్టుభ్ జపం/పాఠం చేయాలి. ఈ ఉత్తమ మంత్రం విశేషంగా సర్వదిక్కుల రక్షకమని భావించబడును।

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

దీనికి బీజం ‘జయయుగం’ అని చెప్పబడింది; అనంతరం ‘నృసింహ’ అనే అష్టవర్ణ పదం వస్తుంది. దీనికి ఋషి ప్రజాపతి, ఛందస్సు అనుష్టుభ్ అని ఉద్ఘాటించబడింది।

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

దీనికి దేవతగా ‘విదారణ-నృసింహుడు’ కీర్తించబడెను. ‘జం’ బీజం, ‘హం’ శక్తి; వినియోగం సమస్తసిద్ధి/అఖిలాప్తి కోసం।

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

దీర్ఘసంయుక్త నృసింహమంత్రంతో షడంగ-న్యాసం ఆచరించాలి. తరువాత రౌద్ర నృసింహుని ధ్యానించాలి—శత్రువుల వక్షస్థలాన్ని విదారించే వాడు।

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

నఖములు దంష్ట్రలే ఆయుధములుగా కలవాడు, భక్తులకు అభయమును ప్రసాదించువాడు, శ్రీ (లక్ష్మీ) నివాసమగు వాడు; తప్త స్వర్ణమువలె కేశాగ్రాలు దీప్తించుచు, అగ్నివలె జ్వలించు నేత్రములు గలవాడు—ఆయనను నేను భజించుచున్నాను।

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

వజ్రముకంటే బలమైన నఖస్పర్శముగల దివ్యసింహా! నీకు నమస్కారం. ఈ మంత్రానికి ఋషిగా బ్రహ్మా ప్రకటించబడెను, ఛందస్సు అనుష్టుప్ అని చెప్పబడెను।

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

‘రదార్ణ’ అక్షరసమూహానికి అధిష్ఠాత్రి దేవత దివ్యాక్షరపూర్వక నృకేసరి (నృసింహుడు). మంత్రంలోని నాలుగు పాదములన్నిటితో విధిపూర్వకంగా పంచాంగ విధానాన్ని ఆచరించవలెను।

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

హే మునీశ్వరా! ధ్యానము, పూజ మొదలైన సమస్త కార్యములు పూర్వవత్తుగా చెప్పబడినవి; ముందుగా చెప్పిన అన్ని విధానములు సిద్ధిని పొందును।

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

ॐ (తార). భగవంతుడు నరసింహునికి నమస్కారం. మీరు నా హృదయంలో నిలిచియుండండి. హే జయతేజస్సా! వజ్రమువలె నఖాగ్రాల నుండి మళ్లీ మళ్లీ అవిర్భవించండి।

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

కర్మాంతంలో ‘వ్రజదంష్ట్ర’ అని జపించాలి; తరువాత ‘త్వాసా’ అని చెప్పి ఆ యుగలాన్ని క్రందింపజేయాలి. ఆపై ‘తమోగ్రస’ ద్వారా ఆ యుగలాన్ని గ్రసించి (శమింపజేసి); స్వాహా అంతంలో ‘అభయ’ అని పలకాలి.

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

ఆదిలో ‘ఆ’ కారాన్ని, చివరలో ‘మ’ కారాన్ని స్థాపించాలి; మధ్యలో మిగిలిన ధ్వనులు ప్రధానంగా నింపబడతాయి. ‘ధ్రువ’ స్థిర భాగం, ‘బీజ’ కారణాక్షరం, ‘మను’ చివరి మంత్రం. ఇది అరవై రెండు అక్షరాల విద్య; ఋష్యాది అన్నీ పూర్వవత్తుగా గ్రహించాలి.

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

మొదట తారకము (ఓం), తరువాత నృసింహ బీజం; ఆపై ‘నమో భగవతే’. తరువాత ‘నరసింహాయ’ అని పలకాలి; ఈ మంత్ర బీజాన్ని చెప్పునప్పుడు చివర మళ్లీ తారకము (ఓం) ఉంచబడుతుంది.

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

‘రూప’ దేవతకు తార (ఓం) స్వర్గబీజం; ‘కూర్మరూప’కు తారకము. ‘వరాహరూప’కు బీజం విధించబడింది; ‘నృసింహ’కు మాత్రం తారనే బీజం.

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

‘రూప’కు తారనే బీజం; వామనాంతంలో కూడా ‘రూప’ విషయమై అదే. ‘రామ’కు ‘పాప–ధ్రువ’ అనే త్రయం బీజం, నిగమాదిలో చెప్పినట్లే.

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

కృష్ణునకు తారాంత బీజాన్ని జోడించి, తరువాత కల్కినికి బీజాన్ని యోజించాలి. ఆపై ‘జయ జయ’ అని ద్వివార పలికి, చివరగా ‘శాలగ్రామాంతే నివాసినే’ అని సమర్పించాలి॥

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

దివ్యసింహునకు ‘డేంతః’ అనే అక్షరం నియతం; స్వయంభూ (బ్రహ్మ) మరియు పురుషునకు హృదయంలో విన్యాసం చెప్పబడింది. ‘తార’నే స్వబీజమని ప్రకటించబడింది; ఈ మంత్రవిన్యాసం మహాసామ్రాజ్యాన్ని ప్రసాదిస్తుంది॥

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

నృసింహమంత్రం ‘ఖాంగ్’ అక్షరంతో ప్రారంభమని ప్రకటించబడింది; దీని ఋషి అత్రి. ఛందస్సు ‘అతిజగతి’గా చెప్పబడింది; దేవతగా ‘మనః’ (మానస) నిర్దిష్టం॥

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

నృహరిని దశావతారస్వరూప బీజమంత్రంగా ధ్యానించి, ‘ఖం’ను అవ్యయ శక్తిగా భావించాలి. ఆరు దీర్ఘస్వరాలతో యుక్తమైన బీజంతో అంగన్యాసం చేసి దివ్య అవయవాలను భావించాలి॥

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

అనేక చంద్రులవలె ప్రకాశించే, లక్ష్మీదేవి ముఖంపై స్నేహదృష్టి నిలిపిన, దశావతారాలతో కూడిన నృహరి మాకు సుఖాన్ని ప్రసాదించుగాక॥

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

పది వేల జపం చేయవలెను; దాని దశాంశంగా పాయసం (ఖీరు)తో హోమం చేయవలెను. ముందుగా చెప్పిన పీఠంపై మూలమంత్ర సంకల్పంతో మూర్తిని స్థాపించి అనంతరం పూజించవలెను.

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

మొదట అంగవిన్యాసం చేయాలి; తరువాత దిక్పత్రాలలో మత్స్యాది చిహ్నాలను స్థాపించాలి. ఆపై వజ్రాది ఆయుధచిహ్నాలతో కూడిన ఇంద్రాది దేవతలను సమ్యక్ పూజించి ఇష్టఫలాన్ని పొందాలి.

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

తంత్రాలలో గోప్యంగా ఉంచబడిన సహస్రాక్షర మహామంత్రాన్ని నేను ప్రకటిస్తున్నాను. దాని బీజాలు—తార, మాయా, రమా, కామ; తరువాత క్రోధపదం.

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

‘మూర్తి’ పదాంతంలో ‘నృసింహ’ను ఉచ్చరించాలి; ‘నృసింహ’ాంతంలో ‘మహాపురుష’ను పలకాలి. అలాగే ‘ప్రధాన–ధర్మ–అధర్మ’ాంతంలో ‘నిగడేతి’ పదాన్ని చెప్పాలి.

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

నిర్మోచన క్రియాంతంలో ‘కాలేతి’ అని పలకాలి; తరువాత ‘పురుష’ అని ఉచ్చరించాలి. ఈ జలం కాలాంతకుని సమానము; స్వేశ్వర పరిమితి వద్ద ఇదీ సమాప్తికారకమవుతుంది.

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

ఛందస్సు భాగాంతంలో దీనిని ‘నివిష్ట’—స్థాపితమైనది—అని గ్రహిస్తారు. తదుపరి అది ‘చైతన్య-చిత్-సదా’—నిత్య శుద్ధ చైతన్యమే—అని బోధించబడుతుంది. ప్రకాశభాగాంతంలో మరల ‘కాలాది-అతీత-నిత్య-ఉదిత’—కాలానికి అతీతంగా సదా ఉదయించిన శాశ్వతం—అని పేర్కొంటారు.

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

‘ఉదయ-అస్తమయాక్రాంత’ మరియు ‘మహాకారుణిక’—ఇవీ హృదయ పద్మంలో నాలుగు నామ-రూపాలుగా చెప్పబడ్డాయి; ఆ దళాంతంలో ఆయన స్థిరంగా నివసిస్తాడు.

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

ఆత్మను ‘చైతన్య’ అని చెప్పారు; అలాగే ‘చతురాత్మ’ అని కూడా. తరువాత ‘ద్వాదశాత్మ’; ఆపై ‘చతుర్వింశాత్మ’; చివరికి ‘నిత్య పంచవింశాత్మ’—శాశ్వత ఇరవై ఐదవ ఆత్మ—అని కూడా పేర్కొంటారు.

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

వెయ్యి సంఖ్యాంతంలో ‘బక’ మూర్తిగా వ్యక్తమైన హరిని ‘ఏహి ఏహి’—‘రా, రా’—అనే శబ్దంతో ఆహ్వానించారు: “ఓ భగవాన్! ఓ నృసింహ-పురుషా! ఓ క్రోధేశ్వరా! రసంతో కలిసి రమ్ము।”

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

హే మహాదేవా! పదాల దశవిధ నికాయ వర్గీకరణ ప్రకారం—ప్రవాహంగా సాగే జప/పఠనాంతంలో ‘పాద’ అని అంటారు; కల్పాంతంలో అది సహస్ర అగ్నుల వలె ప్రకాశించి, కోటుల కాంతిలా ద్యోతిస్తుంది.

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

‘శతయజ్ఞాతల’ అనే లోకాన్ని తెలుసుకొనుము; దాని తరువాత ‘అమల’ యుగ్మము ఉంది. అక్కడ పింగళ నేత్రాలు, కేశరము మరియు దంష్ట్రలు గల సత్త్వాలు నివసిస్తాయి—దంష్ట్రలే ఆయుధాలు, నఖాలే ఆయుధాలు.

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

తదుపరి ‘దానవేంద్రాంతక’ అగ్నియొక్క రక్తచిహ్నిత మార్గమని గ్రహించాలి. ఆసక్తితో అంటుకున్న సంగ్రామాంతంలో ఇది భూతాలు, అపస్మారసదృశ బాధలు, యాతుధానులు వంటి శత్రు ఆత్మలను సూచిస్తుంది.

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

దేవాసురులు సమానంగా వందించే పదపద్మాలను ప్రకటించే ఆ నాదముచేత, వ్యోమచక్రేశ్వరుడైన భగవాన్ చివరికి సమస్త ప్రదర్శిత ప్రభావాన్ని లయముచేయును.

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

నీ నిజ స్వరూపముతో లేచెదవు—లేచి, లేచి రా! అజ్ఞాన సమూహాన్ని దహించు. జ్ఞానాగ్నితో ఐశ్వర్యాన్ని ప్రజ్వలింపజేసి, ఆ వెలుగుతో యుగమును (జగత్తును) ప్రకాశింపజేయు.

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

‘ఓం’ అనే ప్రణవాన్ని ఉచ్చరించాలి. ‘సర్వజ్ఞ’ పదం తరువాత, ‘అరోష’ పదాంతంలో ‘జంభా–ఆజృంభ్య–అవతారక’తో కలిసి పలకాలి. అలాగే ‘సత్యపురుష’ పదం తరువాత ‘సత్’ మరియు ‘అసత్’ అనే పదాల మధ్యలో దీనిని ఉచ్చరించాలి.

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

బంధనాల శబ్దం వలన నాకు దుఃస్వప్నభయం పట్టుకుంది. అరణ్యశబ్దాంతంలో భయం కలుగుతుంది; ‘విషం’ అనే పదోచ్చారణమునందు కూడా భయం కలుగుతుంది॥१७५॥

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

జ్వరాంతంలో డాకినులు, కృత్యా, అధ్వరేవతీ యందలి భయం కలుగుతుంది. తరువాత మెరుపు/గర్జనాంతంలో భయం; మారీ అనే అపశకున శబ్దం వలన దుర్భిక్షభయం కలుగుతుంది॥१७६॥

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

‘మారీచ’ శబ్దాంతంలో భయ సూచన; అలాగే ‘ఛాయా’ పదమునందు కూడా భయం. ‘స్కంద–అపస్మార’ శబ్దాంతంలో భయం, ఆపై దొంగల భయం కలుగుతుంది॥१७७॥

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

నీరు, స్వప్నం, అగ్ని వలన భయం కలుగుతుంది; అలాగే ఏనుగు, సింహం, సర్పం వలన కూడా. జన్మ–జరాంతంలో భయంతో ‘మరణం’ మొదలైన పదాలను ఉచ్చరించాలి॥१७८॥

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

అనంతరం నృసింహ బృహత్సామముచే భయాన్ని విడిపించే యుగ్మకర్మను, భయాన్ని శమింపజేసే యుగ్మకర్మను ఆచరించాలి. ధ్యేయరూపధారణాంతంలో దీనిని విధివిధానంగా వినియోగించాలి॥१७९॥

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

పురుష మంత్రాంతంలో తరువాత సర్వభయ నివారణ పదాన్ని ఉచ్చరించాలి. అనంతరం ‘అష్టాష్టక’ మరియు ‘చతుఃషష్టి’ జపించి, చేటికా భయాన్ని తొలగించే మంత్రాన్ని ప్రకటించాలి।

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

విద్యతో ఆవరించబడి, ముప్పైమూడు కోటి దేవతలను ఆహ్వానించే పదాలతో దానిని ఉచ్చరించాలి. నమస్కారాంతంలో, పదం పదంగా, పద్మభావంతో అలంకరించి జపించాలి।

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

‘సహస్రవదన’ అనే పదాంతంలో ‘సహస్రోదర’ అని పలకాలి. అలాగే ‘సహస్రేక్షణ’ పదాంతంలో ‘సహస్రపాద’ అని ఉచ్చరించాలి।

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

మొదట ‘సహస్రభుజ’ అని పలికి, తరువాత ‘సహస్రజిహ్వ’ అని చెప్పాలి. చివరగా ‘సహస్రలలాట’ అని పలికి, ఆయనను సహస్రాయుధధారిగా ధ్యానించాలి।

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

ఈ మంత్రం తమస్సును ప్రకాశింపజేసేది, అంధకారనాశకము; ‘పురమథన’ కర్మాంతంలో ఇది సమస్తంగా ప్రయోగించవలెను. మంత్రంలో ‘రాజేశ్వర’ పదం నుండి ప్రారంభమయ్యే భాగం ‘విహాయసగతి’ అనే దివ్యగతిని ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

పాతాళగతి ప్రసాదించే మంత్రాంతంలో ‘యంత్రమర్దన’ అనే మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి. అనంతరం ‘ఘోర-అట్టహాస-హసిత–విశ్వ-ఆవాస’ అనే పదాన్ని జపించాలి.

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

తర్వాత (భగవంతుడు) ‘వాసుదేవ’గా, తరువాత ‘అక్రూర’గా, తరువాత ‘హయముఖ’గా స్తుతింపబడతాడు. ఆయన పరమహంసుడు, విశ్వేశుడు; విశ్వాంతంలో ‘విడంబన’గా కీర్తింపబడతాడు.

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

తర్వాత ఆసనక్రియ ముగింపులో ప్రాదుర్భావాన్ని కలిగించే ఆహ్వానమంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి. అనంతరం హృషీకేశుడిని, స్వచ్ఛంద ప్రభువును స్మరించి, మిగతా లేకుండా సమస్త జీవులలో నియమిత న్యాసాన్ని స్థాపించాలి.

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

గ్రాసక్రియ ముగింపులో ‘పిశితాసృక్’ అనే మహామంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి. ‘లంపట’ క్రియ ముగింపులో ‘ఖేచరీ’ అని పలకాలి. ఇవి సిద్ధిని ప్రసాదించేవని చెప్పబడింది.

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

ఆయన ‘అజేయ’, ‘అవ్యయ’, ‘అవ్యక్త’, అలాగే ‘బ్రహ్మాండోదర’ అని కూడా కీర్తింపబడతాడు. తరువాత వెయ్యి బ్రహ్మ-చక్రాల అంత్యంలో ‘కోటి-స్రగ్రుణ్డ’ అనే శబ్దం ఉద్భవిస్తుంది.

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

క్రమంగా ఈ నామాలను ఉచ్చరించాలి—“మాల, పండిత, ముండ”; తరువాత “మత్స్య” మరియు “కూర్మ”. “వరాహ” ముగింపున “నృసింహ” అని, “వామన” ముగింపున కూడా క్రమంగా తదుపరి నామాన్ని జపించాలి.

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

“త్రైలోక్యాక్రమణ” ముగింపున “పాదశాలిక” అని పలకాలి. తరువాత “రామత్రయ” సూచన అనంతరం, “విష్ణురూప” ముగింపున కూడా “ధర” అనే పదాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

తత్త్వత్రయ ముగింపున, ప్రణవం (ఓం) ఆధారంగా ‘శిఖా’గా గుర్తించిన పదాన్ని స్థాపించాలి. అగ్నిజ తత్త్వ నియాసం పూర్తైన చోట ‘స్వధా’ను జోడించి, అనంతరం ‘వషట్’ అని పలకాలి.

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

నేత్ర-రక్ష, వర్మ (కవచ) మరియు అస్త్ర మంత్రాలను ఉచ్చరించి, తరువాత “ప్రాణాధార” అనే సూత్రాన్ని పలకాలి. ఆపై ఆదిదేవ పదం నుండి ప్రాణం, అపానం విధిగా క్రమంగా స్థాపించాలి.

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

పాంచరాత్ర ప్రయోగంలో “దితిజ” తరువాత “-వినిధన” ప్రత్యయం జోడించగా “కరేతి” రూపం ఏర్పడుతుంది. అలాగే “మహామాయా” తరువాత “-అమోఘ” ప్రత్యయం, “దర్యం” తరువాత “దైత్యేంద్ర” పదం సిద్ధమవుతుంది—ఇది శబ్ద-ప్రమాణాధారంగా బోధించబడింది.

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

“దర్యా” పదాంతంలో “దలన” అని చెప్పబడింది. “తేజో-రాశి” సమాసంలో స్థిర నియమం “స్మర”. “తేజస్వర” పదాంతంలో “పురుష్పంṅ” అవుతుంది; చివరికి “సత్య-పురుష” అని నిర్ధారించబడింది॥१९५॥

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

“తార” అక్షరం అచ్యుతాస్త్రంతో కలిసినప్పుడు అది “అస్త్ర” మంత్రం అవుతుంది. వాక్తో కలిస్తే “సుదేవ ఫట్” అవుతుంది. మాయామూర్తితో కలిస్తే “(తార)… ఫట్” అవుతుంది. అలాగే “వః” అనేది స్వరాదిగా చెప్పబడే “కామ” అని అన్నారు॥१९६॥

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

సాకార దేవతకు అవ్యయ బీజాక్షరం “త్రం”; విశ్వరూప ప్రభువుకు అవ్యయ బీజం “త్రిమ్”. మాయ ద్వారా విశ్వాత్మ స్వరూపునికి ఆరు అక్షరాలు చెప్పబడ్డాయి. అంతరాత్మకు “తార” (ఓం) నిర్దిష్టం; తురీయమైన చతుర్థాత్మకు “సౌచ” (పవిత్రత) అని అన్నారు॥१९७॥

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

మొదట “ఫట్” ఉచ్చరించి, తరువాత “తారోహం” జపించాలి. అనంతరం “విశ్వరూపిన్” అస్త్ర మంత్రాన్ని పలకాలి. తరువాత పరమ “తారౌహ్రై” చివర “హ్రంస”, “ఫట్” మరియు చివరికి ప్రణవం (ఓం) జపించాలి॥१९८॥

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

“హ్రః” బీజం హిరణ్యగర్భ రూప ధారణ యొక్క ధ్యానాంతంలో “ఫట్” తో కలిసి స్థిరంగా నియోగించాలి. తరువాత అలాగే “హ్రౌం”—అనుపమ రూపధారిణి యొక్క అస్త్ర మంత్రం—ఇదీ ధ్రువం (నియతం) అని చెప్పబడింది॥१९९॥

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

ఆహ్వానించు—“క్షౌం, ఓ నృసింహరూపధారివా; ఓం; క్లం; శ్ల”—స్వరాదులతో ప్రారంభించి. షడంగన్యాసంతో స్థాపితమైన మూర్తిధారి దేవుని ధ్యానించి చివర “ఫట్” ఉచ్చరించు.