Adhyaya 33: The Origin of Rudra, the Disruption of Dakṣa’s Sacrifice, and the Establishment of Paśupati

Verse 1

श्रीवराह उवाच । अथापरां रुद्रसम्भूतिमाद्यां शृणुष्व राजन्निति सोऽभ्युवाच । महातपाः प्रीतितो धर्म्मदक्षः क्षमास्त्रधारी ऋषिरुग्रतेजाः ॥ ३३.१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ அரசே! இப்போது ருத்ரனின் ஆதிப் பிறப்புக் கதையை கேள்—என்று அவர் உரைத்தார். (அங்கே) ஒரு மகாதபஸ்வி இருந்தார்—மனமகிழ்ந்தவர், தர்மத்தில் திறமைமிக்கவர், பொறுமை எனும் ஆயுதத்தைத் தாங்கியவர், கடும் ஒளியுடைய ரிஷி।

Verse 2

जातः प्रजानां पतिरुग्रतेजा ज्ञानं परं तत्त्वभावं विदित्वा । सृष्टिं सिसृक्षुः क्षुभितोऽतिकोपाद् वृद्धिकाले जगतः प्रकामम् ॥ ३३.२ ॥

அவன் உயிர்களின் அதிபதியாக, உக்கிர ஒளியுடன் பிறந்து, பரம ஞானமான தத்துவத்தின் உண்மை இயல்பை அறிந்து, படைப்பை உருவாக்க விரும்பி உந்தப்பட்டான். உலகின் விரிவுக் காலத்தில் கடும் கோபத்தின் வேகத்தால் படைப்பு முழுமையாக நிகழ்ந்தது.

Verse 3

तपस्यतोऽतः स्थिरकीर्तिः पुराणो रजस्तमोद्ध्वस्तगतिर्बभूव । वरो वरेण्यो वरदः प्रतापी कृष्णारुणः पुरुषः पिङ्गनेत्रः ॥ ३३.३ ॥

தவத்தில் ஈடுபட்ட அந்த நிலையான புகழுடைய பழம்பெரும் புருஷனின் நடை ரஜஸ்-தமஸ் ஆகியவற்றை ஒழிக்கும் வழியாக ஆனது. அவர் வரமாகவும், வணங்கத்தக்கவராகவும், வரம் அளிப்பவராகவும், வீரஒளியுடையவராகவும்; கருமை-செம்மை நிறத்துடன், பிங்கலக் கண்களுடன் விளங்கினார்.

Verse 4

रुदन्नुक्तो ब्रह्मणा मा रुद त्वं रुद्रस्ततोऽसावभवत् पुराणः । नयस्र्व सृष्टिं विततस्वरूपां भवान् समर्थोऽसि महानुभाव ॥ ३३.४ ॥

பிரம்மா “அழாதே” என்று கூறியபோது, அவர் பழம்பெரும் ‘ருத்ரன்’ என அழைக்கப்பட்டார். ஓ மகானுபாவா! விரிந்த வடிவங்களையுடைய படைப்பை வழிநடத்து; அதற்கு நீ தகுதியும் வல்லமையும் உடையவன்.

Verse 5

इत्युक्तमात्रः सलिले ममज्जमग्ने ससर्जात्मभवाय दक्षः । कस्थे तदा देववरे वितेनुः सृष्टिं तु ते मानसाः ब्रह्मजाताः ॥ ३३.५ ॥

இவ்வாறு கூறியவுடன் தக்ஷன் நீரில் மூழ்கி, ஆத்மபவனான (பிரம்மாவுக்காக) படைப்பை உருவாக்கத் தொடங்கினான். பின்னர் தேவவரனின் ஆணையின்படி, பிரம்மாவிலிருந்து பிறந்த மனப்பிறவி புதல்வர்கள் படைப்புச் செயல்முறையை விரிவாக்கினர்.

Verse 6

तस्यां तटायां तु सुराधिपे तु पैतामहं यज्ञवरं प्रकामम् । मग्नः पुरा यत्सलिले स रुद्रः उत्सृज्य विश्वं तु सुरान् सिसृक्षुः ॥ ३३.६ ॥

அந்த குளத்தில், தேவர்களின் அதிபதியின் முன்னிலையில், பிதாமகனான (பிரம்மாவின்) சிறந்த யாகம் மிகுதியாக நடத்தப்பட்டது. அந்த நீரில் பழங்காலத்தில் ருத்ரன் மூழ்கியிருந்தான்; உலகை வெளிப்படுத்தி, தேவர்களை உருவாக்க விரும்பினான்.

Verse 7

सुस्राव यज्ञं सुरसिद्धयक्षानुपागतान् क्रोधवशं जगाम । मन्युं प्रदीप्तं परिभाव्य केन सृष्टं जगन्मां व्यतिरिच्य मोहात् ॥ ३३.७ ॥

யாகம் பெருகிப் பாய்ந்தது; தேவர்கள், சித்தர்கள், யட்சர்கள் அணுகினர். ஆயினும் அது கோபவசமாயிற்று. அந்த எரியும் மன்யுவை எண்ணி—மயக்கத்தால், என்னைத் தவிர்த்து, இவ்வுலகை யார் படைத்தார்?

Verse 8

हा हेति शोक्ते ज्वलनार्चिषस्तु तत्राभवन् क्षुद्रपिशाचसङ्घा । वेतालभूतानि च योगिसङ्घाः ॥ ३३.८ ॥

அக்கினியின் எரியும் நாவுகள் ‘ஹா! ஹே!’ என்று அலறியபோது, அங்கே சிறிய பிசாசுகளின் கூட்டங்கள் தோன்றின; மேலும் வேதாளங்கள், பூதங்கள், யோகிகளின் குழுக்களும் எழுந்தன.

Verse 9

घनं यदा तैर् विततं वियच्च भूमिश्च सर्वाश्च दिशश्च लोकाः । तदा स सर्वज्ञतया चकार धनुश्चतुर्विंशतिहस्तमात्रम् ॥ ३३.९ ॥

அவர்களால் ஆகாயம் அடர்த்தியாக விரிந்தபோது, பூமி, எல்லாத் திசைகளும், உலகங்களும் வெளிப்பட்டன; அப்போது அவன் அனைத்தறிவின் வலிமையால் இருபத்துநான்கு கை அளவுள்ள வில்லை உருவாக்கினான்.

Verse 10

गुणं त्रिवृत्तं च चकार रोषादादत्त दिव्ये च धनुर्गुणं च । ततश्च पूष्णो दशनानविध्यद्भगस्य नेत्रे वृषणौ क्रतोश्च ॥ ३३.१० ॥

கோபத்தால் அவன் மூன்று மடங்காகச் சுருட்டிய வில்ல்நாணை செய்து, தெய்வீக வில்ல்நாணையும் எடுத்தான். பின்னர் பூஷனின் பற்களை உடைத்தான்; பகனின் கண்களைத் துளைத்தான்; க்ரதுவின் விருத்திகளை காயப்படுத்தினான்.

Verse 11

स विद्धबीजो व्यपयात्क्रतुश्च मार्गं वायुर्धारधन् यज्ञवाटात् । देवाश्च सर्वे पशुपतिमुपेयुर्जग्मुश्च सर्वे प्रणतिं भवस्य ॥ ३३.११ ॥

அவனுடைய ‘பீஜம்’ (சக்தி) குத்தப்பட்டதால் அவன் விலகினான்; க்ரதுவும் (யாகச் செயலும்) முடிவுற்றது. காற்று அதை ஏந்தி யாகவாடத்திலிருந்து வெளியே சென்றது. அப்போது எல்லாத் தேவரும் பசுபதியை அணைந்து, பவனாகிய (சிவனை) அனைவரும் பணிந்தனர்.

Verse 12

आगम्य तत्रैव पितामहस्तु भवम् प्रतीतः सम्परिष्वज्य देवान् । भक्त्योपेतान् वीक्षयद् देवदेवान् विज्ञानमन्तः कुरु वीरबाहो ॥ ३३.१२ ॥

அங்கே வந்த பிதாமகன் பிரம்மா, பவனை (சிவனை) அறிந்து தேவர்களை அணைத்தார். பக்தியுடன் இருப்பவர்களோடு தேவதேவனை நோக்கி, “வீரபாஹோ, உன் உள்ளத்தில் உண்மை அறிவு-விவேகத்தை நிலைநிறுத்து” என்று கூறினார்.

Verse 13

रुद्र उवाच । सृष्टः पूर्वं भवताऽहं न चेमे कस्मान्न भागं परिकल्पयन्ति । यज्ञोद्भवं तेन रुषा मयेमे हृतज्ञानाः विकृताः देवदेव ॥ ३३.१३ ॥

ருத்ரன் கூறினான்— “நீங்கள் என்னை முதலில் படைத்தீர்; அப்படியிருக்க இவர்கள் எனக்கு பங்கை ஏன் ஒதுக்கவில்லை? யாகத்திலிருந்து எழுந்த அதே காரணத்தால் நான் கோபமடைந்தேன்; தேவதேவா, இவர்கள் அறிவிழந்து நடத்தையில் சிதைந்துள்ளனர்.”

Verse 14

ब्रह्मा उवाच । देवाḥ शम्भुं स्तुतिभिर्ज्ञानहेतोः यजध्वमुच्चैरसुराश्च सर्वे । येन रुद्रो भगवांस्तोṣमेति सर्वज्ञता तोṣमात्रस्य च स्यात् ॥ ३३.१४ ॥

பிரம்மா கூறினார்— “தேவர்களே, எல்லா அசுரர்களும் கூட, அறிவின் பொருட்டு சம்புவை உயர்ந்த ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபடுங்கள். அதனால் பகவான் ருத்ரன் திருப்தியடைவான்; அந்தத் திருப்தி ஒன்றினாலேயே சர்வஞ்ஞத்துவம் உண்டாகும்.”

Verse 15

इत्युक्तास्तेन ते देवाः स्तुतिं चक्रुर्महात्मनः ॥ ३३.१५ ॥

அவர் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த தேவர்கள் அந்த மகாத்மாவுக்குப் புகழ்ச்சிப் பாடலை இயற்றினர்.

Verse 16

देवा ऊचुः । नमो देवातिदेवाय त्रिनेत्राय महात्मने । रक्तपिङ्गलनेत्राय जटामुकुटधारिणे ॥ ३३.१६ ॥

தேவர்கள் கூறினர்— “தேவாதிதேவனே, மும்முகக் கண்களையுடைய மகாத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம். செம்மஞ்சள்-செந்நிறக் கண்களையுடையவரே, ஜடாமுடி-மகுடம் தரித்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.”

Verse 17

भूतवेतालजुष्टाय महाभोगोपवीतिने । भीमाट्टहासवक्त्राय कपर्दिन् स्थाणवे नमः ॥ ३३.१७ ॥

ஸ்தாணு (சிவன்) அவர்க்கு வணக்கம்—பூத‑வேதாளர்கள் சூழ்ந்து பணிவோர்; மகாசர்ப்பத்தை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தரிப்போர்; பயங்கர அட்டஹாசம் கொண்ட முகத்தோர்; சடைமுடி உடைய கபர்தி।

Verse 18

पूष्णो दन्तविनाशाय भगनेत्रहने नमः । भविष्यवृषचिह्नाय महाभूतपते नमः ॥ ३३.१८ ॥

பூஷணனின் பற்களை அழித்தவர்க்கு வணக்கம்; பகனின் கணை அழித்தவர்க்கு வணக்கம். காளைச் சின்னம் உடையவரும், மகாபூதங்களின் அதிபதியுமானவர்க்கு வணக்கம்।

Verse 19

भविष्यत्रिपुरान्ताय तथान्धकविनाशिने । कैलासवरवासाय करिकृत्तिनिवासिने ॥ ३३.१९ ॥

எதிர்காலத்தில் திரிபுராந்தகனாகத் திரிபுரத்தை அழிப்பவர்க்கும், அத்துடன் அந்தகனை நாசம் செய்வவர்க்கும் வணக்கம். சிறந்த வாசஸ்தலம் கைலாசமுடையவர்க்கும், யானைத்தோல் ஆடையணிவோர்க்கும் வணக்கம்।

Verse 20

विकरालोर्ध्वकेशाय भैरवाय नमो नमः । अग्निज्वालाकरालाय शशिमौलिकृते नमः ॥ ३३.२० ॥

விகராள வடிவமும் மேலெழுந்த சடையும் உடைய பைரவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். அக்கினி ஜ்வாலைகளால் பயங்கரமானவர்க்கும், தலையில் சந்திரனைச் சூடியவர்க்கும் வணக்கம்।

Verse 21

भविष्यकृतकापालिव्रताय परमेष्ठिने । तथा दारुवनध्वंसकारिणे तिग्मशूलिने ॥ ३३.२१ ॥

எதிர்காலத்தில் காபாலிக விரதத்தை மேற்கொள்ளும் பரமேஸ்வரனுக்கு வணக்கம். தாருவனத்தை அழித்தவர்க்கும், கூர்மையான திரிசூலம் தாங்கியவர்க்கும் வணக்கம்।

Verse 22

क्रीतकङ्कणभोगेन्द्र नीलकण्ठ त्रिशूलिने । प्रचण्डदण्डहस्ताय वडवाग्निमुखाय च ॥ ३३.२२ ॥

பெற்ற வளையல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவருக்கும், போகேந்திரன் (நாகன்) ஆபரணமாகத் திகழ்பவருக்கும், நீலகண்டருக்கும், திரிசூலதாரிக்கும், கடும் தண்டம் ஏந்தியவருக்கும், வடவாக்னி போன்ற வாயுடையவருக்கும் வணக்கம்।

Verse 23

वेदान्तवेद्याय नमो यज्ञमूर्ते नमो नमः । दक्षयज्ञविनाशाय जगद्भयकराय च ॥ ३३.२३ ॥

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவருக்கு வணக்கம்; யஜ்ஞமூர்த்திக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். தக்ஷ யஜ்ஞத்தை அழித்தவருக்கும், உலகங்களுக்கு அச்சமும் மரியாதையும் உண்டாக்குபவருக்கும் வணக்கம்।

Verse 24

विश्वेश्वराय देवाय शिवशम्भुभवाय च । कपर्दिने करालाय महादेवाय ते नमः ॥ ३३.२४ ॥

உலகின் ஈசனான தேவனே, சிவன்-சம்பு-பவனே, ஜடாதாரியே, கராள (அச்சமூட்டும்) ரூபனே, மகாதேவனே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 25

एवं देवैः स्तुतः शम्भुरुग्रधन्वा सनातनः । उवाच देवदेवोऽहं यत्करोमि तदुच्यताम् ॥ ३३.२५ ॥

இவ்வாறு தேவர்களால் போற்றப்பட்ட சம்பு—நித்தியன், கடும் வில் ஏந்தியவன்—கூறினான்: “நான் தேவர்களின் தேவன்; நான் செய்வது அறிவிக்கப்படுக.”

Verse 26

देवा ऊचुः । वेदशास्त्राणि विज्ञानं देहि नो भव माचिरम् । यज्ञं सरहस्यं नो यदि तुष्टोऽसि नः प्रभो ॥ ३३.२६ ॥

தேவர்கள் கூறினர்: “பிரபுவே, தாமதமின்றி எங்களுக்கு வேத-சாஸ்திரங்களின் விவேக ஞானத்தை அருள்வாயாக. நீர் எம்மேல் திருப்தியாயின், ரகசிய அர்த்தத்துடன் யஜ்ஞத்தையும் போதிப்பாயாக.”

Verse 27

महादेव उवाच । भवन्तः पशवः सर्वे भवन्तु सहिताः इति । अहं पतिर् वो भवतां ततो मोक्षम् अवाप्स्यथ । तथेति देवास् तं प्राहुस् ततः पशुपतिर् भवत ॥ ३३.२७ ॥

மகாதேவர் கூறினார்— “நீங்கள் அனைவரும் பசுக்கள் (பந்தப்பட்ட உயிர்கள்) ஆக ஒன்றாய் இருங்கள். நான் உங்கள் பதி (ஆண்டவன்) ஆக இருப்பேன்; அப்பொழுது நீங்கள் மோட்சம் அடைவீர்கள்.” தேவர்கள் “ததாஸ்து” என்றனர்; அதனால் அவர் பசுபதி எனப் பெயர்பெற்றார்.

Verse 28

ब्रह्मा पशुपतिं प्राह प्रसन्नेनान्तरात्मना । चतुर्दशी ते देवेश तिथिरस्तु न संशयः ॥ ३३.२८ ॥

பிரம்மா உள்ளம் அமைதியுடன் பசுபதியிடம் கூறினார்— “தேவேசனே! சதுர்தசி உன் திதியாக இருக்கட்டும்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 29

तस्यां तिथौ भवन्तं ये यजन्ते श्रद्धयान्विताः । उपोष्य पश्चाद्भुञ्जीयाद्गोधूमान्नेन वै द्विजान् ॥ तस्य त्वं तुष्टिमापन्नो नय स्थानमनुत्तमम् ॥ ३३.२९ ॥

அந்தத் திதியில் நம்பிக்கையுடன் உம்மை வழிபடுவோர் முதலில் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; பின்னர் கோதுமை அன்னத்தால் த்விஜர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். அதனால் திருப்தியடைந்து, அவரை ஒப்பற்ற பரமபதத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 30

एवमुक्तस्तदा रुद्रो ब्रह्मणाऽव्यक्तजन्मना । दन्तान् नेत्रे फले प्रादाद्भगपूष्णोः क्रतोरपि । परिज्ञानं च सकलं स प्रादाच्च सुरेष्वपि ॥ ३३.३० ॥

அவ்யக்தஜன்மனான பிரம்மா இவ்வாறு கூற, ருத்ரன் அப்போது பகன், பூஷன், க்ரது ஆகியோருக்கு பற்கள், கண்கள், மேலும் யாகத்தின் பலனையும் அளித்தான்; தேவர்களிடமும் முழுமையான பரிஞ்ஞானம் (சம்யக் ஞானம்) அருளினான்.

Verse 31

एवं रुद्रस्य सम्भूतिः सम्भूता ब्रह्मणः पुरा । अनेनैव प्रयोगेन देवानां पतिरुच्यते ॥ ३३.३१ ॥

இவ்வாறு முற்காலத்தில் பிரம்மாவிலிருந்து ருத்ரனின் வெளிப்பாடு நிகழ்ந்தது; இதே பிரயோகம் (வாக்கிய முறையால்) அவர் ‘தேவர்களின் பதி’ என்று கூறப்படுகிறார்.

Verse 32

यश्चैनं शृणुयान्नित्यं प्रातरुत्थाय मानवः । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकमवाप्नुयात् ॥ ३३.३२ ॥

காலையில் எழுந்து தினமும் இதைச் செவிமடுப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 33

॥ इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः ॥ ३३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீவராஹபுராணத்தின் பகவச்சாஸ்திரத்தில் முப்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 34

இவ்வாறு ஸ்ரீவராஹபுராணம் எனும் பகவச்சாஸ்திரத்தில் முப்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.