Adhyaya 215: Description of the Māhātmya of Gokarṇeśvara and Jaleśvara (Śaileśvara) in the Śleṣmātaka Forest

Verse 1

अथ गोकरणेश्वरजलेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्॥ ब्रह्मोवाच॥ ततः शक्रः सुरगणैः सह सर्वैः समेत्य च॥ बुद्धिं चकार गमने मार्गितुं यत्र शङ्करः॥

இப்போது கோகர்ணேஸ்வரர் மற்றும் ஜலேஸ்வரரின் மஹாத்மிய விளக்கம். பிரம்மா கூறினார்—அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா தேவர்களுடனும் கூடிச் சேர்ந்து, சங்கரன் இருந்த இடத்தைத் தேடி செல்லத் தீர்மானித்தான்।

Verse 2

तत उत्थाय ते देवाः सर्व एव शिलोच्चयात्॥ विहायसा ययुः शीघ्रं तेनैव सह नन्दिना॥

அப்போது அந்த எல்லா தேவர்களும் அந்த மலைச் சிகரத்திலிருந்து எழுந்து, அதே நந்தியுடன் சேர்ந்து, வான்வழியாக விரைவாகச் சென்றனர்।

Verse 3

स्वर्लोकं ब्रह्मलोकं च नागलोकं च सर्वशः ॥ बभ्रमुस्त्रिदशाः सर्वे रुद्रान्वेषणतत्पराः ॥

ருத்ரனைத் தேடுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்ட எல்லா தேவர்களும் ஸ்வர்லோகம், பிரம்மலோகம், நாகலோகம் ஆகிய அனைத்திடங்களிலும் எங்கும் அலைந்தனர்।

Verse 4

खिन्नाः क्लिष्टाश्च सुभृशं न पुनस्तत्पदं विदुः ॥ चतुःसमुद्रपर्यन्तसप्तद्वीपवतीं महीम् ॥

அவர்கள் மிகுந்த சோர்வும் துன்பமும் அடைந்தபோதும் அந்த இடத்தை அறியவில்லை. நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட, ஏழு தீவுகள் கொண்ட பூமியெங்கும் தேடினர்.

Verse 5

सशैलकाननोपेतां मार्गयद्भिर्हि तं सुरम् ॥ कन्दरेषु महाद्रीणां तुङ्गेषु शिखरेषु च ॥

அந்த தேவனைத் தேடி அவர்கள் மலைகளும் காடுகளும் நிறைந்த பூமியெங்கும் அலைந்தனர்—மாபெரும் மலைகளின் குகைகளிலும் உயர்ந்த சிகரங்களிலும்.

Verse 6

विततेषु निकुञ्जेषु विहारेषु च सर्वतः ॥ विचिन्वद्भिः क्षितिमिमां तृणं द्विविदलीकृतम् ॥

பரந்து விரிந்த தோப்புகளிலும் விளையாட்டு மண்டபங்களிலும் எங்கும் அவர்கள் தேடினர்; இப்பூமியை ஆராய்ந்ததில் புல்லும் கூட இரண்டாகப் பிளந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 7

न प्रवृत्तिः क्वचिदपि शम्भोरासाद्यते सुरैः ॥ यदा निर्विण्णमनसो मार्गमाणाः सुरास्तदा ॥

தேவர்களுக்கு எங்கும் ஶம்புவின் எந்தச் சுவடும் கிடைக்கவில்லை. மனம் தளர்ந்து தேவர்கள் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தபோது—

Verse 8

न पश्यन्ति शिवं तत्र तदेषां भयमाविशत् ॥ भीतास्ते संविदं कृत्वा सञ्चिन्त्य गुरुलाघवम् ॥

அங்கே அவர்கள் சிவனை காணவில்லை; அப்பொழுது பயம் அவர்களை ஆட்கொண்டது. அஞ்சிய அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உடன்படிக்கை செய்து, கனமெது இலகுவெது (நன்மை-தீமை) என ஆராய்ந்தனர்.

Verse 9

सम्भूयान्योऽन्यममराः मामेव शरणं ययुः ॥ तमेकाग्रेण मनसा शङ्करं लोकशङ्करम् ॥

அமரர்கள் ஒன்றுகூடி என்னையே சரணமாக அடைந்தனர்—ஒருமுக மனத்துடன் உலகநலன் அருளும் சங்கரனை நாடி।

Verse 10

सर्वं त्रैलोक्यमस्माभिर्विचितं वै निरन्तरम् । श्लेष्मातकवनोद्देशं स्थानं मुक्त्वा महीतले ॥

நாங்கள் இடைவிடாது முழு திரைலோகத்தையும் தேடியோம்—பூமியில் உள்ள ‘ஷ்லேஷ்மாதக’ வனப்பகுதி எனும் அந்த இடத்தைத் தவிர.

Verse 11

आगच्छध्वं गमिष्यामस्तमुद्देशं सुरोत्तमाः ॥ इत्येवमुक्त्वा तैः सर्वैस्तामाशां प्रस्थिताः वयम् ॥

“வாருங்கள், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே; நாம் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்வோம்.” என்று கூறி, அவர்களெல்லாருடனும் அந்தத் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டோம்.

Verse 12

तत्क्षणादेव सम्प्राप्ता विमानैः शीघ्रयायिभिः ॥ श्लेष्मातकवनं पुण्यं सिद्धचारणसेवितम् ॥

அந்தக் கணமே வேகமாகச் செல்லும் விமானங்களில் நாம் வந்தடைந்தோம்—சித்தரும் சாரணரும் வழிபடும் புனிதமான ஷ்லேஷ்மாதக வனத்தை.

Verse 13

तस्मिन्सुरमणीयानि विविधानि शुचीनि च ॥ ध्यानस्थानानि रम्याणि बहूनि गुणवन्ति च

அங்கே பலவகையான மிக அழகியவும் தூய்மையானவும் இடங்கள் இருந்தன; தியானத்திற்கும் பல இனிய தலங்கள், சிறந்த குணங்களால் நிறைந்தவை.

Verse 14

आश्रमारण्यभागेषु दरीणां विवरेषु च ॥ विभ्राजद्वनराजाकी नद्यश्च विमलोदकाः

ஆசிரம-வனப் பகுதிகளிலும், குகைகளின் பிளவுகளிலும், தூய்மையான தெளிந்த நீரைத் தாங்கிய நதிகள் ஒளிர்ந்து ஓடின.

Verse 15

सिंहशार्दूलमहिषगोलाङ्गूलर्क्षवानरैः ॥ नादितं गजयूथैश्च मृगयूथैश्च तद्वनम्

அந்த வனம் சிங்கம், புலி, எருமை, குரங்கு, கரடி, வானரங்கள் ஆகியவற்றின் முழக்கத்தாலும், யானைக் கூட்டங்களாலும் மான் கூட்டங்களாலும் முழங்கியது.

Verse 16

प्रमुखे वासवं कृत्वा विविशुस्ते सुरास्तदा ॥ विमुच्य रथयानानि पद्भिः सिद्धादिसङ्कटम्

அப்போது தேவர்கள் வாசவனை (இந்திரனை) முன்னணியாக வைத்து உள்ளே நுழைந்தனர்; ரத-வாகனங்களை விட்டு, சித்தர் முதலியோர் நிறைந்த நெருக்கமான இடத்தில் கால்நடையாகச் சென்றனர்.

Verse 17

कन्दरोदरकूटेषु तरूणां गहनेषु च ॥ सर्वदेवमयं रुद्रं मार्गमाणाः शनैः शनैः

குகைகளின் உள்ளாழங்களிலும் உச்சிகளிலும், மரங்களின் அடர்ந்த காடுகளிலும், எல்லாத் தேவர்களையும் உட்கொண்ட ருத்ரனை அவர்கள் மெதுவாகத் தேடினர்.

Verse 18

प्रविशन्तश्च ते देवा वनॊद्देशं क्वचिच्छुभे ॥ कदलीवनसञ्च्छन्ने फुल्लपादपशोभिते

அவ்வாறு முன்னேறிய தேவர்கள், வாழைத் தோப்புகளால் மூடப்பட்டும் மலர்ந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்த ஒரு மங்களமான வனப்பகுதியில் நுழைந்தனர்.

Verse 19

मुक्ताचूर्णनिकाशाभिर्वालुकाभिस्ततस्ततः ॥ विक्रीडमानां ददृशुः कन्यां काश्चिन्मनोरमाम्

முத்துத் தூள்போன்ற மணற்பரப்பில் இங்கும் அங்கும் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு மனோகரமான கன்னியை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 20

तत्र ते विबुधा दृष्ट्वा सर्वे मां समचोदयन् ॥ आद्योऽहं सर्वदेवानां कथमेतद्भवेदिति

அங்கே அவளைக் கண்ட அந்த ஞானிகள் அனைவரும் என்னைத் தூண்டி: ‘நான் எல்லாத் தேவர்களிலும் முதன்மை; இது எவ்வாறு நிகழும்?’ என்றனர்.

Verse 21

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय विज्ञाता सा मया तदा ॥ ध्रुवं शैलेन्द्रपुत्रीयमुमाविश्वेश्वरेश्वरि

ஒரு கணம் தியானத்தில் நிலைத்து நான் அவளை அப்போது அறிந்தேன்—நிச்சயமாக அவள் மலைநாதனின் மகளான உமா; விஸ்வேஸ்வரனின் அதீஸ்வரி.

Verse 22

ततस्तदुच्छशिखरमारुह्य विबुधेश्वराः ॥ अधो विलोक्य ते सर्वे ददृशुस्तं सुरोत्तमम्

பின்பு தேவர்களின் தலைவர்கள் அந்த உயர்ந்த சிகரத்தில் ஏறி கீழே நோக்கினர்; அனைவரும் அந்த தேவர்களில் சிறந்தவரைக் கண்டனர்.

Verse 23

मध्ये मृगसमूहस्य गोप्तारमिव संस्थितम् ॥ एकशृङ्गैकचरणं तप्तहाटकवर्चसम् ॥

அது மான்களின் கூட்டத்தின் நடுவில் காவலன் போல நின்றது—ஒரே கொம்பும் ஒரே காலும் உடையது; அதன் உடல் வெந்த பொன் கவசம்போல் ஒளிர்ந்தது.

Verse 24

चारुवक्त्राक्षिदशनं पृष्ठतः शुक्लबिन्दुभिः ॥ शुक्लेनोदरभागेन राजतैरुपशोभितम् ॥

அதன் முகமும் கண்களும் பற்களும் இனிமையாயிருந்தன. முதுகில் வெண்மைப் புள்ளிகள் இருந்தன; வயிற்றுப் பகுதி வெண்மையாக வெள்ளிபோல் ஒளிர்ந்து அழகுற அலங்கரித்திருந்தது.

Verse 25

पीनोन्नतकटीस्कन्धं निमग्नांसशिरोधरम् ॥ बिम्बोष्ठं ताम्रजिह्वास्यं दंष्ट्राङ्कुरविराजितम् ॥

அதன் இடுப்பும் தோள்களும் பருமனாக உயர்ந்திருந்தன; கழுத்தும் தலையும் தோள்களுக்கிடையில் தாழ்ந்து இருப்பதுபோல் தோன்றின. அதன் உதடுகள் பிம்பப் பழம்போல், நாக்கு செம்புநிறம்; முளைத்த தந்தங்களால் அது ஒளிவீசியது.

Verse 26

तं दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे शिखरात्प्रतिधाविताः ॥ सर्वोद्यामेन तरसा तं मृगेन्द्रजिघृक्षवः ॥

அதைப் பார்த்தவுடன் எல்லா தேவர்களும் சிகரத்திலிருந்து ஓடிவந்தனர். முழு முயற்சியுடனும் பெரும் வேகத்துடனும் அந்த மிருகேந்திரனைப் பிடிக்க விரைந்தனர்.

Verse 27

शृङ्गाग्रं प्रथमं धृत्वा गृहीत्वा वज्रपाणिना ॥ मध्यं मया तस्य तदा गृहीतं प्रणतात्मना ॥

முதலில் வஜ்ரபாணி அதன் கொம்பின் முனையைப் பற்றினார். பின்னர் நான் பணிந்த மனத்துடன் அதன் நடுப்பகுதியைப் பற்றினேன்.

Verse 28

शक्रस्याग्रं स्थितं हस्ते मध्यं हस्ते मम स्थितम् ॥ विष्णोर्मूलं स्थितं हस्ते प्रविभक्तं त्रिधागतम् ॥

முனைப்பகுதி சக்ரனின் கையில் இருந்தது; நடுப்பகுதி என் கையில் இருந்தது; அடிப்பகுதி விஷ்ணுவின் கையில் இருந்தது—இவ்வாறு அது மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிந்தது.

Verse 29

शृङ्गस्यैव गृहीतस्य त्रिधास्माकं मृगाधिपः ॥ विषाणरहितस्तस्य प्रणष्टः पुनरत्र वै ॥

நாங்கள் அவன் கொம்பை மட்டும் மூன்று பகுதிகளாகப் பிடித்தோம்; ஆனால் அந்த மிருகாதிபதி கொம்பற்றவனாய் மீண்டும் இவ்விடத்திலிருந்து மறைந்தான்।

Verse 30

अन्तर्हितोऽन्तरिक्षस्थः प्रोवाचास्मानुपालभन् ॥ भो भो देवा मया यूयं वच्यमानानवाप्स्यथ ॥

மறைந்து ஆகாயத்தில் நிலைத்து, எங்களை கண்டித்துப் பேசினான்—“ஓ ஓ தேவர்களே! நான் கூறுவதை நீங்கள் (இந்நிலையிலே) அடையமாட்டீர்கள்.”

Verse 31

सशरीरोऽहं युष्माभिर्वशाप्तः प्रगतस्त्वितः ॥ शृङ्गमात्रेण सन्तुष्टा भवन्तस्तेन वञ्चिताः ॥

“நான் உடலோடு உங்கள் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தப்பி இங்கிருந்து சென்றேன்; நீங்கள் கொம்பு மட்டும் கிடைத்ததெனத் திருப்தியடைந்து அதனால் ஏமாந்தீர்கள்.”

Verse 32

यद्यहं सशरीरः स्यां गृहीत्वा स्थापितोऽभवम् ॥ तदा चतुष्पात्सकलो धर्मः स्यात्प्रतिपादितः ॥

“என்னை உடலோடு பிடித்து நிறுவியிருந்தால், அப்போது நான்கு பாதங்களால் நிலைக்கும் முழு தர்மமும் நிறுவப்பட்டிருக்கும்.”

Verse 33

कामं शृङ्गाणि मेऽत्रैव श्लेष्मात्मकवनेऽमराः ॥ न्यायतः स्थापयिष्यध्वं लोकानुग्रहकाम्यया ॥

“என் கொம்புகள் இங்கேயே, இந்த ஶ்லேஷ்மாத்மக வனத்தில் இருக்கட்டும். ஓ அமரர்களே! உலக நலன் கருதி, நியாயப்படி அவற்றை நிறுவுங்கள்.”

Verse 34

अत्रापि महती व्युष्टिर्भविष्यति न संशयः ॥ पुण्यक्षेत्रे सुमहति मत्प्रभावानुभाविते ॥

இங்கேயும் ஐயமின்றி மாபெரும் செழிப்பு உண்டாகும்—என் சக்தியின் அனுபவத்தால் ஒளிரும் இந்த மிகப் பெரிய புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில்।

Verse 35

यावन्ति भुवि तीर्थानि ह्यासमुद्रसरांसि च ॥ क्षेत्रेऽस्मिंस्तानि तीर्थानि चागमिष्यन्ति मत्कृते ॥

பூமியில் உள்ள எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளனவோ—கடல் வரை உள்ள ஏரிகள், நீர்நிலைகள் உட்பட—அந்த தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் என் பொருட்டு இந்த க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து சேரும்।

Verse 36

अहं पुनः शैलपतेः पादे हिमवतः शुभे ॥ नेपालाख्ये समुत्पत्स्ये स्वयमेव महीतलात् ॥

மேலும் நான் மீண்டும், மலைகளின் அதிபதி ஹிமவத்தின் புனிதமான அடிவாரத்தில், ‘நேபால’ எனப்படும் இடத்தில், பூமித்தளத்திலிருந்து தானே வெளிப்படுவேன்।

Verse 37

तत्र नागह्रदे घोरे स्थास्याम्यन्तर्जले ह्यहम् ॥ त्रिंशद्वर्षसहस्राणि सर्वभूतहिते रतः ॥

அங்கே அந்த அச்சமூட்டும் நாகஹ்ரதத்தில் நான் நீருக்குள் தங்கி இருப்பேன்—முப்பதாயிரம் ஆண்டுகள்—அனைத்து உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு।

Verse 38

यदा वृष्णिकुलोत्पन्नः कृष्णचक्रेण पर्वतान् ॥ पाटयित्वेन्द्रवचनाद्दानवान्निहनिष्यति ॥

வೃಷ்ணி குலத்தில் பிறந்த ஒருவர், கிருஷ்ணனின் சக்கரத்தால் மலைகளைப் பிளந்து, இந்திரனின் ஆணைப்படி தானவர்களை அழிப்பான், அப்போது।

Verse 39

तदा स देशो भविता सर्वम्लेच्छैरधिष्ठितः ॥ ततोऽन्ये सूर्यवंशीया क्षत्रियास्तान्निहत्य च ॥

அப்போது அந்த நாடு முழுவதும் ம்லேச்சர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படும்; பின்னர் சூரியவம்சத்தினைச் சேர்ந்த மற்ற க்ஷத்திரியர்கள் அவர்களை வதம் செய்வர்.

Verse 40

ततो जनपदस्तत्र भविष्यति महांस्तदा ॥ स्फीतो ब्राह्मणभूयिष्ठसर्ववर्णाश्रमैर्युतः ॥

பின்னர் அங்கே ஒரு பெரிய ஜனபதம் தோன்றும்—செழிப்புடன்—பிராமணர்கள் மிகுதியாகவும், எல்லா வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் உடனும் கூடியதாகவும் இருக்கும்.

Verse 41

वसिष्यन्ति च तं देशं ब्राह्मणैः संप्रवर्त्तितान् ॥ धर्मान्संस्थापयिष्यन्ति राज्यं प्राप्स्यन्ति शाश्वतम् ॥

மேலும் அவர்கள் அந்த நாட்டில் குடியிருப்பர்; பிராமணர்கள் தொடங்கிய ஒழுக்கநெறிகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, தர்மங்களை நிறுவி நிலையான ஆட்சியை அடைவர்.

Verse 42

ततो लिङ्गार्च्चनं तत्र प्रतिष्ठास्यन्ति पार्थिवाः ॥ क्षत्रियाः सूर्यवंशीया शून्ये लप्स्यन्ति मां नृपाः ॥

அதன்பின் அங்கே அரசர்கள் லிங்காராதனையை நிறுவுவர். சூரியவம்சக் க்ஷத்திரிய அரசர்கள்—அந்த இடம் வெறுமையாக இருக்கும் போது—என்னை (என் அருள்/சன்னிதி) அடைவர்.

Verse 43

सम्यक्प्रवृत्ता राजानो भविष्यन्त्यायतौ स्थिताः ॥ एवं सम्यक्स्थिते तस्मिन्देशे पौरजने तथा

அரசர்கள் ஒழுங்காகச் செயல்பட்டு முறையான நடத்தையில் நிலைத்திருக்கும் போது, அதுபோல அந்த நாடும் அதன் நகரமக்களும் நன்னெறி ஒழுங்கில் உறுதியாக நிலைபெறும் போது—

Verse 44

तत्र मामर्च्छयिष्यंति सर्वभूतानि सर्वदा ॥ तत्राहं यैः सकृद्दृष्टो विधिवद्वंदितस्तु यैः

அங்கே எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் என்னை வழிபடுவார்கள். அங்கே என்னை ஒருமுறையாவது தரிசித்தவர்களும், முறையாக விதிப்படி வணங்கியவர்களும்—

Verse 45

गत्वा शिवपुरं ते मां द्रक्ष्यंते दग्धकिल्बिषाः ॥ उत्तरेण तु गङ्गाया दक्षिणे चाश्विनीमुखात्

சிவபுரத்திற்குச் சென்று, பாவக்கழிவுகள் எரிந்து நீங்கியவர்கள் என்னைத் தரிசிப்பார்கள். அது கங்கையின் வடக்கிலும் அஸ்வினீமுகத்தின் தெற்கிலும் அமைந்துள்ளது—

Verse 46

भागीरथ्याः शतगुणं पवित्रं तज्जलं स्मृतम् ॥ तत्र स्नात्वा हरेर्लोकानुपस्पृश्य दिवसपतेः

அந்த நீர், பாகீரதியைவிட நூறு மடங்கு அதிகம் புனிதமானது என்று கூறப்படுகிறது. அங்கே நீராடி, தினபதி (சூரியன்) குறித்த விதிப்படி உபஸ்பர்ஷணம்/ஆசமனம் செய்து, ஹரியும் தினபதியும் உள்ள உலகங்களை அடைகிறான்—

Verse 47

मुक्त्वा देहं नरा यांति मम लोकं न संशयः ॥ अपि दुष्कृतकर्माणः क्षेत्रेऽस्मिन्निवसन्ति ये

உடலை விட்டு நீங்கிய பின் மனிதர்கள் என் உலகை அடைகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. தீய செயல்கள் செய்தவர்களும் கூட, இந்தத் திருத்தலத்தில் வாழ்ந்தால்—

Verse 48

नियतं पुरुहूतस्य श्रिताः स्थाने वसन्ति ते ॥ देवदानवगन्धर्वाः सिद्धविद्याधरोरगाः

அவர்கள் புருஹூதன் (இந்திரன்) நிர்ணயிக்கப்பட்ட வாசஸ்தலத்தைச் சரணடைந்து அங்கே வாழ்கிறார்கள். தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், உரகர்கள் (நாகர்கள்) ஆகியோரும்—

Verse 49

मुनयोऽप्सरसो यक्षाः मोहिताः मम मायया ॥ तद्वै गुह्यं न जानंति यत्र सन्निहितो ह्यहम्

முனிவரும், அப்சரஸ்களும், யக்ஷர்களும் என் மாயையால் மயங்கியதால், நான் உண்மையாகச் சன்னிதியாக இருக்கும் அந்த மறைமையை அறியார்।

Verse 50

तपस्तपोधनानां च सिद्धक्षेत्रं हि तत्कृतम् ॥ प्रभासाच्च प्रयागाच्च नैमिषात्पुष्करादपि

தவசிகளுக்கும் தவச் செல்வம் நிறைந்தோருக்கும் இது நிச்சயமாகச் ‘சித்தக்ஷேத்திரம்’ ஆக அமைக்கப்பட்டது; பிரபாசம், பிரயாகம், நைமிஷம், புஷ்கரம் ஆகியவற்றைவிடவும் மேன்மை உடையது।

Verse 51

कुरुक्षेत्रादपि बुधाः क्षेत्रमेतद्विशिष्यते ॥ श्वशुरो मे स्थितो यत्र हिमवान् भूधरेश्वरः

அறிவுடையோரே, குருக்ஷேத்திரத்தையும் விட இந்தக் க்ஷேத்திரம் சிறப்புடையது; ஏனெனில் இங்கேயே மலைகளின் அரசன் ஹிமவான்—என் மாமனார்—நிலைத்துள்ளார்।

Verse 52

प्रभवन्ति यतः सर्वा गङ्गाद्याः सरितां वराः ॥ तस्मिन्क्षेत्रवरे पुण्ये पुण्याः सर्वाः सरिद्वराः

அங்கிருந்து கங்கை முதலான சிறந்த நதிகள் எல்லாம் தோன்றுகின்றன; அந்த உத்தமமான புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் எல்லாச் சிறந்த நதிகளும் புனிதமானவையே।

Verse 53

सर्वे प्रस्रवणाः पुण्याः सर्वे पुण्याः शिलोच्चयाः ॥ आश्रमस्तत्र भविता सिद्धचारणसेवितः

அங்கே உள்ள எல்லா ஊற்றுகளும் புண்ணியமானவை; எல்லா பாறை உயரங்களும் புண்ணியமே; அங்கே சித்தர்களும் சாரணர்களும் சேவிக்கும் ஒரு ஆசிரமம் இருக்கும்।

Verse 54

शैलेश्वर इति ख्यातः शरीरं यत्र मे स्थितम् ॥ स्रवन्तीनां वरा पुण्या वाग्मती पर्वतोत्तमात्

என் திருமேனி நிறுவப்பட்டுள்ள இடம் ‘சைலேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. நதிகளில் புனிதமான வாக்மதி முதன்மை; அது சிறந்த மலைமுதலிலிருந்து ஓடுகிறது.

Verse 55

पानावगाहनात्तस्यास्तारयेत्सप्त वै कुलान् ॥ लोकपालस्तु चरति तीर्थख्यातिं च तत्स्वयम्

அதன் நீரை அருந்தியும் அதில் மூழ்கிக் குளித்தும் ஏழு குலங்கள் கரைபேறடையும் என்று கூறப்படுகிறது. அங்கே லோகபாலன் தானே உலாவுகின்றான்; அந்த இடம் தானாகவே தீர்த்தப் புகழ் பெறுகிறது.

Verse 56

तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृतास्ते त्वपुनर्भवाः ॥ स्नात्वा स्नात्वा तु ये तत्र नित्यमभ्यर्चयन्ति माम्

அங்கே நீராடினால் இறந்தவர்கள் சொர்க்கம் சென்று மறுபிறவி அடையார். மேலும் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் நீராடி எப்போதும் என்னை வழிபடுவோர்—

Verse 57

उद्धराम्यहमेतान्वै प्रीतः संसारसागरात् ॥ यस्तस्य वारिणा पूर्णमेकं च घटमुद्धरेत्

மகிழ்ந்து நான் அவர்களை சம்சாரக் கடலிலிருந்து உயர்த்தி விடுவேன். யார் அதன் நீரால் நிரம்பிய ஒரு குடம் கூட எடுத்தெடுப்பாரோ—

Verse 58

स्नापनार्थे मम शुचिः श्रद्धधानोऽनसूयकः ॥ वेदवेदाङ्गविदुषा श्रोत्रियेण विशेषतः

எனக்கு ஸ்நாபனார்த்தமாக (அபிஷேகத்திற்காக) செய்பவர் தூய்மையுடன், நம்பிக்கையுடன், தீய எண்ணமின்றி இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த ச்ரோத்ரியரால் இது செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 59

आहृतस्याग्निहोत्रस्य यत्फलं तस्य तद्भवेत् ॥ तस्यास्तीरे जलोद्भेदं मन्मूलादभिनिःसृतम्

முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட அக்னிஹோத்ரத்தின் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இச்செயலாலும் உண்டாகும். அதன் கரையில் என் மூலத்திலிருந்தே வெளிப்பட்ட நீரெழுச்சி தோன்றுகிறது.

Verse 60

मृगशृङ्गोदकं नाम नित्यं मुनिजनप्रियम् ॥ तत्राभिषेकं कुर्वीत उपस्पृश्य समाहितः

இதன் பெயர் ‘மிருகச்ருங்கோதகம்’; இது எப்போதும் முனிவர் சமூகத்திற்குப் பிரியமானது. அங்கே ஆச்சமனம்/உபஸ்பரிசம் செய்து, ஒருமனத்துடன் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति ॥ तीर्थं पञ्चनदं प्राप्य पुण्यं ब्रह्मर्षिसेवितम्

வாழ்நாளெல்லாம் செய்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது. பிரம்மரிஷிகள் சேவித்த, புண்ணியமிக்க ‘பஞ்சநத’ தீர்த்தத்தை அடைந்து—

Verse 62

अग्निष्टोमफलं तत्र स्नातमात्रः प्रपद्यते ॥ षष्टिं धेनुसहस्राणि यानि रक्षन्ति वाग्मतीम्

அங்கே வெறும் நீராடுதல் மட்டுமே அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அளிக்கிறது. வாக்மதியைப் பாதுகாக்கும் அறுபதாயிரம் பசுக்கள்—

Verse 63

न तां पापाः कृतघ्नो वा कदाचित्प्राप्नुयान्नरः॥ शुचयः श्रद्धधानाश्च सत्यसंधाश्च ये नराः॥

பாவி அல்லது நன்றிகெட்டவன் அதை எப்போதும் பெற முடியாது. ஆனால் தூய்மையுடையோர், பக்தியுடன் நம்பிக்கை கொண்டோர், சத்தியத்தில் உறுதியானோர்—(தகுதியுடையோர்).

Verse 64

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः॥ तेषां शान्तिर्भवेन्नित्यं पुरुषाणां न संशयः॥

வாக்மதீ நீரில் நீராடி, விதிப்படி சுத்தி-ஸம்ஸ்காரமுற்று என்னை தரிசிப்போர், அந்தப் புருஷர்களுக்கு எந்நாளும் அமைதி உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 65

मत्प्रभावात्तु स्नातस्य सर्वं नश्यति किल्बिषम्॥ ईतयः समुदीर्णाश्च प्रशमं यान्ति सर्वशः॥

ஆனால் என் பிரபாவத்தால் நீராடியவரின் எல்லாப் பாவமும் அழிகிறது; எழுந்த துன்பங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் தணிந்து அமைதியடைகின்றன.

Verse 66

तत्र तत्र फलं दद्याद्राजसूयाश्वमेधयोः॥ योजनाभ्यन्तरं क्षेत्रं समन्तात्सर्वतोदिशम्॥

அந்த இடத்தில் ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் செய்ததற்குரிய பலன் கிடைக்கும். அந்தத் திருத்தலம் எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிலும் ஒரு யோஜனை அளவு பரவியுள்ளது.

Verse 67

मूलक्षेत्रं तु विज्ञेयं रुद्रेणाधिष्ठितं स्वयम्॥ तत्र पूर्वोत्तरे पार्श्वे वासुकिर्नाम नागराट्॥

மூலக் க்ஷேத்திரம் என்பது ருத்ரன் தாமே அதிஷ்டித்திருப்பதாக அறிக. அங்கே ஈசான (வடகிழக்கு) பக்கத்தில் வாசுகி என்னும் நாகராஜன் இருக்கிறான்.

Verse 68

वृतो नागसहस्रैस्तु द्वारि तिष्ठति मे सदा॥ स विघ्नं कुरुते नृणां तत्क्षेत्रं विशतां सदा॥

ஆயிரக்கணக்கான நாகங்களால் சூழப்பட்டவனாக அவன் எப்போதும் என் வாசலில் நிற்கிறான். அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நுழைய முயல்வோருக்கு அவன் தொடர்ந்து தடைகளை உண்டாக்குகிறான்.

Verse 69

प्रथमं स नमस्कार्यस्ततोऽहं तदनन्तरम्॥ अनेन विधिना पुंसामविघ्नं विशतां भवेत्॥

முதலில் அவருக்கே வணக்கம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் எனக்கு. இவ்விதிமுறையால் உள்ளே நுழைவோர்க்கு தடையில்லா நுழைவு உண்டாகும்.

Verse 70

वन्दते परया भक्त्या यो मां तत्र नरः सदा॥ पृथिव्यां स भवेद्राजा सर्वलोकनमस्कृतः॥

அங்கே எவன் எப்போதும் பரம பக்தியுடன் என்னை வணங்குகிறானோ, அவன் பூமியில் அரசனாகி, எல்லோராலும் வணங்கப்படுவான்.

Verse 71

गन्धैर्माल्यैश्च मे मूर्त्तिमभ्यर्च्चयति यो नरः॥ उत्पत्स्यते स देवेṣu तुषितेषु न संशयः॥

எவன் நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் என் மூர்த்தியை அர்ச்சிக்கிறானோ, அவன் துஷித தேவர்களிடையே பிறப்பான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 72

गीतवादित्रनृत्यैस्तु स्तुतिभिर्जागरेण वा॥ ये मे कुर्वन्ति सेवां वै मत्संस्थास्ते भवन्ति हि॥

பாடல், வாத்தியம், நடனம், ஸ்துதிகள் அல்லது ஜாகரணம் மூலம் என் சேவையைச் செய்பவர்கள், நிச்சயமாக என் சன்னிதியில் நிலைபெறுவர்.

Verse 73

दध्ना क्षीरेण मधुना सर्पिषा सलिलेन वा ॥ स्नापनं ये प्रयच्छन्ति ते तरन्ति जरान्तकौ ॥

தயிர், பால், தேன், நெய் அல்லது நீரால் ஸ்நாபனம் அர்ப்பணிப்போர், மூப்பு மற்றும் மரணத்தைத் தாண்டுவர்.

Verse 74

यः श्राद्धे भोजनं दद्याद्विप्रेभ्यः श्रद्धयान्वितः ॥ सोऽमृताशी भवेनूनं त्रिदिवे सुरपूजितः ॥

சிராத்தத்தில் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிப்பவன் நிச்சயமாக அமிர்தத்தை அனுபவிப்பவனாகி, விண்ணுலகில் தேவர்களால் போற்றப்படுவான்।

Verse 75

व्रतोपवासैर्होमैर्वा नैवेद्यैश्चारुभिस्तथा ॥ यजन्ते ब्राह्मणा ये मां परया श्रद्धयान्विताः ॥

உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் என்னை வழிபடும் பிராமணர்கள் விரதம், உபவாசம், ஹோமம், மேலும் நைவேத்யம் மற்றும் சமைத்த ஹவிஷ்யம் அர்ப்பணித்தல் ஆகியவற்றால் என் ஆராதனையை நிறைவேற்றுகின்றனர்।

Verse 76

षष्टिवर्षसहस्राणि चोषित्वा दिवि ते ततः ॥ ऐश्वर्यं प्रतिपद्यन्ते मर्त्यलोके पुनः पुनः ॥

அவர்கள் விண்ணுலகில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் தங்கி, அதன் பின் மனித உலகில் மீண்டும் மீண்டும் செல்வச் சிறப்பை அடைகின்றனர்।

Verse 77

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रः स्त्री वापि सङ्गताः ॥ शैलेश्वरं तु तत्स्थानं भक्तितः समुपासते ॥

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர், பெண்களும் கூட—அனைவரும் ஒன்றுகூடி—பக்தியுடன் சைலேஸ்வரனையும் அந்தத் திருத்தலத்தையும் வணங்குகின்றனர்।

Verse 78

मत्पार्षदास्ते जायन्ते सततं सहिताः सुरैः ॥ शैलेश्वरं परं गुह्यं गतिः शैलेश्वरः परा ॥ शैलेश्वरात्परं क्षेत्रं न क्वचिद्भुवि विद्यते ॥

அவர்கள் தேவர்களுடன் கூடி எப்போதும் என் பரிஷதர்களாகப் பிறக்கின்றனர். சைலேஸ்வரன் பரம ரகசியம்; சைலேஸ்வரனே உயர்ந்த இலக்கு. சைலேஸ்வரனை மிஞ்சிய திருக்க்ஷேத்திரம் பூமியில் எங்கும் இல்லை।

Verse 79

ब्रह्महा गुरुहा गोग्नः स्पृष्टो वै सर्वपातकैः ॥ क्षेत्रमेतदनुप्राप्य निर्मलो जायते नरः ॥

பிராமணனை கொன்றவன், குருவைக் கொன்றவன், பசுவைக் கொன்றவன் அல்லது எல்லா மகாபாதகங்களாலும் மாசுபட்டவனும்—இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தவுடன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 80

विविधान्यत्र तीर्थानि सन्ति पुण्यानि देवताः ॥ येषान्तोयैर्नरः स्पृष्टः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥

இங்கே பலவகை தீர்த்தங்களும் புண்ணியமளிக்கும் தேவதைகளும் உள்ளனர்; அவர்களுடைய நீரால் ஸ்பரிசிக்கப்பட்ட (ஸ்நானம் செய்த) மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 81

तत्र स्नात्वा शुचिर्दान्तः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ विमुक्तः किल्बिषैः सर्वैः सर्वमेव फलं लभेत् ॥

அங்கே ஸ்நானம் செய்து தூய்மையுடன், தமனமுடன், சத்தியத்தில் உறுதியுடன், இந்திரியங்களை வென்றவனாய் இருப்பவன்—எல்லாக் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு முழுப் பலனை அடைவான்।

Verse 82

अनाशकं व्रजेद्यस्तु दक्षिणेन महात्मनः ॥ शैलेश्वरस्य पुरुषः स गच्छेत्परमां गतिम् ॥

மகாத்மா ஷைலேஸ்வரரின் தெற்கில் உள்ள அனாஷகத்திற்குச் செல்பவன், அந்த மனிதன் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 83

भृगुप्रपतनं कृत्वा कामक्रोधविवर्जितः॥ विमानॆन दिवं गच्छेद्धृतः सोऽप्सरसाङ्गनैः॥

‘பிருகு-ப்ரபதனம்’ எனும் செயலை நிறைவேற்றி, காமமும் கோபமும் நீங்கி, அப்சரஸ்களின் குழுவால் ஏந்தப்பட்ட விமானத்தில் ஏறி ஸ்வர்க்கம் செல்கிறான்।

Verse 84

भृगुमूले परं तीर्थं ब्रह्मणा निर्मितं स्वयम्॥ ब्रह्मोद्भेदेति विख्यातं तस्यापि शृणु यत्फलम्॥

பிருகுவின் மூலத்தில், பிரம்மா தாமே அமைத்த உன்னத தீர்த்தம் உள்ளது. அது ‘பிரம்மோத்பேதம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதன் பலனையும் கேள்.

Verse 85

संवत्सरं तु यस्तत्र स्नास्यंस्तु नियतेन्द्रियः॥ स ब्रह्मलोके विरजे गच्छेन्नास्त्यत्र संशयः॥

எவன் புலனடக்கத்துடன் அங்கே ஒரு ஆண்டு முழுவதும் நீராடுகிறானோ, அவன் களங்கமற்ற பிரம்மலோகத்தை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 86

तत्र गोरक्षकं नाम गोवृषः पदविक्षतम्॥ दृष्ट्वा च तानि हि पुमान् गोसहस्रफलं लभेत्॥

அங்கே ‘கோரக்ஷக’ எனும் காளையின் குளம்புச் சுவடுகள் காணப்படும். அவற்றைக் கண்டால் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலன் மனிதனுக்கு கிடைக்கும்.

Verse 87

गौर्यास्तु शिखरं तत्र गच्छेत्सिद्धनिषेवितम्॥ यत्र सन्निहिता नित्यं पार्वती शिखरप्रिया॥

அங்கே சித்தர்கள் வழிபடும் கௌரியின் சிகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; சிகரங்களை விரும்பும் பார்வதி அங்கு எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறாள்.

Verse 88

लोकमाता भगवती लोकरक्षार्थमुद्यता॥ तस्याः सालोक्यमायाति दृष्ट्वा स्पृष्ट्वाभिवाद्य च॥

அவள் பகவதி உலகமாதா; உலகைக் காக்க எப்போதும் முனைந்தவள். அவளைத் தரிசித்து, தொடிந்து, வணங்கினால் அவளுடைய சாலோக்யத்தை அடைவான்.

Verse 89

त्यजते पतितुं तस्या अधस्ताद्वाग्मतीतटे॥ उमालोकं व्रजेदाशु विमानॆन विहायसा॥

அவளின் கீழே வாக்மதீ கரையில் வீழ்ச்சியின் தோஷத்தைத் துறக்கிறான்; ஆகாய வழியில் தெய்வ விமானத்தில் விரைவில் உமா-லோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 90

तीर्थं पञ्चनदं प्राप्य पुण्यं ब्रह्मर्षिसेवितम्॥ अग्निहोत्रफलं तत्र स्नानमात्रेण लभ्यते॥

பிரம்மரிஷிகள் சேவித்த புண்ணியமான ‘பஞ்சநத’ தீர்த்தத்தை அடைந்து, அங்கே வெறும் ஸ்நானம் செய்தாலே அக்னிஹோத்ரத்தின் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 91

नकुलोहेन मतिमान्स्नापयेत्प्रयतात्मवान्॥ जातिस्मरः स तु भवेत्सिध्यते चास्य मानसम्॥

அறிவும் தன்னடக்கமும் உடையவன் ‘நகுலாஹ’ நீரால் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அப்போது அவன் முன்ஜன்ம நினைவுடையவனாகி, அவன் மனக் குறிக்கோள் நிறைவேறும்।

Verse 92

तस्यैवोत्तरत्तस्तीर्थमपरं सिद्धसेवितम्॥ नाम्ना प्रान्तकपानीयं गुह्यं गुह्यकरक्षितम्॥

அதன் வடக்கே சித்தர்கள் சேவிக்கும் இன்னொரு தீர்த்தம் உள்ளது; அதன் பெயர் ‘ப்ராந்தக-பானீயம்’; அது ரகசியமானது, குஹ்யகர்களால் காக்கப்படுகிறது।

Verse 93

संवत्सरं यस्तु पूर्णं तत्र स्नायान्नरः सदा ॥ गुह्यकः स भवेदाशु रुद्रस्यानुचरः सुधीः ॥

அங்கே எப்போதும் முழு ஒரு வருடம் ஸ்நானம் செய்பவன் விரைவில் குஹ்யகனாகி, ஞானமுடையவனாய் ருத்ரனின் அணிவகுப்பில் சேவகனாகிறான்।

Verse 94

देव्याः शिखरवासिन्या ज्ञेयं पूर्वोत्तरेण वै ॥ दक्षिणेन तु वाग्मत्याः प्रसृतं कन्दरॊदरात् ॥

வடகிழக்கில் சிகரத்தில் வாசிக்கும் தேவியுடைய இடம் என அறிய வேண்டும்; தெற்கில் வாக்மதி குகையின் உள்ளிருந்து வெளிப்பட்டு ஓடுகிறது।

Verse 95

तीर्थं ब्रह्मोदयम् नाम पुण्यं पापप्रणाशनम् ॥ तत्र गत्वा जलं स्पृष्ट्वा स्नात्वा चाभ्युक्श्य मानवः ॥

‘பிரஹ்மோதயம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் ஒன்று உண்டு; அது மிகப் புண்ணியமானதும் பாபநாசகமும். அங்கு சென்று மனிதன் நீரைத் தொட்டு, நீராடி, அதைத் தன் மீது தெளித்து—

Verse 96

मृत्युलोकं न पश्येत्स कृच्छ्रेषु च न सीदति ॥ गत्वा सुन्दरिकातीर्थं विधिना तीर्थमादिमम् ॥

—அவன் மரணலோகத்தைப் பார்க்கமாட்டான்; துன்பநேரங்களிலும் தளரமாட்டான்; விதிப்படி ஆதித் தீர்த்தமான சுந்தரிகா தீர்த்தத்திற்குச் சென்று।

Verse 97

तत्र स्नात्वा भवेत् तोये रूपवानुत्तमद्युतिः ॥ त्रिसन्ध्यं तत्र गच्छेत् तु पूर्वेण विधिवन्नरः ॥

அங்கு உள்ள நீரில் நீராடினால் மனிதன் அழகுடையவனாகவும் மிகச் சிறந்த ஒளியுடனும் விளங்குவான். விதிப்படி கிழக்கு வழியாகச் சென்று, முப்பெரும் சந்த்யா நேரங்களிலும் அங்கு செல்ல வேண்டும்।

Verse 98

तत्र सन्ध्यामुपास्याथ द्विजो मुच्येत किल्विषात् ॥ वाग्मत्या मणिवत्याश्च सम्भेदे पापनाशने ॥

அங்கு சந்த்யா உபாசனை செய்தால் த்விஜன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்; இது வாக்மதி மற்றும் மணிவதி நதிகளின் பாபநாசக சங்கமத்தில்.

Verse 99

तारितं च कुलं तेन सर्वं भवति साधुना ॥ वर्णावरोऽपि यः कश्चित्स्नात्वा दद्यात्तिलोदकम् ॥

அந்த சத்புருஷனால் முழுக் குலமும் கரை சேர்க்கப்படுகிறது. யாராயினும், தாழ்ந்த வர்ணத்தவராயினும், நீராடி எள்ளுடன் கலந்த நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 100

तर्पिताः पितरस्तेन भवेयुर्नात्र संशयः ॥ यत्र यत्र च वाग्मत्यां स्नाति वै मानवोत्तमः ॥

அந்தச் செயலால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் எங்கு எங்கு மனிதர்களில் சிறந்தவன் வாக்மதீயில் நீராடுகிறானோ,

Verse 101

तिर्यग्योनिं न गच्छेत् तु समृद्धे जायते कुले ॥ वाग्मतीमणिवत्योश्च सम्भेदश्चर्षिसेवितः ॥

அவன் திர்யக் யோனி (விலங்கு பிறவி) அடையான்; செழுமையான குலத்தில் பிறக்கிறான். வாக்மதீ–மணிவதீ சங்கமம் ரிஷிகளால் சேவிக்கப்படும் தலம்.

Verse 102

धीमान्गच्छेत् तु विधिना कामक्रोधविवर्जितः ॥ गङ्गाद्वारे तु यत्प्रोक्तं स्नानपुण्यफलम् महत् ॥

ஞானி விதிப்படி, காமமும் கோபமும் விட்டு செல்ல வேண்டும். கங்காத்வாரத்தில் நீராடுதலுக்குச் சொல்லப்பட்ட மகத்தான புண்ணியப் பயன்—

Verse 103

स्नानस्य तद्दशगुणं भवेदत्र न संशयः ॥ अत्र विद्याधराः सिद्धा गन्धर्वा मुनयः सुराः

இங்கே நீராடுதலின் பயன் பத்துமடங்கு ஆகும்—இதில் ஐயமில்லை. இங்கே வித்யாதரர், சித்தர், கந்தர்வர், முனிவர், தேவர்கள் உள்ளனர்.

Verse 104

स्नानमेतदुपासन्ते यक्षाश्च भुजगैः सह ॥ स्वल्पमप्यत्र यत्किञ्चिद्द्विजेभ्यो दीयते धनम्

இந்த ஸ்நானத்தை யக்ஷர்களும் நாகர்களுடன் சேர்ந்து வழிபடுகின்றனர். இங்கு இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் செல்வம்—சிறிதாயினும்—பாராட்டத்தக்கதாகும்.

Verse 105

तदक्षयं भवेद्दातुर्दानपुण्यफलं महत् ॥ तस्मात्सर्वप्रयत्नेन करणीयं च देवताः

அந்த தானம் தானம் செய்பவருக்கு அழியாததாகிறது; தானத்தின் புண்ணியப் பயன் மிகப் பெரியது. ஆகவே, தேவர்களே, எல்லா முயற்சியுடனும் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 106

वरिष्ठं क्षेत्रमेतस्मान्नान्यदेव हि विद्यते ॥ तस्मिन् श्लेष्मातकवने पुण्ये त्रिदशसेविते

இதற்கு மேல் சிறந்த புனிதக் க்ஷேத்திரம் வேறொன்றும் இல்லை. முப்பது தேவர்கள் சேவிக்கும் அந்தப் புண்ணியமான ஶ்லேஷ்மாதக வனத்தில்—

Verse 107

यत्र यत्र मया देवाश्चरता मृगरूपिणा ॥ आसितं स्वपितं यातं विहृतं वा समन्ततः

தேவர்களே, நான் மிருக வடிவில் அலைந்து திரிந்தபோது எங்கே எங்கே அமர்ந்தேன், உறங்கினேன், சென்றேன், அல்லது சுற்றிலும் விளையாடினேன்—

Verse 108

गोकर्णेश्वर इत्येतत्पृथिव्यां ख्यातिमेष्यति ॥ एवं सन्दिश्य विबुधान्देवदेवः सनातनः

இந்த இடம் பூமியில் ‘கோகர்ணேஸ்வரர்’ என்ற பெயரால் புகழ் பெறும். இவ்வாறு கூறி, தேவர்களின் தேவரான சனாதனன் தேவர்களை அறிவுறுத்தினான்—

Verse 109

अदृश्य एव विबुधैः प्रययावुत्तरां दिशम्

தேவர்களுக்கு மறைவாயிருந்து அவர் வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 110

उपायमात्रं दृष्टं मे ध्यायंस्तद्वेषभूषणैः ॥ यथा यत्र च सोऽस्माभिर्द्रष्टव्यो वृषभध्वजः

அவரின் ஆடை அணிகலன்களைத் தியானித்தபோது எனக்கு ஒரு வழிமுறை மட்டுமே தென்பட்டது—எவ்வாறு, எங்கே அந்த வृषபத்வஜன் (சிவன்) நமக்குக் காணப்படவேண்டும் என்று.

Verse 111

स्तनकुण्डे उमायास्तु यः स्नायात्खलु मानवः ॥ स्कन्दलोकमवाप्नोति भूत्वा वैश्वानरद्युतिः

உமையின் ஸ்தனகுண்டத்தில் நீராடும் மனிதன், வைஶ்வானரனைப் போல ஒளிவீசி ஸ்கந்தலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 112

अहोरात्रं वसेद्यस्तु रुद्रजापो द्विजः शुचिः ॥ स भवेद्वेदविद्विद्वान्यज्वा पार्थिवपूजितः

தூய இருபிறப்பன் ஒருநாள் ஒரிரவு அங்கே தங்கி ருத்ரஜபம் செய்தால், அவன் வேதஞானி, பண்டிதன், யாகம் செய்பவன், அரசர்களால் மதிக்கப்படுபவன் ஆவான்.

Verse 113

तत्र तत्राभवत्सर्वं पुण्यक्षेत्रं च सर्वशः ॥ शृङ्गमेतत्त्रिधाभूतं सम्यक्संश्रूयतां सुराः ॥

அங்கே அங்கே எங்கும் முழுப் பகுதியும் புண்ணியக் க்ஷேத்திரமாக ஆனது. தேவர்களே, இந்தச் சிகரம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிந்தது—சரியாகக் கேளுங்கள்.

Verse 114

गिरिनद्यास्तु पुलिने हंसकुन्देन्दुसन्निभे ॥ गन्धामोदेन पुष्पाणां वासितं मधुगन्धिमत् ॥

மலைநதியின் மணற்கரையில்—அன்னம், குந்துமலர், நிலவு போன்ற வெண்மையுடன்—மலர்களின் நறுமணக் காற்றால் அந்த இடம் தேன் போன்ற மணத்தால் வாசமாயிருந்தது।

Verse 115

जग्राह केशवश्चापि मूलं तस्य महात्मनः ॥ त्रिभिरेवं गृहीतं तु त्रिधा भूतमभज्यत ॥

கேசவனும் அந்த மகாத்மாவின் வேரை எடுத்தான். இவ்வாறு அது மூன்று விதமாகப் பிடிக்கப்பட, அது மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிந்தது।

Verse 116

दीप्ततेजोमयशिराः शरीरं च चतुर्मुखम् ॥ शरीरेश इति ख्यातः सर्वत्र भुवनत्रये ॥

அக்னித் தேஜஸால் ஒளிரும் தலைவும், நான்முக உடலும் உடையவன், மூவுலகமெங்கும் ‘சரீரேசன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 117

क्षेत्रं हि मम तज्ज्ञेयं योजनानि चतुर्दश ॥ हिमाद्रेस्तुङ्गशिखरात्प्रोद्भूता वाग्मती नदी ॥

அது என் க்ஷேத்திரம் என அறியப்படுக; அதன் விரிவு பதினான்கு யோஜனைகள். இமாலயத்தின் உயர்ந்த சிகரத்திலிருந்து வாக்மதி நதி தோன்றியது।

Verse 118

भागीरथी वेगवती कलुषं दहते नृणाम् ॥ कीर्तनादेव संशुद्धे दर्शनाद्भूतिमाप्स्यति ॥

வேகமுடைய பாகீரதி மனிதரின் மாசைச் சுட்டெரிக்கிறாள். அவளைக் கீர்த்திப்பதாலேயே தூய்மை; அவளைக் காண்பதால் நலம் மற்றும் செல்வம் பெறப்படும்।

Verse 119

वाग्मत्यां ते नराः स्नान्ति लभन्ते चोत्तमां गतिम् ॥ आर्ता भीताश्च संतप्ता व्याधितोऽव्याधितोऽपि वा ॥

வாக்மதீ நதியில் நீராடும் மக்கள் உயர்ந்த பரமகதியை அடைகின்றனர். துயருற்றோர், அஞ்சுவோர், வருந்துவோர், நோயுற்றோர் அல்லது நோயில்லாதவர்களாயினும்—அனைவரும் இதில் அடங்குவர்.

Verse 120

यस्तु दद्याद्प्रदीपं मे पर्वते श्रद्धयान्वितः ॥ सूर्यप्रभेषु देवेषु तस्योत्पत्तिर्विधीयते ॥

யார் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் மலையில் எனக்கு விளக்கை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவருக்கு சூரியஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் தேவர்களிடையே மறுபிறப்பு விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 121

क्रोशं क्रोशं सुरै रूपं तच्च संहृत्य निर्मितम् ॥ तीर्थं क्रोशोदकं नाम पुण्यं मुनिजनप्रियम् ॥

ஒவ்வொரு க்ரோச அளவிலும் தேவர்கள் வடிவத்தைச் சேர்த்து உருவாக்கினர். அதனால் ‘க்ரோசோதக’ எனும் தீர்த்தம் ஏற்பட்டது—புண்ணியமிக்கது, முனிவர்களுக்கு இனியது.

Verse 122

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः ॥ वाग्मती सरितां श्रेष्ठा यत्र यत्रावगाह्यते ॥

வாக்மதீ நீரில் நீராடி என்னை தரிசிப்போர் சுத்தமடைந்து பண்புறுவர். வாக்மதீ நதிகளில் சிறந்தது; எங்கு எங்கு அதில் நீராடப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் அது மேன்மை தரும்.