Adhyaya 216: The Sacred Account of Gokarṇa, Śṛṅgeśvara, and Related Tīrthas

Verse 1

अथ गोकर्णशृङ्गेश्वरादिमाहात्म्यम् ॥ ब्रह्मोवाच ॥ तस्मात्स्थानादपक्रान्ते त्र्यम्बके मृगरूपिणि ॥ अन्योन्यं मन्त्रयित्वा तु मया सह सुरोत्तमाः ॥

இப்போது கோகர்ணம், ஸ்ருங்கேஸ்வரம் முதலிய தலங்களின் மஹாத்மியம் தொடங்குகிறது. பிரம்மா கூறினார்—மான் வடிவம் கொண்ட த்ர்யம்பகன் அந்த இடத்தை விட்டு நீங்கியபோது, தேவர்களில் சிறந்தோர் என்னுடன் சேர்ந்து ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்தனர்.

Verse 2

त्रिधाविभक्तं तच्छृङ्गं पृथक्पृथगवस्थितम् ॥ सम्यक्स्थापयितुं देवा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥

அந்தச் சிகரம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிந்து, தனித்தனியான இடங்களில் தனித்தனியாக நிலைத்தது. தேவர்கள் விதியால் காணப்பட்ட சாஸ்த்ரோक्त கர்மத்தின் மூலம் அதை முறையாக நிறுவ முயன்றனர்.

Verse 3

स्थापितं देवि नीत्वा वै शृङ्गाग्रं वज्रपाणिना ॥ मया तत्रैव तन्मध्यं स्थापितं विधिवत्प्रभोः ॥

தேவி, வஜ்ரபாணியால் அந்தச் சிகரத்தின் முனை அங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டு நிறுவப்பட்டது. நான் அதே இடத்தில் அதன் நடுப்பகுதியை ஆண்டவருக்காக விதிமுறையுடன் நிறுவினேன்.

Verse 4

देवैर्देवर्षिभिश्चैव सिद्धैर्ब्रह्मर्षिभिस्तथा ॥ गोकर्ण इति विख्यातिः कृता वैशेषिकी वरा ॥

தேவர்கள், தேவரிஷிகள், சித்தர்கள், மேலும் பிரம்மரிஷிகள் ஆகியோரால் ஒரு தனித்துவமான சிறந்த புகழ் நிறுவப்பட்டது—‘இது கோகர்ணம்’ என்று.

Verse 5

विष्णुना देवतीर्थेन तन्मूलं स्थापितं ततः ॥ तस्य शृङ्गेश्वर इति नाम तत्राभवन्महत् ॥

பின்னர் விஷ்ணு, தெய்வத் தீர்த்தத்துடன் சேர்ந்து அதன் அடிப்பகுதியை நிறுவினார். அங்கே அதற்கு ‘ஸ்ருங்கேஸ்வர’ என்ற மகத்தான பெயர் ஏற்பட்டது.

Verse 6

गोकर्ण आत्मलिङ्ग तत्र तत्रैव भगवान्स्तस्मिन्शृङ्गे त्रिधा स्थिते ॥ सान्निध्यं कल्पयामास भागेनैकेन चोन्मना ॥

கோகர்ணத்தில் ஆத்மலிங்கமாகிய பகவான்—அந்தச் சிகரம் மூவகையாக நிலைத்திருந்தபோது—தன் ஒரே அங்கத்தால், உயர்ந்த மனநிலையுடன், அங்கங்கே தன் சாந்நித்யத்தை ஏற்படுத்தினார்.

Verse 7

शतं तेन तु भागानामात्मनो निहितं मृगे ॥ तस्माद्द्विकं तु भागानां शृङ्गाणां त्रितये न्यधात् ॥

அச்செயலால் அவர் தம்முடைய நூறு பாகங்களை அந்த மானில் நிறுவினார். பின்னர் அவற்றில் இருந்து இரண்டு பாகங்களை மூன்று சிகரங்களின் தொகுதியில் நியமித்தார்॥

Verse 8

मार्गेण तच्छरीरेण निर्ययौ भगवान्विभुः ॥ शैशिरस्य गिरेः पादं प्रपेदे स्वयमात्मनः ॥

எல்லாவற்றிலும் வியாபித்திருக்கும் பகவான் அதே உடலுடன் பாதையில் புறப்பட்டு, தாமே ஶைஶிர மலை அடிவாரத்தை அடைந்தார்॥

Verse 9

शतसङ्ख्या स्मृता व्युष्टिस्तस्मिञ्छैलेश्वरे विभोः ॥ त्रिधा विभक्ते शृङ्गेऽस्मिन्नेकाग्रगतिनिप्रभोः ॥

அந்த எல்லாவற்றிலும் வியாபித்திருக்கும் இறைவனின் ஶைலேஶ்வரத்தில் ‘வ்யுஷ்டி’ நூறு என நினைவுகூரப்படுகிறது. மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்ட இச்சிகரத்தில் ஒருமுகப் பயணமுடைய ஒளிமிகு प्रभு (விளங்குகிறார்)॥

Verse 10

देवदानवगन्धर्वाः सिद्धयक्षमहोरगाः ॥ श्लेष्मातकवनं कृत्स्नं सर्वतः परिमण्डलम् ॥

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், மகா நாகங்கள்—அனைவரும் (அங்கு இருந்தனர்); மேலும் முழு ஶ்லேஷ்மாதக வனம் எல்லாத் திசைகளிலும் வளையமாகச் சூழ்ந்திருந்தது॥

Verse 11

तीर्थयात्रां पुरस्कृत्य प्रदक्षिण्यं च चक्रतुः ॥ फलान्निर्दिश्य तीर्थानां तथा क्षेत्रफलṃ महत्

தீர்த்தயாத்திரையை முன்னிறுத்தி அவர்கள் இருவரும் பிரதட்சிணை செய்தனர்; மேலும் தீர்த்தங்களின் பலன்களைச் சுட்டிக் காட்டி, அதுபோல க்ஷேத்திரங்களால் உண்டாகும் மகத்தான புண்ணியபலனையும் உரைத்தது॥

Verse 12

यथास्थानानि ते तस्मान्निवृत्ताश्च सुरादयः ॥ एवं तस्मान्निवृत्तेषु दैवतेषु तदा ततः

அந்த இடத்திலிருந்து தேவர்கள் முதலியோர் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர். இவ்வாறு தெய்வங்கள் விலகியபின், அதன் பின்னர் அடுத்த நிகழ்வு நிகழ்ந்தது.

Verse 13

पौलस्त्यो रावणो नाम भ्रातृभिः सह राक्षसैः ॥ आगम्योग्रेण तपसा देवमाराधयद्विभुम्

பௌலஸ்த்ய குலத்தவன் ‘ராவணன்’ எனப் பெயருடையவன், தன் சகோதரர்களும் ராட்சசர்களும் உடன் அங்கு வந்தான். கடும் தவத்தால் அந்த மகத்தான தேவனை ஆராதித்தான்.

Verse 14

शुश्रूषया च परया गोकर्णेश्वरमव्ययम् ॥ यदा तु तस्य तुष्टो वै वरदः शंकरः स्वयम्

மேன்மையான சேவை-பக்தியுடன் அவன் அழிவற்ற கோகர்ணேஸ்வரரைப் பணிந்து வழிபட்டான். வரம் அளிப்பவரான சங்கரர் தாமே அவன்மேல் திருப்தியடைந்தபோது,

Verse 15

तदा त्रैलोक्यविजयं वरं वव्रे स राक्षसः ॥ प्रसादात्तस्य तत्सर्वं वाञ्छितं मनसा हि यत्

அப்போது அந்த ராட்சசன் வரமாக மூவுலக வெற்றியை வேண்டினான். அந்த தேவனின் அருளால் அவன் மனத்தில் விரும்பிய அனைத்தும் கிடைத்தன.

Verse 16

अवाप्य च दशग्रीवस्तदिष्टं परमेश्वरात् ॥ त्रैलोक्यविजयायाशु तत्क्षणादेव निर्ययौ

பரமேஸ்வரரிடமிருந்து அந்த வரத்தைப் பெற்ற தசக்ரீவன் (ராவணன்) மூவுலக வெற்றிக்காக அக்கணமே விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 17

त्रैलोक्यं स विनिर्जित्य शक्रं च त्रिदशाधिपम् ॥ तदुत्पाट्यानयामास पुत्रेणेन्द्रजिता सह

அவன் மூவுலகையும் வென்று, முப்பது தேவர்களின் தலைவனான சக்கிரன் (இந்திரன்) என்பவனையும் கைப்பற்றினான்; அவனை வேரோடு பிடுங்கி, தன் மகன் இந்திரஜித்துடன் சேர்த்து கொண்டு வந்தான்.

Verse 18

शृङ्गाग्रं यत्पुरा नीत्वा स्थापितं वज्रपाणिना ॥ तदुत्पाट्यानयामास पुत्रेणेन्द्रजिता सह

முன்பு வஜ்ரபாணி (இந்திரன்) எடுத்துச் சென்று நிறுவிய அந்தச் சிகரச் சிகரத்தை, அவன் வேரோடு பிடுங்கி, தன் மகன் இந்திரஜித்துடன் கொண்டு வந்தான்.

Verse 19

न शशाक यदा रक्षस्तदुत्पाटयितुं बलात् ॥ वज्रकल्पं समुत्सृज्य तदा लङ्कां विनिर्ययौ

அந்த இராட்சசன் பலத்தால் அதை வேரோடு பிடுங்க இயலாதபோது, வஜ்ரம் போன்ற ஒரு தாக்கத்தை/அஸ்திரத்தை விடுத்து, அப்போது லங்கைக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 20

स तु दक्षिणगोकर्णो विज्ञेयस्ते महामते ॥ स्वयं प्रतिष्ठितस्तत्र स्वयं भूतपतिः शिवः

மகாமதியே, அதுவே ‘தக்ஷிண-கோகರ್ಣம்’ என்று நீ அறிய வேண்டும்; அங்கே பூதபதி சிவன் தானே நிறுவப்பட்டு, தானே வெளிப்பட்டவராய் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 21

एतत्ते कथितं सर्वं मया विस्तरतो मुने ॥ यथावदुत्तरस्तस्य गोकर्णस्य महात्मनः ॥

முனிவரே, இவை அனைத்தையும் நான் உமக்கு விரிவாகக் கூறினேன்; அந்த மகாத்மா கோகர்ணம் பற்றிய பின்வரும் நிகழ்வுகளையும் முறையாக எடுத்துரைத்தேன்.

Verse 22

दक्षिणस्य च विप्रर्षे तथा शृङ्गेश्वरस्य च ॥ शैलेश्वरस्य च विभो स्थित्युत्पत्तिर्यथाक्रमम् ॥

ஓ சிறந்த பிரம்மரிஷியே, ஓ வல்லவனே—தக்ஷிண, ஸ்ருங்கேஸ்வர, சைலேஸ்வர ஆகிய தலங்களின் நிறுவலும் தோற்றமும் வரிசையாக நான் விளக்கியேன்.

Verse 23

व्यु ष्टिः क्षेत्रस्य महती तीर्थानां च समुद्भवः ॥ प्रोक्तं सर्वं मया वत्स किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

அன்புக் குழந்தையே, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மகத்தான வெளிப்பாடும், இத்தலத் தீர்த்தங்களின் தோற்றமும்—இவை அனைத்தையும் நான் கூறினேன். இன்னும் நீ என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 24

ततः सुरासुरगुरुर्देवं भूतमहेश्वरम् ॥ तपसोऽग्रेण संसेव्य वव्रिरे विविधान्वरान् ॥

பின்னர் தேவர்கள்-அசுரர்களின் குரு, உத்தம தவத்தால் பூதமஹேஸ்வர தேவனை ஆராதித்து, பலவகை வரங்களை வேண்டினார்.

Verse 25

तद्यावद्रावणः स्थाप्य मुहूर्त्तमुदधेस् तटे ॥ संध्यामुपासते तत्र लग्नस्तावदसौ भुवि ॥

ராவணன் அதை கடற்கரையில் ஒரு முஹூர்த்தம் நிறுவி அங்கே சந்த்யா ஆராதனை செய்த வரையில், அது பூமியில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தது.