Adhyaya 131: Expiation for Chewing the Tooth-stick (Dantakāṣṭha)

Verse 1

अथ दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दन्तकाष्ठमचरवित्वा यो हि मामुपसर्पति ॥ पूर्वकालकृतं कर्म तेन चैकेन नश्यति

இப்போது பல்-குச்சி (தந்தகாஷ்டம்) மெல்வதற்கான பிராயச்சித்தம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தந்தகாஷ்டம் மெல்காமல் என்னை அணுகுபவன், அந்த ஒரே செயலில் முன்காலத்தில் செய்த கர்மம் அழிகிறது।

Verse 2

नारायणवचः श्रुत्वा पृथिवी धर्मसंश्रितः ॥ विष्णुभक्तसुखार्थाय हृषीकेशमुवाच ह

நாராயணனின் வாக்கைக் கேட்ட, தர்மத்தில் நிலைத்த ப்ருதிவி, விஷ்ணு பக்தர்களின் நலனுக்காக ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கி கூறினாள்।

Verse 3

धरण्युवाच ॥ सर्वकालकृतं कर्म क्लेशेन महताऽनघ ॥ कथमेकापराधेन सर्वमेव प्रणश्यति ॥

தாரணீ கூறினாள்—ஓ பாவமற்றவனே! பெரும் துன்பத்தால் நீண்ட காலம் சேர்த்த கர்மம், ஒரே குற்றத்தால் எவ்வாறு முழுதும் அழிகிறது?

Verse 4

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरी तत्त्वेन कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ येन चैका पराधेन पूर्वकर्म प्रणश्यति ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அழகியவளே, குற்றமற்றவளே, நான் தத்துவமாகச் சொல்லுவதை கேள்; ஒரே அபராதத்தால் முன்கர்மம் அழியும்.

Verse 5

मनुष्यः किल्बिषी भद्रे कफपित्तसमन्वितः ॥ पूयशोणितसम्पूर्णं दुर्गन्धि मुखमस्य तत् ॥

அம்மையே, மனிதன் குற்றமால் கலங்கியவன்; கபம் பித்தம் உடையவன்; அவன் வாய் புழு-இரத்தம் நிறைந்ததும் துர்நாற்றமுடையதும் ஆகும்.

Verse 6

तत्सर्वबीजं नश्येत दन्तकाष्ठस्य भक्षणात् ॥ शुद्धिर्भागवती चैव आचारेण विवर्जिता ॥

பல் குச்சியை உண்டால் அந்த முழு ‘வித்து’ அழியும்; மேலும் ஒழுக்கம் இல்லையெனில் பகவதீயான தூய்மையும் விலகும்.

Verse 7

धरण्युवाच ॥ दन्तकाष्ठमखादित्वा यः कर्माणि करोति ते ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन धर्मो न नश्यति ॥

தரணி கூறினாள்—பல் குச்சியை உண்ணாமல் அந்தக் கிரியைகளைச் செய்பவனுக்கு, தர்மம் அழியாதபடி எந்தப் பிராயச்சித்தம் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ एवमेतन्महाभागे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि हीदं ते यथा शुध्यन्ति मानवाः ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மகாபாக்யவளே, நீ என்னைக் கேட்பது அப்படியே; மனிதர்கள் எவ்வாறு தூய்மையடைகிறார்கள் என்பதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 9

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि द्वे च पञ्च च ॥ अभुक्तदन्तकाष्ठाश्च एवं शुध्यन्ति मानवाः ॥

இரண்டு நாட்கள் அல்லது ஐந்து நாட்கள் திறந்த வானின் கீழ் படுத்து, தந்தகாஷ்டத்தை உண்ணாமல் இருந்தால்—இவ்வாறு மனிதர்கள் தூய்மை அடைகிறார்கள்।

Verse 10

कुतस्तस्यापराधोऽस्ति एवमेव न संशयः ॥

அவனிடத்தில் குற்றம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அப்படியே தான்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 11

एवं ते कथितं भद्रे दन्तकाष्ठस्य भक्षणम् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

அம்மை (பத்ரே), தந்தகாஷ்டம் உண்ணுதல் பற்றியது உனக்கு இவ்வாறு கூறப்பட்டது. இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவன்…