Adhyaya 131: Expiation for Chewing the Tooth-stick (Dantakāṣṭha)
Dantakāṣṭha-carvaṇa-prāyaścitta
Ritual-Manual
இந்த அதிகாரத்தில் வராஹர்–பிருதிவி உரையாடலாக சௌசாசாரம் மற்றும் தினசரி நடத்தையின் நெறி‑விளைவுகள் கூறப்படுகின்றன. தந்தகாஷ்டம் மென்று தம்மை அணுகுபவனின் முன்சேர்ந்த பாபங்கள் க்ஷயமாகும்; அது மிகுந்த சுத்திகரச் செயல் என வராஹர் கூறுகிறார். பிருதிவி—ஒரு சிறு செயல் எவ்வாறு பெரும் கர்மபலத்தை நீக்க முடியும் என்று கேட்கிறாள். வராஹர் வாயின் அசுத்தம்—கபம், பித்தம், இரத்தம், புழை, துர்நாற்றம்—என்று விளக்கி, தந்தகாஷ்ட‑சர்வணம் அந்த மலம் எனும் ‘விதை’யை அழிக்கிறது எனச் சொல்கிறார்; மேலும் முறையான ஆச்சாரம் இல்லையெனில் பகவத‑சௌசத்தில் குறை உண்டாகும் எனத் தெரிவிக்கிறார். பின்னர் தந்தகாஷ்டம் செய்யாமல் சடங்குகள் செய்தவர்களுக்கு பரிகாரமாக—திறந்த வானின் கீழ்/வெளி நிலத்தில் உறக்கம் (ஆகாச‑சயனம்) இரண்டு அல்லது ஐந்து நாட்கள், தந்தகாஷ்ட‑விலக்குடன்; இதனால் குற்றம் நீங்கும் என முடிக்கப்படுகிறது।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 131
Verse 1
अथ दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दन्तकाष्ठमचरवित्वा यो हि मामुपसर्पति ॥ पूर्वकालकृतं कर्म तेन चैकेन नश्यति
இப்போது பல்-குச்சி (தந்தகாஷ்டம்) மெல்வதற்கான பிராயச்சித்தம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தந்தகாஷ்டம் மெல்காமல் என்னை அணுகுபவன், அந்த ஒரே செயலில் முன்காலத்தில் செய்த கர்மம் அழிகிறது।
Verse 2
नारायणवचः श्रुत्वा पृथिवी धर्मसंश्रितः ॥ विष्णुभक्तसुखार्थाय हृषीकेशमुवाच ह
நாராயணனின் வாக்கைக் கேட்ட, தர்மத்தில் நிலைத்த ப்ருதிவி, விஷ்ணு பக்தர்களின் நலனுக்காக ஹ்ருஷீகேசனை நோக்கி கூறினாள்।
Verse 3
धरण्युवाच ॥ सर्वकालकृतं कर्म क्लेशेन महताऽनघ ॥ कथमेकापराधेन सर्वमेव प्रणश्यति ॥
தாரணீ கூறினாள்—ஓ பாவமற்றவனே! பெரும் துன்பத்தால் நீண்ட காலம் சேர்த்த கர்மம், ஒரே குற்றத்தால் எவ்வாறு முழுதும் அழிகிறது?
Verse 4
श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरी तत्त्वेन कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ येन चैका पराधेन पूर्वकर्म प्रणश्यति ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அழகியவளே, குற்றமற்றவளே, நான் தத்துவமாகச் சொல்லுவதை கேள்; ஒரே அபராதத்தால் முன்கர்மம் அழியும்.
Verse 5
मनुष्यः किल्बिषी भद्रे कफपित्तसमन्वितः ॥ पूयशोणितसम्पूर्णं दुर्गन्धि मुखमस्य तत् ॥
அம்மையே, மனிதன் குற்றமால் கலங்கியவன்; கபம் பித்தம் உடையவன்; அவன் வாய் புழு-இரத்தம் நிறைந்ததும் துர்நாற்றமுடையதும் ஆகும்.
Verse 6
तत्सर्वबीजं नश्येत दन्तकाष्ठस्य भक्षणात् ॥ शुद्धिर्भागवती चैव आचारेण विवर्जिता ॥
பல் குச்சியை உண்டால் அந்த முழு ‘வித்து’ அழியும்; மேலும் ஒழுக்கம் இல்லையெனில் பகவதீயான தூய்மையும் விலகும்.
Verse 7
धरण्युवाच ॥ दन्तकाष्ठमखादित्वा यः कर्माणि करोति ते ॥ प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन धर्मो न नश्यति ॥
தரணி கூறினாள்—பல் குச்சியை உண்ணாமல் அந்தக் கிரியைகளைச் செய்பவனுக்கு, தர்மம் அழியாதபடி எந்தப் பிராயச்சித்தம் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 8
श्रीवराह उवाच ॥ एवमेतन्महाभागे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि हीदं ते यथा शुध्यन्ति मानवाः ॥
ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மகாபாக்யவளே, நீ என்னைக் கேட்பது அப்படியே; மனிதர்கள் எவ்வாறு தூய்மையடைகிறார்கள் என்பதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 9
आकाशशयनं कृत्वा दिनानि द्वे च पञ्च च ॥ अभुक्तदन्तकाष्ठाश्च एवं शुध्यन्ति मानवाः ॥
இரண்டு நாட்கள் அல்லது ஐந்து நாட்கள் திறந்த வானின் கீழ் படுத்து, தந்தகாஷ்டத்தை உண்ணாமல் இருந்தால்—இவ்வாறு மனிதர்கள் தூய்மை அடைகிறார்கள்।
Verse 10
कुतस्तस्यापराधोऽस्ति एवमेव न संशयः ॥
அவனிடத்தில் குற்றம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அப்படியே தான்—சந்தேகம் இல்லை।
Verse 11
एवं ते कथितं भद्रे दन्तकाष्ठस्य भक्षणम् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥
அம்மை (பத்ரே), தந்தகாஷ்டம் உண்ணுதல் பற்றியது உனக்கு இவ்வாறு கூறப்பட்டது. இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவன்…
Frequently Asked Questions
The chapter frames everyday bodily discipline (especially oral cleanliness and regulated conduct) as ethically consequential: the text instructs that correct practice surrounding dantakāṣṭha and prescribed expiation for lapses functions to restore ritual and moral order, presented through a debate on how a single act can affect accumulated karma.
No lunar phases (tithi), months, or seasonal markers are specified. The only timing given is duration: the prāyaścitta is to be undertaken for either two days or five days (dināni dve ca pañca ca), along with ākāśa-śayana and abstention related to dantakāṣṭha.
Environmental stewardship is implicit rather than explicit: Pṛthivī’s role as the questioning Earth foregrounds a terrestrial-ethical lens in which personal conduct (ācāra) is treated as part of maintaining dharma. The dialogue suggests that disciplined daily practices and corrective penances contribute to social-ritual stability, which the text often associates with the well-being of the Earth as a moral-ecological order.
No royal lineages, sages, or administrative figures are named in this passage. The only figures explicitly present are Varāha (as instructor) and Pṛthivī (as dharma-oriented interlocutor).
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.