Adhyaya 133: Expiations for ritual-time impurity and the offense of defecation/urination in a sacred context

Verse 1

अथ पूजासामयिकगुदरवपुरीषोत्सर्जनयोः प्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स्पृशमानेन मां भूमे वातकर्म प्रमुच्यते ॥ एवं च पुरुषो युक्तो वायुपीडितमानसः ॥

இப்போது நியதிகாலப் பூஜை, வயிற்றுநோய், மற்றும் மலவிடுதல் தொடர்பான குற்றங்களுக்கு உரிய பிராயச்சித்தம். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— ஓ பூமியே! என்னைத் தொடுவதால் வாதத்துடன் தொடர்புடைய உடற்கிரியையிலிருந்து விடுதலை பெறுகின்றான்; மேலும் வாயுவால் பீடிக்கப்பட்ட மனமுடைய மனிதன் இவ்வாறு முறையாக ஒழுங்குபடுகிறான்.

Verse 2

मक्षिका पञ्च वर्षाणि त्रीणि वर्षाणि मूषकः ॥ श्वा चैव त्रीणि वर्षाणि कूर्मो वै जायते नव ॥

(அவன்) ஐந்து ஆண்டுகள் ஈயாகவும், மூன்று ஆண்டுகள் எலியாகவும், மூன்று ஆண்டுகள் நாயாகவும்; மேலும் நிச்சயமாக ஒன்பது ஆண்டுகள் ஆமையாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 3

एष वै तापनं देवि मोहनं मम सांप्रतम् ॥ यो वै शास्त्रं विजानाति मम कर्मपरायणः ॥

ஓ தேவியே! இதுவே என் தற்போதைய உபதேசம்; இது தண்டித்தும் மயக்கத்தையும் உண்டாக்கும். யார் சாஸ்திரத்தை உண்மையாக அறிந்து, என் விதிக்கப்பட்ட கர்ம ஒழுக்கத்தில் பராயணனாக இருக்கிறானோ (அவனே).

Verse 4

श्रुत्वा वाक्यं हृषीकेशं प्रत्युवाच वसुंधरा ॥ धरण्युवाच ॥ अतुलं लभते पापं तव कर्मपरायणः ॥

ஹ்ருஷீகேசரின் வாக்கை கேட்ட வஸுந்தரா மறுமொழி கூறினாள். பூமி சொன்னாள்—உமது கர்மவிதியில் பற்றுடையவன் அளவிலாப் பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 5

तस्य देव सुखार्थाय विशुद्धिं वक्तुमर्हसि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु कार्त्स्न्येन मे देवि कथ्यमानं मया अनघे ॥

அவனுடைய நலனுக்காக, ஓ தேவா, தூய்மைப்படுத்தும் வழியைச் சொல்லுதல் உமக்கு உரியது. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ தேவியே, ஓ குற்றமற்றவளே, நான் சொல்லவிருப்பதை முழுமையாகக் கேள்।

Verse 6

अपराधमिमं कृत्वा सन्तरेद्येन कर्मणा ॥ पावकेन दिनं त्रीणि नक्तानि च पुनस्त्रयः ॥

இந்த அபராதத்தைச் செய்த பின் எந்தச் செய்கையால் அதைக் கடக்கலாம்?—அக்னியின் மூலம்: மூன்று நாட்கள், மேலும் மீண்டும் மூன்று இரவுகள்।

Verse 7

कर्म चैवं ततः कृत्वा स च मे नापराध्यति ॥ सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥

இவ்வாறு அந்தச் செயலைச் செய்த பின், அவன் என் விதிக்கு மீண்டும் குற்றம் செய்யான்; எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து என் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 8

एतत्ते कथितं भद्रे महाकर्मापराधिनः ॥ दोषं चैव गुणं चैव यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥

ஓ நற்குணவளே, மகாகர்மத்தில் குற்றம் செய்தவர்களைப் பற்றிய—குற்றமும் புண்ணியமும் இரண்டையும்—நீ கேட்டபடியே உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 9

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मया अनघे ॥ पुरीषं मुच्यते यस्तु मम कर्म समाचरन् ॥

ஓ பூமியே, ஓ குற்றமற்றவளே! நான் உண்மையுடன் கூறுவதை கேள். என் விதிக்கப்பட்ட கர்மத்தை ஆற்றுபவன் மலமெனும் அசுத்தத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 10

प्रायश्चित्तं वदाम्यत्र येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ मम कर्मपरिभ्रष्टो विह्वलेनान्तरात्मना ॥

இங்கே நான் பாவத்திலிருந்து விடுதலை தரும் பிராயச்சித்தத்தை கூறுகிறேன். என் கர்மநியமத்திலிருந்து வழுவி, உள்ளம் கலங்கியவன் இதனால் தூய்மையடைவான்.

Verse 11

एकां जलमयीं शय्यामेकामाकाशशायिनीम् ॥ एवं कृत्वा विधानं तु सोऽपराधात्प्रमुच्यते ॥

ஒருமுறை நீர்மயமான படுக்கை (நீரில் படுத்தல்) மற்றும் ஒருமுறை ஆகாசசாயி (திறந்த வானின் கீழ் படுத்தல்) எனக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இவ்விதியைச் செய்தால் அவன் குற்றத்திலிருந்து முழுதும் விடுபடுவான்.

Verse 12

एतत्ते कथितं भद्रे पुरीषं यः समुत्सृजेत् ॥ मद्भक्तेषु विशालाक्षि अपराधविनिश्चयः ॥

ஓ பத்திரையே, ஓ விசாலாக்ஷியே! இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—என் பக்தர்கள்மேல் மலம்/அசுத்தத்தை எறிபவனின் குற்றத்திற்கான தீர்மானம் இதுவே.

Verse 13

दिव्यवर्षसहस्रं तु रौरवे नरके वसेत् ॥ पुरीषं भक्षयेत्तत्र मम कर्मपरायणः ॥

அவன் ரௌரவ நரகத்தில் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வாழ்வான். அங்கே அவன் மலம் உண்ணுவான்—என் கர்மங்களில் பற்றுடையவனாக இருந்தாலும் கூட.