Kena

Verse 1

केनेषितं पतति प्रेषितं मनः केन प्राणः प्रथमः प्रैति युक्तः। केनेषितां वाचमिमां वदन्ति चक्षुः श्रोत्रं क उ देवो युनक्ति॥१॥

எவரால் மனம் பொருட்களின் மீது விழுமாறு செலுத்தப்படுகின்றது? எவரால் முதலாவது பிராணன் தன் செயலுக்கு முன்னேறுகின்றது? எவரால் மக்கள் பேசும் இந்த பேச்சு செலுத்தப்படுகின்றது? எந்த தேவன் கண்ணையும் செவியையும் இணைக்கின்றான்?

Verse 2

श्रोत्रस्य श्रोत्रं मनसो मनो यद्वाचो ह वाचं स उ प्राणस्य प्राणः। चक्षुषश्चक्षुरतिमुच्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति॥२॥

அது செவியின் செவி, மனதின் மனம், பேச்சின் பேச்சு, பிராணனின் பிராணன், கண்ணின் கண் ஆகும். ஞானிகள் இவற்றைக் கடந்து, இவ்வுலகிலிருந்து பிரிந்த பின் அமரர்களாகின்றனர்.

Verse 3

न तत्र चक्षुर्गच्छति न वाग्गच्छति नो मनो न विद्मो न विजानीमो यथैतदनुशिष्यात्। अन्यदेव तद्विदितादथो अविदितादधि। इति शुश्रुम पूर्वेषां ये नस्तद्व्याचचक्षिरे॥३॥

அங்கே கண் செல்லாது, பேச்சும் செல்லாது, மனமும் செல்லாது. இதை எவ்வாறு கற்பிப்பது என நாம் அறியோம், நாம் புரிந்துகொள்ளோம். அது அறிந்ததை விட வேறு, அறியாததையும் கடந்தது. இவ்வாறு நமக்கு விளக்கிய பூர்வீக முனிவர்களிடமிருந்து நாம் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 4

यद्वाचा अनभ्युदितं येन वागभ्युद्यते । तदेव ब्रह्म त्वं विद्धि नेदं यदिदमुपासते ॥४॥

வாக்கினால் வெளிப்படுத்த முடியாதது, ஆனால் அதனால் வாக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது - அதை மட்டுமே பிரம்மம் என அறிவாயாக, இங்கு மக்கள் வழிபடுவது இதுவல்ல.

Verse 5

यन्मनसा न मनुते येनाहुर्मनो मतम् । तदेव ब्रह्म त्वं विद्धि नेदं यदिदमुपासते ॥५॥

மனத்தால் சிந்திக்க முடியாதது, ஆனால் அதனால் மனம் சிந்திக்கப்படுகிறது என்பர் - அதை மட்டுமே பிரம்மம் என அறிவாயாக, இங்கு மக்கள் வழிபடுவது இதுவல்ல.

Verse 6

यच्चक्षुषा न पश्यति येन चक्षूँषि पश्यति । तदेव ब्रह्म त्वं विद्धि नेदं यदिदमुपासते ॥६॥

கண்ணால் காண முடியாதது, ஆனால் அதனால் கண்கள் காண்கின்றன - அதை மட்டுமே பிரம்மம் என அறிவாயாக, இங்கு மக்கள் வழிபடுவது இதுவல்ல.

Verse 7

यत् श्रोत्रेण न शृणोति येन श्रोत्रमिदं श्रुतम्। तत् एव ब्रह्म त्वं विद्धि नेदं यदिदमुपासते॥७॥

செவியால் கேட்கப்படாததும், எதனால் இச்செவி கேட்கின்றதோ அதுவே பிரம்மம் என அறிவாயாக. மக்கள் இங்கே வழிபடும் இது அன்று.

Verse 8

यत् प्राणेन न प्राणिति येन प्राणः प्रणीयते। तत् एव ब्रह्म त्वं विद्धि नेदं यदिदमुपासते॥८॥

மூச்சால் மூச்சிடப்படாததும், எதனால் மூச்சு மூச்சிடப்படுகின்றதோ அதுவே பிரம்மம் என அறிவாயாக. மக்கள் இங்கே வழிபடும் இது அன்று.

Verse 1

यदि मन्यसे सुवेदेति दभ्रमेवापि नूनं त्वं वेत्थ ब्रह्मणो रूपम् । यदस्य त्वं यदस्य देवेष्वथ नु मीमांस्यमेव ते मन्ये विदितम् ॥१॥

நீ ‘நான் இதை நன்றாக அறிந்தேன்’ என்று நினைத்தால், நிச்சயமாக நீ பிரம்மத்தின் ரூபத்தை மிகச் சிறிதளவே அறிந்துள்ளாய்—அதன் அம்‌சம் உன்னுள் இருப்பதும், தேவர்களிடத்தில் இருப்பதும் மட்டுமே. ஆகவே நீ ‘அறிந்தது’ என்று கருதுவது கூட என் கருத்தில் இன்னும் ஆராயத்தக்கதே.

Verse 2

नाहं मन्ये सुवेदेति नो न वेदेति वेद च । यो नस्तद्वेद तद्वेद नो न वेदेति वेद च ॥२॥

நான் ‘இதை நன்றாக அறிந்தேன்’ என்று எண்ணுவதில்லை; ‘அறியேன்’ என்றும் எண்ணுவதில்லை. நம்முள் யார் அந்த (பிரம்மத்தை) அறிகிறாரோ, அவரே அதை அறிகிறார்; மேலும் அது சாதாரண முறையில் அறியப்படும் பொருள் அல்ல என்பதையும் அவர் அறிகிறார்॥२॥

Verse 3

यस्यामतं तस्य मतं मतं यस्य न वेद सः । अविज्ञातं विजानतां विज्ञातमविजानताम् ॥३॥

யாருக்கு அது (பிரம்மம்) சிந்தனையின் பொருளாக ஆகாதோ, அவருக்கே அது உண்மையாக அறியப்படுகிறது; ‘நான் அறிந்தேன்’ என்று நினைப்பவன் அதை அறியான். அதை பொருளாக அறிய முயல்வோர்க்கு அது அறியப்படாதது; பொருளாக அறியாதோர்க்கு அது அறியப்பட்டது॥३॥

Verse 4

प्रतिबोधविदितं मतममृतत्वं हि विन्दते । आत्मना विन्दते वीर्यं विद्यया विन्दतेऽमृतम् ॥४॥

ஒவ்வொரு விழிப்புணர்வு-நிலையிலும் அறியப்படுவது—அதே யதார்த்த அறிவு; அதனால் நிச்சயமாக அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது. ஆத்மாவின் மூலம் வலிமை (வீரியம்) பெறப்படுகிறது; வித்யையின் மூலம் அமரத்துவம் பெறப்படுகிறது॥४॥

Verse 5

इह चेदवेदीदथ सत्यमस्ति न चेदीहावेदीन्महती विनष्टिः । भूतेषु भूतेषु विचित्य धीराः प्रेत्यास्माल्लोकादमृता भवन्ति ॥५॥

இங்கேயே (இந்த வாழ்விலேயே) அந்தப் பிரம்மத்தை அறிந்தால், அது உண்மை—இலக்கு நிறைவேறும். இங்கே அறியாவிட்டால் பெரும் இழப்பு. ஒவ்வொரு உயிரிலும் அவனையே விவேகித்து உணர்ந்த ஞானிகள், இவ்வுலகை விட்டு நீங்கி அமரத்துவம் அடைகின்றனர்.

Verse 1

ब्रह्म ह देवेभ्यो विजिग्ये तस्य ह ब्रह्मणो विजये देवा अमहीयन्त । त ऐक्षन्तास्माकमेवायं विजयः अस्माकमेवायं महिमा इति ॥१॥

தேவர்களுக்காக வெற்றியைப் பெற்றது பிரம்மனே. பிரம்மனின் அந்த வெற்றியில் தேவர்கள் அகந்தையால் பெருமிதமடைந்தனர். அவர்கள் எண்ணினர்—‘இந்த வெற்றி நமதே; இந்த மகிமையும் நமதே.’

Verse 2

तद्धैषां विजज्ञौ तेभ्यो ह प्रादुर्बभूव । तन्न व्यजानत किमिदं यक्षमिति ॥२॥

அது (பிரம்மன்) அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, அவர்களுக்கு முன் வெளிப்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் அதை அறியவில்லை—‘இது எந்த யக்ஷம்?’ என்று.

Verse 3

तेऽग्निमब्रुवन्—जातवेद एतद्विजानीहि किमिदं यक्षमिति। तथेति॥३॥

அவர்கள் அக்னியிடம் கூறினர்—“ஹே ஜாதவேதா! இது என்ன யக்ஷம் என்று அறிந்து கூறு.” அக்னி சொன்னான்—“ததாஸ்து.”॥௩॥

Verse 4

तदभ्यद्रवत्। तमभ्यवदत्—कोऽसीति। अग्निर्वा अहमस्मीति अब्रवीत्। जातवेदाः वा अहमस्मीति॥४॥

அவன் அதனை நோக்கி ஓடினான். அந்த யக்ஷம் அவனிடம்—“நீ யார்?” என்றது. அவன்—“நான் அக்னியே; நான் ஜாதவேதனே” என்றான்॥௪॥

Verse 5

तस्मिंस्त्वयि किं वीर्यमिति। अपि सर्वमिदं दहेयं यदिदं पृथिव्यामिति॥५॥

அது—“உன்னில் என்ன வல்லமை உள்ளது?” என்றது. அவன்—“பூமியில் உள்ள அனைத்தையும் நான் எரித்துவிட முடியும்” என்றான்॥௫॥

Verse 6

तस्मै तृणं निदधाव् एतद् दह इति । तद् उपप्रेयाय सर्वजवेन तन् न शशाक दग्धुम् । स तद् एव निववृते, नैतद् अशकद् विज्ञातुं यद् एतद् यक्षम् इति ॥६॥

அவனிடம் (அக்னியிடம்) ஒரு புல்லை வைத்து—“இதை எரித்து விடு” என்றது. அவன் முழு வேகத்துடன் அணுகினான்; ஆனால் அதை எரிக்க இயலவில்லை. அதே முயற்சியிலிருந்து திரும்பினான்; ‘இது என்ன யக்ஷம்?’ என்று அறிய முடியவில்லை॥௬॥

Verse 7

अथ वायुम् अब्रुवन्—वायो एतद् विजानीहि किम् एतद् यक्षम् इति । तथा इति ॥७॥

பின்னர் அவர்கள் வாயுவிடம்—“வாயுவே, இதை அறி; இது என்ன யக்ஷம்?” என்றனர். அவன்—“அப்படியே” என்று பதிலளித்தான்॥௭॥

Verse 8

तद् अभ्यद्रवत् । तम् अभ्यवदत्—कः असि इति । वायुर् वा अहम् अस्मि इत्य् अब्रवीत् । मातरिश्वा वा अहम् अस्मि इति ॥८॥

அவன் அதனை நோக்கி ஓடினான். அது அவனிடம்—“நீ யார்?” என்றது. அவன்—“நான் வாயுவே; நான் மாதரிச்வனே” என்று சொன்னான்॥௮॥

Verse 9

तस्मिन् त्वयि किं वीर्यम् इति। अपि इदं सर्वम् आददीयम्, यदिदं पृथिव्याम् इति॥९॥

அவர்கள் அவனிடம்—“உன்னில் என்ன வலிமை உள்ளது?” “அப்படியானால் பூமியில் உள்ள அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்” என்று கூறினர்.॥௯॥

Verse 10

तस्मै तृणं निदधौ—एतदादत्स्व इति। तत् उपप्रेयाय सर्वजवेन; तन्न शशाक आदातुम्। स तदेव निववृते—नैतदशकं विज्ञातुं यदेतद् यक्षम् इति॥१०॥

அவனுக்கு முன் ஒரு புல்தண்டு வைத்தது—“இதை எடுத்துக்கொள்” என்று. அவன் முழு வேகத்துடன் பாய்ந்தான்; ஆனால் அதை எடுக்க இயலவில்லை. அவன் அப்படியே திரும்பினான்—இந்த யக்ஷம் என்னவென்று அறியவும் இயலவில்லை.॥௧௦॥

Verse 11

अथ इन्द्रम् अब्रुवन्—मघवन्, एतद्विजानीहि किमेतद् यक्षम् इति। तथा इति। तदभ्यद्रवत्। तस्मात् तिरोदधे॥११॥

பின்பு அவர்கள் இந்திரனிடம்—“மகவனே, இது என்ன யக்ஷம் என்று அறி” என்றனர். அவன் “அப்படியே” என்று கூறி அதனை நோக்கி ஓடினான்; ஆனால் அது அவனிடமிருந்து மறைந்தது.॥௧௧॥

Verse 12

स तस्मिन्नेवाकाशे स्त्रियमाजगाम बहुशोभमानामुमां हैमवतीम्। तां ह उवाच—किमेतद्यक्षमिति॥१२॥

அவன் (இந்திரன்) அதே ஆகாசப் பரப்பில் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கும் உமா ஹைமவதீ என்ற பெண்ணை அணுகினான். அவளிடம்—“இந்த யக்ஷன் யார்?” என்று கேட்டான்॥१२॥

Verse 1

सा ब्रह्मेति ह उवाच। ब्रह्मणो वा एतद्विजये महीयध्वमिति। ततो ह एव विदाञ्चकार ब्रह्मेति॥१॥

அவள் கூறினாள்—“இது பிரம்மம்.” “பிரம்மத்தின் வெற்றியாலேயே நீங்கள் மகிமை பெற்றீர்கள்,” என்று அவள் சொன்னாள். அப்போது இந்திரன் உறுதியாக அறிந்தான்—“இது பிரம்மமே.”॥१॥

Verse 2

तस्माद्वा एते देवा अतितरामिव अन्यान्देवान् यदग्निर्वायुरिन्द्रः। ते ह्येनन्नेदिष्ठं पस्पृशुः। ते ह्येनत्प्रथमो विदाञ्चकार ब्रह्मेति॥२॥

ஆகையால் அக்னி, வாயு, இந்திரன் ஆகிய தேவர்கள் மற்ற தேவர்களை விட அதிகமாகச் சிறந்தவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்கள் அந்த (பிரம்மம்) அருகில் மிக நெருக்கமாகச் சென்றனர். மேலும் இந்திரனே முதலில் அறிந்தான்—“இது பிரம்மமே.”॥२॥

Verse 3

तस्माद्वा इन्द्रोऽतितरामिवान्यान्देवान् स ह्येनन्नेदिष्ठं पस्पर्श । स ह्येनत्प्रथमो विदाञ्चकार ब्रह्मेति ॥३॥

ஆகையால் இந்திரன் பிற தேவர்களை விட மேலானவன் போல ஆனான்; ஏனெனில் அவனே அந்தப் பிரம்மத்தை மிக அருகில் தொட்டான். அவனே முதலில் அதனை ‘பிரம்மம்’ என்று அறிந்தான்॥௩॥

Verse 4

तस्यैष आदेशो यदेतद्विद्युतो विद्युतदिति न्यमीमिषदिति । अधिदैवतम् ॥४॥

அந்தப் பிரம்மத்தின் குறிப்பு இது—‘மின்னலைப் போல ஒரு கணச் சுடர்’; ‘கண் இமைப்பதுபோல் தோன்றி மறைந்தது’. இது அதிதைவத (தேவ-நிலை) தொடர்பாகும்॥௪॥

Verse 5

अथाध्यात्मं यदेतद्गच्छतीव च मनोऽनेन चैतदुपस्मरत्यभीक्ष्णं सङ्कल्पः ॥५॥

இப்போது ஆத்மநிலை (அத்யாத்ம) தொடர்பாக—எதனால் மனம் பொருள்களின்பால் செல்லும் போல ஆகிறது, மேலும் எதனால் இதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்கிறது—அதே சங்கல்பம் (உள்ளார்ந்த நோக்கம்)॥௫॥

Verse 6

तद्ध तद्वनं नाम तद्वनमित्युपासितव्यं स य एतदेवं वेदाभि ह एनं सर्वाणि भूतानि संवाञ्छन्ति ॥६॥

அதுவே ‘தத்வனம்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. ‘தத்வனம்’ என்றே அதனைத் தியானித்து உபாசிக்க வேண்டும். இதனை இவ்வாறு அறிந்தவனை நோக்கி, எல்லா உயிர்களும் நிச்சயமாக ஆசையுடன் நாடுகின்றன.

Verse 7

उपनिषदं भो ब्रूहीत्युक्ता त उपनिषद्ब्राह्मीम् वाव त उपनिषदमब्रूम इति ॥७॥

‘ஐயா, உபநிஷத்தைச் சொல்லுங்கள்’ என்று கேட்டபோது (ஆசிரியர்) கூறினார்: ‘பிராஹ்மீ உபநிஷத்தையே உங்களுக்குத் தெரிவித்தோம்.’

Verse 8

तस्यै तपो दमः कर्मेति प्रतिष्ठा वेदाः सर्वाङ्गानि सत्यमायतनम् ॥८॥

அந்த (பிராஹ்மீ உபநிஷத்-ஞான)த்திற்கு தபஸ், தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு), கர்மம் ஆகியவையே அடித்தளம். வேதங்கள் அதன் எல்லா அங்கங்கள்; சத்தியமே அதன் ஆயதனம் (ஆதார-இடம்).

Verse 9

यो वा एतामेवम् वेद, अपहत्य पाप्मानम्, अनन्ते स्वर्गे लोके ज्येये प्रतितिष्ठति, प्रतितिष्ठति ॥९॥

இவ்விதமாக அந்தப் பிரம்மவித்தையை யார் அறிகிறாரோ, அவர் பாவத்தை நீக்கி, முடிவில்லா ஸ்வர்கலோகத்தில், உன்னதமான உயர்ந்த லோகத்தில் உறுதியாக நிலைபெறுகிறார்—நிலைபெறுகிறார்॥௯॥