Chhandogya

Verse 1

ओमित्येतदक्षरमुद्गीथमुपासीत। ओमिति ह्युद्गायति तस्योपव्याख्यानम् ॥

ஓம் என்னும் அட்சரத்தை உத்கீதமாக வழிபட வேண்டும். ஓம் என்று தொடங்கியே உத்காதகர் பாடுகிறார். இது அதன் விளக்கமாகும்.

Verse 2

एषां भूतानां पृथिवी रसः पृथिव्या अपो रसः। अपामोषधयो रस ओषधीनां पुरुषो रसः पुरुषस्य वाग्रसो वाच ऋग्रस ऋचः साम रसः साम्न उद्गीथो रसः ॥

இவ்வுயிர்களில் பூமி சாரம்; பூமியில் நீர் சாரம்; நீரில் மூலிகைகள் சாரம்; மூலிகைகளில் மனிதன் சாரம்; மனிதனில் வாக்கு சாரம்; வாக்கில் ரிக்வேதம் சாரம்; ரிக்வேதத்தில் சாமவேதம் சாரம்; சாமவேதத்தில் உத்கீதம் சாரம்.

Verse 3

स एष रसानां रसतमः परमः परार्ध्योऽष्टमो यदुद्गीथः ॥

இவ்வுத்கீதம் சாரங்களின் சாரமாய், பரமாய், உயர்ந்ததாய், எட்டாவதாய் விளங்குகிறது.

Verse 4

कतमा कतमर्क् कतमत्कतमत् साम कतमः कतम उद्गीथ इति विमृष्टं भवति ॥

எது ரிக்? எது சாமம்? எது உத்கீதம்? என இவை ஆராயப்படுகின்றன.

Verse 5

वागेवर्क् प्राणः सामोमित्येतदक्षरमुद्गीथः। तद्वा एतन्मिथुनं यद्वाक्च प्राणश्चर्क्च साम च ॥

வாக்கே ரிக்; பிராணனே சாமம்; ஓம் என்னும் அட்சரமே உத்கீதம். வாக்கும் பிராணனும், ரிக்கும் சாமமும் இணைந்த தம்பதியர் இவர்கள்.

Verse 6

तदेतन्मिथुनमोमित्येतस्मिन्नक्षरे संसृज्यते यदा वै मिथुनौ समागच्छत आपयतो वै तावन्योन्यस्य कामम् ॥

இத்தம்பதியர் ஓம் என்னும் அட்சரத்தில் இணைகின்றனர். தம்பதியர் சந்திக்கும்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆசைகளை நிறைவேற்றுகின்றனர்.

Verse 7

आपयिता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्ते ॥

இவ்வாறு அறிந்து ஓம் என்னும் அட்சரத்தை உத்கீதமாக தியானிப்பவர் ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவராகிறார்.

Verse 8

तद्वा एतदनुज्ञाक्षरं यद्धि किंचानुजानात्योमित्येव तदाहैषो एव समृद्धिर्यदनुज्ञा समर्धयिता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्ते ॥

இது அனுமதியின் அட்சரம் - அனுமதியளிக்கும்போது ஓம் என்றே கூறுகிறோம். இந்த அனுமதியே வளமை. இவ்வாறு அறிந்து ஓம் என்னும் அட்சரத்தை உத்கீதமாக தியானிப்பவர் ஆசைகளை நிறைவேற்றுபவராகிறார்.

Verse 9

तेनेयं त्रयीविद्या वर्तते ओमित्याश्रावयत्योमिति शꣳसत्योमित्युद्गायत्येतस्यैवाक्षरस्यापचित्यै महिम्ना रसेन॥

இதனால் மூன்று வேதங்களின் அறிவு நடைபெறுகிறது. ஓம் என்று அழைக்கிறார்கள், ஓம் என்று புகழ்கிறார்கள், ஓம் என்று பாடுகிறார்கள் - இந்த அட்சரத்தின் பெருமையும் சாரமும் போற்றி.

Verse 10

तेनोभौ कुरुतो यश्चैतदेवं वेद यश्च न वेद। नाना तु विद्या चाविद्या च यदेव विद्यया करोति श्रद्धयोपनिषदा तदेव वीर्यवत्तरं भवतीति खल्वेतस्यैवाक्षरस्योपव्याख्यानं भवति ॥

இதனால் இதை அறிந்தவரும் அறியாதவரும் இருவரும் வேள்வி செய்கின்றனர். ஆனால் அறிவும் அறியாமையும் வேறுபடுகின்றன. அறிவு, நம்பிக்கை, உபநிடத ஞானத்துடன் செய்வதே மிகவும் வல்லதாகிறது. இதுவே ஓம் என்னும் அட்சரத்தின் விளக்கம்.

Verse 1

देवासुरा ह वै यत्र संयेतिरे उभये प्राजापत्यास्तद्ध देवा उद्गीथमाजह्रुरनेनैनानभिभविष्याम इति ॥

தேவர்களும் அசுரர்களும், இருவரும் பிரஜாபதியிடமிருந்து தோன்றியவர்கள், ஒருவருடன் ஒருவர் போரிட்டனர். அப்போது தேவர்கள் உத்கீதத்தை (ஓம்) ஏற்றுக்கொண்டனர், 'இதனால் நாம் அவர்களை வெல்வோம்' என எண்ணினர்.

Verse 2

ते ह नासिक्यं प्राणमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तꣳ हासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं जिघ्रति सुरभि च दुर्गन्धि च पाप्मना ह्येष विद्धः ॥

அவர்கள் மூக்கிலுள்ள பிராணனை உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதை தீயத்தால் துளைத்தனர். ஆகையால், ஒருவர் அதனால் நறுமணமும் துர்நாற்றமும் இரண்டையும் முகர்கிறார், ஏனெனில் அது தீயத்தால் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

अथ ह वाचमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तां हासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तयोभयं वदति सत्यं चानृतं च पाप्मना ह्येषा विद्धा ॥

பின்னர் அவர்கள் வாக்கை உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதை தீயத்தால் துளைத்தனர். ஆகையால், அது சத்தியத்தையும் அசத்தியத்தையும் இரண்டையும் பேசுகிறது, ஏனெனில் அது தீயத்தால் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

अथ ह चक्षुरुद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं पश्यति दर्शनीयं चादर्शनीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम् ॥

பின்னர் அவர்கள் கண்ணை உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதை தீயத்தால் துளைத்தனர். ஆகையால், அது காணக்கூடியதையும் காணமுடியாததையும் இரண்டையும் காண்கிறது, ஏனெனில் அது தீயத்தால் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 5

अथ ह श्रोत्रमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं शृणोति श्रवणीयं चाश्रवणीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम् ॥

பின்னர் அவர்கள் செவியை உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதை தீயத்தால் துளைத்தனர். ஆகையால், அது கேட்கத்தக்கதையும் கேட்கத்தகாததையும் இரண்டையும் கேட்கிறது, ஏனெனில் அது தீயத்தால் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 6

अथ ह मन उद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं संकल्पते संकल्पनीयं च चासंकल्पनीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम्

பின்னர் அவர்கள் மனத்தை உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதை தீயத்தால் துளைத்தனர். ஆகையால், அதன் மூலம் ஒருவர் சங்கல்பிக்கத்தக்கதையும் சங்கல்பிக்கத்தகாததையும் இரண்டையும் சங்கல்பிக்கிறார். ஏனெனில் இந்த மனம் தீயத்தால் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 7

अथ ह य एवायं मुख्यः प्राणस्तमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तं हासुरा ऋत्वा विदध्वंसुर्यथाश्मानमाखणमृत्वा विध्वंसेतैवम्

பின்னர் அவர்கள் முக்கிய பிராணனை (முக்ய பிராணன்) உத்கீதமாக வழிபட்டனர். அசுரர்கள் அதைத் தாக்கி அழித்தனர், ஒருவர் கல்லால் கல்லைத் தாக்கி அழிப்பது போல.

Verse 8

यथाश्मानमाखणमृत्वा विध्वंसत एवं हैव स विध्वंसते य एवंविदि पापं कामयते यश्चैनमभिदासति स एषोऽश्माखणः

ஒருவர் கல்லால் கல்லைத் தாக்கி அழிப்பது போல, அவ்வாறே இதை அறிந்து தீமையை விரும்புபவர் அல்லது மற்றவரைச் சபிப்பவர் அழிக்கப்படுகிறார். அவர் உண்மையில் கல்லை நொறுக்குபவர் ஆவார்.

Verse 9

नैवैतेन सुरभि न दुर्गन्धि विजानात्यपहतपाप्मा ह्येष तेन यदश्नाति यत्पिबति तेनेतरान्प्राणानवति एतमु एवान्ततोऽवित्त्वोत्क्रमति व्याददात्येवान्तत इति॥

இதனால் (வாயுவால்) ஒருவர் நறுமணத்தையோ துர்நாற்றத்தையோ அறிவதில்லை. இவர் உண்மையில் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டவர். ஒருவர் உண்பதாலும் குடிப்பதாலும் மற்ற பிராணங்களை ஆதரிக்கிறார். இதை மட்டும் உணர்ந்து உடலிலிருந்து புறப்படுகிறார். இறுதியில் அது (வாயு) மட்டும் பாதுகாக்கிறது.

Verse 10

तं हाङ्गिरा उद्गीथमुपासांचक्र एतमु एवाङ्गिरसं मन्यन्तेऽङ्गानां यद्रसः॥

அங்கிராஸ் இதை (வாயுவை) உத்கீதமாக தியானித்தார். இதை மட்டுமே அங்கிரஸ் என அவர்கள் கருதுகின்றனர் - இது உறுப்புகளின் சாரமாகும்.

Verse 11

तेन तं ह बृहस्पतिरुद्गीथमुपासांचक्र एतमु एव बृहस्पतिं मन्यन्ते वाग्घि बृहती तस्या एष पतिः॥

ஆகையால், பிருஹஸ்பதி இதனை உத்கீதமாக தியானித்தார். இதனையே பிருஹஸ்பதியாக அவர்கள் கருதுகின்றனர் - வாக்கு என்பது மகத்தானது, அதன் தலைவர் இவரே.

Verse 12

तेन तं हायास्य उद्गीथमुपासांचक्र एतमु एवायास्यं मन्यन्त आस्याद्यदयते ॥१.२.१२॥

அதனால், அவர் உத்கீதத்திற்காக ஆயஸ்யரிடம் சென்றார். இந்த ஆயஸ்யரே அவர்களுக்காக பாடுவார் என்று அவர்கள் எண்ணினர், ஏனெனில் அவர் தான் விரும்பியதைப் பெறுவார்.

Verse 13

तेन तंह बको दाल्भ्यो विदांचकार। स ह नैमिशीयानामुद्गाता बभूव स ह स्मैभ्यः कामानागायति ॥१.२.१३॥

அதனால், பக தால்ப்யர் அக்ஷரத்தை அறிந்தார். அவர் நைமிஷீயர்களுக்கு உத்காதராக ஆனார். அவர் அவர்களுக்காக அவர்கள் விரும்பிய பொருட்களைப் பாடினார்.

Verse 14

आगाता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्त इत्यध्यात्मम् ॥१.२.१४॥

நிச்சயமாக, இவ்வாறு அறிந்து அக்ஷரத்தை உத்கீதமாக தியானிப்பவர் இச்சைகளை அடைபவராகிறார். இதுவே ஆத்மீக விளக்கம்.

Verse 1

अथाधिदैवतं य एवासौ तपति तमुद्गीथमुपासीतोद्यन्वा एष प्रजाभ्य उद्गायति। उद्यन्स्तमो भयमपहन्त्यपहन्ता ह वै भयस्य तमसो भवति य एवं वेद ॥

இப்போது, தெய்வீக அம்சத்தைப் பற்றி: பிரகாசிக்கும் சூரியனை உத்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும். உதிக்கும்போது, அது எல்லா உயிர்களுக்காகவும் பாடுகிறது. உதிக்கும்போது, அது இருளையும் பயத்தையும் நீக்குகிறது. இவ்வாறு அறிபவர் இருளின் பயத்தை நீக்குபவராகிறார்.

Verse 2

समान उ एवायं चासौ चोष्णोऽयमुष्णोऽसौ स्वर इतीममाचक्षते स्वर इति प्रत्यास्वर इत्यमुं तस्माद्वा एतमिमममुं चोद्गीथमुपासीत ॥

இங்குள்ள இதுவும் அங்குள்ள அதுவும் சமமே. இது வெப்பமானது, அதுவும் வெப்பமானது. இதனை 'ஸ்வரம்' என்றும் அதனை 'ப்ரத்யஸ்வரம்' என்றும் அழைக்கின்றனர். ஆகையால், இதனையும் அதனையும் உத்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 3

अथ खलु व्यानमेवोद्गीथमुपासीत यद्वै प्राणिति स प्राणो यदपानिति सोऽपानः। अथ यः प्राणापानयोः संधिः स व्यानो यो व्यानः सा वाक्। तस्मादप्राणन्ननपानन्वाचमभिव्याहरति ॥

இப்போது, வ்யானத்தை உத்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும். வெளியே மூச்சு விடுவது ப்ராணம், உள்ளே மூச்சு இழுப்பது அபானம். ப்ராணத்திற்கும் அபானத்திற்கும் இடையே உள்ள சந்திப்பே வ்யானம். வ்யானமே வாக்கு. ஆகையால், மூச்சை வெளியே விடாமல் உள்ளே இழுக்காமல் பேசுகிறோம்.

Verse 4

या वाक्सर्क्तस्मादप्राणन्ननपानन्नृचमभिव्याहरति यर्क्तत्साम तस्मादप्राणन्ननपानन्साम गायति यत्साम स उद्गीथस्तस्मादप्राणन्ननपानन्नुद्गायति ॥

ரிக்வேதமாகிய வாக்கிலிருந்து, மூச்சை வெளியே விட்டு உள்ளே இழுத்து, ரிக் வசனங்களை ஓதுகிறார். ரிக்காக இருப்பதே ஸாமம்; அதிலிருந்து, மூச்சை வெளியே விட்டு உள்ளே இழுத்து, ஸாமத்தைப் பாடுகிறார். ஸாமமாக இருப்பதே உத்கீதம்; அதிலிருந்து, மூச்சை வெளியே விட்டு உள்ளே இழுத்து, உத்கீதத்தைப் பாடுகிறார்.

Verse 5

अतो यान्यन्यानि वीर्यवन्ति कर्माणि यथाग्नेर्मन्थनमाजेः सरणं दृढस्य धनुष आयमनमप्राणन्ननपानꣳस्तानि करोत्येतस्य हेतोर्व्यानमेवोद्गीथमुपासीत्॥

ஆகையால், நெருப்பை உராய்ந்து மூட்டுதல், ஓட்டப் பந்தயத்தில் ஓடுதல், வலுவான வில்லை நீட்டுதல் போன்ற வேறு எந்த வீரியமான செயல்களும், மூச்சை வெளியே விட்டு உள்ளே இழுத்து செய்யப்படுகின்றன. இந்தக் காரணத்திற்காக, வ்யானத்தை மட்டும் உத்கீதமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 6

अथ खलूद्गीथाक्षराण्युपासीतोद्गीथ इति प्राण एवोत्प्राणेन ह्युत्तिष्ठति वाग्गीर्वाचो ह गिर इत्याचक्षतेऽन्नं थमन्ने हीदꣳसर्वꣳस्थितम्॥

இப்போது, உத்கீதத்தின் எழுத்துக்களை வழிபட வேண்டும். 'உத்கீதம்' என்பதில் 'உத்' என்பது ப்ராணமே, ஏனெனில் ப்ராணத்தால் எழுகிறோம். 'கீ' என்பது வாக்கு, ஏனெனில் வாக்கை 'கிரா' என்று அழைக்கின்றனர். 'தம்' என்பது அன்னம், ஏனெனில் அன்னத்தில் எல்லாம் நிலைத்துள்ளது.

Verse 7

द्यौरेवोदन्तरिक्षं गीः पृथिवी थमादित्य एवोद्वायुर्गीरग्निस्थं सामवेद एवोद्यजुर्वेदो गीरृग्वेदस्थं दुग्धेऽस्मै वाग्दोहं यो वाचो दोहोऽन्नवानन्नादो भवति य एतान्येवं विद्वानुद्गीथाक्षराण्युपास्त उद्गीथ इत...

தியௌ என்பது உத், அந்தரிக்ஷம் என்பது கீஃ, பூமி என்பது தம். ஆதித்யன் என்பது உத், வாயு என்பது கீஃ, அக்னி என்பது தம். சாமவேதம் என்பது உத், யஜுர்வேதம் என்பது கீஃ, ரிக்வேதம் என்பது தம். அவருக்கு வாக்கு பாலைத் தருகிறது, வாக்கின் பால். வாக்கின் பாலை உடையவர் அன்னத்தை உடையவராகவும் அன்னத்தை உண்பவராகவும் ஆகிறார். இவ்வாறு உத்கீத அட்சரங்களை அறிந்து உத்கீதமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 8

अथ खल्वाशीःसमृद्धिरुपसरणानीत्युपासीत येन साम्ना स्तोष्यन्स्यात्तत्सामोपधावेत्॥१.३.८॥

இப்போது, ஆசீர்வாதங்களின் நிறைவேர்ச்சி என்பது அணுகும் வழிகளாகும், இவ்வாறு வழிபட வேண்டும். எந்த சாமனால் ஸ்துதி செய்ய விரும்புகிறாரோ, அந்த சாமனை அணுக வேண்டும்.

Verse 9

यस्यामृचि तामृचं यदार्षेयं तमृषिं यां देवतामभिष्टोष्यन्स्यात्तां देवतामुपधावेत् ॥१.३.९॥

எந்த ரிக்கைக் கொண்டு ஸ்துதி செய்ய விரும்புகிறாரோ, அந்த ரிக்கை அணுக வேண்டும். அதற்குரிய ரிஷியை அணுக வேண்டும். எந்த தேவதையை ஸ்துதி செய்ய விரும்புகிறாரோ, அந்த தேவதையை அணுக வேண்டும்.

Verse 10

येन छन्दसा स्तोष्यन् स्यात् तच्छन्द उपधावेत् । येन स्तोमेन स्तोष्यमाणः स्यात् तं स्तोमम् उपधावेत् ॥१.३.१०॥

எந்த சந்தஸால் அவர் துதிக்க இருக்கிறாரோ, அந்த சந்தஸை அவர் அணுக வேண்டும்; எந்த ஸ்தோமத்தால் துதிக்கப்பட இருக்கிறாரோ, அந்த ஸ்தோமத்தை அவர் அணுக வேண்டும்.

Verse 11

यां दिशम् अभिष्टोष्यन् स्यात् तां दिशम् उपधावेत् ॥१.३.११॥

எந்த திசையை நோக்கி அவர் துதிக்க இருக்கிறாரோ, அந்த திசையை நோக்கி அவர் அணுக வேண்டும்.

Verse 1

आत्मानम् अन्ततः उपसृत्य स्तुवीत, कामं ध्यायन्, अप्रमत्तः । अभ्याशो ह यदस्मै स कामः समृध्येत, यत्कामः स्तुवीतेति, यत्कामः स्तुवीतेति ॥१.३.१२॥ ॐ इत्येतदक्षरम् उद्गीथमुपासीत । ॐ इति ह्युद्गायति । तस्योप...

இறுதியில் ஆத்மாவின் சன்னிதிக்கு அணுகி, விரும்பிய ஆசையைத் தியானித்து, அசட்டையின்றி ஸ்துதி செய்ய வேண்டும். உண்மையாகவே அவனுக்கு அந்த ஆசை அருகிலேயே நிறைவேறும்—எந்த ஆசைக்காக அவன் ஸ்துதி செய்கிறானோ, எந்த ஆசைக்காக அவன் ஸ்துதி செய்கிறானோ. ‘ஓம்’ என்ற இந்த அக்ஷரத்தை உத்கீதமாக உபாசிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் உத்கீதம் ‘ஓம்’ என்று சொல்லியே பாடப்படுகிறது. இது அதன் உபவ்யாக்யானம்.

Verse 2

देवा वै मृत्योर्बिभ्यतस्त्रयीं विद्यां प्राविशन् । ते छन्दोभिरच्छादयन् यदेभिरच्छादयन् तच्छन्दसां छन्दस्त्वम् ॥१.४.२॥

தேவர்கள் மரணத்தை அஞ்சி திரயீ-வித்யை (வேதம்) உட்புகுந்தனர். அவர்கள் சந்தஸ்களால் தம்மை மூடிக்கொண்டனர்; எவற்றால் மூடினார்களோ அதுவே சந்தஸ்களின் ‘சந்தஸ்துவம்’ ஆகும்.

Verse 3

तानु तत्र मृत्युर्यथा मत्स्यमुदके परिपश्येदेवं पर्यपश्यदृचि साम्नि यजुषि। ते नु विदित्वोर्ध्वा ऋचः साम्नो यजुषः स्वरमेव प्राविशन्॥

அங்கே மரணம், நீரில் மீனைப் பார்ப்பதுபோல், ருக், சாம, யஜுஸ் ஆகியவற்றில் அவர்களைப் பார்த்தது. இதை அறிந்து அவர்கள் ருக், சாம, யஜுஸ் ஆகியவற்றை மீறி, ச்வரத்திலேயே புகுந்தனர்.

Verse 4

यदा वा ऋचमाप्नोत्योमित्येवातिस्वरत्येवं सामैवं यजुरेष उ स्वरो यदेतदक्षरमेतदमृतमभयं तत्प्रविश्य देवा अमृता अभया अभवन् ॥१.४.४॥

யாரேனும் ருக்கை அடைந்தால், ‘ஓம்’ என்று உச்சரித்து அதையும் மீறிச் ச்வரிக்கிறான்; அதுபோல சாமம், அதுபோல யஜுஸும். இதுவே அந்த ச்வரம்—இந்த அக்ஷரம்—அமரமும் அச்சமின்மையும். அதில் புகுந்து தேவர்கள் அமரரும் அச்சமற்றவருமாயினர்.

Verse 5

स य एतदेवं विद्वानक्षरं प्रणौति, एतदेवाक्षरं स्वरममृतमभयं प्रविशति। तत्प्रविश्य यदमृता देवास्तदमृतो भवति॥१.४.५॥

இவ்வாறு அறிந்து அழியாத அక్షரமான ‘ஓம்’ என்பதை உச்சரிப்பவன், அதே அழியாத ஸ்வரமாகிய அமரத்துவமும் அச்சமின்மையும் உடையதிலே புகுகின்றான். அதில் புகுந்து தேவர்களைப் போல அமரனாகிறான்.

Verse 1

अथ खलु य उद्गीथः स प्रणवः। यः प्रणवः स उद्गीथः। इत्यसौ वा आदित्य उद्गीथः। एष प्रणवः—ओमिति ह्येष स्वरन्नेति॥१.५.१॥

இப்போது உண்மையாக உத்கீதமே பிரணவம்; பிரணவமே உத்கீதம். இவ்வாறு அங்கே உள்ள ஆதித்யன் (சூரியன்) உத்கீதம்; இதுவே பிரணவம்—‘ஓம்’, ஏனெனில் அவன் இவ்வாறே ஒலித்துக் கொண்டு செல்கிறான்.

Verse 2

एतमु एवाहमभ्यगासिषं, तस्मान्मम त्वमेकोऽसीति ह कौषीतकिः पुत्रमुवाच। रश्मींस्त्वं पर्यावर्तय; बहवो वै ते भविष्यन्तीति—अधिदैवतम्॥१.५.२॥

‘இந்த ஒருவனையே நான் அணுகிப் பெற்றேன்’ என்று கௌஷீதகி தன் மகனிடம் கூறினார்—‘ஆகையால் நீயே என் ஒரேவன். நீ கதிர்களைத் திருப்பி விடு; நிச்சயமாக உனக்கு பலர் (சந்ததி/வம்சம்) உண்டாகும்’—இது அதிதெய்வதப் பொருளில் கூறப்பட்டது.

Verse 3

अथाध्यात्मं य एवायं मुख्यः प्राणस्तमुद्गीथमुपासीत । ओमिति ह्येष स्वरन्नेति ॥ १.५.३ ॥

இப்போது ஆத்மநோக்கில்—இம்முக்கியப் பிராணனையே உத்கீதமாகத் தியானித்து உபாசிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது ஒலிக்கையில் ‘ஓம்’ என்றே நாதமிடுகிறது.

Verse 4

एतमु एवाहमभ्यगासिषं तस्मान्मम त्वमेकोऽसीति ह कौषीतकिः पुत्रमुवाच प्राणाꣳस्त्वं भूमानमभिगायताद्बहवो वै मे भविष्यन्तीति ॥

நான் இதையே நன்கு அடைந்தேன்; ஆகவே நீயே எனது ஒரேவன்—என்று கௌஷீதகி மகனிடம் கூறினார். நீ பிராணங்களின் ‘பூமா’வைப் பாடு; அப்பொழுது எனக்கு பலர் (சந்ததி/செல்வம்) உண்டாகும்—என்று.

Verse 1

इयमेव ऋगग्निः साम। तदेतदेतस्याम् ऋच्यध्यूढं साम। तस्माद् ऋच्यध्यूढं साम गीयते। इयमेव साग्निरम् अस् तत्साम॥१.६.१॥

இதுவே ருக்; அக்னியே சாமம். அந்தச் சாமமே இந்த ருக்கின் மீது அத்யூடமாய் அமைந்துள்ளது. ஆகவே ருக்கின் மீது அத்யூடமான சாமம் பாடப்படுகிறது. இதுவே அந்தச் சாமம்—அக்னியே அதன் ‘அம்’.

Verse 2

अन्तरिक्षमेव ऋग्वायुः साम। तदेतदेतस्याम् ऋच्यध्यूढं साम। तस्माद् ऋच्यध्यूढं साम गीयते। अन्तरिक्षमेव स वायुरम् अस् तत्साम॥१.६.२॥

அந்தரிக்ஷமே ருக்; வாயுவே சாமம். அந்தச் சாமமே இந்த ருக்கின் மீது அத்யூடமாய் அமைந்துள்ளது. ஆகவே ருக்கின் மீது அத்யூடமான சாமம் பாடப்படுகிறது. இதுவே அந்தச் சாமம்—வாயுவே அதன் ‘அம்’.

Verse 3

द्यौरेव ऋगादित्यः साम। तदेतदेतस्याम् ऋच्यध्यूढं साम। तस्माद् ऋच्यध्यूढं साम गीयते। द्यौरेव स आदित्योऽमस् तत्साम॥१.६.३॥

வானமே ருக்; ஆதித்யன் (சூரியன்) சாமம். அந்தச் சாமமே இந்த ருக்கின் மீது அத்யூடமாய் அமைந்துள்ளது. ஆகவே ருக்கின் மீது அத்யூடமான சாமம் பாடப்படுகிறது. இதுவே அந்தச் சாமம்—ஆதித்யனே அதன் ‘அமஸ்’.

Verse 4

नक्षत्राण्येव ऋक्, चन्द्रमाः साम। तदेतदेतस्यामृच्यध्यूढं साम। तस्मादृच्यध्यूढं साम गीयते। नक्षत्राण्येव सा, चन्द्रमा अमः; तत्साम॥१.६.४॥

நட்சத்திரங்களே ருக்; சந்திரன் சாமன். இந்தச் சாமன் அந்த ருக்கின் மீது ஆதாரமாய் ஏறியதாகும்; ஆகவே ருக்கின் மீது ஏறிய சாமனாகப் பாடப்படுகிறது. நட்சத்திரங்கள் ‘ஸா’, சந்திரன் ‘அமः’—இதுவே சாமன்.

Verse 5

अथ यदेतदादित्यस्य शुक्लं भाः सैव ऋक्। अथ यन्नीलं परः कृष्णं तत्साम। तदेतदेतस्यामृच्यध्यूढं साम। तस्मादृच्यध्यूढं साम गीयते॥१.६.५॥

இப்போது, ஆதித்யனின் வெண்மையான ஒளியே ருக்; மேலும் நீலமாய், மிகக் கருமையாய் இருப்பது சாமன். இந்தச் சாமன் அந்த ருக்கின் மீது ஆதாரமாய் ஏறியதாகும்; ஆகவே ருக்கின் மீது ஏறிய சாமனாகப் பாடப்படுகிறது.

Verse 6

अथ यदेवैतदादित्यस्य शुक्लं भाः सैव सा। अथ यन्नीलं परः कृष्णं तद् अमः; तत्साम। अथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो दृश्यते, हिरण्यश्मश्रुः हिरण्यकेशः, आप्रणस्वात् सर्व एव सुवर्णः॥१.६.६॥

ஆதித்யனின் அதே வெண்மையான ஒளி ‘ஸா’; மேலும் நீலமாய், மிகக் கருமையாய் இருப்பது ‘அமः’—இதுவே சாமன். மேலும் சூரியனுக்குள் காணப்படும் அந்த ஹிரண்மய புருஷன்—பொன்னிறத் தாடி, பொன்னிற முடி உடையவன்—நகங்களின் முனை வரை முழுவதும் பொன்மயமாகவே உள்ளான்.