Adhyaya 35

Verse 1

देव्युवाच । भगवन्भार्गवे वंशे यस्त्वौर्वः कथितस्त्वया । वैवस्वतेंऽतरे चास्मिंस्तस्योत्पत्तिं वद प्रभो

தேவி கூறினாள்— பகவனே! பார்கவ வம்சத்தில் நீர் கூறிய அவ்வௌர்வன், இவ்வைவஸ்வத மன்வந்தரத்திலே எவ்வாறு பிறந்தான் என்பதை, பிரபுவே, எனக்குச் சொல்லும்।

Verse 2

ईश्वर उवाच । ब्राह्मणा निहता ये तु क्षत्रियैर्वित्तकारणात् । क्षयं नीतास्तु ते सर्वे सपुत्राश्च सगर्भतः

ஈசுவரன் கூறினான்— செல்வத்திற்காக க்ஷத்திரியர்கள் கொன்ற பிராமணர்கள் அனைவரும், தம் புதல்வர்களோடும், கருவிலிருந்தவர்களோடும் கூட, அழிவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டனர்।

Verse 3

म्रियमाणेषु सर्वेषु एका स्त्री समतिष्ठत । तया तु रक्षितो गर्भ ऊर्वोर्देशे निधाय च

அனைவரும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒருத்தி மட்டும் திடமாய் நின்றாள். அவள் கருவை காத்து, தன் தொடைப் பகுதியில் வைத்து மறைத்தாள்।

Verse 4

अन्यासां चैव नारीणां सर्वासामपि भामिनि । गर्भानि पातितास्तैस्तु द्रव्यार्थं क्षत्रियाधमैः

அழகியவளே! மற்ற பெண்கள் அனைவரின் கர்ப்பங்களையும், செல்வத்தைப் பறிக்கவே அந்த இழிந்த க்ஷத்திரியர்கள் கலைத்தனர்।

Verse 5

कालांतरे ततो भित्त्वा कुरुदेशं महाप्रभः । निर्गतोत्तंभितशिरा ज्वलदास्योतिभीषणः

சில காலத்திற்குப் பின், அந்த மகாபிரபு குருநாட்டை பிளந்து வெளிப்பட்டான். தலை உயர்த்தி, தீப்பொறி வீசும் வாயுடன், காண்போர்க்கு மிகப் பயங்கரமாய் இருந்தான்।

Verse 6

तद्वैरं हृदि चाधाय ददाह वसुधातलम् । उत्पाद्य वह्निं तपसा रौद्रमौर्वं जलाशनम्

அவ்வைரத்தை உள்ளத்தில் தாங்கி அவன் பூமித்தளத்தை எரித்தான். தவத்தால் அவன் ஔர்வரின் கொடிய அக்கினியை எழுப்பினான்—அது நீரையும் விழுங்கும் தீயாக இருந்தது.

Verse 7

तमिन्द्रः प्लावयामास वृष्ट्यौघैर्वरवर्णिनि । न शशाक यदा नेतुं तदा स यतवाक्स्थितः

அழகிய நிறமுடையவளே! இந்திரன் மழை வெள்ளப் பெருக்குகளால் அவனை மூழ்கடிக்க முயன்றான். ஆனால் அவனை அடக்க இயலாதபோது, அவன் வாக்கை அடக்கி உதவியற்ற நிலையில் நின்றான்.

Verse 8

ततो देवाः सगंधर्वा ब्रह्माणं शरणं गताः । अभवन्भयसंत्रस्ताः सर्वे प्रांजलयः स्थिताः

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர். அச்சத்தால் நடுங்கி அனைவரும் கைகூப்பி பணிவுடன் நின்றனர்.

Verse 10

देवा ऊचुः । भगवन्भार्गवे वंशे जातः कोऽपि महाद्युतिः । अग्निरूपेण सर्वं स ददाह वसुधातलम् । कृतो यत्नः पुराऽस्माभिस्तद्विनाशाय सत्तम । जलेन वृद्धिमायाति ततो नो भयमागतम्

தேவர்கள் கூறினர்— பகவனே! பார்கவ வம்சத்தில் பேரொளியுடைய ஒருவர் தோன்றியுள்ளார். அவர் அக்கினி வடிவில் முழு பூமித்தளத்தையும் எரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். சத்தமனே! முன்பு அவரை அழிக்க நாம் முயன்றோம்; ஆனால் நீரால் அவர் மேலும் வளர்கிறார்; ஆகவே எங்களுக்கு அச்சம் வந்துள்ளது.

Verse 11

विनष्टे भूतले देव अग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । उच्छिद्यते ततोऽस्माकं नाशो नूनं भविष्यति

தேவனே! பூதலம் அழிந்தால் அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகக் கிரியைகள் துண்டிக்கப்படும். அவை ஒழிந்தால் எங்களின் அழிவு நிச்சயமாக வரும்.

Verse 12

तस्माद्यत्नं कुरु विभो त्रैलोक्यहितकाम्यया

ஆகையால், ஹே விபோ, மூவுலக நலனைக் கருதி நீ முயற்சி செய்।

Verse 13

ततो ब्रह्मा सुरैः सार्द्धं भार्गवैश्च मह र्षिभिः । आगत्य चाब्रवीदौर्वं किमर्थं दहसि क्षितिम्

அப்போது பிரம்மா தேவர்களுடனும் பார்கவ மகரிஷிகளுடனும் வந்து, ஔர்வனை நோக்கி—“எந்த காரணத்தால் நீ பூமியை எரிக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

Verse 14

विरामः क्रियतां सद्यो ममार्थं च द्विजोत्तम

ஹே த்விஜோத்தமா, என் பொருட்டும் உடனே நிறுத்தம் செய்யப்படுக।

Verse 15

और्व उवाच । एष एव निवृत्तोऽहं तव वाक्येन सत्तम । एष वह्निर्मयोत्सृष्टः स विभो तव शासनात्

ஔர்வன் கூறினான்—“ஹே சத்தமா, உமது வாக்கினாலேயே நான் விலகினேன். நான் விடுத்த இந்த அக்கினி, ஹே விபோ, உமது ஆணைப்படியே நடக்கும்.”

Verse 16

यथा गच्छेत्समुद्रांतं तथा नीतिर्विधीय ताम्

அந்த அக்கினி கடலின் எல்லை வரை செல்லுமாறு வழியை அமைக்கவும்; அதற்கேற்ப நெறி வகுக்கப்படுக।

Verse 17

समाहूय ततो देवीं स्वां सुतां पद्मसंभवः । उवाच पुत्रि गच्छ त्वं गृहीत्वाग्निं महोदधिम् । मद्वाक्यं नान्यथा कार्यं गच्छ शीघ्रं महाप्रभे

அப்போது தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, தன் மகளான தேவியை அழைத்து கூறினார்: “மகளே, இந்த அக்னியை எடுத்துக்கொண்டு மகாசமுத்திரத்திற்குச் செல். என் வாக்கை வேறுபடச் செய்யாதே. விரைந்து செல், ஓ மகாப்ரபையே (மிக ஒளிமிக்கவளே)!”

Verse 18

सरस्वत्युवाच । एषास्मि प्रस्थिता देव तव वाक्यादसंशयम् । इत्युक्ते साधु साध्वीति ब्रह्मणा समुदाहृता

சரஸ்வதி கூறினாள்: “தேவா, உங்கள் வாக்கின்படி நான் ஐயமின்றி புறப்படுகிறேன்.” அவள் இவ்வாறு சொன்னதும் பிரம்மா மீண்டும் மீண்டும் பாராட்டினார்: “சாது, சாது—ஓ சாத்வியே!”

Verse 19

ततोभिमंत्रितं वह्निं क्षिप्त्वा कुंभे हिरण्मये । प्रायच्छत सरस्वत्यै स्वयं ब्रह्मा पितामहः । आशिषो विविधा दत्त्वा प्रोवाचेदं पुनः पुनः

பின்பு பிதாமகன் பிரம்மா தாமே மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்திய அக்னியை பொற்கலசத்தில் வைத்து சரஸ்வதிக்கு அளித்தார். பலவித ஆசீர்வாதங்களை வழங்கி, இவ்வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்.

Verse 20

गच्छ पुत्रि न संतापस्त्वया कार्यः कथंचन । अरिष्टं व्रज पंथानं मा संतु परिपन्थिनः

“செல், மகளே; நீ எந்த விதத்திலும் வருந்த வேண்டாம். இடையூறு அற்ற, அபாயமில்லா பாதையில் செல்; உன் வழியில் தடையோ பகையோ இல்லாதிருக்கட்டும்.”

Verse 21

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तदा तेन ब्रह्मणा च सरस्वती । हिमवंतं गिरिं प्राप्य पिप्पलादाश्रमात्तदा

ஈஸ்வரன் கூறினார்: இவ்வாறு பிரம்மா அறிவுறுத்தியபின், சரஸ்வதி அப்போது ஹிமவான் மலையை அடைந்து, பிப்பலாதரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 22

उद्भूता सा तदा देवी अधस्ताद्वृक्षमूलतः । तत्कोटर कुटीकोटिप्रविष्टानां द्विजन्मनाम्

அப்போது அந்த தேவி மரத்தின் வேரின் கீழிருந்து வெளிப்பட்டாள்; அங்கே எண்ணற்ற த்விஜ முனிவர்கள் குகைகளிலும் அளவிலா இலைக்குடில்களிலும் தவத்திற்காக நுழைந்திருந்தனர்।

Verse 23

श्रूयन्ते वेदनिर्घोषा सरसारक्तचेतसाम् । विष्णुरास्ते तत्र देवो देवानां प्रवरो गुरुः

சாரரசத்தில் அன்புடன் லயித்த மனத்தவர்களின் வேதநாதம் அங்கே ஒலிக்கிறது; அதே இடத்தில் தேவர்களில் முதன்மை, போற்றத்தக்க குருவான திருமால் (விஷ்ணு) வாசம் செய்கிறார்।

Verse 24

तस्मात्स्थानात्ततो देवी प्रतीच्यभिमुखं ययौ । अन्तर्द्धानेन सा प्राप्ता केदारं हिममध्यगम्

அந்த இடத்திலிருந்து தேவி மேற்கு நோக்கிச் சென்றாள்; மறைவு வழியாகப் பனிமத்தியில் உள்ள கேதாரத்தை அடைந்தாள்।

Verse 25

तत्संप्लाव्य गिरेः शृंगं केदारस्य पुरः स्थिता । तेनाग्निना करस्थेन दह्यमाना सरस्वती

மலைச் சிகரத்தை நனைத்து அவள் கேதாரத்தின் முன் நின்றாள்; கையில் தாங்கிய அந்த அக்னியால் சரஸ்வதி சுட்டெரிந்தவள்போல் ஆனாள்।

Verse 26

भूमिं विदार्य तस्याधः प्रविष्टा गजगामिनी । तदंतर्द्धानमार्गेण प्रवृत्ता पश्चिमामुखी

பூமியைப் பிளந்து யானைநடையுடைய தேவி அதன் கீழே நுழைந்தாள்; பின்னர் அந்த மறைபாதை வழியே மேற்கு நோக்கி சென்றாள்।

Verse 27

पापभूमिमतिक्रम्य भूमिं भित्त्वा विनि गता । तत्र कूपः समभवन्नाम्ना गन्धर्वसंज्ञितः

அவள் பாபமயமான நிலப்பகுதியைத் தாண்டி, பூமியைப் பிளந்து வெளிப்பட்டாள். அங்கே ‘கந்தர்வ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற ஒரு கிணறு தோன்றியது.

Verse 28

तस्मात्कूपात्पुनर्दृश्या सा बभूव महानदी । मतिः स्मृतिस्तथा प्रज्ञा मेधा बुद्धिर्गिराधरा

அந்தக் கிணற்றிலிருந்து அவள் மீண்டும் கண்களுக்கு புலப்பட்டு, மகாநதியாக வெளிப்பட்டாள். அவள் மதி, ஸ்ம்ருதி, பிரஜ்ஞா, மேதா, புத்தி—தராதரா—என்று போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 29

उपासिकाः सरस्वत्याः षडेताः प्रस्थितास्तदा । पुनः प्रवृत्ता सा तस्मादुद्भेदात्पश्चिमामुखी

அப்போது சரஸ்வதியின் ஆறு உபாசிகைகள் புறப்பட்டனர். அதே உற்பத்தி-வெடிப்பிடத்திலிருந்து அவள் ஓடை மீண்டும் பாய்ந்து மேற்குநோக்கி சென்றது.

Verse 30

भूतीश्वरं समायाता सिद्धो यत्र महामुनिः । भूतीश्वरे समीपस्थं तत्र प्राप्ता मनोरमम्

அவள் பூதீஸ்வரத்தை அடைந்தாள்; அங்கே ஒரு மகாமுனி சித்தியை அடைந்திருந்தார். பூதீஸ்வரத்தின் அருகே அவள் மனம்கவரும் மங்களமான இடத்தை அடைந்தாள்.

Verse 31

तस्य दक्षिणदिक्संस्थं रुद्रकोट्युपलक्षितम् । श्रीकंठ देशं विख्यातं गता सर्वौषधीयुतम्

அந்த இடத்தின் தெற்கில், ‘ருத்ரகோடி’யால் சிறப்பிக்கப்பட்ட ‘ஸ்ரீகண்ட’ எனப் புகழ்பெற்ற தேசத்திற்குச் சென்றாள்; அது எல்லா மூலிகை-மருந்துகளாலும் நிறைந்தது.

Verse 32

तस्मात्पुण्यतमाद्देशाच्छ्रीकण्ठात्सा मनस्विनी । संप्राप्ता वह्निना सार्द्धं कुरुक्षेत्रं सरस्वती

அந்த மிகப் புனிதமான ஸ்ரீகண்டத் தேசத்திலிருந்து மனவளமுடைய சரஸ்வதி, அக்னியுடன் சேர்ந்து குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்.

Verse 33

पुनस्तस्मात्कुरुक्षेत्राद्विराटनगरस्य सा । समुद्भूता समीपस्था अन्तर्द्धानान्मनोरमा । गोपायनो गिरिर्यत्र तत्र सा पुनरुद्गता

மீண்டும் அந்தக் குருக்ஷேத்திரத்திலிருந்து, விராடநகரத்தின் அருகே, மறைந்திருந்த பின் மனோஹரமாகத் தோன்றி எழுந்தாள்; கோபாயன மலை உள்ள இடத்தில் அவள் மீண்டும் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 34

गोपायिता केशवेन यत्र ते पाण्डुनन्दनाः । कुर्वंतः स्वानि कर्माणि न कैश्चिदुपलक्षिता

அங்கே கேசவன் அந்தப் பாண்டுநந்தனர்களைக் காத்தான்; அவர்கள் தத்தம் கடமைகளைச் செய்தபோதும் யாராலும் அறியப்படவில்லை.

Verse 35

तत्र कुंडे स्थिता देवी महापातकनाशिनी । पुन र्गोपायनाद्देवी क्षेत्रं प्राप्तातिशोभनम्

அங்கே அந்தக் குண்டத்தில் மகாபாதகநாசினியான தேவி தங்கினாள்; பின்னர் கோபாயனத்திலிருந்து தேவி மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்.

Verse 36

खर्जुरीवनमापन्ना नन्दानाम्नीति तत्र सा । सरस्वती पुनस्तस्माद्वनात्खर्जूरसंज्ञितात्

அவள் கர்ஜூரீ வனத்தில் நுழைந்தாள்; அங்கே அவள் ‘நந்தா’ என்ற நாமத்தால் அறியப்பட்டாள்; பின்னர் ‘கர்ஜூர’ எனப்படும் அந்த வனத்திலிருந்து சரஸ்வதி மீண்டும் புறப்பட்டாள்.

Verse 37

मेरुपादं समासाद्य मार्कंडाश्रममागता । यत्र मार्कंडकं तीर्थं मेरुपादे समाश्रितम्

மேருபாதத்தை அடைந்து அவள் மார்கண்ட முனிவரின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தாள்; அங்கு மேருபாதத்தில் நிறுவப்பட்ட ‘மார்கண்டக தீர்த்தம்’ உள்ளது.

Verse 38

सरस्वती पुनस्तस्मादर्बुदारण्यमाश्रिता । गता वटवनं रम्यं मार्कंडेयाश्रमाच्छुभात्

பின்னர் சரஸ்வதி அங்கிருந்து புறப்பட்டு அர்புத வனத்தில் அடைக்கலம் கொண்டாள்; புனிதமான மார்கண்டேய ஆசிரமத்திலிருந்து இனிய வட்டவனத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 39

तपस्तप्तं पुरा यत्र वसिष्ठेन समाश्रितात् । तस्माद्वटवनात्पुण्यादुदुम्बरवनं गता । मेरुपादे च तत्रैव तण्डिर्यत्रा तपत्तपः

முன்னொரு காலத்தில் வாசிஷ்ட முனிவர் தங்கித் தவம் செய்த இடமான அந்தப் புண்ணிய வட்டவனத்திலிருந்து அவள் உதும்பர வனத்திற்குச் சென்றாள். மேலும் அங்கேயே மேருபாதத்தில் தண்டி தவம் செய்த தலம் உள்ளது.

Verse 40

ऊदुंबरवनात्तस्मात्पुनर्देवी सरस्वती । अन्तर्द्धानेन शिखरमन्यत्प्राप्ता महानदी

அந்த உதும்பர வனத்திலிருந்து தேவியான சரஸ்வதி மீண்டும் மறைந்து, மகாநதியாக முன்னே சென்று, மற்றொரு சிகரத்தை அடைந்தாள்.

Verse 41

मेरुपादं तु सुमहत्सुरसिद्धनिषेवितम् । भिन्नांजनचयाकारं गोलांगूलमिति स्मृतम्

அந்த மேருபாதம் மிகப் பெரிது; தேவர்கள், சித்தர்கள் சேவிக்கும் தலம். அது பிளந்த அஞ்சனக் கற்கள் குவியல்போல் தோன்றி ‘கோலாங்கூல’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 42

स्थानं मनोरमं तस्मादुद्गता सा सुमध्यमा । वंशस्तंबात्सुविपुला प्रवृत्ता दक्षिणामुखी

அந்த மனோகரமான இடத்திலிருந்து சுமத்தியமா தேவி வெளிப்பட்டாள். மூங்கில் தண்டின் அடிப்பகுதியிலிருந்து பெருவெள்ளமாய் எழுந்து தெற்குநோக்கி ஓடத் தொடங்கினாள்.

Verse 43

तत्रोद्गमवटस्तस्यास्तत्समाख्यो व्यवस्थितः । ततः प्रभृति सा देवी सुप्रभं प्रकटा स्थिता

அங்கே அவளின் தோற்றத்தால் பெயர்பெற்ற ‘உத்கமவட்டம்’ எனும் ஆலமரம் நிலைத்திருக்கிறது. அந்நாள்முதல் தேவி சுப்ரபாவில் வெளிப்படையாகத் திகழ்ந்தாள்.

Verse 44

अंतर्द्धानं परित्यज्य प्राणिनामनुकम्पया । तस्यास्तटेषु रम्येषु संति तीर्थानि कोटिशः

உயிர்கள்மீது கருணையால் அவள் மறைவுநிலையை விட்டு விட்டாள். அவளின் அழகிய கரைகளில் கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 45

तेषु तीर्थेषु सर्वेषु धर्महेतुः सरस्वती । रुद्रावतार मार्गेऽस्मिन्प्रवरं प्रथमं स्मृतम्

அந்த எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சரஸ்வதியே தர்மத்தின் காரணம். ருத்ர அவதாரங்களின் இம்மார்க்கத்தில் அவள் முதன்மையும் முதலாவதுமாக நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 46

तरत्तरंगनामाढ्यं काकतीर्थं महाप्रभम् । तत्र तीर्थं पुनस्त्वन्यत्तीर्थं धारेश्वरं स्मृतम्

‘தரத்தரங்க’ எனப் பெயர்பெற்ற காகதீர்த்தம் மஹாப்ரபையாக ஒளிர்கிறது. அங்கே மேலும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது தாரேஸ்வர தீர்த்தம் என்று நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

धारेश्वरात्पुनश्चान्यद्गंगोद्भेदमिति स्मृतम् । सारस्वतं तथा गांगं यत्रैकं संस्थितं जलम् । तस्मादन्यत्परं तीर्थं पुंडरीकं ततः परम्

தாரேஸ்வரத்திலிருந்து மீண்டும் ‘கங்கோத்பேதம்’ எனப் புகழப்படும் இன்னொரு தலம் உள்ளது; அங்கே சரஸ்வதி–கங்கை நீர் ஒன்றாய் இணைந்து நிலைகொள்கிறது. அதற்கு அப்பால் பரம தீர்த்தமான ‘புண்டரீகம்’ உள்ளது; அதன் அப்பாலும் (மற்றொரு) தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 48

मातृतीर्थं महापुण्यं सर्वातंकहरं परम् । मातृतीर्थात्पुनस्तस्मान्नातिदूरे व्यवस्थितम्

மாத்ருதீர்த்தம் மிகப் பெரும் புண்ணியமுடையது; எல்லா துன்ப–அச்சங்களையும் பரமமாக நீக்குவது. அந்த மாத்ருதீர்த்தத்திலிருந்து மீண்டும் அதிகத் தூரமல்லாமல் இன்னொரு புனிதத் தலம் அமைந்துள்ளது.

Verse 49

तीर्थं त्वनरकंनाम नरकार्ति भयापहम् । ततस्तस्मादनरकात्तीर्थमन्यत्पुनः स्थितम्

‘அநரகம்’ எனும் பெயருடைய ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது நரக வேதனை மற்றும் அச்சத்தை அகற்றும். அந்த அநரகத் தீர்த்தத்திலிருந்து மீண்டும் இன்னொரு தீர்த்தம் அமைந்துள்ளது.

Verse 50

संगमेश्वरनामाढ्यं प्रसिद्धं तन्महीतले । ततस्तस्मात्पुनश्चान्यत्तीर्थं कोटीश्वराह्वयम्

பூமியில் ‘சங்கமேஸ்வரம்’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்தப் புனிதத் தலம் புகழ்பெற்றது. அங்கிருந்து மீண்டும் ‘கோடீஸ்வரம்’ என அழைக்கப்படும் இன்னொரு தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 51

ततस्तस्मान्महादेवि शंभुकुण्डेश्वरं स्मृतम् । तीर्थे सरस्वतीतीरे तस्मिन्सिद्धेश्वरं स्मृतम्

அதன்பின், ஓ மகாதேவி, அங்கிருந்து ‘சம்புகுண்டேஸ்வரம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் சரஸ்வதி கரையில் ‘சித்தேஸ்வரம்’ எனவும் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 52

सिद्धेश्वरात्पुनस्तस्मात्प्रवृत्ता पश्चिमामुखी । पश्चिमं सागरं गंतुं सखीं स्मृत्वा रुरोद सा

பின்னர் அவள் சித்தேஸ்வரத்திலிருந்து மீண்டும் புறப்பட்டு மேற்கு நோக்கி திரும்பினாள். மேற்கு கடலுக்குச் செல்ல விரும்பி, தோழியை நினைத்து அவள் அழுதாள்.

Verse 53

स्थित्वा पूर्वमुखा देवी हा गंगेति विना त्वया । एकाकिनी मंदभाग्या क्व गमिष्याम्यबांधवा

தேவி கிழக்கு நோக்கி நின்று, ‘ஆஹா கங்கே! நீ இல்லாமல் நான் தனிமைப்பட்ட, துர்பாக்கியவள்; உறவில்லாமல் எங்கே போவேன்?’ என்று அழைத்தாள்.

Verse 54

तां विज्ञाय ततो गंगा रुदतीं शोककर्शिताम् । शीघ्रं स्वर्गात्समायाता तीर्थानां कोटिभिः सह

அவளை அறிந்து—அழுதுகொண்டிருந்தும் துயரால் சோர்ந்திருந்தும்—கங்கை தேவி கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களுடன் விரைவாக ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறங்கி வந்தாள்.

Verse 55

ततो दुःखं परित्यज्य तत्र प्राची सरस्वती । सर्वदेवगुणैयुक्ता एवं तत्र स्थिताऽभवत्

அப்போது துயரை விட்டு, கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதி அங்கேயே தங்கினாள்—அனைத்து தேவர்களின் குணங்களும் உடையவளாய்; இவ்வாறு அவள் அங்கே நிலைத்தாள்.

Verse 56

तत्र सिद्धवटंनाम तीर्थं पैतामहं स्मृतम् । वटेश्वरस्य पुरतः सर्वपापक्षयंकरम्

அங்கே ‘சித்தவடம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘பைதாமஹ’ (பிதாமஹன் பிரம்மாவுக்குரியது) என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. வடேஸ்வரன் முன்பாக அமைந்த இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 57

त्रिकालं यत्र रुद्रस्तु समागत्य व्यवस्थितः । तन्महालयमित्युक्तं स्थानं तस्य महात्मनः

எங்கே மகாத்மா ருத்ரன் மூன்று காலங்களிலும் வந்து நிலைத்து அருள்புரிகிறானோ, அந்த இடமே அவன் மகத்தான வாசஸ்தலம் ‘மஹாலயம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 58

पिंडतारकमित्येतत्प्राचीनं तीर्थमुत्तमम् । कुम्भकुक्षिगिरिस्थं तत्पित्र्ये कर्मणि सिद्धिदम्

இது பழமையான மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் ‘பிண்டதாரகம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. கும்பகுக்ஷி மலையில் அமைந்த இது பித்ருக் கர்மங்களில், குறிப்பாக பிண்டதானத்தில், வெற்றியை அருள்கிறது।

Verse 59

प्राचीनेश्वरदेवस्य पुरोभूतं प्रति ष्ठितम् । प्राची सरस्वती यत्र तत्र किं मृग्यते परम्

பிராசீனேஸ்வர தேவனின் முன்னிலையில், கிழக்குநோக்கி சரஸ்வதி அருள்புரியும் இடத்தில், அதற்கு மேல் வேறு உயர்ந்த இலக்கு என்ன தேட வேண்டுமோ?

Verse 60

निवृत्ते भारते युद्धे तत्र तीर्थे किरीटिना । प्रायश्चित्तं पुरा चीर्णं विष्णुना प्रेरिता त्मना

பாரதப் போர் முடிந்தபின், அந்த தீர்த்தத்தில் கிரீடதாரி (அர்ஜுனன்) விஷ்ணுவின் உள்ளார்ந்த தூண்டுதலால் ஒருகாலத்தில் பிராயச்சித்தம் செய்தான்।

Verse 61

तेन तस्माद्विनिर्मुक्तः पातकात्पूर्वसंचितात् । नरतीर्थं ततः ख्यातं तत्र पापभयापहम्

அந்த பிராயச்சித்தத்தால் அவன் முன்சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டான். ஆகவே அது ‘நரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கு பாவத்தால் எழும் அச்சம் நீங்கும்।

Verse 62

नरतीर्थादन्यतीर्थं पुंडरीकमिति स्मृतम् । अर्जुनेन सहागत्य यत्र स्नातो हरिः प्रिये

நரதீர்த்தத்திற்குப் பின் புண்டரீகம் எனப் புகழப்படும் மற்றொரு தீர்த்தம் உள்ளது. அன்பே, அங்கே அர்ஜுனனுடன் வந்து திருமால் (ஹரி) நீராடினார்.

Verse 63

प्राचीनेशात्परं तीर्थं वालखिल्येश्वरं महत् । तत्र तस्मान्महातीर्थात्तीर्थमन्यन्महो दयम्

பிராசீனேசருக்கு அப்பால் வாலகில்யேஸ்வரம் எனும் மாபெரும் தீர்த்தம் உள்ளது. அந்த மகாதீர்த்தத்திற்குப் பின் மேலும் ஒரு மிக மங்களமான தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 64

गंगासमागमंनाम तीर्थमन्यन्महोदयम् । तत्रालोक्य पुनर्देवीं दीनास्यां दीनमानसाम्

‘கங்காசமாகமம்’ எனப்படும் மற்றொரு மிகச் சிறந்த மங்கள தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே மீண்டும் தேவியைப் பார்த்தபோது—அவளது முகம் தாழ்ந்து, மனம் சோர்ந்து—

Verse 65

ब्रह्मासृजत्सखीं तस्याः कपिलां विपुलेक्षणाम् । हरिणीं हरिरप्याशु वज्रिणीमपि देवराट् । न्यंकुं विनोदनार्थं च सरस्वत्या ददौ हरः

பிரம்மா அவளுக்குத் தோழியாக அகன்ற கண்களையுடைய கபிலையைப் படைத்தார். ஹரியும் விரைவில் ஹரிணீ எனும் தோழியையும் உருவாக்கினார்; தேவராஜன் இந்திரன் வஜ்ரிணீயையும் படைத்தான். மேலும் ஹரன், சரஸ்வதிக்கு விளையாட்டிற்காக ந்யங்கு என்பதையும் அளித்தார்.

Verse 66

ततः प्रहृष्टा सा देवी देवादेशात्सरस्वती । तस्माद्गन्तुं समारब्धा प्राचीना पापनाशिनी

அப்போது தேவர்களின் ஆணையால் தேவியான சரஸ்வதி மகிழ்ந்து, அங்கிருந்து புறப்படத் தொடங்கினாள்—அவள் ஆதிகாலத்தவள், பாவநாசினி.

Verse 67

ईश्वर उवाच । दक्षिणां दिशमास्थाय पुनः पश्चान्मुखी तदा । सरस्वती महादेवी वडवानलधारिणी । तदुत्तरे तटे तीर्थमेकद्वारमिति स्मृतम्

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—தென் திசையை நோக்கிச் சென்று, வடவானலத்தைத் தாங்கிய மகாதேவி சரஸ்வதி மீண்டும் மேற்கு நோக்கி முகம் திருப்பினாள். அவளது வடகரையில் ‘ஏகத்வார’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 68

एकद्वारेण यत्सेना स्वर्गं प्राप्ता ततो वरात् । तस्मात्तीर्थात्पुनश्चान्यत्तीर्थं यत्र गुहेश्वरः

‘ஏகத்வார’ எனும் தீர்த்தவழியாக அந்த சேனை வரப்பிரசாதத்தால் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தது. அந்த தீர்த்தத்திலிருந்து மீண்டும் மற்றொரு புனிதத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே குகேஸ்வரன் வீற்றிருக்கிறான்.

Verse 69

गुहेन स्थापितः पूर्वं यत्र देवो महेश्वरः । गुहेश्वरान्नातिदूरे वटेश्वरमिति स्मृतम्

முன்னொரு காலத்தில் குகன் தேவன் மகேஸ்வரனை நிறுவிய இடமே குகேஸ்வரம். குகேஸ்வரத்திலிருந்து அதிகத் தூரமல்ல ‘வடேஸ்வரம்’ என நினைவுகூரப்படும் தலம் உள்ளது.

Verse 70

दिव्यं सरस्वतीतीरे व्यासेनाराधितं पुरा । आमर्द्दकी नदी यत्र सरस्वत्या सहैकताम्

சரஸ்வதி கரையில் ஒரு தெய்வீக தீர்த்தம் உள்ளது; பழங்காலத்தில் வியாசர் அதை ஆராதித்தார். அங்கே ஆமர்த்தகி நதி சரஸ்வதியுடன் ஒன்றாக இணைகிறது.

Verse 71

संप्राप्ता तन्महातीर्थं फलदं सर्वदेहिनाम् । आमर्दकी संगमं तं नापुण्यो वेद कश्चन । संगमेश्वरनामेति तत्र लिंगं प्रतिष्ठितम्

அந்த மகாதீர்த்தத்தை அடைந்தால் அது எல்லா உடலுடையோருக்கும் பலன் தருவதாகும். ஆமர்த்தகியின் அந்த சங்கமம் புண்ணியம் அற்றவர்களுக்கு யாருக்கும் அறியப்படாது. அங்கே ‘சங்கமேஸ்வர’ என்ற நாமத்துடன் லிங்கம் பிரதிஷ்டிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 72

मुण्डीश्वरेति च तथा प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ । मुंडीश्वरसमीपस्थं सरस्वत्यां महोदयम्

இது பூமியில் ‘முண்டீஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. முண்டீஸ்வரரின் அருகில் சரஸ்வதி கரையில் ‘மஹோதய’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 73

नाम्ना यत्प्राङ्मुखं तीर्थं सरस्वत्यास्तटे स्थितम् । मांडव्येश्वरनाम्ना वै यत्रेशः संप्रतिष्ठितः

சரஸ்வதி கரையில் ‘ப்ராங்முக’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே ஈசன் ‘மாண்டவ்யேஸ்வர’ என்ற நாமத்தில் பிரதிஷ்டிதனாக உள்ளான்.

Verse 74

पीलुकर्णिकसंज्ञं तु तीर्थमन्यत्पुनस्ततः । सरस्वतीतीरगतमृषिणा सेवितं महत्

அங்கிருந்து மீண்டும் ‘பீலுகர்ணிகா’ எனும் மற்றொரு தீர்த்தம் உள்ளது. அது சரஸ்வதி கரையில் அமைந்த, மகத்தானதும் ரிஷியால் சேவிக்கப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 75

तस्मादन्यत्सरस्वत्यां तीर्थं द्वारवती स्मृतम् । तीर्थानां प्रवरं देवि यत्र संनिहितो हरिः

அங்கிருந்து சரஸ்வதியில் ‘த்வாரவதி’ என நினைவுகூரப்படும் மற்றொரு தீர்த்தம் உள்ளது. தேவி, தீர்த்தங்களில் இது தலைசிறந்தது; அங்கே ஹரி சந்நிதியாக இருக்கிறார்.

Verse 76

ततस्तस्य समीपस्थं तीर्थं गोवत्ससंज्ञितम् । यत्रावतीर्य गोवत्सस्वरूपेणांबिकापतिः

அதன் (த்வாரவதியின்) அருகில் ‘கோவத்ஸ’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே அம்பிகாபதி கன்றின் வடிவம் கொண்டு அவதரித்தார்.

Verse 77

स्वयं भूलिंगरूपेण संस्थितस्तेजसां निधिः । गोवत्सान्नैरृते भागे दृश्यते लोहयष्टिका

அங்கே தெய்வீக ஒளியின் நிதி தானே பூலிங்க ரூபமாக நிலைத்திருக்கிறது. கோவத்ஸத்தின் தென்மேற்குப் பகுதியில் ஒரு இரும்புக் கோல் (குறியீடு) காணப்படுகிறது.

Verse 78

स्वयंभूलिंगरूपेण रुद्रस्तत्र स्वयं स्थितः । एकविंशति वारस्य भक्त्या पिंडस्य यत्फलम्

அங்கே ருத்ரன் தானே ஸ்வயம்பூ லிங்க ரூபமாகத் தங்கியுள்ளார். இருபத்தொரு நாட்கள் பக்தியுடன் பிண்டம் அளிப்பதனால் கிடைக்கும் பலன்—

Verse 79

गंगायां प्राप्यते पुंसां श्राद्धेनैकेन तत्र तत् । ततस्तस्मान्महातीर्थाद्बालक्रीडनकी यथा

அதே புண்ணியம் ஆண்களுக்கு கங்கையில் அங்கே ஒரே ஒரு ஸ்ராத்தம் செய்தாலே கிடைக்கிறது. பின்னர் அந்த மகாதீர்த்தத்திலிருந்து அவள் விளையாடும் சிறுமிபோல் நகர்ந்தாள்.

Verse 80

सखीभिः सहिता तत्र क्रीडताऽसौ यथेच्छया । आनुलोम्यविलोम्येन दक्षिणेनोत्तरेण च

அங்கே தோழியருடன் கூடி அவள் விருப்பம்போல் விளையாடினாள்—சிலவேளை ஓட்டத்தோடு, சிலவேளை ஓட்டத்திற்கு எதிராக, தெற்காகவும் வடக்காகவும் சென்றாள்.

Verse 81

रुल्लं प्राप्य पुनर्देवी समुद्भूता मनोरमा । रुल्लं नाम पुरं यत्र सृष्टं देवेन शंभुना

ருல்லாவை மீண்டும் அடைந்து அந்த மனோஹர தேவி அங்கே வெளிப்பட்டாள். அங்கேயே ஷம்பு தேவனால் ‘ருல்லா’ என்னும் நகரம் படைக்கப்பட்டது.

Verse 82

सह देवैस्तु पार्वत्या धारायंत्रप्रयोगकैः । एकं वर्षसहस्रं तु शंभुना तत्र रुल्लितम्

அங்கே தேவர்களுடனும் பார்வதியுடனும் சேர்ந்து, நீர்யந்திரங்களின் பயன்பாட்டால், சம்பு அந்த இடத்தை முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ‘ருல்லித’மாகச் செய்தார்।

Verse 83

रुल्लं तत्र ह्रदं नाम सरस्वत्यां महोदयम् । साक्षात्तत्र महादेव आनंदेश्वरसंज्ञितः

அங்கே சரஸ்வதியின் கரையில் ‘ருல்ல’ எனப்படும் ஒரு ஏரி உள்ளது; அது மகத்தான மங்களத் தீர்த்தம். அங்கேயே சாக்ஷாத் மகாதேவர் ‘ஆனந்தேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் விளங்குகிறார்।

Verse 84

पश्चिमेन स्थितं तत्र शम्भोरायतनस्य तु । स मेरोर्दक्षिणे पादे नखस्तु परिकीर्तितः

அங்கே சம்புவின் ஆலயத்தின் மேற்கு புறத்தில் இருப்பது, மேருவின் தெற்குக் காலடியில் உள்ள ‘நகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 85

पश्यंति ये नराः सम्यक्तेऽपि पापविवर्जिताः । अश्वमेधसहस्रस्य प्राप्नुवंति फलं ध्रुवम्

யார் அதை முறையாகத் தரிசிக்கிறார்களோ, அவர்கள் பாவமின்றி நிச்சயமாக ஆயிரம் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறார்கள்।

Verse 86

परतस्तस्य कूष्मांडमुनेस्तत्राश्रमं महत् । कूष्मांडेश्वरसंज्ञं तु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

அதற்கு அப்பால் கூஷ்மாண்ட முனிவரின் மகத்தான ஆசிரமம் உள்ளது; ‘கூஷ்மாண்டேஸ்வரர்’ எனப்படும் தீர்த்தம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 87

कोल्लादेवी स्थिता तत्र सर्वपापभयापहा । अन्तर्द्धानेन तां कोल्लां संप्राप्ता सा महानदी

அங்கே கொல்லா தேவி நிலைத்திருக்கிறாள்; அவள் எல்லாப் பாவமும் பயமும் போக்குவாள். மறைந்து தோன்றி அந்த மகாநதி கொல்லா-தலத்தை அடைந்தது.

Verse 88

ततोऽप्यंतर्हिता भूत्वा संप्राप्ता तु मनोरमम् । सानुं मदनसंज्ञं तु क्षेत्रं सिद्धनिषेवितम्

பின்னர் அவள் மீண்டும் மறைந்து, மனம்கவரும் இடத்தை அடைந்தாள்—‘மதன’ எனப்படும் சரிவை—சித்தர்கள் வழிபட்டு உலாவும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை.

Verse 89

ततोऽप्यंतर्हिता भूत्वा पुनः प्राप्ता हिमाचलम् । खादिरामोदनामानं सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम्

மீண்டும் மறைந்து அவள் ஹிமாசலத்தை அடைந்தாள்—‘காதிராமோத’ எனப்படும் இடத்தை—எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் ஒளிர்ந்ததாய்.

Verse 90

तत्रारुह्य विलोक्याथ ददर्श सुमनोरमम । क्षारोदं पश्चिमाशास्थं घनवृंदमिवोन्नतम्

அங்கே ஏறி சுற்றிலும் நோக்கினாள்; மிக இனிய காட்சியைக் கண்டாள்—மேற்கு திசையில் இருந்த க்ஷாரோதம், அடர்ந்த மேகக் கூட்டம்போல் உயர்ந்து தோன்றியது.

Verse 91

एवंविधं च तं तत्र सा विलोक्य महाप्रभा । हर्षात्पंचानना भूत्वा देवकार्यार्थमुद्यता

அத்தகைய அதிசயக் காட்சியை அங்கே கண்ட மகாப்ரபா தேவி, ஆனந்தத்தால் பஞ்சமுகியாகி, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றத் தயாரானாள்.

Verse 92

हरिणी वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती । पंचस्रोताः स्थिता तत्र मुनिनोक्ता सरस्वती

அங்கே முனிவர்கள் கூறிய சரஸ்வதி ஐந்து ஓடைகளாக நிலைத்தாள்—ஹரிணீ, வஜ்ரிணீ, ந்யங்க்கு, கபிலா, மற்றும் சரஸ்வதி।

Verse 93

श्रमापनोदं कुर्वाणा मुनीनां यत्र संस्थिता । तत्तत्पादकमित्युक्तं तीर्थं तीर्थार्थिनां नृणाम् । सर्वेषां पातकानां च शोधनं तद्वरानने

அவள் முனிவர்களின் களைப்பை நீக்கி எங்கே நிலைத்திருக்கிறாளோ, அந்த இடம் தீர்த்தம் நாடும் மக்களுக்கு ‘தத்தத்பாதக’ எனப்படும் தீர்த்தமாகும்; ஓ அழகிய முகத்தாளே, அது எல்லாப் பாவங்களையும் சுத்திகரிக்கும்।

Verse 94

खादिरामोदमासाद्य तत्रस्था वीक्ष्य सागरम् । गन्तुं प्रवृत्ता तं वह्निमादाय सुरसुन्दरि

காதிராமோதத்தை அடைந்து அங்கே நின்று அவள் கடலை நோக்கினாள்; பின்னர், ஓ தேவரழகியே, அந்த அக்கினியை எடுத்துக்கொண்டு முன்னே செல்லத் தொடங்கினாள்।

Verse 95

दग्ध्वा कृतस्मरं देवी पुनरादाय वाडवम् । समुद्रस्य समीपस्था स्थिता हृष्टत नूरुहा

தேவி க்ருதஸ்மரனை எரித்துப் பின்னர் மீண்டும் வாடவ அக்கினியை ஏற்றாள்; கடலருகே, ஓ மெலிந்த அங்கத்தாளே, மகிழ்ந்து அங்கேயே நிலைத்தாள்।

Verse 96

ततः प्रविष्टा सा देवी अगाधे लवणांभसि । वाडवं वह्निमादाय जलमध्ये व्यसर्जयत्

பின்னர் தேவி ஆழ்ந்த உவர்நீரில் நுழைந்தாள்; வாடவ அக்கினியை எடுத்துக் கொண்டு கடலின் நீர்நடுவே அதை விடுத்தாள்।

Verse 97

ततस्तस्याः पुनः प्रीतः स्वय मेव हुताशनः । तद्दृष्ट्वा दुष्करं कर्म वचनं चेदमब्रवीत्

அதன்பின் ஹுதாசனன் (அக்னி) தானே மீண்டும் அவள்மேல் மகிழ்ந்தான். அவள் செய்த அரிய செயலைக் கண்டு இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 98

परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । तत्ते दास्याम्यहं प्रीतो यद्यपि स्यात्सु दुर्लभम्

அம்மையே, நல்விரதமுடையவளே! நான் உன்னால் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். வரம் கேள்; அது மிக அரிதானதாயினும், மகிழ்ந்து நான் உனக்குத் தருவேன்.

Verse 99

ईश्वर उवाच । प्रगृह्य वलयं हस्तादिदं वचनमब्रवीत् । इदं मे वलयं वह्ने वक्त्रे धार्यं सदा त्वया

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அவன் கையிலிருந்து வளையத்தை எடுத்துக் கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அக்னியே, என் இந்த வளையத்தை நீ உன் வாயில் எப்போதும் அணிந்திருக்க வேண்டும்.’

Verse 100

अनेन शक्यते यावत्तावत्तोयं समाहर । न त्वया शोषणीयोऽयं समुदः सरितांपतिः

இதனால் இயன்ற அளவு நீரையே சேகரி; நதிகளின் அதிபதியான இந்தக் கடலை நீ உலரச் செய்யக் கூடாது.

Verse 101

बाढमित्येव चोक्त्वा स प्रविष्टो निधिमंभसाम् । एवमेषा महादेवि प्रभासे तु सरस्वती । गृहीत्वा वाडवं प्राप्ता तुष्ट्यर्थं च मनीषिणाम्

‘அப்படியே’ என்று கூறி அவன் நீர்நிதியான (கடலான) இடத்தில் நுழைந்தான். இவ்வாறு, மகாதேவியே, பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி முனிவர்களின் திருப்திக்காக வாடவாக்னியை ஏற்று அங்கு வந்தாள்.

Verse 102

सा विश्रांता कुरुक्षेत्रे भद्रावर्ते च भामिनि । पुष्करे श्रीकला देवी प्रभासे च महानदी

ஓ பாமினி! அவள் குருக்ஷேத்திரத்திலும் பத்ராவர்த்தத்திலும் ஓய்வு கொண்டாள். புஷ்கரத்தில் அவள் ‘ஸ்ரீகலா’ தேவியாகவும், பிரபாசத்தில் ‘மகாநதி’யாகவும் விளங்குகிறாள்.

Verse 103

देवमातेति सा तत्र संस्थिता लवणोदधौ । अस्मिन्मन्वंतरे देवि आदौ त्रेतायुगे पुरा

அங்கே உப்புக் கடலில் அவள் ‘தேவமாதா’ என்ற நாமத்தால் நிறுவப்பட்டாள். ஓ தேவி! இம்மன்வந்தரத்தில், பழங்காலத்தில் திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில்…

Verse 104

इति वृत्तं सरस्वत्या वाडवाग्नेस्तथाभवत् । मन्वन्तरे व्यतीतेऽस्मिन्भविताऽन्यस्तु वाडवः

இவ்வாறு சரஸ்வதியும் வாடவாக்னியும் பற்றிய நிகழ்ச்சி நடந்தது. இம்மன்வந்தரம் கடந்தபின் மற்றொரு வாடவாக்னி தோன்றும்.

Verse 105

ज्वालामुखेति नाम्ना वै रुद्रक्रोधाद्भविष्यति । सरस्वत्यास्तथा नाम ख्यातिं ब्राह्मीति यास्यति

ருத்ரனின் கோபத்தால் அது ‘ஜ்வாலாமுக’ என்ற பெயருடன் தோன்றும். அதுபோல சரஸ்வதியின் நாமமும் ‘பிராஹ்மீ’ எனப் புகழ் பெறும்.

Verse 106

सरस्वतीति वै लोके वर्तते नाम सांप्रतम् । अतीतं नाम यत्तस्याः कमंडलुभवेति च । रत्नाकरेति सामुद्रं सत्यं नामांतरं पुरा

இன்றைய உலகில் அவள் ‘சரஸ்வதி’ என்ற நாமத்தால் வழங்கப்படுகிறாள். அவளின் முன்னைய பெயர் ‘கமண்டலுபவ’ என்றும், பழங்காலத்தில் கடல்-சார்ந்த அவளின் உண்மையான பெயர்மாற்று ‘ரத்நாகர’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 107

अस्मिन्मन्वंतरे देवि सागरेति प्रकीर्तितम् । क्षांरोदेति भविष्यं तु नाम देवि प्रकीर्ति तम्

தேவி! இம்மன்வந்தரத்தில் அவள் ‘சாகரா’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படுகிறாள். எதிர்காலத்தில், தேவி, ‘க்ஷாம்ரோதா’ என்ற நாமம் பிரகடனமாகும்.

Verse 108

एवं जानाति यः कश्चित्स तीर्थफलमश्नुते । स्वर्गनिःश्रेणिसंभूता प्रभासे तु सरस्वती

இவ்வாறு யார் அறிகிறாரோ, அவர் நிச்சயமாகத் தீர்த்தப் பலனை அடைவார். ஏனெனில் பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி ஸ்வர்க்கத்திற்கேற்ற ‘படிக்கட்டு’ போல உற்பன்னமானாள் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 109

नापुण्यवद्भिः संप्राप्तुं पुंभिः शक्या महानदी । प्राची सरस्वती देवि सर्वत्र च सुदुर्लभा । विशेषेण कुरुक्षेत्रे प्रभासे पुष्करे तथा

புண்ணியமற்ற மனிதர்களால் இந்த மகாநதியை அடைய இயலாது. தேவி! ப்ராசீ (பழமையான) சரஸ்வதி எங்கும் மிக அரிது—குறிப்பாக குருக்ஷேத்ரம், பிரபாசம், புஷ்கரம் ஆகிய இடங்களில்.

Verse 110

एवंप्रभावा सा देवी वडवानल धारिणी । अग्नितीर्थसमीपस्था स्थिता देवी सरस्वती

அத்தகைய மகிமையுடைய அந்த தேவி—வடவானல (உள்நெருப்பு) தாங்கியவள். தேவி சரஸ்வதி அக்னிதீர்த்தத்தின் அருகில் தங்கியிருக்கிறாள்.

Verse 111

तामादौ पूजयेद्यस्तु स तीर्थफलमश्नुते । सागरं यच्च तत्तीर्थं पापघ्नं पुण्य वर्द्धनम्

முதலில் அவளை வழிபடுகிறவன் தீர்த்தயாத்திரையின் முழுப் பலனையும் அடைவான். மேலும் கடலிலுள்ள அந்தத் தீர்த்தம் பாவநாசியும் புண்ணியவிருத்தியும் ஆகும்.

Verse 112

दर्शनादेव तस्यैव महाक्रतुफलं लभेत् । अग्निचित्कपिला सत्री राजा भिक्षुर्महोदधिः

அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே மகாயாகத்தின் பலன் கிடைக்கும். இங்கு அக்னிசித், கபிலா, சத்ரி, அரசன், பிக்ஷு, மகோததி எனப் பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 113

दृष्टमात्राः पुनंत्येते तस्मा त्पश्येद्धि भावितः । अग्नितीर्थे नरः स्नात्वा पावके प्रक्षिपेत्ततः । गुग्गुलं भारसहितं सोग्निलोके महीयते

இவை காண்பதாலேயே தூய்மை அளிக்கும்; ஆகவே பக்தியுடன் தரிசிக்க வேண்டும். அக்னிதீர்த்தத்தில் நீராடி, உரிய அளவுடன் குக்குலுவை பாவகத்தில் இட்டால், அவன் அக்னிலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 114

एवं संक्षेपतः प्रोक्तो ह्यग्नि तीर्थमहोदयः । सरस्वत्याश्च माहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக அக்னிதீர்த்தத்தின் மாபெரும் மகிமை கூறப்பட்டது; மேலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சரஸ்வதியின் மஹாத்மியமும் கூறப்பட்டது.

Verse 115

स्नात्वाग्नितीर्थे विधिवत्कंकणं प्रक्षिपेततः । सुवर्णस्य महादेवि यथावित्तानु सारतः

மகாதேவி! அக்னிதீர்த்தத்தில் விதிப்படி நீராடி, பின்னர் தன் வசதிக்கேற்ப பொன்னாலான வளையலை அర్పணமாக இட வேண்டும்.

Verse 116

ततः सरस्वतीं पूज्य कपर्दिनमथार्चयेत्

பின்னர் சரஸ்வதியைப் பூஜித்து, அதன் பின் கபர்தின் (சிவன்) அவர்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 117

ततः केदारनामानं भीमेश्वरमतःपरम् । भैरवेश्वरनामानं चण्डीश्वरमतः परम्

அதன்பின் கேதாரன் எனும் நாமத்தையுடைய சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அடுத்ததாக பீமேஸ்வரனை. பின்னர் பைரவேஸ்வரன் எனும் சிவனை, அதன் பின் சண்டீஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 118

ततः सोमेश्वरं देवं पूजयेद्विधिवन्नरः । नवग्रहेश्वरानिष्ट्वा रुद्रैकादशकं तथा

அதன்பின் மனிதன் விதிமுறையுடன் தேவன் சோமேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும். நவகிரக ஈஸ்வரர்களை முறையாக வழிபட்டு, அதுபோல பதினொன்று ருத்ரர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 119

ततः संपूजयेद्देवं ब्रह्माणं बालरूपिणम् । एवं रौद्री समाख्याता यात्रा पातकनाशिनी

பின்னர் குழந்தை வடிவம் கொண்ட தேவன் பிரம்மாவைச் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ‘ரௌத்ரீ’ என அழைக்கப்படும் யாத்திரை பாவங்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 121

एवं कृत्वा ततो गच्छेन्महादेवीं सरस्वतीम्

இவ்வாறு செய்து பின்னர் மகாதேவி சரஸ்வதியிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 122

सरस्वतीवससमा कुतो गुणाः सरस्वतीवाससमा कुतो रतिः । सरस्वतीं प्राप्य दिवं गता नराः पुनः स्मरिष्यंति नदीं सरस्वतीम्

சரஸ்வதியின் சன்னிதியில் வாழ்வதற்கு ஒப்பான நற்குணங்கள் எங்கே? சரஸ்வதியுடன் வதிவதற்கு ஒப்பான இன்பம் எங்கே? சரஸ்வதியை அடைந்து விண்ணுலகம் சென்ற மனிதரும் பின்னரும் மீண்டும் சரஸ்வதி நதியையே நினைவுகூர்வர்.