Adhyaya 255

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्यैव पश्चिमे भागे ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் மேற்கு பகுதியில் புண்ணியச் செயல்களுடைய ரிஷிகளின் வாசஸ்தலம் உள்ளது.

Verse 2

तस्मिंस्त्रिनेत्रा मत्स्याश्च दृश्यंतेऽद्यापि भामिनि । अंगिरा गौतमोऽगस्त्यः सुमतिः सुसखिस्तथा

ஓ பாமினி, அந்தப் புண்ணியப் பகுதியில் இன்றும் மூன்று கண்கள் கொண்ட மீன்கள் காணப்படுகின்றன. அங்கே அங்கிரஸ், கௌதமர், அகஸ்தியர், சுமதி, சுசகி ஆகிய ரிஷிகளும் இருந்தனர்.

Verse 3

विश्वामित्रः स्थूलशिराः संवर्त्तः प्रतिमर्द्दनः । रैभ्यो बृहस्पतिश्चैव च्यवनः कश्यपो भृगुः

அங்கே விஸ்வாமித்ரர், ஸ்தூலசிரஸ், ஸம்வர்த்தர், பிரதிமர்தனன், ரைப்யர், ப்ருஹஸ்பதி; மேலும் ச்யவனர், கஷ்யபர், ப்ருகு ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 4

दुर्वासा जामदग्न्यश्च मार्कंडेयोऽथ गालवः । उशनाऽथ भरद्वाजो यवक्रीतस्त्रितस्तथा

அங்கே துர்வாசர், ஜாமதக்ன்யர், மார்கண்டேயர், காளவர்; அதுபோல் உஷனா, பரத்வாஜர், யவக்ரீதர், திரிதன் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 5

नारदः पर्वतश्चैव वसिष्ठोऽरुंधती तथा

அங்கே நாரதர், பர்வதர், வஸிஷ்டர்—அருந்ததியுடன் சேர்ந்து—தர்மநிஷ்டை கொண்ட மகரிஷிகளாக ஒன்றுகூடியிருந்தனர்.

Verse 6

काण्वोऽथ गौतमो धौम्यः शतानन्दोऽकृतव्रणः । जमदग्निस्तथा रामो बकश्चेत्येवमादयः । कृष्णद्वैपायनश्चैव पुत्रशिष्यैः समन्वितः

அப்போது காண்வர், கௌதமர், தௌம்யர், சதானந்தர், அக்ருதவ்ரணர்; அதுபோல ஜமதக்னி, ராமர், பகர் முதலிய முனிவர்கள் வந்தனர். கிருஷ்ணத்வைபாயன வ்யாசரும் தம் புதல்வர், சீடர்களுடன் கூடி வந்தார்.

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समा साद्य प्रभासं मुनिसत्तमाः । तपस्तेपुर्महात्मानो विविधं परमाद्भुतम्

இந்தப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்த மునிசிறந்த மகாத்மர்கள் பலவகையான மிக அதிசயமான தவங்களைச் செய்தனர்.

Verse 8

एवं ते नियतात्मानो दमयुक्तास्तपस्विनः । समाधिना जिगीषन्ते ब्रह्मलोकं सनातनम्

இவ்வாறு தம்மை அடக்கி, தமம் நிறைந்த தவசிகள் சமாதியால் உலகப் பந்தத்தை வென்று, சனாதன பிரம்மலோகத்தை அடைய முயன்றனர்.

Verse 9

अथाभवदनावृष्टिः कदाचिन्महती प्रिये । कृच्छ्रं प्राप्तो ह्यभूत्तत्र सर्वलोकः क्षुधार्दितः

பின்னர் ஒருகாலத்தில், பிரியே, அங்கே பெரும் மழையின்மை (வறட்சி) ஏற்பட்டது. அதனால் எல்லா மக்களும் பசியால் வாடி கடும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 10

ततो निरन्ने लोकेऽस्मिन्नात्मानं ते परीप्सवः । मृतं कुमारमादाय कृच्छ्रं प्राप्तास्तदाऽपचन्

அப்போது இந்த உலகம் உணவின்றி ஆனபோது, தங்கள் உயிரைக் காக்க விரும்பிய அவர்கள் ஒரு இறந்த சிறுவனை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, கடும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்து அந்நேரம் அவனைச் சமைத்தனர்.

Verse 11

अथोपरिचरस्तत्र क्लिश्यमानान्हि तानृषीन् । दृष्ट्वा राजा वृषादर्भिः प्रोवाचेदं वचस्तदा

அப்போது அங்கே துன்புறும் அந்த ரிஷிகளைப் பார்த்து, வृषமும் தர்பையும் (யாகச் சின்னங்கள்) உடன் கொண்ட அரசன் உபரிசரன் அந்நேரம் இவ்வசனத்தை உரைத்தான்।

Verse 12

राजोवाच । प्रतिग्रहो ब्राह्मणानां दृष्टा वृत्तिरनिंदिता । तस्मात्प्रतिग्रहं मत्त गृह्णीध्वं मुनिपुंगवाः

அரசன் கூறினான்—பிராமணர்களுக்கு தானம் ஏற்றுக்கொள்வது குற்றமற்ற வாழ்வாதாரமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே, முனிவரிறைவர்களே, என்னிடமிருந்து இத்தானத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।

Verse 13

मुद्गान्माषांश्च व्रीहींश्च तथा रत्नानि कांचनम् । युष्माकं संप्रदास्यामि यच्चान्यदपि दुर्ल्लभम् । निवर्त्तध्वमतः सर्वे ह्येतस्मात्पातकात्परम्

நான் உங்களுக்கு பாசிப்பயறு, உளுந்து, நெல், ரத்தினங்கள், பொன்—மேலும் அரிதாகக் கிடைப்பவை எதுவாயினும்—அனைத்தையும் அளிப்பேன். ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் திரும்பிச் செல்லுங்கள்; ஏனெனில் இத்தானம் உண்மையிலே இப்பாவத்தைத் தாண்டச் செய்கிறது।

Verse 14

ऋषय ऊचुः । तज्जानंतः कथं राजन्गृह्णीमस्ते प्रतिग्रहम्

ரிஷிகள் கூறினர்—அரசே, அந்த உண்மையை அறிந்தபின் உங்கள் தானத்தை எவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?

Verse 15

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दशध्वजि समा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

ரதயோதி பாவத்தில் பத்து கொலைகாரர்களுக்கு ஒப்பான்; கொடிவீரன் பத்து ரதயோதிகளுக்கு ஒப்பான்; வेश्यை பத்து கொடிவீரர்களுக்கு ஒப்பாள்; அரசன் பத்து வेश्यைகளுக்கு ஒப்பான் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 16

यो राज्ञां प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो लोभमोहितः । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

பேராசையால் மயங்கித் அரசர்களிடமிருந்து தானம் ஏற்கும் அந்தப் பிராமணன் தாமிஸ்ரம் முதலிய கொடிய நரகங்களில் கடும் வேதனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 17

तद्गच्छ कुशलं तेऽस्तु सह दानेन पार्थिव । अन्येषां दीयतामेतदित्युक्त्वा ते वनं ययुः

அப்போது அவர்கள் கூறினர்—“அரசே, நீர் செல்லும்; தானத்தோடு உமக்கு நலன் உண்டாகுக. இதை மற்றவர்களுக்கு அளிக்கட்டும்.” என்று சொல்லி அவர்கள் வனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 18

अथ राज्ञः समादेशात्तत्र गत्वा च मंत्रिणः । ऊदुम्बराणि व्यकिरन्हेमगर्भाणि भूतले

பின்னர் அரசனின் ஆணையின்படி அமைச்சர்கள் அங்கே சென்று, பொன்னால் நிரம்பிய உதும்பரப் பழங்களை நிலத்தில் சிதறவிட்டனர்.

Verse 19

अथ तानि व्यचिन्वंश्च ऋषयो वरवर्णिनि । गुरूणीति विदित्वा तु न ग्राह्याण्यंगिराऽब्रवीत्

அழகிய நிறமுடையவளே, அப்போது முனிவர்கள் அவற்றைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினர்; ஆனால் அவை ‘குரு’—கடுமையான குற்றப் பாரம் உடையவை—என்று உணர்ந்த அங்கிரா, “இவை ஏற்கத் தகாதவை” என்று கூறினார்.

Verse 20

अत्रिरुवाच । नास्महेनास्महे मूढ वयमज्ञानबुद्धयः । हैमानीमानि जानीमः प्रतिबुद्धाः स्म जाड्यतः

அத்திரி கூறினார்—“மூடனே, நாங்கள் உண்மையில் ‘ஞானிகள்’ அல்லோம்; எங்கள் அறிவு அறியாமையால் மூடப்பட்டுள்ளது. இவை பொன்னானவை என்று எண்ணினோம்; இப்போது எங்கள் மந்தத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தோம்.”

Verse 21

वसिष्ठ उवाच । धर्मार्थं संचयो यस्य द्रव्याणां स न शस्यते । तपःसंचयनं मन्ये वसिष्ठो धनसंचयम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—‘தர்மம்’ என்ற பெயரால் மட்டும் செல்வத்தைச் சேர்ப்பவன் உண்மையில் புகழத்தக்கவன் அல்ல. நான் வசிஷ்டர், செல்வச் சேமிப்பை விடத் தவச் சேமிப்பே உயர்ந்தது எனக் கருதுகிறேன்.

Verse 22

त्यजध्वं संचयान्सर्वाञ्जातीनां समुपद्रवान् । न हि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः

எல்லா வகைச் சேமிப்பையும் (குவிப்பையும்) விட்டு விடுங்கள்; அது எல்லா நிலையினருக்கும் துன்பத்தின் காரணமாகிறது. உண்மையில், சேமிப்பவன் ஒருவனும் துன்பமின்றி இருப்பதாகக் காணப்படுவதில்லை.

Verse 23

यथायथा न गृह्णाति ब्राह्मणोऽसत्प्रतिग्रहम् । तथातथाऽनिशं चास्य ब्रह्मतेजस्तु वर्धते

ஒரு பிராமணன் எவ்வளவு எவ்வளவாக அநியாயமான/அசத் பிரதிக்ரஹத்தை (தகாத தானத்தை) ஏற்க மறுக்கிறானோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக அவனுடைய பிரஹ்மதேஜஸ்—ஆன்மீக ஒளி—இடையறாது பெருகுகிறது.

Verse 24

अकिंचनत्वं राज्यं च तुलया समतोलयम् । अकिंचनत्वमधिकं राज्यादपि न संशयः

நான் அகிஞ்சனத்தையும் (நிஷ்கிஞ்சன நிலை) அரசாட்சியையும் சமத் தராசில் வைத்து அளந்தேன்; அகிஞ்சனமே அரசாட்சியைவிட உயர்ந்ததாகத் தோன்றியது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 25

कश्यप उवाच । अनर्थो ब्राह्मणस्यैष यदर्थनिचयो महान् । अर्थैश्वर्यविमूढोऽपि श्रेयसो भ्रश्यते द्विजः

காச்யபர் கூறினார்—ஒரு பிராமணன் பெரும் செல்வச் சேர்க்கை செய்வது அவனுக்கே பேராபத்து. செல்வமும் ஐஸ்வர்யமும் மயக்கினால், த்விஜன் ‘ஶ்ரேயஸ்’—உயர்ந்த நன்மை—இலிருந்து வழுவுகிறான்.

Verse 26

अर्थसंपद्विमोहाय बहुशोकाय चैव हि । तस्मादर्थमनर्थाख्यं श्रेयोऽर्थी दूरतस्त्यजेत्

பொருள்-செல்வம் நிச்சயமாக மயக்கத்திற்கும் பல துயரங்களுக்கும் காரணம். ஆகையால் பரம நன்மையை நாடுபவன், உண்மையில் ‘அநர்த்தம்’ எனப்படும் அந்தப் பொருளைத் தூரத்திலேயே விலக்க வேண்டும்.

Verse 27

यस्य धर्मार्थमप्यर्थास्तस्यापि न हि दृश्यते । प्रक्षालनाद्धि पंकस्य दूरादस्पर्शनं वरम्

தன் பொருள் தர்மத்திற்கே எனக் கூறுபவனுக்கும் பாதுகாப்பு காணப்படுவதில்லை. சேற்றை கழுவுவதைக் காட்டிலும், அதைத் தூரத்திலிருந்தே தொடாமைமே சிறந்தது.

Verse 28

भरद्वाज उवाच । जीर्यंति जीर्यतः केशा दंता जीर्यंति जीर्यतः । चक्षुः श्रोत्रे च जीर्येते तृष्णैका न तु जीर्यते

பரத்வாஜர் கூறினார்—மனிதன் முதிர முதிர முடி முதிர்கிறது; முதிர முதிர பற்களும் சிதைகின்றன. கண்களும் காதுகளும் குன்றுகின்றன—ஆனால் தாகம் போன்ற ஆசை மட்டும் குன்றுவதில்லை.

Verse 29

सूची सूत्र तथा वस्त्रे समानयति सूचिका । तद्वत्संसारसूत्रस्य तृष्णा सूची विधीयते

ஊசி நூலையும் துணியையும் ஒன்றாக இழுத்துச் சேர்ப்பதுபோல், உலக வாழ்வின் நூலைத் தைக்கும் ஊசியாக ஆசை (தृष்ணை) நியமிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 30

यथा शृंगं रुरोः काये वर्द्धमाने हि वर्द्धते । अनंतपारा दुर्वारा तृष्णा दुःखप्रदा सदा । अधर्मबहुला चैव तस्मात्तां परिवर्जयेत्

மான் உடல் வளர வளர அதன் கொம்பும் வளர்வதுபோல், வாழ்வோடு ஆசை (தृष்ணை) வளர்கிறது. அதற்கு கரை இல்லை, அடக்க இயலாது; அது எப்போதும் துயரத்தைத் தரும், அதர்மம் நிறைந்தது—ஆகையால் அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 31

गौतम उवाच । संतुष्टः को न शक्नोति फलैश्चापि हि वर्त्तितुम् । सर्वोऽपींद्रियलोभेन संकटान्यभिगाहते

கௌதமர் கூறினார்—திருப்தியுள்ளவன் பழமட்டும் கொண்டு வாழ முடியாதா? ஆனால் இந்திரிய லோபத்தால் அனைவரும் துன்பங்களில் மூழ்குகின்றனர்.

Verse 32

सर्वत्र संपदस्तस्य संतुष्टं यस्य मानसम् । उपानद्गूढपादस्य ननु चर्मावृतेव भूः

யாருடைய மனம் திருப்தியாயிருக்கிறதோ, அவருக்கு எங்கும் செல்வம் உண்டு. செருப்பால் மூடிய பாதமுள்ளவனுக்கு பூமி முழுதும் தோலால் மூடியதுபோல்.

Verse 33

संतोषामृततृप्तानां यत्सुखं शांतचेतसाम् । कुतस्तद्धनलुब्धानां सुखं चाशांतचेतसाम्

திருப்தி என்னும் அமுதால் நிறைந்த அமைதிச் சித்தரின் இன்பம்—செல்வத்தாசையால் கலங்கும் மனத்தார்க்கு அது எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 34

विश्वामित्र उवाच । कामं कामयमानस्य यदि कामः स सिद्ध्यति । तथैनमपरः कामो भूयो विध्यति बाणवत्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஆசை கொண்டவனுக்கு ஒரு ஆசை நிறைவேறினாலும், மற்றொரு ஆசை அம்புபோல் மீண்டும் மீண்டும் குத்துகிறது.

Verse 35

न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्द्धते

விஷய இன்பங்களை அனுபவிப்பதால் ஆசை ஒருபோதும் அடங்காது; ஹவியால் ஊட்டப்படும் அக்னிபோல் அது மேலும் மேலும் வளர்கிறது.

Verse 36

कामानभिलषन्लोभान्न नरः सुखमेधते । समालभ्य तरुच्छायां भवनं वाञ्छो नरः

பேராசையால் இன்பங்களை நாடிக்கொண்டே இருப்பவன் சுகத்தில் வளரான். மரநிழலை அடைந்தபின்பும் அவன் வீட்டையே விரும்புகிறான்.

Verse 37

चतुःसागरसंयुक्तां यो भुंक्ते पृथिवीमिमाम् । एकस्तु वनवासी च स कृतार्थो न पार्थिवः

நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட இப்பூமியை அரசன் ஆளினாலும், உண்மையில் கೃತார்த்தன் தனித்த வனவாசியே; உலக அரசன் அல்லன்.

Verse 38

जमदग्निरुवाच । प्रतिग्रहसमर्थो यस्तपो वर्द्धयते महान् । न करोति तपस्तस्य जायते च सहस्रधा

ஜமதக்னி கூறினார்—தானம் பெறத் தகுதியுள்ளவனாக இருந்தும், மகத்தான தவத்தை வளர்த்து பெறாமல் இருப்பவனின் தவம் ஆயிரமடங்கு பெருகும்.

Verse 39

प्रतिग्रहसमर्थानां निवृत्तानां प्रतिग्रहात् । य एव ददतां लोकास्त एवाप्रतिगृह्णताम्

தானம் பெறத் தகுதியுள்ளவராய் இருந்தும் பெறாமல் விலகியிருப்போருக்கு, தானம் அளிப்போர் அடையும் லோகங்களே அவர்களுக்கும் கிடைக்கும்.

Verse 40

अरुंधत्युवाच । बिसतंतुर्यथा नित्यं समंतान्नालसंस्थितः । तृष्णा चैवमनाद्यंता तथा देहाश्रिता सदा

அருந்ததி கூறினாள்—தாமரைத்தண்டில் நாரிழை எப்போதும் சுற்றிலும் பரவி இருப்பதுபோல், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத தாகம் உடலைச் சார்ந்து எந்நாளும் ஒட்டிக் கிடக்கும்.

Verse 41

या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः । योऽसौ प्राणांतिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखम्

தீயமதி உடையோர் விட்டொழிக்க அரிதானதும், வயது முதிர்ந்தாலும் பழுதுபடாததும் ஆகிய அந்தத் தாகமே உயிரை முடிக்கும் நோய்; அந்த ஆசையைத் துறப்பவனுக்கே இன்பம் உண்டாகும்।

Verse 42

चंडोवाच । उग्रात्प्रतिग्रहाद्यस्माद्बिभ्यत्येते महेश्वराः । बलीयांसो दुर्बलवत्तथा चैव बिभेम्यहम्

சண்டன் கூறினான்—கடுமையான (அனுசிதமான) பிரதிக்ரஹத்தினால் மகேஸ்வரரின் மகாபக்தர்களும் அஞ்சுகின்றனர்; வலிமையுடையவர்களாயினும் பலவீனரைப் போல நடுங்குகின்றனர்; ஆகவே நானும் அஞ்சுகிறேன்।

Verse 43

पशुमुख उवाच । यदाचरंति विद्वांसः सदा धर्मपरायणाः । तदेव विदुषा कार्यमात्मनो हितमिच्छता

பசுமுகன் கூறினான்—எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்துள்ள அறிஞர்கள் எதைச் செய்கிறார்களோ, தன் உண்மையான நலனை நாடும் ஞானியும் அதையே செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा हेमगर्भाणि त्यक्त्वा तानि फलानि च । ऋषयो जग्मुरन्यत्र सर्व एव दृढव्रताः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர்கள் அந்தப் பொன்னிறப் பழங்களை விட்டுவிட்டு அனைவரும் வேறிடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 45

ततस्ते विचरंतो वै ददृशुः सुमहत्सरः । पद्मिनीभिः समाकीर्णं सर्वतो वरवर्णिनि

பின்னர் அவர்கள் சுற்றிச் சென்றபோது, அழகிய நிறமுடையவளே, மிகப் பெரிய ஒரு ஏரியை கண்டனர்; அது எங்கும் தாமரைச் செடிகளால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 46

तस्मिन्देशे तदा प्राप्तः परिव्राजः शुनोमुखः । तेनैव सहितास्तत्र स्नाताः सर्वे महर्षयः

அதே தேசத்தில் அப்போது சுனோமுகன் என்னும் பரிவ்ராஜகர் வந்தடைந்தார்; அவருடன் எல்லா மகரிஷிகளும் அங்கே நீராடினர்.

Verse 47

तत्रावतारं कृत्वा तैर्गृहीतानि बिसानि तु । निक्षिप्य सरसस्तीरे चक्रुः पुण्यां जलक्रियाम्

அங்கே நீரில் இறங்கி அவர்கள் தாமரைத் தண்டுகள் (பிசம்) சேகரித்தனர்; அவற்றை ஏரிக்கரையில் வைத்து புண்ணியமான ஜலக்கிரியையைச் செய்தனர்.

Verse 48

अथोत्तीर्य जलात्तस्मात्ते समेत्य परस्परम् । बिसानि तान्यपश्यंत इदं वचनमब्रुवन्

பின்னர் அந்த நீரிலிருந்து வெளியேறி அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் கூடினர்; அந்தத் தாமரைத் தண்டுகளை காணாமல் இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 49

ऋषय ऊचुः । केन क्षुधाभितप्तानामस्माकं पापकर्मणा । बिसानि तानि सर्वाणि हृतानि च मुनीश्वराः

ரிஷிகள் கூறினர்—முனீஸ்வரர்களே! பசியால் வாடும் எங்கள்மீது யாருடைய பாபகர்மத்தால் அந்தத் தாமரைத் தண்டுகள் அனைத்தும் அபகரிக்கப்பட்டன?

Verse 50

ते शंकमानास्त्वन्योन्यं पर्यपृच्छन्द्विजोत्तमाः । चक्रुस्ते शपथान्सर्वे यथान्यायं च भामिनि

ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகித்து அந்தச் சிறந்த த்விஜர்கள் பரஸ்பரம் விசாரித்தனர்; ஹே பாமினி! முறையின்படி அனைவரும் சத்தியப் பிரமாணம் செய்தனர்.

Verse 51

कश्यप उवाच । सर्वभक्षः स भवतु न्यासलोपं करोतु सः । कूटसाक्षित्वमभ्येतु बिसस्तैन्यं करोति यः

காச்யபர் கூறினார்—யார் பிஸஸ்தைன்யம் (தாமரைத் தண்டு திருட்டு) செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாவற்றையும் உண்ணுபவராக ஆகட்டும்; ஒப்படைத்த நிதியை அபகரிப்பவராகட்டும்; பொய்ச் சாட்சிப் பாவத்தில் வீழட்டும்.

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । अनृतौ मैथुनं यातु पर नारीं विशेषतः । अतिथिः स्यात्तथान्योन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

வசிஷ்டர் கூறினார்—யார் பிஸஸ்தைன்யம் செய்கிறாரோ, அவர் காலமல்லாத காமச் சேர்க்கையில் ஈடுபடுவார், குறிப்பாக பிறன் மனைவியிடம்; மேலும் நிலையற்ற விருந்தினராக வீடு வீடாக அலைவார்.

Verse 53

भरद्वाज उवाच । नृशंसो वै स भवतु समृद्ध्या चाप्यहंकृ तः । मत्सरी पिशुनश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

பரத்வாஜர் கூறினார்—யார் பிஸஸ்தைன்யம் செய்கிறாரோ, அவர் கொடூரனாகிறார்; செல்வம் வந்தாலும் அகந்தையால் நிறைகிறார்; மேலும் பொறாமையும் பழிச்சொல்லும் உடையவராகிறார்.

Verse 54

विश्वामित्र उवाच । नित्यं कामरतः सोस्तु दिवा सेवतु मैथुनम् । नीचकर्मरतश्चैव बिसस्तैन्यं करोति यः

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—யார் பிஸஸ்தைன்யம் செய்கிறாரோ, அவர் எப்போதும் காமத்தில் ஆழ்வார்; பகலிலும் கூட மைதுன இன்பத்தை நாடுவார்; மேலும் தாழ்ந்த செயல்களில் ஈடுபடுவார்.

Verse 55

जमदग्निरुवाच । कन्यां यच्छतु वृद्धाय स भूयाद्वृषलीपतिः । अस्तु वार्द्धुषिको नित्यं बिसस्तैन्यं करोति यः

ஜமதக்னி கூறினார்—யார் பிஸஸ்தைன்யம் செய்கிறாரோ, அவர் கன்னியை முதியவர்க்கு மணம் செய்து கொடுப்பார்; தாழ்ந்த ஒழுக்கமுடைய பெண்ணின் கணவராவார்; என்றும் வட்டிக்கடன் வாழ்வில் நிலைப்பார்.

Verse 56

गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरोतु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः

கௌதமர் கூறினார்—‘பிஸஸ்தைன்யம்’ செய்பவன் தகாத தானம்/பொருளை எடுத்துக் கொள்கிறான்; குதிரை விற்பனைச் செய்கிறான்; தன் குருவை வெளிப்படையாக நிந்திப்பவனாகிறான்.

Verse 57

अत्रिरुवाच । मातरं पितरं नित्यं दुर्मतिः सोऽवमन्यताम् । शूद्रं पृच्छतु धर्मार्थं बिसस्तैन्यं करोति यः

அத்திரி கூறினார்—‘பிஸஸ்தைன்யம்’ செய்பவன் தீய புத்தியுடன் தாய் தந்தையை எப்போதும் அவமதிக்கிறான்; தர்மம் குறித்து தகுதியற்றவரிடமே (சூத்ரனிடமே) கேட்கிறான்.

Verse 58

अरुन्धत्युवाच । करोतु पत्युः पूर्वं सा भोजनं शयनं तथा । नारी दुष्टसमाचारा बिसस्तैन्यं करोति या

அருந்ததி கூறினார்—‘பிஸஸ்தைன்யம்’ செய்கிற பெண் தீய ஒழுக்கமுடையவளாகிறாள்; மரியாதையை மீறி கணவனுக்கு முன் உண்பதும் படுப்பதும் செய்கிறாள்.

Verse 59

चण्डोवाच । स्वामिनः प्रतिकूलास्तु धर्मद्वेषं करोतु च । साधुद्वेषपरा चैव बिसस्तैन्यं करोति या

சண்டன் கூறினார்—‘பிஸஸ்தைன்யம்’ செய்கிற பெண் தன் ஸ்வாமி/கணவனுக்கு விரோதமாகிறாள்; தர்மத்தை வெறுக்கிறாள்; சாது-நல்லோரைக் கண்டிக்கத் தீவிரமாகிறாள்.

Verse 60

पशुमुख उवाच । परस्य प्रेष्यतां यातु सदा जन्मनिजन्मनि । सर्वधर्म क्रियाहीनो बिसस्तैन्यं करोति यः

பசுமுகன் கூறினார்—‘பிஸஸ்தைன்யம்’ செய்பவன் பிறவி தோறும் பிறர்க்குச் சேவகனாகிறான்; எல்லா தர்மக் கிரியைகளிலும் வறுமையுற்றவனாகவே இருக்கிறான்.

Verse 61

शुनोमुख उवाच । वेदान्स पठतु न्यायाद्गृहस्थः स्यात्प्रियातिथिः । सत्यं वदतु चाजस्रं बिसस्तैन्यं करोति यः

சுனோமுகன் கூறினான்—தாமரைக் காம்பு திருட்டு (பிஸஸ்தைன்யம்) செய்பவன் விதிப்படி வேதம் ஓதும் இல்லறத்தான் ஆகிறான்; விருந்தினர்க்கு அன்பான உபசரிப்பாளன்; இடையறாது சத்தியமே பேசுவான்।

Verse 62

ऋषय ऊचुः । इष्टमेतद्द्विजातीनां यस्त्वया शपथः कृतः । त्वया कृतं बिसस्तैन्यं सर्वेषां नः शुनोमुख

ரிஷிகள் கூறினர்—இருபிறப்போர்க்கு நீ எடுத்த சபதம் நிச்சயமாக விரும்பத்தக்கதே; ஆனால் சுனோமுகனே, எங்களெல்லோரின் தாமரைக் காம்புகளைத் திருடியது நீயே।

Verse 63

शुनोमुख उवाच । मया हृतानि सर्वेषां बिसानीमानि वै द्विजाः । धर्मं वै श्रोतुकामेन जानीध्वं मां पुरंदरम्

சுனோமுகன் கூறினான்—இருபிறப்போரே, உங்களெல்லோருடைய இத்தாமரைக் காம்புகளை நான் எடுத்தேன்; தர்மத்தை கேட்க விரும்பி வந்த என்னை புரந்தரன் (இந்திரன்) என அறியுங்கள்।

Verse 64

अलोभादक्षया लोका जिता वै मुनिसत्तमाः । प्रार्थयध्वं वरं शुभ्रं सर्वमेव ह्यसंशयम्

முனிவரே, பேராசையின்மையால் அழியாத உலகங்கள் வெல்லப்படுகின்றன; ஆகவே தூய வரத்தை வேண்டுங்கள்—சந்தேகமின்றி (தகுந்த) அனைத்தும் உங்களுக்கே உரியது।

Verse 65

ऋषय ऊचुः । इहागत्य नरो यस्तु त्रिरात्रोपोषितः शुचिः । कृत्वा स्नानं पितॄंस्तर्प्य श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ரிஷிகள் கூறினர்—யார் இங்கு வந்து தூய்மையுடன் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து, பின்னர் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, ஒருமனத்துடன் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 66

सर्वतीर्थोद्भवं तस्य पुण्यं भूयात्पुरंदर । नाधोगतिमवाप्नोति विबुधैस्सह मोदताम् । तथेत्युक्त्वा ततः शक्रस्त त्रैवान्तर्हितोऽभवत्

ஓ புரந்தரா! அவனுக்குக் கிடைத்த புண்ணியம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்தும் உண்டாகும் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பாகட்டும். அவன் அதோகதியை அடையான்; தேவர்களுடன் மகிழட்டும். “ததாஸ்து” என்று கூறி சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 255

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितीर्थमाहात्म्य वर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “ரிஷிதீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனும் 255ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.