Adhyaya 24

Verse 1

देव्युवाच । कस्मिन्काले जगन्नाथ तत्र लिंगं प्रतिष्ठितम् । कथमाराधनं चक्रे कृतार्थो रोहिणीपतिः

தேவி கூறினாள்— உலகநாதா! அங்கே லிங்கம் எந்தக் காலத்தில் நிறுவப்பட்டது? மேலும் குறிக்கோள் நிறைவேறிய ரோஹிணீபதி (சந்திரன்) அதனை எவ்வாறு ஆராதித்தான்?

Verse 2

ईश्वर उवाच । त्रेतायुगे च दशमे मनोर्वैवस्वतस्य हि । संजातो रोहिणीनाथो युक्तो दुर्वाससा प्रिये

ஈசுவரன் கூறினான்— பிரியே! திரேதா யுகத்தில் வைவர்ஸ்வத மனுவின் பத்தாம் (காலப்பகுதியில்) ரோஹிணீநாதன் (சந்திரன்) பிறந்தான்; அவன் துர்வாச முனிவருடன் இணைந்திருந்தான்।

Verse 3

तस्मिन्काले तदा तत्र गते वर्षसहस्रके । ततः कृत्वा तपश्चायं प्रत्यक्षीकृतशंकरः

அக்காலத்தில் அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், அவன் தவம் செய்தான்; அந்தத் தவத்தால் சங்கரனை நேரில் வெளிப்படுத்தி (தரிசனம் பெற்று) கொண்டான்।

Verse 4

लिंगं प्रतिष्ठयामास ब्रह्मणा लोककर्तॄणा । पुनर्वर्षसहस्रं तु पूजयामास शंकरम्

உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மாவின் மூலம் அவர் லிங்கத்தை நிறுவினார்; பின்னர் மீண்டும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சங்கரனை பக்தியுடன் பூஜித்தார்।

Verse 5

ततः संपूज्य विधिना निजकार्यार्थसिद्धये । स्तुतिं चक्रे निशानाथः प्रत्यक्षीकृतशंकरः

பின்னர் தன் நோக்கம் நிறைவேற விதிப்படி முறையாகப் பூஜித்து, சங்கரனை நேரில் வெளிப்படுத்திய நிசாநாதன் சந்திரன் ஸ்துதியைத் தொடங்கினான்।

Verse 6

चंद्र उवाच । नास्ति शर्वसमो देवो नास्ति शर्वसमा गतिः । नास्ति शर्वसमो देवो नास्ति शर्वसमा गतिः

சந்திரன் கூறினான்— சர்வனுக்கு ஒப்பான தெய்வம் இல்லை, சர்வனுக்கு ஒப்பான அடைக்கலம் இல்லை; சர்வனுக்கு ஒப்பான தெய்வம் இல்லை, சர்வனுக்கு ஒப்பான அடைக்கலம் இல்லை।

Verse 7

यं पठंति सदा सांख्याश्चितयंति च योगिनः । परं प्रधानं पुरुषं तस्मै ज्ञेयात्मने नमः

சாங்க்யர்கள் எப்போதும் பாராயணம் செய்வதையும், யோகிகள் தியானிப்பதையும்— அந்த பரம பிரதானமான பரமபுருஷனுக்கு, அறியத்தக்க ஆத்மஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।

Verse 8

उत्पत्तौ च विनाशे च कारणं यं विदुर्बुधाः । देवासुरमनुष्याणां तस्मै ज्ञानात्मने नमः

பிறப்பிலும் அழிவிலும் காரணமென ஞானிகள் அறியும் அவருக்கு— தேவர், அசுரர், மனிதர் அனைவருக்கும்— அந்த ஞானஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।

Verse 9

यमव्ययमनाद्यंतं यं नित्यं शाश्वतं ध्रुवम् । निष्कलं परमं ब्रह्म तस्मै योगात्मने नमः

அழிவிலான், ஆதியும்அந்தமுமற்றவன், நித்தியன், சாச்வதன், திடமானவன்; பகுதியற்ற பரம்பிரம்மம் ஆகிய அந்த யோகஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।

Verse 10

यः पवित्रं पवित्राणामादिदेवो महेश्वरः । पुनाति दर्शनादेव तस्मै तीर्थात्मने नमः

புனிதர்களிலும் புனிதமானவன், ஆதிதேவன் மகேஸ்வரன்; தரிசனமட்டுமே புனிதப்படுத்துவான்—அந்த தீர்த்தஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।

Verse 11

यतः प्रवर्त्तते सर्वं यस्मिन्सर्वं विलीयते । पालयेद्यो जगत्सर्वं तस्मै सर्वात्मने नमः

எல்லாம் யாரிடமிருந்து தோன்றுகிறதோ, யாரிடமே எல்லாம் லயமாகிறதோ, யார் முழு உலகையும் காக்கிறாரோ—அந்த சர்வாத்மனுக்கு வணக்கம்।

Verse 12

अनिष्टोमादिभिर्यज्ञैर्यं यजंति द्विजातयः । संपूर्णदक्षिणैरेव तस्मै यज्ञात्मने नमः

அனிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களால், முறையான தக்ஷிணையுடன், இருபிறப்பினர் யாரை வழிபடுகிறார்களோ—அந்த யாகஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।

Verse 13

ईश्वर उवाच । एवं स संस्तुते यावद्दिवारात्रौ निशाकरः । अब्रवीद्भगवान्प्रीतः प्रहसन्निव शंकरः

ஈசுவர் கூறினார்—இவ்வாறு நிலாக்கதிரன் பகலும் இரவும் துதித்துக் கொண்டிருந்தான்; அப்போது மகிழ்ந்து, புன்னகைப்பதுபோல், பகவான் சங்கரன் உரைத்தான்।

Verse 14

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन शीतगो । वरं वरय भद्रं ते भूयो यत्ते मनोगतम्

சங்கரன் கூறினான்—ஓ வத்ஸா, ஓ சீதகோ (சந்திரா), இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் நான் உன்னால் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். உனக்கு மங்கலம்; உன் மனம் விரும்புவது எதுவோ அந்த வரத்தை வேண்டு.

Verse 15

चंद्र उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो । सांनिध्यं कुरु देवेश लिंगेऽस्मिन्सर्वदा विभो

சந்திரன் கூறினான்—ஓ பிரபோ, எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நீங்கள் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், ஓ தேவேசா, ஓ விபோ, இந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் உங்கள் சான்னித்யம் நிலைத்திருக்கச் செய்யுங்கள்.

Verse 16

ये त्वां पश्यंति चात्रस्थं भक्त्या परमया युताः । तेषां तु परमा सिद्धिस्त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर

இங்கே இருப்பவனாகிய உம்மை பரம பக்தியுடன் தரிசிப்போர்க்கு, ஓ சுரேஸ்வரா, உமது அருளால் உயர்ந்த சித்தி உண்டாகும்.

Verse 17

शंभुरुवाच । अग्रे तु मम सांनिध्यमस्मिंल्लिंगे महाप्रभो । विशेषतोऽधुना चंद्र तव भक्त्या निरंतरम्

சம்பு கூறினான்—ஓ மகாப்ரபோ, இந்த லிங்கத்தில் என் சான்னித்யம் முன்பே நிலைபெற்றிருந்தது; ஆனால் ஓ சந்திரா, உன் இடையறாத பக்தியால் இப்போது அது இங்கே சிறப்பாக வெளிப்படும்.

Verse 18

स्थातव्यमद्यप्रभृति क्षेत्रेऽस्मिन्नुमया सह । यस्मात्त्वया प्रभा लब्धा क्षेत्रेऽस्मिन्मत्प्रसादतः । तस्मात्प्रभासमित्येवं नामास्य प्रभविष्यति

இன்றுமுதல் நான் உமையுடன் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வாசம் செய்வேன். என் அருளால் நீ இக்க்ஷேத்திரத்திலேயே பிரபா (ஒளி) பெற்றாய்; ஆகவே இவ்விடம் ‘பிரபாச’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறும்.

Verse 19

यस्मात्प्रतिष्ठितं लिंगं त्वया सोम शुभं मम । सोमनाथेति मे नाम तस्मात्ख्यातिं गमिष्यति

ஓ சோமா! நீ என் இந்த மங்கள லிங்கத்தை நிறுவினாய்; ஆகவே ‘சோமநாதன்’ என்ற என் நாமம் உலகில் புகழ்பெறும்.

Verse 20

यन्ममाग्रेतनं नामख्यातं ब्रह्मावसानिकम् । सोमनाथेति च पुनस्तदेव प्रचरिष्यति । द्रक्ष्यंति हि नरा ये मामत्रस्थं भक्तितत्पराः

என் முன்னைய நாமம் பிரம்மயுகத்தின் முடிவுவரை புகழ்பெற்றது; அதுவே மீண்டும் ‘சோமநாதன்’ என்ற பெயராகப் பரவும். பக்தியில் நிலைத்து இங்கு இருப்பவனாகிய என்னை நாடி வரும் மக்கள் என்னைத் தரிசிப்பார்கள்.

Verse 21

शृणु तेषां फलं वत्स भविष्यति निशाकर । न तेषां जायते व्याधिर्न दारिद्र्यं न दुर्गतिः । न चेष्टेन वियोगश्च मम चंद्र प्रभावतः

அன்புக் குழந்தையே, நிசாகரனே! அவர்களுக்கு வரும் பலனை கேள்—அவர்களுக்கு நோயும் இல்லை, வறுமையும் இல்லை, துர்கதியும் இல்லை; என் சந்திரப் பிரபாவத்தால் அவர்கள் விரும்பியதிலிருந்து பிரிவும் அடையார்.

Verse 22

यात्रां कुर्वंति ये भक्त्या मम दर्शनकांक्षिणः । पदे पदेश्वमेधस्य तेषां फलमुदाहृतम्

பக்தியுடன் என் தரிசனத்தை நாடி யாத்திரை செய்பவர்களுக்கு, ஒவ்வொரு அடியிலும் அசுவமேத யாகத்தின் பலன் உண்டென்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 23

किं कृतैर्बहुभिर्यज्ञैरुपवासैर्निशाकर । सकृत्पश्यंति मां येऽत्र ते सर्वे लेभिरे फलम्

நிசாகரனே! பல யாகங்களும் நோன்புகளும் செய்து என்ன பயன்? இங்கு ஒருமுறை கூட என்னை தரிசிப்போர் அனைவரும் அந்தப் பலனை அடைவார்கள்.

Verse 24

एकमासोपवासं तु कुरुते भक्तितत्परः । यावद्वर्षसहस्रं तु एकः पश्यंति मामिह

பக்தியில் உறுதியான பக்தன் ஒரு மாதம் உபவாசம் செய்தால் அதற்குரிய பலன் உண்டு; ஆனால் இங்கே என்னை ஒருமுறை தரிசித்தவனுக்கு, அந்தச் சாதனையின் ஆயிரம் ஆண்டுப் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 25

द्वाभ्यामपि फलं तुल्यं नास्ति काचिद्विचारणा

இரண்டிலும் கிடைக்கும் பலன் ஒன்றே; இதில் ஐயமோ மேலும் ஆராய்வதற்கோ இடமில்லை.

Verse 26

एको भवेद्ब्रह्मचारी यावज्जीवं निशाकर । सकृत्पश्यति मामत्र समं ताभ्यां फलं स्मृतम्

ஓ நிசாகரா! ஒருவன் வாழ்நாள் முழுதும் பிரம்மச்சாரியாக இருந்தாலும், மற்றொருவன் இங்கே என்னை ஒருமுறை தரிசித்தாலும்—இருவருக்கும் சமமான பலன் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 27

एको दानानि सर्वाणि प्रयच्छति द्विजातये । एकः पश्यति मामत्र समं ताभ्यां फलं स्मृतम्

ஒருவன் இருபிறப்பாளர்க்கு எல்லா வகை தானங்களையும் அளிக்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் சமமான பலன் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 28

एको व्रतानि सर्वाणि कुरुते मृगलांछन । अन्यः पश्यति मामत्र समं ताभ्यां फलं स्मृतम्

ஓ மிருகலாஞ்சனா! ஒருவன் எல்லா விரதங்களையும் நியமங்களையும் கடைப்பிடிக்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் சமமான பலன் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 29

एकस्तीर्थानि कुरुते जपजाप्यानि भूरिशः । अन्यः पश्यति मामत्र फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

ஒருவன் பல தீர்த்தயாத்திரைகள் செய்து மிகுந்த ஜபமும் பாராயணமும் செய்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமென கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 31

एकस्तु भृगुपातेन याति मृत्युं निशाकर । अन्यः पश्यति मामत्र समं ताभ्यां फलं स्मृतम्

ஓ சந்திரசேகரனே! ஒருவன் ‘பிருகுபாதம்’ மூலம் மரணத்தை அடைகிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமென சொல்லப்படுகிறது.

Verse 32

एकः स्नाति सदा माघं प्रयागे नरसत्तमः । अन्यः पश्यति मामत्र फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

மனிதர்களில் சிறந்த ஒருவன் பிரயாகத்தில் மாகமாதம் முழுதும் இடையறாது நீராடுகிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமென கூறப்படுகிறது.

Verse 33

एकः पिण्डप्रदानं च पितृतीर्थे समाचरेत् । अन्यः पश्यति मामत्र फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

ஒருவன் பித்ருத் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி பிண்டதானம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமென கூறப்படுகிறது.

Verse 34

गोसहस्रप्रदो ह्येको ब्राह्मणे वेदपारगे । एकः पश्यति मामत्र फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

ஒருவன் வேதங்களில் பாண்டித்யம் பெற்ற பிராமணனுக்கு ஆயிரம் பசுக்களை தானமாக அளிக்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமென கூறப்படுகிறது.

Verse 35

पञ्चाग्निं साधयेदेको ग्रीष्मकाले सुदारुणे । एकः पश्यति मामत्र फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

கடுமையான கோடைக்காலத்தில் ஒருவன் தனியே பஞ்சாக்னி தவம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் இங்கே என்னை தரிசிக்கிறான்—இருவருக்கும் பலன் சமமே என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 36

स्नातः सोमग्रहे चन्द्र सोमवारे च भक्तितः । यो मां पश्यति सर्वेषामेतेषां लभते फलम्

சோமகிரகண நேரத்தில் நீராடி, திங்கட்கிழமை பக்தியுடன் என்னை (சோமநாதனை) தரிசிப்பவன்—இவ்வெல்லா விரதங்களின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 37

सरस्वती समुद्रश्च सोमः सोमग्रहस्तथा । दर्शनं सोमनाथस्य सकाराः पञ्च दुर्ल्लभाः

சரஸ்வதி, சமுத்திரம், சோமன் (சந்திரன்), சோமகிரகணம், சோமநாத தரிசனம்—இந்த ஐந்து ‘ஸ-காரங்கள்’ மிக அரிதானவை।

Verse 38

नैरंतर्येण षण्मासान्विधिना यः प्रपूजयेत् । पुण्यं तदेव सफलं लभते विषुवार्चनात्

முறையோடு ஆறு மாதங்கள் இடைவிடாது பூஜை செய்பவன், விஷுவ நாளின் ஆராதனையால் அதே புண்ணியத்தை முழுப் பலனுடன் பெறுவான்।

Verse 39

एतदेव तु विज्ञेयं ग्रहणे चोत्तरायणे । संक्रांतिदिनच्छिद्रेषु षडशीतिमुखेषु च

இதே நியமம் கிரகண காலத்திலும், உத்தராயண காலத்திலும், சங்கிராந்தி நாட்களிலும் அவற்றின் சந்திக் கணங்களிலும், மேலும் ‘ஷடசீதி முகூர்த்த’ போன்ற சுப நேரங்களிலும் பொருந்தும் என அறிய வேண்டும்।

Verse 40

मासैश्चतुर्भिर्यत्पुण्यं विधिनाऽपूज्य शंकरम् । कार्त्तिक्यां स लभेत्पुण्यं चैत्र्यां तद्द्विगुणं स्मृतम् । पुण्यमेतत्तु फाल्गुन्यामाषाढ्यामेवमेव तु

நான்கு மாதங்கள் விதிப்படி சங்கரனை வழிபட்டால் கிடைக்கும் புண்ணியம் கார்த்திக மாதத்தில் அதேபோலவே பெறப்படும்; சைத்ரத்தில் அது இரட்டிப்பாகும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது. பால்‌குணம் மற்றும் ஆஷாடம் மாதங்களிலும் இதே அளவிலான புண்ணியப் பலன் போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 41

एको दद्याद्गवां लक्षं दोग्ध्रीणां वेदपारगे । एको ममार्चयेल्लिंगं तस्य पुण्यं ततोऽधिकम्

ஒருவன் வேதத்தில் புலமை பெற்ற தகுதியான பாத்திரனுக்கு பால் தரும் பசுக்களுடன் ஒரு இலட்சம் பசுக்களைத் தானம் செய்யலாம்; ஆனால் மற்றொருவன் என் லிங்கத்தை வழிபட்டால் அதைவிட மேலான புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 42

मासेमासे च योऽश्नीयाद्यावज्जीवं सुरेश्वरि । यश्चार्च्चयेत्सकृल्लिंगं सममेतन्न संशयः

தேவேந்திரராணியே! வாழ்நாள் முழுவதும் மாதந்தோறும் விதிப்படி விரதம்/அன்னதானம் செய்வவனும், ஒருமுறை மட்டும் லிங்கத்தை வழிபடுவவனும்—இருவருக்கும் சமமான புண்ணியம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 43

तपःशीलगुणोपेते पात्रे वेदस्य पारगे । सुवर्णकोटिं यद्दत्त्वा तत्फलं कुसुमेन तु

தவம், ஒழுக்கம், நற்குணங்கள் உடைய வேதபாரங்கத தகுதியானவருக்கு ஒரு கோடி பொன் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, சிவனுக்கு ஒரு மலர் மட்டும் அர்ப்பணித்தாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 44

अर्कपुष्पेऽपि चैकस्मिञ्छिवाय विनिवेदिते । दश दत्त्वा सुवर्णानि यत्फलं तदवाप्नुयात्

சிவனுக்கு ஒரு அர்க்கமலர் கூட சமர்ப்பித்தால், பத்து பொன் தானம் செய்தால் வரும் பலன் அதேபோலவே கிடைக்கும்.

Verse 45

अर्कपुष्पसहस्रेभ्यः करवीरं विशिष्यते । करवीर सहस्रेभ्यो द्रोणपुष्पं विशिष्यते

ஆயிரம் அர்க்கப் பூக்களைவிட ஒரு கரவீரப் பூ உயர்ந்தது; ஆயிரம் கரவீரப் பூக்களைவிட த்ரோணப் பூ மேலும் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 46

द्रोणपुष्पसहस्रेभ्यो ह्यपामार्गं विशिष्यते । अपामार्गसहस्रेभ्यः कुशपुष्पं विशिष्यते । कुशपुष्प सहस्रेभ्यः शमीपुष्पं विशिष्यते

ஆயிரம் த்ரோணப் பூக்களில் அபாமார்க்கம் சிறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆயிரம் அபாமார்க்கப் பூக்களில் குசப் பூ சிறந்தது; ஆயிரம் குசப் பூக்களில் சாமீப் பூ மேலும் உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 47

शमीपुष्पं बृहत्याश्च कुसुमं तुल्यमुच्यते । करवीरसमा ज्ञेया जातीविजयपाटलाः

சாமீப் பூவும் ப்ருஹதீப் பூவும் சமமென அறிவிக்கப்படுகிறது. மேலும் ஜாதி, விஜய, பாடலா ஆகியவை கரவீரத்துக்கு ஒப்பானவை என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 48

श्वेतमंदार कुसुमं सितंपद्मसमं भवेत् । नागचंपकपुन्नागधत्तूरकुसुमं स्मृतम्

வெள்ளை மந்தாரப் பூ வெள்ளைத் தாமரைக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறது. அதுபோல நாகசம்பகம், புன்னாகம், தத்தூரப் பூக்களும் அவ்வாறே ஏற்றதாகச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 49

केतकीजातिमुक्तं च कन्दयूथीमदन्तिकाः । शिरीषसर्जजंबूककुसुमानि विवर्ज्जयेत्

கேதகி, ஜாதி, முக்தா; மேலும் கந்தம், யூதி, மதந்திகா—இவை அர்ப்பணிக்கத் தகுந்தவை. ஆனால் சிரீஷ, சர்ஜ, ஜம்பூகப் பூக்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 50

आकुलीकुसुमं पत्रं करंजेन्द्रसमुद्भवम् । बिभीतकानि पुष्पाणि कुसुमानि विवर्ज्जयेत्

ஆகுலீ மலர், கரஞ்சம் முதலியவற்றிலிருந்து வந்த இலைகள், மேலும் பிபீதக மலர்கள்—இவை அனைத்தும் இவ்வழிபாட்டில் விலக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 51

कनकानि कदंबानि रात्रौ देयानि शंकरे । देवशेषाणि पुष्पाणि दिवा रात्रौ च मल्लिका

கனகமும் கடம்பமும் ஆகிய மலர்களை சங்கரருக்கு இரவில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிற தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணித்து மீந்த ‘தேவ-சேஷ’ மலர்கள் விலக்கத்தக்கவை; ஆனால் மல்லிகை (மல்லி) பகலும் இரவும் அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 52

प्रहरं तिष्ठते मल्ली करवीरमहर्निशम् । कीटकेशापविद्धानि रात्रौ पर्युषितानि च

மல்லி (மல்லிகை) ஒரு பிரஹரம்வரை புதுமையாக இருக்கும்; கரவீரம் பகல்-இரவு நிலைக்கும். பூச்சி அல்லது முடி முதலியவற்றால் மாசுபட்டு எறியப்பட்ட மலர்களையும், இரவு முழுதும் இருந்து பழுதான மலர்களையும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 53

स्वयं पतितपुष्पाणि त्यजेदुपहतानि च । तुलसी शतपत्रं च गन्धारी दमनस्तथा

தானே உதிர்ந்த மலர்களையும், சேதமடைந்த மலர்களையும் விலக்க வேண்டும். வழிபாட்டில் துளசி, சதபத்ரம் (சததளம்/ரோஜா), கந்தாரி, தமனம் ஆகியவை ஏற்றவை.

Verse 54

सर्वासां पत्रजातीनां श्रेष्ठो मरुबकः स्मृतः । एतैः पुष्पविशेषैस्तु पूज्यः सोमेश्वरः सदा

எல்லா இலைவகைகளிலும் மருபகம் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இவ்விசேஷ மலர்களால் சோமேஸ்வரரை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 55

यात्रायाः फलमाप्नोति स्वर्गलोके महीयते । एतावदुक्त्वा वचनं तत्रैवान्तरधीयत

அவன் தீர்த்தயாத்திரையின் பலனை அடைந்து, ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுகிறான். இவ்வளவு சொல்லி, அவன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 56

चन्द्रमा यक्ष्मणा मुक्तः स्वस्थाननिरतोऽभवत् । आहूय विश्वकर्माणं प्रासादं पर्यकल्पयत् । शुद्धस्फटिकसंकाशं गोक्षीरधवलोज्ज्वलम्

யக்ஷ்மா நோயிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரன் தன் நிலையிலே நிலைபெற்றான். விஸ்வகர்மனை அழைத்து ஒரு பிராசாதத்தை அமைத்தான்—அது தூய ஸ்படிகம்போல் ஒளிர்ந்து, பசுபால்போல் வெண்மையாகப் பிரகாசித்தது.

Verse 57

प्रासादं मेरुनामानं हेमप्राकारतोरणम् । चतुर्दशान्ये परितः प्रासादाः परिकल्पिताः । तेषां नामानि वक्ष्यामि प्रत्येकं तानि मे शृणु

‘மேரு’ எனப் பெயருடைய பிராசாதம் அமைக்கப்பட்டது; அதற்கு பொன் மதில்களும் தோரணங்களும் இருந்தன. அதைச் சுற்றி மேலும் பதினான்கு பிராசாதங்களும் திட்டமிடப்பட்டன. அவற்றின் பெயர்களை ஒவ்வொன்றாக நான் சொல்கிறேன்—என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 58

केसरी सर्वतोभद्रो नदनो नन्दिशालकः । नन्दीशो मन्दरश्चैव श्रीवृक्षो ह्यमृतोद्भवः

கேசரீ, ஸர்வதோபத்ர, நதன, நந்திசாலக; நந்தீச, மந்தர; மேலும் ஸ்ரீவ்ருக்ஷ, அம்ருதோத்பவ—இவை (பிராசாதங்களின்) பெயர்கள்.

Verse 59

हिमवान्हेमकूटश्च कैलासः पृथिवीजयः । इन्द्रनीलो महानीलो भूधरो रत्नकूटकः

ஹிமவான், ஹேமகூட, கைலாச, ப்ருதிவீஜய; இந்த்ரநீல, மஹாநீல, பூதர, ரத்னகூடக—இவையும் (பிராசாதங்களின்) பெயர்கள்.

Verse 60

वैडूर्यः पद्मरागश्च वज्रको मुकुटोज्ज्वलः । ऐरावतो राजहंसो गरुडो वृषभस्तथा

வைடூர்யம், பத்மராகம், வஜ்ரகம், முகுடோஜ்ஜ்வலம்; மேலும் ஐராவதம், ராஜஹம்சம், கருடன், வृषபம்—இவையும் பெயர்பெற்ற பிராசாதங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 61

मेरुः प्रासादराजा च देवानामालयो हि सः । आदौ पञ्चाण्डको ज्ञेयः केसरीनामतः स्थितः

‘மேரு’ என்பது பிராசாதங்களின் அரசன்; அதுவே தேவர்களின் ஆலயம் எனப் போற்றப்படுகிறது. முதலில் ‘கேசரி’ என்ற பெயரில் நிறுவப்பட்ட ‘பஞ்சாண்டக’ பிராசாதத்தை அறிய வேண்டும்.

Verse 62

चतुर्थांशा च तद्वृद्धिर्यावन्मेरुः प्रकीर्तितः

அதன் வளர்ச்சி ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நான்கில் ஒரு பங்காகச் சேர்ந்து, ‘மேரு’ அளவு வரை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 63

एवं पृथक्कारयित्वा प्रासादांश्च चतुर्दश । ब्रह्मादीनां देवतानां समीपस्थानवासिनाम्

இவ்வாறு பதினான்கு பிராசாதங்களைத் தனித்தனியாக அமைத்து, அருகிலுள்ள நிலையங்களில் வாசிக்கும் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்காக ஒழுங்குபடுத்தினர்.

Verse 64

दश चान्यान्भूधरादीन्वृषभान्तान्वरानने । आदौ कपर्द्दिनं कृत्वा प्रासादान्पर्यकल्पयत्

மேலும், அழகிய முகத்தையுடையவளே! பூதரத்திலிருந்து தொடங்கி வृषபம் வரை இன்னும் பத்து சிறந்த பிராசாதங்களையும் (அமைத்தார்). முதலில் கபர்த்தினை நிறுவி, பின்னர் பிராசாதங்களை முறையாக ஒழுங்குபடுத்தினார்.

Verse 65

मेरुः प्रासादराजो वै स तु सोमेश्वरे कृतः । त्रेतायुगे तु दशमे मनोवैर्वस्वतस्य च

இந்த மேரு—உண்மையிலே மாளிகைகளின் அரசன்—சோமேஸ்வரத்தில் அமைக்கப்பட்டது. திரேதா யுகத்தின் பத்தாம் மன்வந்தரத்தில், வைவர்ஸ்வதன் புதல்வன் மனுவின் காலத்தில் இது கட்டப்பட்டது.

Verse 66

कारयित्वा मंडपांश्च प्रतिष्ठाप्य यथाविधि । नदानां तु शतं कृत्वा वापीकूप सहस्रकम्

மண்டபங்களை அமைத்துத் தக்க விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்து, நீர்வழிக்காக நூறு கால்வாய்களை ஏற்படுத்தி, ஆயிரம் படிக்கிணறுகளும் கிணறுகளும் கட்டுவித்தான்.

Verse 67

गृहाणां तु सहस्राणि दीनानाथाश्रयाणि च । कारयित्वा विधानेन विप्रेभ्यः प्रददौ पृथक्

ஆயிரக்கணக்கான வீடுகளையும், ஏழை மற்றும் ஆதரவற்றோருக்கான தங்குமிடங்களையும் அமைத்தான். பின்னர் விதிப்படி அவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்.

Verse 68

निवेश्य नगरं सोमः श्रीसोमेश्वरसन्निधौ । स्वकर्मणां प्रचारार्थमथाभ्यर्थयत द्विजान्

ஸ்ரீ சோமேஸ்வரரின் சன்னிதியில் சோமன் ஒரு நகரை நிறுவினான். பின்னர் தத்தம் வைதிகக் கடமைகள் நிலைபெற்று வளர்வதற்காக இருமுறை பிறந்தவர்களை வேண்டினான்.

Verse 69

सोमोऽस्मि भवतां राजा प्रसादात्परमेष्ठिनः । तथापि विनयेनैव भक्त्यां विज्ञापयामि वः

நான் சோமன்—பரமேஷ்டியின் அருளால் உங்கள் அரசன். ஆயினும் பணிவுடனும் பக்தியுடனும் உங்களிடம் இந்த வேண்டுதலைத் தெரிவிக்கிறேன்.

Verse 70

धनं हिरण्यरत्नादि धान्यं व्रीहियवादिकम् । गोमहिष्यादिपशवो वस्त्राणि विविधानि च

இங்கே செல்வம்—பொன், ரத்தினம் முதலியன—மேலும் தானியம், நெல், யவம் போன்றவை; பசு, எருமை முதலிய கால்நடைகள், பலவகை ஆடைகளும் உள்ளன।

Verse 71

कदलीनालिकेराणि तांबूलीपूगमालिनः । मनोऽभिरामचरमा आरामाः परितः स्थिताः

சுற்றிலும் தோட்டங்கள் நிற்கின்றன—வாழை, தென்னை மரங்களால் நிறைந்தவை; தாம்பூலம், பாக்கு முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை—மனத்திற்கு இனிமை தரும், இனிய விளைச்சலால் செழிப்பானவை।

Verse 72

जंबूद्वीपाधिपाः सर्वे भवतामत्रवासि नाम् । आदेशं च करिष्यंति शिरस्याधाय शोभनम्

ஜம்பூத்வீபத்தின் எல்லா அரசர்களும் இங்கு வாசிக்கும் உங்களின் ஆணையை நிறைவேற்றுவர்; அதை மதிப்புமிக்க பொறுப்பெனக் கருதி தலையில் ஏற்றுக் கொள்வர்।

Verse 73

द्वीपांतरादागतैश्च कर्पूरागुरुचंदनैः । अन्यैश्च विविधैर्द्रव्यैः संपूर्णा भवतां गृहाः

வேறு தீவுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட கற்பூரம், அகில், சந்தனம் முதலியனாலும், இன்னும் பலவகை அரிய பொருட்களாலும் உங்கள் இல்லங்கள் நிரம்பி இருக்கும்।

Verse 74

पण्यानां शतसंख्यानां व्यवहारनिदर्शिनः । ब्रह्मोत्तराणि तन्वंति वणिजो लाभकांक्षिणः

லாபத்தை நாடும், வாணிபத்தில் தேர்ந்த வணிகர்கள் நூற்றுக்கணக்கான பொருட்களில் பரிவர்த்தனைகளை விரிவாக்குவர்; ஆயினும் பிராமணர்களுக்குரிய முன்னுரிமைத் தானம் (பிரஹ்மோத்தரம்) முறையாக வழங்கப்படுமாறு ஏற்படுத்துவர்।

Verse 75

भवत्सु भृत्यभावेन वर्त्तमाना हितैषिणः । ते चान्ये च तथा पौरा नावसीदंति कर्हिचित्

உங்களைப் பணிவுடன் சேவித்து, உங்கள் நலத்தை நாடும் அவர்கள்—மற்றும் பிற நகரவாசிகளும்—எந்தக் காலத்திலும் துன்பத்தில் வீழ்வதில்லை।

Verse 76

एवं संपूर्णविभवैर्भवद्भिः श्रेयसे मम । क्रतुक्रिया वितन्यंतां विधिवद्भूरिदक्षिणाः

இவ்வாறு முழு வளமுடைய நீங்கள் என் நலனுக்காகச் செயற்படுங்கள்; விதிப்படி யாகக் கிரியைகள் விரிவடையட்டும், மிகுந்த தக்ஷிணை-தானமும் வழங்கப்படட்டும்।

Verse 77

ब्रह्मादीनि च सर्वाणि प्रवर्तंतामहर्निशम् । दीनांधकृपणादीनां क्रियतामार्तिनाशनम्

வேதப் பயிற்சி முதலிய ‘பிரஹ்மாதி’ அனைத்துச் செயல்களும் இரவும் பகலும் நடைபெறட்டும்; ஏழை, குருடர், வறியோர் முதலியோரின் துயர் கருணைச் செயலால் நீங்கட்டும்।

Verse 78

अभ्यागतानामौचित्यादातिथ्यं च विधीयताम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन समेतानां महात्मनाम्

வருகை தந்த விருந்தினர்க்கு உரிய முறையில் விருந்தோம்பல் செய்யப்படட்டும்—குறிப்பாக தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக இங்கு கூடிய மகாத்மர்களுக்காக।

Verse 79

ब्रह्मर्षीणामाश्रमेषु दीयतामाश्रयाः सदा । मयात्र स्थापितं लिंगं सर्वकालं दृढव्रताः

பிரஹ்மரிஷிகளின் ஆசிரமங்களில் எப்போதும் அடைக்கலமும் ஆதரவும் அளிக்கப்படட்டும். நான் இங்கு லிங்கத்தை நிறுவியுள்ளேன்; ஆகவே நீங்கள் எல்லாக் காலமும் உறுதியான விரதத்துடன் நிலைத்திருங்கள்।

Verse 80

पवित्रैरुपचारैश्च पूजयंतु द्विजोत्तमाः । अष्टौ प्रमाणपुरुषाः पौराणां कार्यदर्शिनः

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள் தூய உபசாரங்களாலும் நிவேதனங்களாலும் தெய்வத்தைப் பூஜிக்கட்டும். புராண மரபில் தேர்ந்தும் பொதுப் பணிகளை கண்காணிக்க வல்லவர்களுமான எட்டு ‘பிரமாண புருஷர்’ வழிகாட்டிகளாக நியமிக்கப்படுக.

Verse 81

व्यवहारानवेक्षध्वं स्मृत्याचारविशारदाः । व्यवस्थां मत्कृतामेतां भवंतोऽत्र द्विजोत्तमाः

ஸ்மிருதி மற்றும் நல்வழக்கில் தேர்ந்த இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, இங்குள்ள வழக்குகள் மற்றும் குடிமுறைப் பரிவர்த்தனைகளை நீங்கள் கண்காணியுங்கள். நான் நிறுவிய இந்த ஒழுங்கமைப்பை நீங்கள் உறுதியாகக் காக்குங்கள்.

Verse 82

धारयंतु महात्मानो दिग्गजा इव मेदिनीम् । एवं प्रभुत्वमास्थाय स्थानेऽस्मिञ्छिवशालिनि

மகாத்மர்கள் திசை யானைகள் பூமியைத் தாங்குவது போல இந்த நாட்டைத் தாங்கட்டும். சிவன் அருளால் விளங்கும் இவ்விடத்தில் உரிய அதிகாரத்தை ஏற்று நிலைத்தன்மையும் ஒழுங்கையும் காக்கட்டும்.

Verse 83

श्रुतिस्मृतिपुराणोक्तान्धर्मानाचरत द्विजाः । निशम्य सोमस्य वचो विनीतमिति ते द्विजाः

சோமனின் பணிவான வாக்கை கேட்ட அந்த இருமுறை பிறந்தோர், ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்களில் கூறப்பட்ட தர்மங்களை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கினர்.

Verse 84

उवाच कौशिकस्तेषु गोत्राणां प्रथमो द्विजः । साधूपदिष्टमस्माकं द्विजराजेन सर्वथा

அப்போது அந்த குலங்களில் முதன்மையான இருமுறை பிறந்தோர் கௌசிகர் கூறினார்— “இருமுறை பிறந்தோரின் அரசன் எமக்கு அளித்த நற்போதனை முற்றிலும் உரியது.”

Verse 85

सर्वमेतत्करिष्यामः किंतु किंचिन्निशामय । नियोगतः पूजयतां शिवनिर्माल्यसेविनाम्

நாம் இவை அனைத்தையும் செய்வோம்; ஆனால் இன்னொரு செய்தி கேளுங்கள்—நியோகப்படி சிவனின் நிர்மால்யத்தைச் சேவிப்போர்க்கு மரியாதையும் பூஜையும் செய்யப்படுக।

Verse 86

पातित्यं जायतेऽस्माकं श्रुतिस्मृतिविगर्हितम् । श्रुतिस्मृती हि रुद्रस्य यस्मादाज्ञाद्वयं महत्

எங்களுக்கு பாவப் பத்தனம் உண்டாகும்; அது ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி நிந்தித்தது. ஏனெனில் ஸ்ருதியும் ஸ்மிருதியும் ருத்ரனின் இரு மகத்தான ஆணைகளே.

Verse 87

कस्तदुल्लंघयेन्मूढः प्राणैः कंठग तैरपि

யார் அந்த மூடன் அதை மீறுவான்—உயிர் மூச்சே தொண்டை வரை வந்தாலும்?

Verse 88

अष्टमूर्तेः पुनर्मूर्त्तावग्नौ देवमुखे मखान् । कुर्वाणाः श्रुतिमार्गेण प्रीणयामोऽखिलं जगत्

அஷ்டமூர்த்தி ஆண்டவனின் மீண்டும் வெளிப்பட்ட வடிவமான தேவமுக அக்னியில், ஸ்ருதி மார்க்கப்படி யாகங்களைச் செய்து, நாம் முழு உலகையும் மகிழ்விக்கிறோம்।

Verse 89

जगद्भगवतो रूपं व्यक्तमेत त्पुरद्विषः । मिथो विभिन्नमित्येतदभिन्नं पुनरीश्वरात्

இந்த வெளிப்பட்ட உலகம் திரிபுரத்வேஷி பகவானின் வடிவமே; ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டதாகத் தோன்றினாலும், இது ஈசுவரனிடமிருந்து பிரிந்ததல்ல।

Verse 90

अग्नौ प्रास्ताहुतिः सम्यगादित्यमुपतिष्ठते । आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः

அக்னியில் முறையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆஹுதி ஆதித்யனை அடைகிறது. ஆதித்யனிடமிருந்து மழை, மழையிலிருந்து அன்னம், அன்னத்திலிருந்து பிரஜைகள் (உயிர்கள்) செழிக்கின்றனர்.

Verse 91

श्रुतिस्मृतिपुराणादिसदभ्यासप्रसंगिनाम् । तत्तदर्थेषु पुण्यार्थं प्रवृत्ताखिलकर्मणाम्

ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, புராணம் முதலியவற்றை இடையறாது நற்கல்வியாகப் பயின்று, அவை கூறும் பொருள்-நோக்கங்களின்படி புண்ணியத்திற்காக எல்லாக் கர்மங்களிலும் ஈடுபடுவோருக்கு—

Verse 92

अस्माकमवकाशोऽपि विरलो लिंग पूजने । रुद्रजाप्यैर्महायज्ञैर्यजानाश्चैवमीश्वरम्

எங்களுக்கும் லிங்கப் பூஜைக்கான வாய்ப்பு அரிது. ருத்ர ஜபமும் மகா யாகங்களும் செய்து இவ்விதமே ஈசுவரனை வழிபடுகிறோம்.

Verse 93

यथाक्षणं यथाकालं लिंगं वेदमुपास्महे । यत्तु तेऽभिमतं सोम श्रीसोमेश्वरपूजनम् । तच्च संपादयिष्यामः सविशेषं महामते

ஒவ்வொரு தருணத்திலும் உரிய காலத்திலும் லிங்கத்தையும் வேதத்தையும் நாம் வழிபடுகிறோம். ஓ சோமா, உனக்கு விருப்பமான ஸ்ரீ சோமேஸ்வர பூஜையையும், ஓ மகாமதி, நாம் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்து நிறைவேற்றுவோம்.

Verse 94

येन त्वदीप्सितं सिध्येत्तमुपायं निशामय । गौरीशंकरसंवादं श्रुत्वा भगवतो मुखात्

உன் விருப்பம் நிறைவேறச் செய்யும் வழிமுறையை கேள். பகவானின் திருவாயிலிருந்து கௌரி–சங்கர உரையாடலைக் கேட்டறிந்து (அவ்வழி தெளியும்).

Verse 95

नारदः प्राह नः पूर्वं कथयामस्तमेव ते । ब्रह्मदेवद्विषः पूर्वं शतशो दैत्यदानवाः । तपोभिरुग्रैर्विविधैः शंकरं प्रतिपेदिरे

நாரதர் எங்களுக்கு முன்பே கூறினார்; அதே வரலாறை உனக்கு உரைக்கிறோம். முற்காலத்தில் பிரம்மா மற்றும் தேவர்களின் பகைவரான நூற்றுக்கணக்கான தைத்யர்-தானவர்கள் பலவகை கடும் தவங்களால் சங்கரனை அணைந்தனர்.

Verse 96

तेषामत्युग्रतपसामनन्यासक्तचेतसाम् । प्रसादमीश्वरश्चक्रे कारुण्यामृतसागरः

அவர்களின் மிகக் கடும் தவத்தையும், அநன்ய பக்தியால் நிலைத்த மனத்தையும் கண்டு, கருணை அமுதக் கடலான ஈச்வரன் அவர்களுக்கு அருள்பிரசாதம் அளித்தான்.

Verse 97

स हि त्रिभुवनस्वामी देवदेवो महेश्वरः । अपेक्षते वरं दातुं भक्तिमेवानपायिनीम्

மூன்று உலகங்களின் ஆண்டவன், தேவர்களின் தேவன் மகேச்வரன் வரம் அளிக்கும்போது, முதன்மையாக அழியாத உறுதியான பக்தியையே நாடுகிறான்.

Verse 98

ददौ स भुवनैश्वर्य्यप्रायानभिमतान्वरान् । तेषां भक्त्यैव संतुष्टो देवब्रह्मद्विषामपि

தேவர்களுக்கும் பிரம்மாவுக்கும் பகை கொண்டவர்களுக்குக் கூட, அவர்களின் பக்தியால் மட்டும் திருப்தியடைந்து, உலகாட்சியை ஒத்த அளவிலான விரும்பிய வரங்களை அவர் அளித்தான்.

Verse 99

ब्रह्मणा विष्णुना चापि यस्यांतो नाधिगम्यते । तस्यातर्क्यप्रभावस्य को नु वेदाशयं प्रभोः

பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட எட்ட முடியாத எல்லையுடைய, தர்க்கத்திற்குப் புலப்படாத வல்லமையுடைய அந்த ஆண்டவனின் உள்ளக் கருத்தை யார் முழுமையாக அறிய முடியும்?

Verse 100

दुर्वृत्तेभ्योऽपि दैत्येभ्यस्तपोभिर्वरदायिनम् । पप्रच्छ स्वच्छ्हृदया पार्वती परमेश्वरम्

தூய உள்ளத்துடன் பார்வதி பரமேஸ்வரனை வினவினாள்—தவத்தால் வரம் அளிப்பவர் நீர், தீயொழுக்கமுடைய தைத்யர்களுக்கும் ஏன் வரம் அளிக்கிறீர்?

Verse 101

पार्वत्युवाच । भगवन्प्रसादं ते प्राप्य धृष्यंतो भुवनत्रयम् । उपद्रवंतींद्रमुखान्देवान्संक्षोभयंति च

பார்வதி கூறினாள்—ஓ பகவான்! உமது அருளைப் பெற்ற அவர்கள் துணிவுற்று மூவுலகையும் கலக்கி, இந்திரன் முதலிய தேவர்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.

Verse 102

वरं ददासि किं तेषां तादृशानां दुरात्मनाम् । जगतः स्वस्तये येषां न मनागपि चेष्टितम्

உலக நலனுக்காக சிறிதளவும் முயலாத அத்தகைய தீய உள்ளத்தார்க்கு நீர் ஏன் வரம் அளிக்கிறீர்?

Verse 103

त्वया दत्तवरानेतान्दिव्यान्भोगोपभोगिनः । अवधीर्य तवैश्वर्यं कथं विष्णुर्निहंति च

நீர் அளித்த தெய்வ வரங்களால் இன்பங்களை அனுபவிக்கும் இவர்கள் உமது ஐஸ்வரியத்தை அலட்சியப்படுத்தி—விஷ்ணு இவர்களை எவ்வாறு வதம் செய்வார்?

Verse 104

हतानां च पुनस्तेषां का गतिः स्याद्वद प्रभो

மேலும் அவர்கள் வதம் செய்யப்பட்ட பின் அவர்களுக்கு என்ன கதியாகும்? பிரபோ, கூறுவீராக.

Verse 105

ईश्वर उवाच । सात्त्विका राजसाश्चैव तामसाश्चेति वै त्रिधा । भवंति लोकास्तेष्वेते तमःप्राया दुरासदाः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—உலகங்கள் உண்மையில் மூன்று வகை: சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம். அவற்றில் இவர்கள் தமோகுணம் மிகுந்தவர்கள்; அடக்குதல் அரிது.

Verse 106

सुरैः सह स्पर्धमानास्तपोभिरपि तामसैः । मां भजंते मुहुर्मोहाज्जगदुत्सादनोद्यताः

தமோநிலையால் தவங்களின் மூலம் தேவர்களுடனும் போட்டியிட்டு, உலக அழிவில் முனைந்தவர்களும்—மயக்கத்தால் மீண்டும் மீண்டும் என்னையே வழிபடுகின்றனர்.

Verse 107

वरं ददामि यत्तेषां भक्तिस्तत्र तु कारणम् । अहं हि भक्त्या सुग्राह्यो नात्र कार्या विचारणा

நான் அவர்களுக்கு வரம் அளிப்பதற்குக் காரணம் அங்கே பக்தியே. பக்தியால் நான் எளிதில் அடையப்படுவேன்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 108

तपोनुरूपानासाद्य वरांस्ते पापकारिणः । विष्णुना यन्निहन्यते तच्च देवि निबोध मे

அந்தப் பாவச் செயல்வோர் தங்கள் தவத்திற்கேற்ற வரங்களைப் பெறுகின்றனர்; ஆனால் விஷ்ணு யாரை அழிக்கிறானோ—தேவி—அதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 109

अहं हरिश्च यद्भिन्नौ गुणभागोऽत्र कारणम् । परमार्थादभिन्नौ च रहस्यं परमं ह्यदः

ஹரியும் நானும் வேறுபட்டவர்களாகத் தோன்றினால், இங்கு குணப் பகிர்வே காரணம். பரமார்த்தத்தில் நாம் அபின்னம்—இதுவே உன்னத இரகசியம்.

Verse 111

वहामि शिरसा भक्त्या त्वदीक्षाशंकितोऽपि सन् । अपि विष्णुस्त्रिभुवनं परित्रातुं व्यवस्थया

உமது நோக்கத்தால் அஞ்சினாலும், பக்தியுடன் உமது ஆணையைத் தலைமேல் தாங்குகிறேன்; அவ்வித நியத ஒழுங்கினாலே விஷ்ணுவும் மும்முலகையும் காக்கிறார்.

Verse 112

मामुपास्य चिरं लेभे चक्रं दुष्टनिबर्हणम् । त्वां च तस्य महामायामप्रमेयात्मनो हरेः

நீண்ட காலம் என்னை வழிபட்டு அவன் தீயவரை அழிக்கும் சக்கரத்தைப் பெற்றான்; நீயும் அளவிடமுடியாத இயல்புடைய அந்த ஹரியின் மகாமாயையாக ஆனாய்.

Verse 113

आराधयामि तद्भक्त्या त्रिजगजन्मकारणम् । शिरस्याधाय चान्यां मे शक्तिरूपां तथा हरिः

அந்தப் பக்தியாலே நான் மும்முலகப் பிறப்பிற்குக் காரணமான பரம்பொருளை ஆராதிக்கிறேன்; ஹரியும் என் மற்றொரு சக்தி-வடிவைத் தலைமேல் தாங்கி என்னை வணங்குகிறார்.

Verse 114

अजोऽपि जन्मान्यासाद्य लोकरक्षां करोति वै । हंतुं हिरण्यकशिपुं नरसिंहवपुश्च सः

பிறவியற்றவராயினும் உலகைக் காக்க அவதாரம் எடுக்கிறார்; ஹிரண்யகசிபுவை வதைக்க நரசிம்ம உடல்வடிவைத் தாங்கினார்.

Verse 115

जगज्जिघांसुः शमितो मया शरभ रूपिणा । मां च बाणपरित्राणे त्रिशूलोद्यमकारिणम्

அவன் உலகை அழிக்க முனைந்தபோது, நான் சரப வடிவில் அவனை அடக்கினேன்; மேலும் பாணனை காக்கத் திரிசூலத்தை உயர்த்தும் வடிவையும் நான் எடுத்தேன்.

Verse 116

मानुष्येऽप्यवतारेऽसौ स्तंभयित्वा स लीलया । प्रभावं महिमानं च वर्द्धयन्मामकं हरिः । वरिवस्यति मां नित्यमंतरात्मापि मे विभुः

மனித அவதாரத்திலும் அந்த ஹரி விளையாட்டாக எதிர்ப்புகளைத் தடுத்து, என் பிரபாவையும் மகிமையையும் வளர்க்கிறார். என் உள்ளத்தான்மாவாகிய அந்த எல்லாப் பரவிய இறைவன் என்னை எப்போதும் வழிபடுகிறார்.

Verse 117

अथाहं परमात्मानमेनमाद्यंतवर्जितम् । ध्यानयोगैः समाधौ च भावयामि निरंतरम्

ஆகையால் ஆதியும் அந்தமும் அற்ற இந்த பரமாத்மாவை, தியானயோக முறைகளால், சமாதியில் நிலைத்து, இடையறாது தியானிக்கிறேன்.

Verse 119

तदेवं नावयोर्भेदो विद्यते पारमार्थिकः । भेदं च तारतम्यं च मूढा एव वितन्वते

இவ்வாறு பரமார்த்த உண்மையில் நமக்குள் எந்த உண்மையான வேறுபாடும் இல்லை; வேறுபாடும் உயர்தாழ்வும் மூடர்களே உருவாக்குகின்றனர்.

Verse 120

मयि भक्त्यवसाने तु हरेः संदर्शनेन च । क्रोधदर्पाभिभूतत्वान्न मुक्तिं प्राप्नुवंति ते

ஆனால் என்னிடமுள்ள பக்தி முடிவுற்றபின், ஹரியின் தரிசனமிருந்தாலும் அவர்கள் முக்தியை அடையார்; ஏனெனில் கோபமும் அகந்தையும் அவர்களை ஆட்கொள்கின்றன.

Verse 121

आवयोस्तु प्रभावेन ते पुनर्द्धौतकल्मषाः । ब्रह्मर्षीणां कुले जन्म संप्राप्ता मुक्तिहेतुकम्

ஆயினும் நம் இருவரின் பிரபாவால் அவர்கள் மீண்டும் பாவமாசு கழுவி தூய்மையடைந்து, பிரம்மரிஷிகளின் குலத்தில் பிறப்பைப் பெறுவர்; அது முக்திக்குக் காரணமாகும்.

Verse 122

ब्रह्मचारिव्रता दूर्ध्वं योगं पाशुपतं श्रिताः । प्राचीनकर्मसंस्कारात्ते पुनर्मामुपासते

பிரம்மச்சரிய விரதத்தை மேற்கொண்டு அவர்கள் உயர்ந்த பாசுபத யோகத்தைச் சார்கிறார்கள்; பழங்காலக் கர்மவாசனைகளால் மீண்டும் என்னையே வழிபடுகின்றார்கள்.

Verse 123

भक्तियोगेन चास्थाय व्रतं पाशुपतादिकम् । श्मशानवासिनो नग्ना अपरे चैकवाससः

பக்தி யோகத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர்கள் பாசுபத முதலான விரதங்களை ஏற்கின்றனர்—சிலர் சுடுகாட்டில் வாழ்வோர், சிலர் நிர்வாணர், மற்றோர் சிலர் ஒரே ஆடை அணிபவர்.

Verse 124

भिक्षाभुजो भूतिभृतो मल्लिंगान्यर्च्चयंति ते । तथा मदेकाग्रधियो मद्ध्यानैकदृढव्रताः

அவர்கள் பிச்சையால் வாழ்ந்து திருநீறு தரித்து, என் லிங்கச் சின்னங்களை வழிபடுகின்றார்கள்; அவர்களின் மனம் என்னில் ஒருமுகமாக இருந்து, என்னையே தியானிக்கும் ஒரே உறுதியான விரதத்தில் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 125

ये त्वामपि नमस्यंति जगतां मम चेश्वरीम् । देहावसानयोगेन मुक्तिं तेषां ददाम्यहम्

உம்மையும் வணங்குவோருக்கு—உலகங்களின், எனதும்கூட, அதிபதித் தேவியே—உடல் முடிவுக் காலத்தில் அந்த இறுதி யோகத்தால் நான் முக்தியை அளிக்கிறேன்.

Verse 126

सारूप्यसालोक्यमयीं मय्यावेशितचेतसाम् । सायुज्यमुक्तये नायं योगः पाशुपतो यतः । स्मृत्याचारेण मुनिभिः स सद्भिस्तेन गर्हितः

என்னில் மனம் கரைந்தவர்களுக்கு இந்த வழி சாரூப்யம், சாலோக்யம் முதலான பலன்களை அளிக்கும்; ஆனால் சாயுஜ்ய முக்திக்குப் பாசுபத யோகம் சாதனமல்ல. ஸ்மிருதி விதித்த ஒழுக்கத்திற்கு முரணாக இருப்பதால் முனிவரும் சான்றோரும் அதை கண்டிக்கின்றனர்.

Verse 127

द्विजा ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तानि होपगतान्द्विजान् । स्वमानमुपनेष्यामो भक्त्यावर्ज्जितमानसान्

இருபிறப்பினர் கூறினர்—தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தில் இங்கு வந்த, பக்தியற்ற மனமுடைய அந்தப் பிராமணர்களை நாங்கள் மீண்டும் தன்னடக்கம் மற்றும் நல்வழக்கில் நிலைநிறுத்துவோம்।

Verse 128

शुचिभिक्षान्नकौपीनकमण्डल्वादिसत्कृताः । अनन्यकार्य्याः सततमिहागत्य तपस्विनः

தூய பிச்சை, அன்னம், கௌபீனம், கமண்டலம் முதலியவற்றால் மரியாதை பெறும் அந்தத் தபஸ்விகள்—வேறு காரியம் இன்றி—எப்போதும் இங்கு வந்து தவத்தில் ஈடுபட்டு வாழ்கின்றனர்।

Verse 129

भवत्प्रदत्तैर्विविधैरुपहारैरतंद्रिताः । तत्त्वतस्तत्त्वसंख्यास्ते शिवधर्मैकतत्पराः

நீங்கள் அளித்த பலவகை காணிக்கைகளால் அவர்கள் சோர்வின்றி வாழ்வூட்டப்படுகின்றனர்; அவர்கள் உண்மையில் தத்துவங்களை அறிந்தோர், சிவதர்மத்தின் ஒரே வழியில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர்।

Verse 130

श्रीसोमेश्वरमभ्यर्च्य तव श्रेयोऽभिवर्द्धकाः । मुक्तिमंते गमिष्यंति देवस्यातिसुदुर्ल्लभाम्

ஸ்ரீ சோமேஸ்வரரை வழிபட்டு, அதனால் உங்கள் நலனை வளர்த்துக் கொண்டு, அவர்கள் இறுதியில் இறைவன் அருளும் மிக அரிதான முக்தியை அடைவார்கள்।

Verse 131

ततोऽन्येऽथ ततोऽप्यन्ये ततश्चान्ये तपोधना । परीक्षितास्तु तेऽस्माभिर्भवितारो निशापते

பின்னர் மற்றவர்கள், அதன் பின்னரும் இன்னும் மற்றவர்கள்—தவச் செல்வம் நிறைந்த பலர்—வருவார்கள்; ஓ நிசாபதே, அவர்களும் எங்களால் பரிசோதிக்கப்படுவர்।

Verse 132

द्विजा ऊचुः । इत्याह भगवान्देव्या पृष्टः स च त्रिलोचनः । तत्रैव नारदः सर्वं संवादं शिवयेरितम्

இருபிறப்பினர் கூறினர்—தேவி கேட்டபோது திரிநேத்திரனான பகவான் இவ்வாறு உரைத்தான். அங்கேயே நாரதர், சிவா (பார்வதி) உரைத்த முழு உரையாடலையும் கேட்டார்.

Verse 133

श्रुत्वा नः कथयामास कथां गोष्ठीषु पृच्छताम् । तव चास्माभिरधुना सर्वमेतदुदीरितम्

அதை கேட்ட நாரதர், எங்கள் கூடுகைகளில் நாம் கேட்டபோது அந்தக் கதையைச் சொன்னார்; இப்போது அதையெல்லாம் உமக்கு நாங்கள் உரைத்தோம்.

Verse 134

एवमुक्तस्तु तैः प्रीतः सोमः स्वभवनं ययौ । तदाज्ञया च तत्सर्वं यथोक्तं तेऽपि कुर्वते

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது மகிழ்ந்த சோமன் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்; அவன் ஆணையின்படி அவர்களும் கூறியபடியே அனைத்தையும் செய்கின்றனர்.

Verse 135

देव्युवाच । एवं प्रभावो देवेशः सोमेशः पापनाशनः । केनोपायेन तुष्येत व्रतेन नियमेन वा

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் ஈசனான சோமேஸ்வரன் பாபநாசகர்; இத்தகையதே அவன் மகிமை. எந்த வழியால் அவர் திருப்தியடைவார்—எந்த விரதத்தாலோ, எந்த நியமத்தாலோ?

Verse 136

ईश्वर उवाच । कथयामि स्फुटं धर्म्मं मानुषाणां हिताय वै । स येन तुष्यते देवः शृणु त्वं सुरसुन्दरि

ஈசுவரன் கூறினான்—மனிதர்களின் நலனுக்காக தர்மத்தைத் தெளிவாக உரைக்கிறேன். ஓ தேவரழகியே, எந்த வழியால் இறைவன் திருப்தியடைவானோ அதை கேள்.

Verse 137

नित्योपवासनक्तानि व्रतानि विविधानि च । तीर्थे दानानि सर्वाणि पात्रे दत्तान्यशेषतः

நித்திய உபவாசம், இரவு-நியமம் மற்றும் பலவகை விரதங்கள்; மேலும் தீர்த்தத்தில் தகுதியான பாத்திரர்க்கு எல்லாத் தானங்களையும் முழுமையாக அளித்தல்—இவை அனைத்தும் பகவானுக்கு பிரியமான சாதனைகள்।

Verse 138

तपश्च तप्तं तेनैव स्नातं तेनैव पुष्करे । केदारे तु जलं तेन गत्वा पीतं तु निश्चितम्

அவனாலேயே உண்மையான தவம் செய்யப்பட்டது; அவனாலேயே புஷ்கரத்தில் நீராடல் நிறைவேறியது; கேதாரத்திற்குச் சென்று அங்குள்ள புனித நீரை அவனே நிச்சயமாக அருந்தினான்।

Verse 139

तेन दृष्टं वरारोहे ज्योतिर्लिंगं महाप्रभम् । सोमवारव्रतं दिव्यं येन चीर्णं तु संश्रये

அழகிய இடையுடையவளே! அவனாலேயே மகாப்ரபு ஜ்யோதிர்லிங்கம் தரிசிக்கப்பட்டது; அவனாலேயே தெய்வீக திங்கள்-விரதம் முறையாக அனுஷ்டிக்கப்பட்டது—இதனை நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 140

किमन्यैर्बहुभिर्दानैर्दत्तैः पात्रेषु सुन्दरि

அழகியவளே, பிற பல தானங்கள் எதற்கு வேண்டும்—அவை தகுதியானவர்களுக்கே கொடுத்தாலும்?

Verse 141

पूजितं येन भावेन सोमवारदिनाष्ट कम् । तेन सर्वं कृतं देवि चीर्णं तत्र महाव्रतम्

தேவி, எட்டு திங்கள் நாட்களின் தொடரில் உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் பூஜை செய்பவன்—அவனால் அனைத்தும் நிறைவேறியது; அங்கேயே மகாவிரதம் முழுமையாக அனுஷ்டித்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 142

इतिहासमिमं पूर्वं कथयामि तव प्रिये । यथावृत्तं महादेवि सोमवारव्रतं प्रति

பிரியே, மகாதேவி! திங்கள்-விரதத்தைப் பற்றிய இந்தப் பழம்பெரும் வரலாற்றை நிகழ்ந்ததுபோலவே இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 143

ईश्वर उवाच । कैलासस्य महेशानि उत्तरे च व्यवस्थिता । निषधोपरि विस्तीर्णा पुरी नाम स्वयंप्रभा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகேசானி! கைலாசத்தின் வடக்கில் நிஷத மலையின் மேல் விரிந்த ‘ஸ்வயம்பிரபா’ என்னும் நகரம் உள்ளது।

Verse 144

नानारत्नसुशोभाढ्या नानागन्धर्वसंकुला । सर्वावयवसंपूर्णा शक्रस्येवामरावती

அந்நகரம் பலவகை ரத்தினங்களின் ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பல கந்தர்வக் கூட்டங்களால் நிறைந்து, எல்லா சிறப்புகளும் நிறைந்ததாக—சக்ரனின் அமராவதியைப் போல இருந்தது।

Verse 145

घनवाहननामा च गन्धर्वस्तत्र तिष्ठति । भुंक्ते तत्र महाभोगान्देवैरपि सुदुर्लभान्

அங்கே ‘கனவாஹனன்’ என்னும் கந்தர்வன் வாழ்ந்தான்; அவன் அங்கே தேவர்களுக்கே அரிதான மகா இன்பங்களை அனுபவித்தான்।

Verse 146

नवयौवनसंयुक्ता भार्या तस्य मनोहरा । प्रौढवाक्या सुशीला च पीनोन्नतपयोधरा

அவனுடைய மனைவி மனோகரி—புதிய யௌவனத்துடன், பேச்சில் முதிர்ச்சி உடையவள், நல்லொழுக்கமுடையவள், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகங்களுடன் அழகுற அமைந்தவள்।

Verse 147

तया सार्द्धं तु सम्भोगान्भुंक्ते गंधर्वनायकः । उत्पन्ना तस्य कालेन पुत्री पुत्राष्टकोपरि

அவளுடன் கூடி கந்தர்வநாயகன் தாம்பத்திய இன்பத்தை அனுபவித்தான்; காலப்போக்கில் எட்டு புதல்வர்களுக்குப் பின் ஒரு புதல்வி பிறந்தாள்।

Verse 148

सर्वावयवसंपन्ना सर्वविज्ञानवेदिनी । गंधर्वसेना विख्याता नाम्ना सा परमेश्वरि

ஓ பரமேஸ்வரி! அவள் எல்லா அங்கங்களிலும் நிறைவுற்றவளாய், எல்லா அறிவியல்களிலும் தேர்ந்தவளாய் இருந்தாள்; ‘கந்தர்வசேனா’ எனப் பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 149

कन्यानां तु सहस्रेषु प्रवरा रूपशालिनी । कौतूहलेन सा पित्रा प्रोक्ता क्रीडस्व भामिनि

ஆயிரம் கன்னியருள் அவள் தலைசிறந்த அழகுடையவள். அன்புக் கலந்த ஆர்வத்தால் தந்தை கூறினார்— “விளையாடு, ஓ பாமினி!”

Verse 150

उद्याने रमणीयेऽत्र नानाद्रुमलताकुले । वृक्षैरनेकैः संकीर्णे फलपुष्पसमन्विते

இங்கே இந்த இனிய தோட்டம் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது; எண்ணற்ற மரங்கள் அடர்ந்தது; கனிகளும் மலர்களும் செழித்தது।

Verse 151

एवं सा रमते नित्यं कन्यापरिवृता सदा । एवं दृष्ट्वा क्रीडमाना माता भर्तारमब्रवीत्

இவ்வாறு அவள் தினமும் மகிழ்ந்து, எப்போதும் கன்னியரால் சூழப்பட்டிருந்தாள். அவள் இப்படி விளையாடுவதைப் பார்த்த தாய் கணவரிடம் கூறினாள்।

Verse 152

जीवितं निष्फलं स्वामिन्मम ते सह बांधवैः । यस्येदृशी गृहे कन्या तिष्ठते भर्तृवर्ज्जिता

என் ஆண்டவனே! இத்தகைய மகள் கணவரின்றி வீட்டில் தங்கியிருக்கும் வரை, என் வாழ்வும் உமது வாழ்வும் நம் உறவினரின் வாழ்வும் பயனற்றதே.

Verse 153

इत्युक्तः स तु गंधर्वो भार्यां वचनमब्रवीत् । अन्वेषयामि भर्त्तारं पुत्र्यर्थे तु मनोहरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த கந்தர்வன் தன் மனைவியிடம் சொன்னான்—“மகளுக்காக மனம்கவரும் தகுதியான கணவரை நான் தேடுவேன்.”

Verse 154

इत्युक्त्वाऽह्वाप यामास पुत्रीं तां घनवाहनः । आहूता पितृमातृभ्यां त्वरिताऽगत्य सुन्दरि

இவ்வாறு கூறி கனவாஹனன் தன் மகளைக் கூப்பிட்டான். தந்தை-தாயின் அழைப்பைக் கேட்ட அந்த அழகி விரைந்து வந்தாள்.

Verse 155

अनुक्रमेण सर्वेषां पतिता पादयोः शुभा । आदेशं देहि मे तात कि नु कार्यं मयाऽधुना

அந்த நற்பெண் முறையாக அனைவரின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி கூறினாள்—“தந்தையே, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்; இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 156

उक्तं च घनवाहेन हर्षितेन वचस्ततः । हे पुत्रि तव यः कश्चिद्वरः संप्रति रोचते । दिव्यं द्रक्ष्ये त्वत्सदृशं गंधर्वाणां शिरोमणिम्

அப்போது மகிழ்ந்த கனவாஹனன் கூறினான்—“மகளே! இப்போது உனக்குப் பிடிக்கும் எந்த வரனாயினும், உனக்கு இணையான தெய்வீகமான, கந்தர்வர்களின் சிரோமணியான ஒருவரை நான் உனக்குக் காட்டுவேன்.”

Verse 157

इत्युक्ता क्रोधताम्राक्षी पितरं वाक्यमब्रवीत् । मम रूपस्य कोट्यंशे किं कोप्यस्ति जगत्त्रये । तच्छ्रुत्वा चाद्भुतं वाक्यं पिता माता च मोहितौ

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய கன்னி தந்தையிடம் கூறினாள்— “மூன்று உலகங்களிலும் என் அழகின் கோடியில் ஒரு பங்காவது உடையவன் யாராவது உள்ளானா?” அந்த அதிசய வார்த்தையை கேட்ட தந்தையும் தாயும் இருவரும் வியப்பில் மயங்கினர்।

Verse 158

सर्वे विषादमापन्ना बांधवाश्च परे जनाः । अशोभनमिदं वाक्यं कन्यया यत्प्रभाषितम् । इत्युक्त्वा तु गताः सर्वे जननीजनबांधवाः

அப்போது அவளுடைய உறவினரும் பிறரும் அனைவரும் மனவருத்தத்தில் ஆழ்ந்து— “கன்னி பேசிய இந்தச் சொல் அழகற்றது” என்று கூறினர். இவ்வாறு சொல்லி தாய்வழி மக்களும் உறவினரும் அனைவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 159

सा तत्रैव महोद्याने रमते सखिसंयुता । हिंडोलके समारूढा वसंते मासि भामिनि

அவள் அங்கேயே பெரிய தோட்டத்தில் தோழிகளுடன் விளையாட்டில் மகிழ்ந்தாள். வசந்த மாதத்தில் அந்த அழகி ஊஞ்சலில் ஏறி இன்புற்றாள்।

Verse 160

तावद्दिव्यविमानस्थः शिखण्डी गणनायकः । गच्छन्खे ददृशे कन्यां रूपौदार्य्यसमाकुलाम्

அந்த வேளையில் தெய்வ விமானத்தில் இருந்த கணநாயகன் சிகண்டி, ஆகாயத்தில் செல்லும் போது, அழகும் இளமைச் செழிப்பும் நிறைந்த அந்தக் கன்னியைக் கண்டான்।

Verse 161

गीतवाद्येन नृत्येन रमतीं दुदुभिस्वनैः । स माध्याह्निकसंध्यायामवतीर्य विमानतः

அவள் பாடல், வாத்தியம், நடனம் ஆகியவற்றில்—துந்துபி முழக்கத்துடன்—மகிழ்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது மதிய சந்த்யா நேரத்தில் அவன் விமானத்திலிருந்து இறங்கினான்।

Verse 162

क्रीडमानोऽप्सरोभिस्तु तत्रोद्याने स्थितस्ततः । शुश्राव वाक्यं कन्याया गंधर्वदुहितुस्तदा

அப்போது அவர் அப்சரைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டே அந்தத் தோட்டத்தில் நின்றிருந்தார்; அந்நேரம் கந்தர்வனின் மகளான அந்தக் கன்னியின் சொற்களை அவர் கேட்டார்.

Verse 163

न कोऽपि सदृशो लोके मम रूपेण दृश्यते । देवो वा दानवो वापि कोट्यंशे मम रूपतः

என் அழகிற்கு ஒப்பானவர் இந்த உலகில் யாரும் காணப்படார். தேவராயினும் தானவராயினும்—என் உருவத்தின் கோடியிலொரு பங்குக்கும் ஒப்பில்லை.

Verse 164

इति वाक्यं ततः श्रुत्वा गणः क्रोधसमन्वितः । शशाप तां सुचार्वंगीं साहंकारां गणेश्वरः

அச்சொற்களை கேட்டதும் அந்த கணன் கோபம் கொண்டான்; அகந்தையால் நிறைந்த அழகிய அங்கங்களுடைய அந்தக் கன்னியை, ஓ கணேசுவரா, அவன் சபித்தான்.

Verse 165

गण उवाच । मां दृष्ट्वा यद्विशालाक्षि रूपसौभाग्यगर्विता । समाक्षिपसि गंधर्वान्देवाद्यांश्चैव गर्विता

கணன் கூறினான்—ஓ விசாலநேத்திரி! அழகும் நல்வாழ்வும் என்ற பெருமிதத்தில் மயங்கி, என்னைக் கண்டதும் அகந்தையால் கந்தர்வர்களையும் தேவர்களையும் முதலியவர்களையும் இகழ்கிறாய்.

Verse 166

तस्मात्ते गर्वसंयुक्ते कुष्ठमंगे भविष्यति । श्रुत्वा शापं ततः कन्या भयभीता तपस्विनी

ஆகையால், ஓ பெருமிதம் கொண்டவளே! உன் உடலில் குஷ்டம் உண்டாகும். அந்தச் சாபத்தை கேட்டதும் அந்தக் கன்னி அஞ்சி, தவசியாகப் பயந்து நடுங்கினாள்.

Verse 167

साष्टांगं प्रणिपत्याथानुग्रहार्थमयाचत । भगवन्मम दीनायाः शापस्यानुग्रहं प्रभो । प्रयच्छ त्वं महा भाग नैवं कर्त्री पुनः क्वचित्

அவள் அஷ்டாங்கமாகத் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து அருளை வேண்டினாள்— “பகவான், பிரபோ! நான் துன்புற்றவள்; என்மேல் வந்த இந்த சாபத்தின்பால் கருணை செய்து அருள் புரியுங்கள். மகாபாகா! பிரசாதம் அளியுங்கள்; இனி எந்நேரமும் இவ்வாறு நான் செய்யமாட்டேன்।”

Verse 168

इत्युक्तस्तव कारुण्याच्छिखण्डी गणनायकः । अनुग्रहं ददौ तस्या गंधर्वदुहितुस्तदा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், உங்கள் கருணையால் உருகிய கணநாயகன் சிகண்டி அப்போது அந்த கந்தர்வக் குமாரிக்கு அருளை வழங்கினான்।

Verse 169

शिखण्ड्युवाच । जातिरूपेण संयुक्तो विद्याहंकारसंपदा । यो येन गर्वितः प्राणी स तं प्राप्य विनश्यति

சிகண்டி கூறினான்— “பிறப்பும் அழகும் உடையவனாய், கல்வி, அகங்காரம், செல்வம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவன் எதனால் பெருமை கொள்கிறானோ, அதையே அடைந்தபின் அவன் அழிவுறுகிறான்।”

Verse 170

तस्माद्गर्वो नैव कार्यो गर्वस्यैतत्फलं स्मृतम् । शृणुष्वानुग्रहं बाले श्रुत्वा चैवावधारय

“ஆகையால் அகந்தை எப்போதும் வளர்க்கக் கூடாது—இதுவே அகந்தையின் பலன் என்று சொல்லப்படுகிறது. இப்போது, குழந்தையே, நான் அளிக்கும் அருளை கேள்; கேட்டபின் அதை மனத்தில் உறுதியாக வைத்துக்கொள்।”

Verse 171

हिमवद्वनमध्यस्थो गोशृंग ऋषिपुंगवः । करिष्यत्युपकारं स एवमुक्त्वा गतः प्रिये

“இமய வனத்தின் நடுவில் கோச்ருங்கர் எனும் முனிவர்களில் சிறந்தவர் வாழ்கிறார்; அவர் உனக்கு உதவி செய்வார்.” என்று கூறி, அன்பே, அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார்।

Verse 172

तावत्संध्या समायाता तत्क्षणाद्भुवनांतरे

அவ்வேளையே சந்தியா வந்தடைந்தாள்; அதே கணத்தில் கதையின் ஓட்டம் வேறொரு உலக நிகழ்வாக மாறியது.

Verse 173

ततो गंधर्व्वतनया भग्नोत्साहा नतानना । परित्यज्य वनं रम्यमागता पितुरंतिके

பின்னர் கந்தர்வரின் மகள்—உற்சாகம் முறிந்து, முகம் தாழ்ந்து—அந்த இனிய வனத்தை விட்டு தந்தையின் அருகே வந்தாள்.

Verse 174

कथयामास तत्सर्वं कारणं कुष्ठसंभवम् । तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्तौ पितरौ विगतप्रभौ

அவள் குஷ்டம் தோன்றிய காரணமெல்லாம் கூறினாள். அதைக் கேட்ட பெற்றோர் துயரால் எரிந்து, தம் முன்னைய ஒளியை இழந்தனர்.

Verse 175

हिमवंतं गिरिं प्राप्तौ त्वरितौ सुतया सह । गोशृंगस्य ऋषेस्तत्र ददृशाते तथाश्रमम्

அவர்கள் மகளுடன் விரைந்து ஹிமவான் மலையை அடைந்தனர். அங்கே கோச்ருங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தை கண்டனர்.

Verse 176

तत्र मध्यस्थितं दृष्ट्वा गोशृंगमृषिपुंगवम् । प्रणम्य दण्डवद्भूमौ स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकधा

அங்கே நடுவில் அமர்ந்திருந்த முனிவருள் சிறந்த கோச்ருங்கரை கண்டு, அவர்கள் தரையில் தண்டவத் பணிந்து, பல ஸ்தோத்திரங்களால் பலவிதமாகப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 177

उपविष्टोग्रतस्तस्य प्रणिपत्य पुनःपुनः । प्रोवाच वचनं तत्र पूर्ववृत्तं यथाऽभवत्

அவன் அவர்முன் அமர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அங்கே முன்பு நடந்த நிகழ்வுகளை நடந்தபடியே உரைத்தான்।

Verse 178

कथिते चैव वृत्तांते पुनः पप्रच्छ कारणम् । पृष्टे तु कारणे तत्र गंधर्वः प्रोक्तवांस्तदा

விவரம் கூறப்பட்டபின் அவன் மீண்டும் காரணத்தை வினவினான்; அங்கே காரணம் கேட்கப்பட்டதும் கந்தர்வன் அப்போது உரைத்தான்।

Verse 179

गंधर्व उवाच । दुहितुर्मे शरीरं तु व्याधिकुष्ठेनपीडितम् । येनोपशमनं याति तत्त्वं कर्त्तुमिहार्हसि

கந்தர்வன் கூறினான்—“என் மகளின் உடல் குஷ்ட நோயால் துன்புறுகிறது. அது தணிய உண்மையான வழிமுறையை இங்கே அருளிச் சொல்ல வேண்டும்.”

Verse 180

प्रसादं कुरु विप्रर्षे मम दीनस्य सांप्रतम् । यथा कुष्ठं शमं याति मम पुत्र्यास्तु कारणम्

“ஓ பிராமணரிஷியே, இப்போது துயருற்ற என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; என் மகளின் குஷ்டம் தணியக் காரணமான வழியைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 181

गोशृंग उवाच । भारते तु महातेजास्तिष्ठत्युदधिसन्निधौ । देवः सोमेश्वरोनाम सर्वदेवनमस्कृतः

கோச்ருங்கர் கூறினார்—“பாரதத்தில் கடலருகே மகத்தான ஒளியுடன் ஒரு தேவன் விளங்குகிறார்; அவர் ‘சோமேஸ்வரர்’ எனப்படுகிறார்; எல்லாத் தேவரும் அவரை வணங்குகின்றனர்.”

Verse 182

क्षणं कृत्वा हि संपूज्य एकाहारेण मानवैः । सर्वव्याधिविनाशाय सर्वकार्यार्थसिद्धये

நியமத்துடன் சிறிது காலம் இருந்து, முறையாக அவரைச் சிறப்பாகப் பூஜித்து, மனிதர்கள் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு எடுத்தால் எல்லா நோய்களும் நீங்கி, எல்லா விரும்பிய காரியங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 183

सोमवारव्रतेनेशं समाराधय शंकरम् । एवं कृते व्याधिनाशस्तव पुत्र्या भविष्यति

திங்கட்கிழமை விரதத்தால் ஈசன் சங்கரனை பக்தியுடன் ஆராதனை செய். இவ்வாறு செய்தால் உன் மகளின் நோய் நிச்சயமாக நீங்கும்.

Verse 184

ईश्वर उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा महर्षेर्भावितात्मनः । तत्र गंतुं मनश्चक्रे सोमेशाराधनं प्रति

ஈசுவர் கூறினார்—தூய்மையடைந்த மனத்தையுடைய மகரிஷியின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவன் அங்கே செல்லத் தீர்மானித்து, சோமேஸ்வரனை ஆராதிக்க மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்.