Adhyaya 165

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सावित्रीं लोकमातरम् । महा पापप्रशमनीं सोमेशादीशदिक्स्थिताम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பின்னர், மகாதேவி, உலகமாதாவான சாவித்ரீ தேவியிடம் செல்ல வேண்டும்; அவள் மகாபாபங்களைத் தணிப்பவள், சோமேசம் முதலான திசையில் அமைந்தவள்.

Verse 2

संयतात्मा नरः पश्येत्तत्र तां नियतात्मवान्

அங்கே தன்னடக்கம் கொண்டதும் ஒழுங்குபட்ட மனம் உடையதும் ஆன மனிதன் அவளைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 3

ब्रह्मणा यष्टुकामेन सावित्री सहधर्मिणी । कृता तां बलतो ज्ञात्वा गायत्रीं कोपमाविशत्

யாகம் செய்ய விரும்பிய பிரம்மா சாவித்ரியைத் தன் தர்மபத்னியாக்கினார்; அது வலுக்கட்டாயமாக நடந்ததென அறிந்து காயத்ரீ கோபத்தில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 4

ततः संत्यज्य सा देवी ब्रह्माणं कमलोद्भवम् । सपत्नीरोषसन्तप्ता प्रभासं क्षेत्रमाश्रिता

பின்னர் அந்த தேவி தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவை விட்டு, இணைமனைவி போட்டியால் எழுந்த கோபத்தால் துயருற்று, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அடைக்கலம் கொண்டாள்।

Verse 5

तपः करोति विपुलं देवैरपि सुदुःसहम् । तत्र स्थले स्थिता देवी साऽद्यापि प्रियदर्शना

அவள் அங்கே அளவற்ற தவம் செய்கிறாள்; அது தேவர்களுக்கே தாங்க இயலாதது; அந்த இடத்திலேயே நிலைத்திருக்கும் தேவி இன்றும் இனிய தரிசனமாக விளங்குகிறாள்।

Verse 6

श्रीदेव्युवाच । किमर्थं सा परित्यक्ता सावित्री ब्रह्मणा पुरा । गायत्री च कथं प्राप्ता केन चास्य निवेदिता

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா சாவித்ரியை எந்த காரணத்தால் கைவிட்டார்? மேலும் காயத்ரீ அவரிடம் எவ்வாறு வந்தாள், யார் அவளை அவருக்கு அர்ப்பணித்தார்?

Verse 7

कीदृशीं तां च गायत्रीं लब्धवान्पद्मसंभवः । यस्तां पत्नीं समुत्सृज्य तस्यामेव मनो दधौ

அந்த காயத்ரீ எத்தகையவள், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா அவளை எவ்வாறு பெற்றார்—தன் மனைவியை விட்டு அவள்மேலே மனத்தை நிலைநிறுத்தியவர்?

Verse 8

कस्य सा दुहिता देव किमर्थं च विवाहिता । एतन्मे कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ஓ தேவா! அவள் யாருடைய மகள்? எந்த நோக்கத்திற்காக அவள் திருமணம் செய்யப்பட்டாள்? இது அனைத்தும் என் ஆவல்; நடந்ததுபோலவே முறையாக அருளிச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 9

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सावित्र्याश्चरितं महत् । यथा सा ब्रह्मणा त्यक्ता गायत्री च विवाहिता

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; சாவித்ரியின் மகத்தான வரலாற்றை நான் உரைப்பேன்—பிரம்மா அவளை எவ்வாறு கைவிட்டான், காயத்ரி எவ்வாறு மணமுடிக்கப்பட்டாள் என்பதைக் கூறுவேன்।

Verse 10

पुरा बुद्धिः समुत्पन्ना ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । इति वेदा मया प्रोक्ता यज्ञार्थं नात्र संशयः

முன்னொரு காலத்தில் வெளிப்படாத பிறப்புடைய பிரம்மனுக்கு இவ்வெண்ணம் எழுந்தது—‘யாகத்திற்காகவே நான் வேதங்களைப் பிரகடனம் செய்தேன்; இதில் ஐயமில்லை।’

Verse 11

यज्ञैः संतर्पिता देवा वृष्टिं दास्यंति भूतले । ततश्चौषधयः सर्वा भविष्यंति धरातले

யாகங்களால் திருப்தியடைந்த தேவர்கள் பூமியில் மழையை அருள்வார்கள்; அப்பொழுது நிலத்தில் எல்லா மூலிகைகளும் பயிர்களும் செழித்து வளரும்।

Verse 12

तस्मात्संजायते शुक्रं शुक्रात्सृष्टिः प्रवर्तते । सृष्ट्यर्थं सर्वलोकानां ततो यज्ञं करोम्यहम्

அதிலிருந்து சுக்கிரம் உண்டாகிறது; சுக்கிரத்திலிருந்து படைப்பு விரிகிறது; ஆகவே எல்லா உலகங்களின் படைப்பிற்காக நான் யாகத்தை மேற்கொள்கிறேன்।

Verse 13

दृष्ट्वा मां यज्ञ आसक्तं ये च विप्रा धरातले । ते यज्ञान्प्रचरिष्यंति शतशोऽथ सहस्रशः

என்னை யாகத்தில் பற்றுடன் இருப்பவனாகக் கண்டு, பூமியிலுள்ள அந்தணர்கள் யாகங்களைப் பரப்புவர்—நூறுகளாகவும், ஆயிரங்களாகவும்।

Verse 14

एवं स निश्चयं कृत्वा यज्ञार्थं सुरसुंदरि । तीर्थं निवेशयामास पुष्करं नाम नामतः

இவ்வாறு யாகத்திற்காக உறுதியான தீர்மானம் செய்து, ஓ தெய்வமங்கை, அவர் அங்கே ஒரு தீர்த்தத்தை நிறுவினார்; அது ‘புஷ்கர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது।

Verse 15

यज्ञवाटो महांस्तत्र आसीत्तस्य महात्मनः । तत्र देवर्षयः सर्वे देवाः सेन्द्रपुरोगमाः

அங்கே அந்த மகாத்மாவுக்குப் பெரும் யாகவேலி (யாகப் பரிசரம்) இருந்தது; அங்கேயே இந்திரன் தலைமையில் எல்லாத் தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் கூடினர்।

Verse 16

समायाता महादेवि यज्ञे पैतामहे तदा । पुण्यास्तेऽपि द्विजश्रेष्ठास्तत्रर्त्विजः प्रजज्ञिरे

அப்போது, ஓ மகாதேவி, அவர்கள் பைதாமஹ யாகத்திற்காகக் கூடினர்; அங்கே புண்ணியமிக்க சிறந்த இருபிறப்பினர் ரித்விஜர்களாக ஆனார்கள்।

Verse 17

सावित्री लोकजननी पत्नी तस्य महात्मनः । गृहकार्ये समासक्ता दीक्षा कालव्यतिक्रमात् । अध्वर्युणा समाहूता सावित्री वाक्यमब्रवीत्

உலகமாதா சாவித்ரி, அந்த மகாத்மாவின் மனைவி, இல்லறப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள்; தீக்ஷா நேரம் கடந்து செல்லவே அத்வர்யு அவளை அழைத்தார்; அப்போது சாவித்ரி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 18

सावित्र्युवाच । अद्यापि न कृतो वेषो न गृहे गृहमण्डनम् । लक्ष्मीर्नाद्यापि संप्राप्ता न भवानी न जाह्नवी

சாவித்ரி கூறினாள்—இன்றும் என் ஆடை அலங்காரம் தயாராகவில்லை; இல்லமும் அலங்கரிக்கப்படவில்லை. இலக்குமி இன்னும் வரவில்லை—பவானியும் இல்லை, ஜாஹ்னவியும் இல்லை।

Verse 19

न स्वाहा न स्वधा चैव तथा चैवाप्यरुंधती । इन्द्राणी देवपत्न्योऽन्याः कथमेकाकिनी व्रजे

இங்கே ஸ்வாஹாவும் இல்லை, ஸ்வதாவும் இல்லை; அருந்ததியும் இல்லை. இந்திராணியும் மற்ற தேவபத்னிகளும் இல்லை; நான் தனியாக அங்கே எப்படிச் செல்வேன்?

Verse 20

उक्तः पितामहो गत्वा पुलस्त्येन महात्मना । सावित्री देव नायाति प्रसक्ता गृहकर्मणि

அப்போது மகாத்மா புலஸ்த்யர் சென்று பிதாமகரிடம் தெரிவித்தார்—“தேவா! சாவித்ரி வரவில்லை; அவள் இல்லப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள்।”

Verse 21

त्वत्पत्नी किमिदं कर्म फलेन संप्रवर्तते । तच्छ्रुत्वा दीक्षितो वाचं शिखी मुंडी मृगाजिनी

“உன் மனைவியின் இந்த நடத்தை என்ன? இதனால் எந்தப் பயன் உண்டாகும்?” என்று. அந்தச் சொற்களை கேட்டதும் தீட்சிதன்—சிகையுடையவன், மொட்டைத்தலை, மான் தோல் அணிந்தவன்—(பதிலளிக்கத் தொடங்கினான்)।

Verse 22

पत्नीकोपेन संतप्तः प्राह देवं पुरंदरम्

மனைவியின் கோபத்தால் எரிந்தவனாய், அவன் தேவன் புரந்தரன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்।

Verse 23

गच्छ मद्वचनाच्छक्र पत्नीमन्यां कुतश्चन । गृहीत्वा शीघ्रमागच्छ न स्यात्कालात्ययो यथा

என் வாக்கினால், ஓ சக்ரா! எங்கிருந்தாவது இன்னொரு மனைவியை அழைத்து விரைவில் திரும்பி வா; நியமிக்கப்பட்ட காலம் மீறப்படாதிருக்கட்டும்.

Verse 24

जगाम बलहा तूर्णं वचनात्परमेष्ठिनः । अपश्यमानः कांचित्स्त्रीं या योग्या हंसवाहने

பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவர்களின் ஆணையினால் பலஹா விரைந்து சென்றான்; ஹம்ஸவாஹனப் பெருமானின் புனிதச் சடங்கிற்கு ஏற்ற ஒரு பெண்ணைத் தேடினான்.

Verse 25

अथ शापाद्बिभीतेन सहस्राक्षेण धीमता । दृष्टा गोपालकन्यैका रूपयौवनशालिनी

அப்போது சாபத்தால் அஞ்சிய ஞானமிகு ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்), அழகும் இளமையும் பொலிந்த ஒரு கோபாலக் கன்னியைக் கண்டான்.

Verse 26

बिभ्रती तत्र पूर्णं सा कुम्भं कन्येत्यचोदयत् । तां गृहीत्वा ततः शक्रः समायाद्यत्र दीक्षितः । देवदेवश्चतुर्वक्त्रो विष्णुरुद्रसमन्वितः

அவள் அங்கே நிரம்பிய குடத்தைத் தாங்கி நின்றாள்; (இந்திரன்) ‘கன்னியே!’ என்று அழைத்தான். அவளை அழைத்துக்கொண்டு சக்ரன், தீட்சை நடைபெறும் இடத்துக்கு வந்தான்—அங்கே தேவர்களின் தேவனான நான்முகப் பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் ருத்ரருடன் கூடி வீற்றிருந்தார்.

Verse 27

संप्रदानं तु कृतवान्कन्याया मधुसूदनः

பின்னர் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) அந்தக் கன்னியைக் விதிப்படி ‘ஸம்ப்ரதானம்’ செய்து அளித்தான்.

Verse 28

प्रेरितः शंकरेणैव ब्रह्मा देवर्षिभिस्तथा । परिणीयतां ततो दीक्षां तस्याश्चक्रे यथात्मनः

சங்கரனும் தேவ ரிஷிகளும் தூண்டியதால், பிரம்மா அவளுக்குச் சாஸ்திர விதிப்படி திருமணத்தை நடத்தி, தன்னுக்குச் செய்வதுபோலவே அவளுக்குத் தீக்ஷா-சம்ஸ்காரத்தையும் செய்தார்।

Verse 29

ततः प्रवर्तितो यज्ञः सर्वकामसमन्वितः

அதன்பின், எல்லா நற்காமங்களையும் நிறைவேற்ற வல்ல ‘ஸர்வகாம-ஸமன்வித’ யாகம் தொடங்கப்பட்டது।

Verse 30

अत्रिर्होतार्चिकस्तत्र पुलस्त्योऽध्वर्युरेव च । उद्गाताऽथो मरीचिश्च ब्रह्माहं सुरपुंगवः

அங்கே அத்ரி ஹோத்ரியாகவும் ருக்-பாடகராகவும் இருந்தார்; புலஸ்த்யர் அத்வர்யுவாக இருந்தார்; மரீசி உத்காதாவாக இருந்தார்; நான், தேவர்களில் முதன்மையானவன், பிரம்மா-ரித்விக் (யாக மேற்பார்வையாளர்) ஆனேன்।

Verse 31

सनत्कुमारप्रमुखाः सदस्यास्तस्य निर्मिताः । वस्त्रैराभरणैर्युक्ता मुकुटैरंगुलीयकैः

அந்த யாகத்திற்குச் சனத்குமாரர் முதலியோர் சபை உறுப்பினர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து, கிரீடங்களும் மோதிரங்களும் கொண்டு ஒளிர்ந்தனர்।

Verse 32

भूषिता भूषणोपेता एकैकस्य पृथक्पृथक् । त्रयस्त्रयः पृष्ठतोऽन्ये ते चैवं षोडशर्त्विजः

அவர்கள் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்—ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி அலங்காரங்கள் இருந்தன. மற்றவர்கள் அவர்களின் பின்னால் மூவர் மூவராக நின்றனர்; இவ்வாறு பதினாறு ரித்விஜர்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டனர்।

Verse 33

प्रोक्ता भवद्भि र्यज्ञेऽस्मिन्ननुगृह्योऽस्मि सर्वदा । पत्नी ममेयं गायत्री यज्ञेऽस्मिन्ननुगृह्यताम्

இந்த யாகத்தில் நீங்கள் உரைத்தும் வழிநடத்தியும் அருளியதால் நான் எப்போதும் அனுக்ரஹம் பெற்றவன். இவள் என் மனைவி காயத்ரீ—இந்த யாகத்திலும் அவளையும் கருணையுடன் ஏற்றருளுங்கள்.

Verse 34

मृदुवस्त्रधरां साक्षात्क्षौमवस्त्रावगुण्ठिताम् । निष्क्रम्य पत्नीशालात ऋत्विग्भिर्वेदपारगैः

மென்மையான ஆடைகள் அணிந்து, க்ஷௌம (லினன்) ஆடையால் மறைக்கப்பட்டவளாய், அவள் மனைவியர் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள்; வேதத்தில் தேர்ந்த ரித்விக்கள் அவளுடன் வந்தனர்.

Verse 35

औदुम्बरेण दण्डेन संवृतो मृगचर्मणा । तया सार्धं प्रविष्टश्च ब्रह्मा तं यज्ञमण्डपम्

உதும்பர மரத்தால் ஆன தண்டத்தை ஏந்தி, மான் தோலால் போர்த்தப்பட்டவராய், பிரம்மா அவளுடன் அந்த யாக மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார்.

Verse 36

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु संप्राप्ता देवयोषितः । संप्राप्ता यत्र सावित्री यज्ञे तस्मिन्निमंत्रिताः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதே நேரத்தில் தேவலோகப் பெண்கள் வந்தடைந்தனர்; சாவித்ரீ அழைக்கப்பட்டிருந்த அந்த யாகத்திற்கே அவர்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 37

भृगोः ख्यात्यां समुत्पन्ना विष्णुपत्नी यशस्विनी । आमन्त्रिता सा लक्ष्मीश्च तत्रायाता त्वरान्विता

பிருகு-க்யாதியிலிருந்து பிறந்த, விஷ்ணுவின் புகழ்மிக்க துணைவி லக்ஷ்மி—அழைக்கப்பட்டவளாய்—விரைந்து அங்கே வந்தடைந்தாள்.

Verse 38

तत्र देवी महाभागा योगनिद्रादिभूषिता । देवी कांतिस्तथा श्रद्धा द्युतिस्तुष्टिस्तथैव च

அங்கே மகாபாக்யமான தேவி யோகநித்ரை முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு வந்தாள்; தேவி காந்தி, ஸ்ரத்தா, த்யுதி, துஷ்டியும் கூட வந்தனர்।

Verse 39

सती या दक्षतनया उमा या पार्वती शुभा । त्रैलोक्यसुन्दरी देवी स्त्रीणां सौभाग्यदायका

அவள் சதி, தக்ஷனின் மகள்; அவள் சுபமான உமா, பார்வதி—அந்த தேவி திரைலோக்யசுந்தரி, பெண்களுக்கு சௌபாக்யம் அருள்பவள்।

Verse 40

जया च विजया चैव गौरी चैव महाधना । मनोजवा वायुपत्नी ऋद्धिश्च धनदप्रिया

ஜயா, விஜயா; கௌரி, மகாதனா; வாயுவின் மனைவி மனோஜவா, குபேரனுக்குப் பிரியமான ரித்தியும் (அங்கே வந்தனர்)।

Verse 41

देवकन्यास्तथाऽयाता दानव्यो दनुवंशजाः । सप्तर्षीणां तथा पत्न्य ऋषीणां च तथैव च

தேவகன்னியரும் வந்தனர்; தனு வம்சத்தில் பிறந்த தானவப் பெண்களும் வந்தனர்; அதுபோல சப்தரிஷிகளின் மனைவியரும், பிற ரிஷிகளின் மனைவியரும் (அங்கே சேர்ந்தனர்)।

Verse 42

प्लवा मित्रा दुहितरो विद्याधरगणास्तथा । पितरो रक्षसां कन्यास्तथाऽन्या लोकमातरः

ப்லவா, மித்ரா என்ற மகள்களும்; வித்யாதரக் கூட்டங்களும்; பித்ருக்கள், ராக்ஷசக் கன்னியரும், பிற உலகமாதர்களும் (அங்கே கூடினர்)।

Verse 43

वधूभिश्चैव मुख्याभिः सावित्री गन्तुमिच्छति । अदित्याद्यास्तथा देव्यो दक्षकन्याः समागताः

முதன்மை மணப்பெண்களுடன் சாவித்ரீ செல்ல விரும்பினாள். அதிதி முதலான தேவியர்—தக்ஷனின் புதல்வியர்—அங்கே கூடினர்.

Verse 44

ताभिः परिवृता सार्धं ब्रह्माणी कमलालया । काश्चिन्मोदकमादाय काश्चित्पूपं वरानने

அவர்களால் சூழப்பட்ட பிரம்மனின் துணைவி பிரம்மாணி—தாமரையிலிருப்பவள்—அவர்களுடன் புறப்பட்டாள். ஓ அழகிய முகத்தவளே, சிலர் மோதகங்களை, சிலர் பூபம் (இனிப்பு அப்பம்) எடுத்தனர்.

Verse 45

फलानि तु समादाय प्रयाता ब्रह्मणोऽन्तिकम् । आढकीश्चैव निष्पावान्राजमाषांस्तथाऽपराः

பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் பிரம்மனின் அருகில் சென்றனர். சிலர் ஆடகீ (பருப்பு), சிலர் நிஷ்பாவ (பீன்ஸ்), இன்னும் சிலர் ராஜமாஷ (சிறந்த வகை பீன்ஸ்) எடுத்தனர்.

Verse 46

दाडिमानि विचित्राणि मातुलिंगानि शोभने । करीराणि तथा चान्या गृहीत्वा करमर्दकान्

ஓ ஒளிவாய்ந்தவளே, சிலர் வண்ணமிகு தாடிமம் (மாதுளை) மற்றும் அழகிய மாதுலிங்கம் (பிஜோரா எலுமிச்சை) எடுத்தனர். மற்றவர்கள் கரீரம், கரமர்தகப் பழங்களையும் சேகரித்து கொண்டுவந்தனர்.

Verse 47

कौसुंभं जीरकं चैव खर्जूरं चापरास्तथा । उततीश्चापरा गृह्य नालिकेराणि चापराः

மற்றவர்கள் கௌசும்பம் (குசும்ப நிறமூட்டி), சீரகம், கஜூரம் (பேரீச்சம்) ஆகியவற்றையும் கொண்டுவந்தனர். சிலர் உததீயை எடுத்தனர்; இன்னும் சிலர் நாலிகேரம் (தேங்காய்) எடுத்தனர்.

Verse 48

द्राक्षया पूरितं चाम्रं शृङ्गाराय यथा पुरा । कर्बुराणि विचित्राणि जंबूकानि शुभानि च

திராட்சையால் நிரம்பிய மாம்பழங்கள், முன்புபோல் இன்பத்திற்காக; மேலும் வண்ணமயமான கர்பூரப் பழங்களும், மங்களமான ஜம்பூப் பழங்களும் கொண்டு வரப்பட்டன.

Verse 49

अक्षोडामलकान्गृह्य जंबीराणि तथा पराः । बिल्वानि परिपक्वानि चिर्भटानि वरानने

வால்நட் (அக்ஷோட) மற்றும் நெல்லிக்காய் (ஆமலக) எடுத்துக் கொண்டு, மற்றவர்கள் ஜம்பீரம் (எலுமிச்சை)யும் கொண்டுவந்தனர்; ஓ அழகிய முகத்தவளே, நன்கு பழுத்த பில்வப் பழங்களும் சிர்படம் (முலாம்பழம்)களும் இருந்தன.

Verse 50

अन्नपानाधिकाराणि बहूनि विविधानि च । शर्करापुत्तलीं चान्या वस्त्रे कौसुम्भके तथा

அன்னமும் பானமும் சார்ந்த பலவகை ஏற்பாடுகள் கொண்டு வரப்பட்டன. மற்றொருத்தி சர்க்கரை இனிப்புகளையும், கௌசும்ப (குசும்ப) நிறம் பூசப்பட்ட ஆடைகளையும் கொண்டுவந்தாள்.

Verse 51

एवमादीनि चान्यानि गृह्य पूर्वे वरानने । सावित्र्या सहिताः सर्वाः संप्राप्तास्तु तदा शुभाः

இவ்வாறான பிற பொருட்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் கிழக்குத் திசையிலிருந்து வந்தனர்; ஓ அழகிய முகத்தவளே, அனைவரும் சாவித்ரியுடன் சேர்ந்து அப்போது மங்களமாக அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 52

सावित्रीमागतां दृष्ट्वा भीतस्तत्र पुरंदरः । अधोमुखः स्थितो ब्रह्मा किमेषा मां वदिष्यति

சாவித்ரி வருவதைப் பார்த்ததும் அங்கே புரந்தரன் (இந்திரன்) அஞ்சினான். பிரம்மா தலை குனிந்து நின்று—‘இவள் என்னிடம் என்ன சொல்வாள்?’ என்று எண்ணினார்.

Verse 53

त्रपान्वितौ विष्णुरुद्रौ सर्वे चान्ये द्विजातयः । सभासदस्तथा भीतास्तथैवान्ये दिवौकसः

விஷ்ணுவும் ருத்ரனும் வெட்கத்தால் நிறைந்தனர்; மற்ற எல்லா த்விஜர்களும் அதுபோலவே ஆனார்கள். சபையினர் அஞ்சினர்; மற்ற தேவர்களும் அதேபோல் கலங்கினர்.

Verse 54

पुत्रपौत्रा भागिनेया मातुला भ्रातरस्तथा । ऋतवो नाम ये देवा देवानामपि देवताः

அங்கே மகன்கள், பேரன்கள், சகோதரியின் மகன்கள், தாய்மாமன்கள், சகோதரர்களும் இருந்தனர்; மேலும் ‘ருது’ எனப்படும் தேவர்கள்—தேவர்களிடையிலும் தேவர்களாகப் போற்றப்படுவோர்—அவர்களும் அங்கு கூடியிருந்தனர்.

Verse 55

विलक्षास्तु तथा सर्वे सावित्री किं वदिष्यति । ब्रह्मवाक्यानि वाच्यानि किं नु वै गोपकन्यया

அனைவரும் திகைத்து நின்று—“சாவித்ரி என்ன சொல்வாள்? பிரம்மாவின் புனிதமான வாக்குகள் எப்படிச் சொல்லப்படும்—அதுவும் ஒரு கோபகன்னியால் எப்படி?” என்று எண்ணினர்.

Verse 56

मौनीभूतास्तु शृण्वानाः सर्वेषां वदतां गिरः । अध्वर्युणा समाहूता नागता वरवर्णिनी

அவர்கள் அனைவரும் மௌனமாய் இருந்து, பேசுபவர்களின் குரல்களைச் செவிமடுத்தனர். அத்வர்யு யாஜகர் அழைத்தும் அந்த அழகியாள் வரவில்லை.

Verse 57

शक्रेणान्या तथाऽनीता दत्ता सा विष्णुना स्वयम् । अनुमोदिता च रुद्रेण पित्रा दत्ता स्वयं तथा

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றொரு பெண்ணை அழைத்து வந்தான். அவளை விஷ்ணு தாமே திருமணமாக அளித்தார்; ருத்ரன் அதனை அனுமதித்தார்; தந்தையும் தன் கையால் கன்யாதானம் செய்தார்.

Verse 58

कथं सा भविता यज्ञः समाप्तिं वा कथं व्रजेत् । एवं चिन्तयतां तेषां प्रविष्टा कमलालया

“இந்த யாகம் எவ்வாறு நடைபெறும், எவ்வாறு நிறைவு பெறும்?”—என்று அவர்கள் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், தாமரையிலிருப்பவளான ஸ்ரீலட்சுமி மண்டபத்துள் நுழைந்தாள்.

Verse 59

वृतो ब्रह्मा भार्यया स ऋत्विग्भिर्वेदपारगैः । हूयन्ते चाग्नयस्तत्र ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

பிரம்மா தம் துணைவியுடன் வேதப் பாரங்கதமான ரித்விக்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்; அங்கே வேதம் அறிந்த பிராமணர்கள் முறையாக அக்னிகளில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்.

Verse 60

पत्नीशाले तथा गोपी रौप्यशृंगा समेखला । क्षौमवस्त्रपरीधाना ध्यायन्ती परमेश्वरम्

பத்னீசாலையில் அந்த கோபிகை நின்றாள்—வெள்ளி ஆபரணங்களும் மேகலையும் அணிந்து, நுண் க்ஷௌம ஆடை தரித்து—பரமேஸ்வரனைத் தியானித்தாள்.

Verse 61

पतिव्रता पतिप्राणा प्राधान्येन निवेशिता । कृपान्विता विशालाक्षी तेजसा भास्करोपमा

அவள் பதிவிரதை; கணவனையே உயிரெனக் கொண்டவள்; சிறப்பிடத்தில் அமர்ந்தாள்—கருணை நிறைந்தவள், விசாலக் கண்கள் உடையவள், ஒளியில் சூரியனுக்கு ஒப்பானவள்.

Verse 62

द्योतयंती सदस्तत्र सूर्यस्येव यथा प्रभा । ज्वलमानस्तथा वह्निर्भ्रमंते चर्त्विजस्तथा

அவள் அங்கே யாக மண்டபத்தைச் சூரியப் பிரகாசம்போல் ஒளிரச் செய்தாள்; அக்னியும் ஜ்வலித்தது; ரித்விக்களும் முறையே தம் பணிகளில் இயங்கினர்.

Verse 63

पशूनामवदानानि गृह्णंति द्विजसत्तमाः । प्राप्ता भागार्थिनो देवा विलंबसमयोऽभवत्

த்விஜசத்தமரான பிராமணர்கள் பசுக்களின் நியமிக்கப்பட்ட அவதானப் பங்குகளை ஏற்றுக் கொண்டனர். தம் பங்கை நாடிய தேவர்கள் வந்திருந்தும் அங்கு தாமதம் ஏற்பட்டது.

Verse 64

कालहीनं न कर्तव्यं कृतं न फलदं भवेत् । वेदेष्वयमधीकारो दृष्टः सर्वो मनीषिभिः

காலமின்றி (அகாலத்தில்) கர்மம் செய்யக் கூடாது; செய்தாலும் அது பலன் தராது. அதிகாரமும் காலநியமமும் என்ற இவ்விதி வேதங்களில் எங்கும் முனிவர்களால் காணப்பட்டுள்ளது.

Verse 65

प्रवर्ग्ये क्रियमाणे तु ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । क्षीरद्वये हूयमाने मंत्रेणाध्वर्युणा तथा

வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் ப்ரவர்க்ய யாகத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அத்வர்யு விதிப்படி மந்திரத்துடன் அக்னியில் இரு பால்-ஆஹுதிகளை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தபோது—

Verse 66

उपहूतोपहूतेन आगतेषु द्विजन्मसु । क्रियमाणे तथा भक्ष्ये दृष्ट्वा देवी क्रुधान्विता । उवाच देवी ब्रह्माणं सदोमध्ये तु मौनिनम्

அழைப்பு-மறுஅழைப்பினால் த்விஜர்கள் வந்திருந்தனர்; உணவு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அதை கண்ட தேவி கோபம் கொண்டு, சபைமண்டபத்தின் நடுவில் மௌனமாக இருந்த பிரம்மாவிடம் கூறினாள்.

Verse 67

किमेवं बुध्यते देव कृतमेतद्विचेष्टितम् । मां परित्यज्य यः कामात्कृतवानसि किल्बिषम्

“ஓ தேவா! நீ இப்படிப் எப்படி எண்ணி இப்படிச் செயல்பட்டாய்? காமவசத்தால் என்னை விட்டு நீ பாவமான குற்றத்தைச் செய்தாய்.”

Verse 68

न तुल्या पादरजसा समा साऽधिशिरः कृता

அவள் பாதத் தூளுக்கும் ஒப்பல்ல; ஆயினும் சமமாகக் கருதி, தலைமேல் உயர்த்தி வைத்தனர்।

Verse 69

यद्वदंति नराः सर्वे संगताः सदसि स्थिताः । आश्चर्यं च प्रभूणां तु कुरुते यं यमिच्छति

சபையில் கூடி அமர்ந்த அனைவரும் சொல்வது இதுவே—வல்லமை உடையோர் விரும்பியபடி, விரும்பியவாறு அதிசயத்தை நிகழ்த்துவர்।

Verse 70

भवता रूपलोभेन कृतं कर्म विगर्हितम्

அழகின் ஆசையால் தூண்டப்பட்டு, நீங்கள் பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தீர்கள்।

Verse 71

न पुत्रेषु कृता लज्जा पौत्रेषु च न ते विभो । कामकारकृतं मन्ये ह्येतत्कर्म विगर्हितम्

ஓ ஆண்டவா! மகன்களின் முன்னும் உமக்கு வெட்கம் இல்லை; பேரன்களின் முன்னும் இல்லை. காமத்தின் வலியால் செய்யப்பட்ட பழிக்கத்தக்க செயல் இதுவென நான் கருதுகிறேன்।

Verse 72

पितामहोऽसि देवानामृषीणां प्रपितामहः । कथं न ते त्रपा जाता आत्मनः पश्यतस्तनुम्

நீங்கள் தேவர்களின் பிதாமகர்; ரிஷிகளின் பிரபிதாமகர். தம் உடலைத் தாமே நோக்கியபோதும் உமக்கு வெட்கம் எவ்வாறு எழவில்லை?

Verse 73

लोकमध्ये कृतं हास्यमिह चैव विगर्हितः । यद्येष ते स्थितो भावस्तिष्ठ देव नमोऽस्तु ते

உலகத்தின் நடுவே நீ நகைப்புக்குரியவனாகி, இங்கேயும் நிந்திக்கப்படுகிறாய். இதுவே உன் நிலைத்த மனநிலையெனில், அப்படியே இரு, ஓ தேவா—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 74

अहं कथं सखीनां तु दर्शयिष्यामि वै मुखम् । भर्त्रा मे विहिता पत्नी कथमेतदहं वदे

என் தோழிகளுக்கு நான் முகம் எப்படிக் காட்டுவேன்? என் கணவர் என்னை மனைவியாக நியமித்தார் என்று இதை நான் எப்படிச் சொல்வேன்?

Verse 75

ब्रह्मोवाच । ऋत्विग्भिरहमाज्ञप्तो दीक्षा कालोऽतिवर्तते । पत्नीं विना न होमोत्र शीघ्रं पत्नीमिहानय

பிரம்மா கூறினார்—ரித்விக்கள் எனக்கு ஆணையிட்டனர்; தீட்சைக்காலம் கடந்து செல்கிறது. மனைவி இன்றி இங்கே ஹோமம் நடைபெறாது; விரைவில் மனைவியை இங்கே கொண்டு வா।

Verse 76

शक्रेणैषा समानीता दत्ता चैवाऽथ विष्णुना । गृहीता च मया त्वं हि क्षमस्वैकं मया कृतम् । न चापराध्यं भूयोऽन्यं करिष्ये तव सुव्रते

இவளை சக்ரன் கொண்டு வந்தான்; விஷ்ணு தானமாக அளித்தான்; நான் ஏற்றுக் கொண்டேன். ஓ சுவ்ரதே, நான் செய்த இந்த ஒரே செயலை மன்னித்தருள்வாய்; இனி உன்னிடம் வேறு குற்றம் செய்யமாட்டேன்।

Verse 77

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तदा क्रुद्धा ब्रह्माणं शप्तुमुद्यता । यदि मेऽस्ति तपस्तप्तं गुरवो यदि तोषिताः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவள் கோபமடைந்து பிரம்மாவை சபிக்கத் தயாரானாள்—“நான் உண்மையாகத் தவம் செய்திருந்தால், என் குருக்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால்…”

Verse 78

सर्वब्राह्मणशालासु स्थानेषु विविधेष्वपि । न तु ते ब्राह्मणाः पूजां करिष्यंति कदाचन

எல்லா பிராமண மண்டபங்களிலும் பல்வேறு இடங்களிலும், பிராமணர்கள் உனக்காக ஒருபோதும் பூஜை செய்யமாட்டார்கள்.

Verse 79

ऋते वै कार्तिकीमेकां पूजां सांवत्सरीं तव । करिष्यंति द्विजाः सर्वे सत्येनानेन ते शपे । एतद्बुद्ध्वा न कोपोस्तु हतो हन्ति न संशयः

கார்த்திக மாதத்தில் ஒருமுறை நடைபெறும் ஆண்டு பூஜையைத் தவிர, எல்லா த்விஜர்களும் உன்னைப் பூஜிக்கமாட்டார்கள்—இந்த உண்மையால் உனக்கு நான் சத்தியம் செய்கிறேன். இதை அறிந்து கோபம்கொள்ளாதே; அடிபட்டவன் பதிலடி கொடுப்பான், ஐயமில்லை.

Verse 80

सावित्र्युवाच । भोभोः शक्र त्वयानीता आभीरी ब्रह्मणोऽन्तिकम् । यस्मादीदृक्कृतं कर्म तस्मात्त्वं लप्स्यसे फलम्

சாவித்ரீ கூறினாள்—ஓ ஓ சக்ரா! நீயே அந்த ஆபீரி கோபஸ்திரியை பிரம்மாவின் அருகே கொண்டு வந்தாய். இத்தகைய செயலை நிகழ்த்தியதால், அதன் பலனை நீயே அடைவாய்.

Verse 81

यदा संग्राममध्ये त्वं स्थाता शक्र भविष्यसि । तदा त्वं शत्रुभिर्बद्धो नीतः परमिकां दशाम्

ஓ சக்ரா, நீ போரின் நடுவில் நிற்கும் போது, பகைவர்கள் உன்னை கட்டி இழுத்துச் சென்று மிகக் கொடிய நிலையிலே ஆழ்த்துவார்கள்.

Verse 82

अकिंचनो नष्टसुतः शत्रूणां नगरे स्थितः । पराभवं महत्प्राप्य अचिरादेव मोक्ष्यसे

நீ ஆதரவற்றவனாய், ‘மகன்’ இழந்தவனாய், பகைவர்களின் நகரில் தங்கி, பெரும் அவமானமும் தோல்வியும் அனுபவித்து, விரைவில் விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 83

शक्रं शप्त्वा तदा देवी विष्णुं चाऽथ वचोब्रवीत्

சக்ரனைச் சபித்த பின் தேவி விஷ்ணுவை நோக்கியும் திருவாக்கு உரைத்தாள்.

Verse 84

गुरुवाक्येन ते जन्म यदा मर्त्ये भवि ष्यति । भार्याविरहजं दुःखं तदा त्वं तत्र भोक्ष्यसे

குருவின் ஆணையால் நீ மானிடரில் பிறக்கும் போது, அங்கே மனைவி-வியோகத்தால் எழும் துயரை நீ அனுபவிப்பாய்.

Verse 85

हृतां शत्रुगणैः पत्नीं परे पारे महोदधेः । न च त्वं ज्ञायसे सीतां शोकोपहचेतनः

பெருங்கடலின் அப்பாற்கரைக்கு பகைவர் கூட்டம் உன் மனைவியைப் பறித்துச் சென்றபோது, துயரால் மயங்கிய மனத்துடன் நீ சீதையை அறியமாட்டாய்.

Verse 86

भ्रात्रा सह परां काष्ठामापदं दुःखितस्तथा । पशूनां चैव संयोगश्चिरकालं भविष्यति

சகோதரனுடன் நீ துயருற்றவனாய் துன்பத்தின் உச்சத்திற்குச் செல்வாய்; மேலும் நீண்ட காலம் மாடுமந்தையுடன் கூடிய வாழ்வும் (மேய்ப்பர் வாழ்க்கை) உண்டாகும்.

Verse 87

तथाऽह रुद्रं कुपिता यदा दारुवने स्थितः । तदा ते मुनयः क्रुद्धाः शापं दास्यंति ते हर

அதேபோல், ருத்ரன் தாருவனத்தில் நிற்கும் போது (நான்) கோபமுற்றால், அப்போது அந்த முனிவர்கள் சினந்து, ஓ ஹரா, உனக்குச் சாபம் அளிப்பார்கள்.

Verse 88

भोभोः कापालिक क्षुद्र पत्न्योऽस्माकं जिहीर्षसि । तदेतद्भूषितं लिंग भूमौ रुद्र पतिष्यति

ஓ ஓ, இழிந்த காபாலிகா! எங்கள் மனைவிகளை அபகரிக்க நினைக்கிறாய். ஆகவே, ஓ ருத்ரா, இந்த அலங்கரிக்கப்பட்ட லிங்கம் தரையில் விழும்.

Verse 89

विहीनः पौरुषेण त्वं मुनिशापाच्च पीडितः । गंगातीरे स्थिता पत्नी सा त्वामाश्वासयिष्यति

நீ ஆண்மைத்திறன் இழந்து முனிவர்களின் சாபத்தால் துன்புறுவாய். கங்கைத் துறையில் வாழும் உன் மனைவி உன்னை ஆறுதல் கூறுவாள்.

Verse 90

अग्ने त्वं सर्वभक्षोऽसि पूर्वं पुत्रेण मे कृतः । भ्रूणहा धर्म इत्येष कथं दग्धं दहाम्यहम्

ஓ அக்னியே, நீ அனைத்தையும் விழுங்குபவன்; முன்பு என் மகன் உன்னை அப்படியே ஆக்கியான். ‘கருவைக் கொல்வது அதர்மம்’ என்றால், ஏற்கெனவே எரிந்ததை நான் எவ்வாறு எரிப்பேன்?

Verse 91

जातवेदस रुद्रस्त्वां रेतसा प्लावयिष्यति । मेध्येषु च कृतज्वाला ज्वालया त्वां ज्वलिष्यति

ஓ ஜாதவேதா! ருத்ரன் தன் ரேதஸால் உன்னை மூழ்கடிப்பான்; மேலும் யாகங்களில் எழுப்பப்பட்ட ஜ்வாலை தன் தீப்பொறியால் உன்மேல் எரியும்.

Verse 92

ब्राह्मणानृत्विजः सर्वान्सावित्री ह्यशपत्तदा

அப்போது சாவித்ரி, யாகத்தில் ரித்விக்களாக இருந்த எல்லா பிராமணர்களையும் நிச்சயமாக சபித்தாள்.

Verse 93

प्रतिग्रहाग्निहोत्राश्च वृथा दारा वृथाश्रमाः । सदा क्षेत्राणि तीर्थानि लोभादेव गमिष्यथ

உங்கள் தானப் பெறுதலும் அக்னிஹோத்திரமும் பயனற்றதாகும்; உங்கள் இல்லறமும் ஆசிரமங்களும் வீணாகும். நீங்கள் எப்போதும் பேராசையாலேயே க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களுக்கு செல்வீர்கள்.

Verse 94

परान्नेषु सदा तृप्ता अतृप्ताः स्वगृहेषु च । अयाज्ययाजनं कृत्वा कुत्सितस्य प्रतिग्रहम्

அவர்கள் பிறருடைய அன்னத்தால் எப்போதும் திருப்தியடைகிறார்கள்; ஆனால் தம் வீட்டில் திருப்தியற்றவர்கள். யாஜிக்கத் தகாதவர்களுக்கு யாகம் செய்து, இழிந்தோரிடமிருந்து தானம் பெறுகின்றார்கள்.

Verse 95

वृथा धनार्जनं कृत्वा व्यवश्चैव तथा वृथा । मृतानां तेन प्रेतत्वं भविष्यति न संशयः

வீணாகச் செல்வம் சேர்த்து, வீணாகவே வாழ்ந்ததால்—அதனால் இறந்தவர்களுக்கு பிரேதநிலை உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 96

एवं शक्रं तथा विष्णुं रुद्रं वै पावकं तथा । ब्रह्माणं ब्राह्मणांश्चैव सर्वांस्तानशपत्तदा

இவ்வாறு அப்போது அவள் சக்ரன் (இந்திரன்), விஷ்ணு, ருத்ரன், பாவகன் (அக்னி), பிரம்மா மற்றும் பிராமணர்கள்—அனைவரையும் சபித்தாள்.

Verse 97

शापं दत्त्वा तथा तेषां तदा सावस्थिता स्थिरा

அவர்களுக்கு சாபம் அளித்த பின் அவள் அப்போது உறுதியாக, அசையாமல் நின்றாள்.

Verse 98

लक्ष्मीः प्राह सखीं तां च इन्द्राणी च वरानना । अन्या देव्यस्तथा प्राहुः साऽह स्थास्यामि नात्र वै । तत्र चाहं गमिष्यामि यत्र श्रोष्ये न तु ध्वनिम्

லக்ஷ்மி தன் தோழியிடம் கூறினாள்; அழகிய முகத்தையுடைய இந்திராணியும் கூறினாள்; பிற தேவியரும் அவ்வாறே சொன்னார்கள். அவள் கூறினாள்—“நான் இங்கே தங்கமாட்டேன்; எங்கே எந்த ஒலியும் கேட்காதோ அங்கே நான் செல்வேன்.”

Verse 99

ततस्ताः प्रमदाः सर्वाः प्रयाताः स्वं निकेतनम् । सावित्री कुपिता तासां पुनः शापाय चोद्यता

அப்போது அந்த எல்லா தேவலோகப் பெண்களும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர். அவர்கள்மீது கோபமுற்ற சாவித்ரி மீண்டும் சாபம் இடத் தூண்டப்பட்டாள்.

Verse 100

यस्मान्मां संपरित्यज्य गतास्ता देवयोषितः । तासामपि तथा शापं प्रदास्ये कुपिता भृशम्

“அந்த தெய்வப் பெண்கள் என்னை விட்டுச் சென்றதால், நானும் மிகுந்த கோபத்துடன் அவர்களுக்கும் அதேபோல் சாபம் அளிப்பேன்.”

Verse 101

नैकत्र वासो लक्ष्म्यास्तु भविष्यति कदाचन । रुद्रापि चंचला तावन्मूर्खेषु च वसिष्यसि

“லக்ஷ்மியின் வாசம் ஒரே இடத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருக்காது. நீ ‘ருத்ரா’ எனப்பட்டாலும், அத்தனைச் சஞ்சலமாய் இருந்து மூடர்களிடையே வாழ்வாய்.”

Verse 102

म्लेच्छेषु पर्वतीयेषु कुत्सिते कुष्ठिते तथा । वाचाटे चावलिप्ते च अभिशस्ते दुरात्मनि । एवंविधे नरे तुभ्यं वसतिः शापकारिता

“இந்தச் சாபத்தால் உன் வாசம் இத்தகைய மனிதர்களிடையே உண்டாகும்—ம்லேச்சர்களிடமும், மலைவாசிகளிடமும், இழிந்தவர்களிடமும், குஷ்டரோகிகளிடமும், வாக்காடிகளிடமும், அகந்தையர்களிடமும், சபிக்கப்பட்டவர்களிடமும், தீய உள்ளத்தவர்களிடமும்.”

Verse 103

शापं दत्त्वा ततस्तस्या इन्द्राणीमशपत्तदा

இவ்வாறு சாபம் அளித்த பின், அவள் அச்சமயம் இந்திராணியையும் சபித்தாள்.

Verse 104

त्वष्टुर्वाचा गृहीतेन्द्रे पत्यौ ते दुष्टकारिणि । नहुषाय गते राज्ये दृष्ट्वा त्वां याचयिष्यति

அயோக்கிய செயல்வாளே! த்வஷ்ட்ரியின் சாபவாக்கால் உன் கணவன் இந்திரன் பிடிக்கப்பட, ஆட்சி நஹூஷனிடம் சென்றபோது, அவன் உன்னைப் பார்த்து (அநாகரிக ஆசையால்) உன்னை வேண்டுவான்.

Verse 105

अहमिन्द्रः कथं चैषा नोपतिष्ठति चालसा । सर्वान्देवान्हनिष्यामि लप्स्ये नाहं शचीं यदि

நான் இந்திரன்—இந்த அகந்தையாள் ஏன் என் பணிவிடைக்கு வரவில்லை? எனக்கு சசீ கிடைக்காவிட்டால், எல்லா தேவர்களையும் நான் கொன்றுவிடுவேன்!

Verse 106

नष्टा त्वं च तदा शस्ता वने महति दुःखिता । वसिष्यसि दुराचारे शापेन मम गर्विते

அப்போது நீ ஒதுக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்டு, பெரிய காட்டில் துயருற்றவளாய் இருப்பாய். அகந்தையுள்ள தீயொழுக்காளே! என் சாபத்தால் அங்கேயே வாழ்வாய்.

Verse 107

देवभार्यासु सर्वासु तदा शापमयच्छत

அப்போது அவள் எல்லா தேவபத்னிகள்மீதும் சாபத்தை உரைத்தாள்.

Verse 108

न चापत्यकृता प्रीतिः सर्वास्वेव भविष्यति । दह्यमाना दिवारात्रौ वंध्याशब्देन दुःखिताः

அவர்களில் எவருக்கும் பிள்ளைபேறு தரும் மகிழ்ச்சி உண்டாகாது. பகலும் இரவும் துயரால் எரிந்து, ‘வந்த்யை’ என்ற இகழ்ச்சிப் பெயரால் அவர்கள் வேதனைப்படுவர்.

Verse 109

गौरीमेवं तथा शप्त्वा सा देवी वरवर्णिनी । उच्चै रुरोद सावित्री भर्तृ यज्ञाद्बहिः स्थिता

இவ்வாறு கௌரியைச் சபித்த அந்த அழகிய வர்ணமுடைய தேவி சாவித்ரி, கணவரின் யாகத்துக்கு வெளியே நின்று உரக்க அழுதாள்.

Verse 110

रोदमाना तु सा दृष्टा विष्णुना च प्रसादिता । मा रोदीस्त्वं विशालाक्षि एह्यागच्छ सदः शुभे

அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த விஷ்ணு அவளை ஆறுதல் கூறினார்—“விசாலாக்ஷி, அழாதே; வா, மங்களமான யாகசபைக்குள் நுழை.”

Verse 111

प्रविष्टा च शुभे यागे मेखलां क्षौमवाससी । गृहाण दीक्षां ब्रह्माणि पादौ ते प्रणमे शुभे

மேகலையும் க்ஷௌம ஆடைகளையும் அணிந்து அவள் மங்களமான யாகத்தில் நுழைந்தாள். (என்று கூறப்பட்டது)—“பிரம்மாணி, தீட்சையை ஏற்றுக்கொள்; மங்களமே, உன் திருவடிகளில் நான் வணங்குகிறேன்.”

Verse 112

एवमुक्ताऽब्रवीदेनं नाहं कुर्यां वचस्तव । तत्राहं च गमिष्यामि यत्र श्रोष्ये न च ध्वनिम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அவள் சொன்னாள்—“உன் சொல்லை நான் செய்யமாட்டேன். இதன் ஒலியையும் கூட கேட்காத இடத்திற்கே நான் செல்வேன்.”

Verse 113

एतावदुक्त्वा व्यरमदुच्चैः स्थाने क्षितौ स्थिता

இவ்வளவையே கூறி அந்த தேவி மௌனமாய் நின்று விலகினாள். உயர்ந்த இடத்தில் பூமியின்மேல் நின்று அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 114

विष्णुस्तदग्रतः स्थित्वा बद्ध्वा च करसंपुटम् । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा भक्त्या परमया युतः

அப்போது விஷ்ணு அவளின் முன் நின்று, கைகளை கூப்பி வணங்கி, பரம பக்தியுடன் தேவியைப் புகழ்ந்து பாடினார்.

Verse 115

विष्णुरुवाच । नमोऽस्तु ते महादेवि भूर्भुवःस्वस्त्रयीमयि । सावित्रि दुर्गतरिणि त्वं वाणी सप्तधा स्मृता

விஷ்ணு கூறினார்—மகாதேவி, உமக்கு நமஸ்காரம்; நீர் பூः, புவः, ஸ்வः எனும் மூன்று லோகங்களும், த்ரயீ வேதமயமும் ஆவீர். சாவித்ரியே, துன்பத்தைக் கடத்தும் தாயே, நீர் வாணியின் ஏழு வடிவங்களாக நினைக்கப்படுகிறீர்.

Verse 116

सर्वाणि स्तुतिशास्त्राणि लक्षणानि तथैव च । भविष्या सर्वशास्त्राणां त्वं तु देवि नमोऽस्तु ते

அனைத்து ஸ்துதி-சாஸ்திரங்களும், லக்ஷணங்களும் கூட—தேவியே, எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் வருங்கால ஆதாரமாக நீயே விளங்குவாய்; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 117

श्वेता त्वं श्वेतरूपासि शशांकेन समानना । शशिरश्मिप्रकाशेन हरिणोरसि राजसे । दिव्यकुंडलपूर्णाभ्यां श्रवणाभ्यां विभूषिता

நீர் வெண்மையாய், வெண்வடிவாய் விளங்குகிறீர்; உமது முகம் சந்திரனை ஒத்தது. நிலாக்கதிர்களின் ஒளியால் மான் தோலின்மேல் நீர் பிரகாசிக்கிறீர். தெய்வீகக் குண்டலங்களால் நிறைந்த இரு செவிகளும் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 118

त्वं सिद्धिस्त्वं तथा ऋद्धिः कीर्तिः श्रीः संततिर्मतिः । संध्या रात्रि प्रभातस्त्वं कालरात्रिस्त्वमेव च

நீயே சித்தி, நீயே ரித்தி; நீயே கீர்த்தி, ஸ்ரீ, சந்ததி, மதி. நீயே சந்த்யை, இரவு, விடியல்—நீயே காலராத்திரியும் ஆவாய்.

Verse 119

कर्षुकाणां यथा सीता भूतानां धारिणी तथा । एवं स्तुवंतं सावित्री विष्णुं प्रोवाच सुव्रता

உழவர்களுக்கு சீதை (உழவு கோடு) எப்படியோ, அப்படியே அவள் எல்லா உயிர்களையும் தாங்கும் தாரிணி. இவ்வாறு துதித்த விஷ்ணுவிடம் சுவ்ரதையான சாவித்ரி கூறினாள்.

Verse 120

सम्यक्स्तुता त्वया पुत्र अजेयस्त्वं भविष्यसि । अवतारे सदा वत्स पितृमातृसु वल्लभः

மகனே, நீ என்னை முறையாகத் துதித்தாய்; நீ அஜேயனாக இருப்பாய். கன்றே, உன் அவதாரங்களில் எப்போதும் தந்தை-தாய்க்கு பிரியனாய் இருப்பாய்.

Verse 121

अनेन स्तवराजेन स्तोष्यते यस्तु मां सदा । सर्वदोषविनिर्मुक्तः परं स्थानं गमिष्यति

இந்த ஸ்தவராஜத்தால் எவர் எப்போதும் என்னைத் துதிப்பாரோ, அவர் எல்லா தோஷங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம பதத்தை அடைவார்.

Verse 122

गच्छ यज्ञं चिरं तस्य समाप्तिं नय पुत्रक

செல் மகனே, அந்த நீண்ட கால யாகத்தை நிறைவுக்குக் கொண்டு வா.

Verse 123

कुरुक्षेत्रे प्रयागे च भविष्ये यज्ञकर्मणि । समीपगा स्थिता भर्तुः करिष्ये तव भाषितम्

குருக்ஷேத்திரத்திலும் பிரயாகத்திலும், மேலும் வருங்கால யாகக் கிரியைகளிலும், கணவரின் அருகில் இருந்து நீங்கள் சொன்னதையே நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 124

एवमुक्तो गतो विष्णुर्ब्रह्मणः सद उत्तमम् । सावित्री तु समायाता प्रभासे वरवर्णिनि

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் ஜகந்நாதன் விஷ்ணு பிரம்மாவின் மிகச் சிறந்த திருவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்; ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, சாவித்ரி பிரபாசத்திற்கு வந்தடைந்தாள்.

Verse 125

गतायामथ सावित्र्यां गायत्री वाक्यमब्रवीत्

சாவித்ரி சென்றபின் காயத்ரி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 126

शृण्वंतु मुनयो वाक्यं मदीयं भर्तृसन्निधौ । यदहं वच्मि संतुष्टा वरदानाय चोद्यता

என் ஆண்டவனின் சன்னிதியில் முனிவர்கள் என் சொற்களை கேளுங்கள். நான் திருப்தியடைந்து வரங்களை அளிக்கத் தூண்டப்பட்டு கூறுவதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 127

ब्रह्माणं पूजयिष्यंति नरा भक्तिसमन्विताः । तेषां वस्त्रं धनं धान्यं दाराः सौख्यं सुताश्च वै

பக்தியுடன் கூடிய மனிதர்கள் பிரம்மனை வழிபடுவர். அவர்களுக்கு ஆடை, செல்வம், தானியம், மனைவி, இன்பம், மேலும் நிச்சயமாகப் பிள்ளைகள் உண்டாகும்.

Verse 128

अविच्छिन्नं तथा सौख्यं गृहं वै पुत्रपौत्रिकम् । भुक्त्वाऽसौ सुचिरं कालं ततो मोक्षं गमिष्यति

அவனுக்கு இடையறாத இன்பம் உண்டாகும்; புத்ர-பௌத்திரர் நிறைந்த இல்லவாழ்வு கிடைக்கும். அதை நீண்ட காலம் அனுபவித்த பின் இறுதியில் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 129

शक्राहं ते वरं वच्मि संग्रामे शत्रुभिः सह । तदा ब्रह्मा मोचयिता गत्वा शत्रुनिकेतनम्

ஏ சக்ரா! உனக்கு ஒரு வரம் உரைக்கிறேன்—நீ பகைவர்களுடன் போரில் ஈடுபடும் போது, பிரம்மா பகைவர்களின் கோட்டைக்குச் சென்று உன்னை விடுவிப்பார்.

Verse 130

सपुत्रशत्रुनाशात्त्वं लप्स्यसे च परं मुदम् । अकंटकं महद्राज्यं त्रैलोक्ये ते भविष्यति

புத்ரர்களுடன் கூடிய பகைவரின் அழிவால் நீ பரமானந்தம் அடைவாய்; மூவுலகிலும் உனக்கு தடையற்ற மாபெரும் ஆட்சி உண்டாகும்.

Verse 131

मर्त्यलोके यदा विष्णो ह्यवतारं करिष्यसि । भ्रात्रा सह परं दुःखं स्वभार्या हरणं च यत्

ஏ விஷ்ணுவே! நீ மானிட உலகில் அவதாரம் எடுக்கும் போது, உன் சகோதரனுடன் நீ மிகுந்த துயரத்தை அனுபவிப்பாய்—உன் மனைவியின் அபகரிப்பே அது.

Verse 132

हत्वा शत्रुं पुनर्भार्यां लप्स्यसे सुरसन्निधौ । गृहीत्वा तां पुनः प्राज्यं राज्यं कृत्वा गमिष्यसि

பகைவரை வதைத்து தேவர்களின் சன்னிதியில் நீ உன் மனைவியை மீண்டும் பெறுவாய். அவளை மீண்டும் ஏற்று செழிப்பான அரசை நிறுவி இறுதியில் நீ புறப்படுவாய்.

Verse 133

एकादश सहस्राणि कृत्वा राज्यं पुनर्दिवम् । ख्यातिस्ते विपुला लोके चानुरागो भविष्यति

பதினொன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் அரசாண்டு நீ மீண்டும் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவாய். உலகில் உன் புகழ் மிக விரிவாகப் பரவும்; மக்களின் உள்ளங்களில் உன்னிடத்து பக்தியும் அன்பும் எழும்.

Verse 134

गायत्री ब्राह्मणांस्तांश्च सर्वानेवाब्रवीदिदम्

அப்போது காயத்ரீ அந்த எல்லா பிராமணர்களையும் நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 135

युष्माकं प्रीणनं कृत्वाऽ तृप्तिं यास्यंति देवताः । भवंतो भूमिदेवा वै सर्वे पूज्या भविष्यथ

உங்களை மகிழ்விப்பதால் தேவர்கள் தாமே திருப்தியடைகிறார்கள். நீங்கள் உண்மையிலே ‘பூமிதேவர்கள்’; நீங்கள் அனைவரும் வணக்கத்திற்குரியவர்களாவீர்கள்.

Verse 136

युष्माकं पूजनं कृत्वा दत्त्वा दानान्यनेकशः । प्राणायामेन चैकेन सर्वमेतत्तरिष्यथ

உங்களை வழிபட்டு, பலவகை தானங்களை அளித்து, ஒருமுறை பிராணாயாமம் செய்தால்கூட இவை அனைத்தையும் (குற்றங்களும் இடர்களும்) நீங்கள் கடந்து விடுவீர்கள்.

Verse 137

प्रभासे तु विशेषेण जप्त्वा मां वेदमातरम् । प्रतिग्रहकृतान्दोषान्न प्राप्स्यध्वं द्विजोत्तमाः

ஆனால் பிரபாசத்தில் சிறப்பாக என்னை—வேதமாதாவை—ஜபித்தால், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, தானம் ஏற்றலால் உண்டாகும் குற்றங்கள் உங்களை அணுகாது.

Verse 138

पुष्करे चान्नदानेन प्रीताः सर्वे च देवताः । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवतिभोजिता

புஷ்கரத்திலும் அன்னதானம் செய்தால் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர். ஒரே பிராமணருக்கு உணவளித்தால் கோடி பேருக்கு அளித்ததற்குச் சமமான பலன் உண்டாகும்.

Verse 139

ब्रह्महत्यादिपापानि दुरितानि च यानि च । तरिष्यंति नराः सर्वे दत्ते युष्मत्करे धने

பிரம்மஹத்தியாகிய பாவங்களும் பிற துரிதங்களும்—உங்கள் கரங்களில் தானமாக செல்வம் அளிக்கப்படும்போது, அனைவரும் அவற்றைத் தாண்டி விடுபடுவர்.

Verse 140

महीयध्वे तु जाप्येन प्राणायामैस्त्रिभिः कृतैः । ब्रह्महत्यासमं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ஜபத்தால் நீங்கள் மிகுந்த மதிப்பைப் பெறுவீர்; மூன்று பிராணாயாமம் செய்தால் பிரம்மஹத்திக்கு ஒப்பான பாவமும் அக்கணமே அழியும்.

Verse 141

दशभिर्जन्मजनितं शतेन तु पुरा कृतम् । त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हंति किल्बिषम्

பத்து முறை ஜபித்தால் காயத்ரி இப்பிறவியின் பாவங்களை அழிக்கிறாள்; நூறு முறை முன்செய்த பாவங்களை, ஆயிரம் முறை மூன்று யுகங்களின் மாசையும் நீக்குகிறாள்.

Verse 142

एवं ज्ञात्वा सदा पूज्या जाप्ये च मम वै कृते । भविष्यध्वं न सन्देहो नात्र कार्या विचारणा

இதை அறிந்து எப்போதும் என்னை வழிபட்டு, என் ஜபத்தையும் செய்யுங்கள். நீங்கள் நிச்சயமாக பலன் பெறுவீர்—சந்தேகம் இல்லை; இங்கு ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 143

ओंकारेण त्रिमात्रेण सार्धेन च विशेषतः । पूज्याः सर्वे न सन्देहो जप्त्वा मां शिरसा सह

மூன்று மாத்திரையுடைய ஓங்காரத்தாலும், அதன் விசேஷ இணைவு வடிவத்தாலும்—சந்தேகமின்றி—என்னை ஜபித்து தலைமேல் தாங்கினால் அனைவரும் வணக்கத்திற்குரியவராவர்।

Verse 144

अष्टाक्षरस्थिता चाहं जगद्व्याप्तं मया त्विदम् । माताऽहं सर्ववेदानां वेदैः सर्वैरलङ्कता

நான் அஷ்டாக்ஷர வடிவில் நிலைத்திருக்கிறேன்; இந்த முழு உலகமும் என்னால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. நான் எல்லா வேதங்களின் தாய்; எல்லா வேதவாக்குகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்பட்டவள்.

Verse 145

जत्वा मां परमां सिर्द्धि पश्यन्ति द्विजसत्तमाः । प्राधान्यं मम जाप्येन सर्वेषां वो भविष्यति

என்னை ஜபித்து வழிபட்டால், இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர் பரம சித்தியை காண்பர். என் மந்திர ஜபத்தால் உங்களுக்கெல்லாம் அனைவரிடமும் முதன்மையும் தனித்த பெருமையும் உண்டாகும்.

Verse 146

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायंत्रितश्चतुर्वेदः सर्वाशी सर्वविक्रयी

காயத்ரியின் சாரமட்டும் அறிந்த பிராமணனும் ஒழுக்கமுடையவனாயின் உயர்ந்தவன்; ஆனால் ஒழுக்கமற்றவன் நான்கு வேதம் அறிந்தாலும் அனைத்தையும் விழுங்குபவனாகவும் அனைத்தையும் விற்குபவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 147

यस्माद्भवतां सावित्र्या शापो दत्तो सदे त्विह । अत्र दत्तं हुतं चापि सर्वमक्षयकारकम् । दत्तो वरो मया तेन युष्माकं द्विजसत्तमाः

சாவித்ரியால் இங்கே உங்கள்மேல் சாபம் விதிக்கப்பட்டதால், இங்கே அளிக்கப்படும் தானமும் இங்கே அக்னியில் செலுத்தப்படும் ஹோமமும் அனைத்தும் அழியாத பலன் தருவனவாகின்றன. அதனால், இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே, நான் உங்களுக்கு இந்த வரத்தை அருளினேன்.

Verse 148

अग्निहोत्रपरा विप्रास्त्रिकालं होमदायिनः । स्वर्गं ते तु गमिष्यंति एकविंशतिभिः कुलैः

அக்னிஹோத்ரத்தில் பராயணமாய் மும்முறையும் ஹோமம் செலுத்தும் அந்தப் பிராமணர்கள், நிச்சயமாக இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் அடைவார்கள்।

Verse 149

एवं शक्रे च विष्णौ च रुद्रे वै पावके तथा । ब्रह्मणो ब्रह्मणानां च गायत्री सा वरं ददौ । तस्मिन्काले वरं दत्त्वा ब्रह्मणः पार्श्वगाऽभवत्

இவ்வாறு சக்ரன் (இந்திரன்), விஷ்ணு, ருத்ரன், பாவகன் (அக்னி), மேலும் பிரம்மா மற்றும் பிராமணர்களுக்கும் காயத்ரி வரம் அளித்தாள்; அக்காலத்தில் வரம் தந்து அவள் பிரம்மாவின் அருகில் தங்கினாள்।

Verse 150

हरिणा तु समाख्यातं लक्ष्म्याः शापस्य कारणम् । युवतीनां च सर्वासां शापस्तासां पृथक्पृथक्

பின்பு ஹரி, லக்ஷ்மியின் சாபத்திற்கான காரணத்தை விளக்கி, அந்த இளம்பெண்கள் அனைவருக்கும் ஏற்பட்ட தனித்தனியான சாபங்களையும் ஒவ்வொன்றாக உரைத்தார்।

Verse 151

लक्ष्म्यास्तदा वरं प्रादाद्गायत्री ब्रह्मणः प्रिया

அப்போது பிரம்மாவின் பிரியையான காயத்ரி, லக்ஷ்மிக்கு வரம் அளித்தாள்।

Verse 152

अकुत्सिताः सदा पुत्रि तव वासेन शोभने । भविष्यति न संदेहः सर्वेभ्यः प्रीतिदायकाः

மகளே, அவர்கள் எப்போதும் இகழப்படமாட்டார்கள்; அழகியே, நீ அவர்களிடையே வாசிப்பதால்—சந்தேகமில்லை—அவர்கள் அனைவருக்கும் பிரியமும் மகிழ்ச்சியும் தருவார்கள்।

Verse 153

ये त्वया वीक्षिताः सर्वे सर्वे वै पुण्यभाजनाः । तेषां जातिः कुलं शीलं धर्मश्चैव वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! நீ நோக்கிய அனைவரும் உண்மையிலே புண்ணியப் பாத்திரங்கள். அவர்களின் பிறப்பு, குலம், ஒழுக்கம், தர்மமும் நன்மையாக நிலைபெறும்.

Verse 154

परित्यक्तास्त्वया ये तु ते नरा दुःखभागिनः । सभायां ते न शोभन्ते मन्यन्ते न च पार्थिवैः

ஆனால் நீ கைவிட்டவர்களோ துயரத்தின் பங்காளிகள் ஆவர். அரசவையில் அவர்கள் ஒளிவிடார்; அரசர்களாலும் மதிக்கப்படார்.

Verse 155

आशिषश्चैव तेषां तु कुर्वते वै द्विजोत्तमाः । सौजन्यं तेषु कुर्वन्ति नप्ता भ्राता पिता गुरुः

அவர்களுக்காக உயர்ந்த இருபிறப்பினர் ஆசிகளை வழங்குவர். அவர்களிடம் பேரன், சகோதரன், தந்தை, குருவும் அன்பும் நற்குணமும் காட்டுவர்.

Verse 156

बांधवोऽसि न संदेहो न जीवेऽहं त्वया विना । त्वयि दृष्टे प्रसन्ना मे दृष्टिर्भवति शोभना । मनः प्रसीदतेऽत्यर्थं सत्यंसत्यं वदामि ते

நீ என் உறவினன்—இதில் ஐயமில்லை; உன்னை இன்றி நான் வாழமாட்டேன். உன்னை கண்டவுடன் என் பார்வை மகிழ்ந்து ஒளிர்கிறது; என் மனம் மிகுந்த அமைதியடைகிறது. உண்மை, உண்மை—இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 157

एवंविधानि वाक्यानि त्वया दृष्ट्या निरीक्षिते । सज्जनास्ते वदिष्यन्ति जनानां प्रीतिदायकाः

உன் அருள்மிகு பார்வையால் ஒருவர் நோக்கப்படும்போது, நல்லோர் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் இத்தகைய சொற்களை உரைப்பர்.

Verse 158

इन्द्राणि नहुषः प्राप्य स्वर्गं त्वां याचयिष्यति । अदृष्ट्वा तु हतः पापो अगस्त्यवचनाद्द्रुतम्

ஓ இந்திராணி! நஹுஷன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து உன்னை வேண்டுவான். ஆனால் முறையாக உன்னைத் தரிசிக்காமல் இருந்தால், அந்தப் பாவி அகஸ்திய முனிவரின் வாக்கினால் விரைவில் தண்டிக்கப்பட்டு வீழ்வான்.

Verse 159

सर्पत्वं समनुप्राप्य प्रार्थयिष्यति तं मुनिम् । दर्पेणाहं विनष्टोऽस्मि शरणं मे मुने भव

பாம்பு நிலையைக் கொண்டபின் அவன் அந்த முனிவரை வேண்டுவான்— ‘அகந்தையால் நான் அழிந்தேன்; ஓ முனிவரே, நீரே எனக்கு சரணமாக இருங்கள்.’

Verse 160

वाक्येन तेन तस्यासौ नृपस्य भगवानृषिः । कृत्वा मनसि कारुण्यमिदं वचनमब्रवीत्

அரசனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட புனித ऋஷி, மனத்தில் கருணையை எழுப்பி இவ்வாறு பதிலுரைத்தார்.

Verse 161

उत्पत्स्यति कुले राजा त्वदीये कुरुनंदन । सार्पं कलेवरं दृष्ट्वा प्रश्नैस्त्वामुद्धरिष्यति

ஓ குருநந்தனே! உன் குலத்திலேயே ஒரு அரசன் பிறப்பான். அவன் உன் பாம்பு உடலைக் கண்டு, கேள்விகளால் உன்னை அந்த நிலையிலிருந்து மீட்பான்.

Verse 162

सोऽप्यजगरतां त्यक्त्वा पुनः स्वर्गं गमिष्यति । अश्वमेधे कृते भर्त्रा सह यासि पुनर्दिवि । प्राप्स्यसे वर दानेन ममानेन सुलोचने

அவனும் பெரும் பாம்பு நிலையைக் கைவிட்டு மீண்டும் ஸ்வர்க்கம் செல்வான். உன் கணவர் அஸ்வமேத யாகம் செய்தபோது, நீயும் அவருடன் மீண்டும் தேவருலகிற்கு செல்வாய். ஓ சுலோசனே! நான் அளிக்கும் இந்த வரத்தால் அதை நீ நிச்சயமாக அடைவாய்.

Verse 163

देवपत्न्यस्तदा सर्वास्तुष्टया परिभाषिताः । अपत्यैरपि हीनाः स्युर्नैव दुःखं भविष्यति

அப்போது திருப்தியுடன் உரைக்கப்பட்ட எல்லா தேவபத்தினியரும்—மக்கள் இல்லாதவர்களாயினும்—எந்தத் துயரமும் அடையார்।

Verse 164

इति दत्त्वा वरान्देवी गायत्री लोकसंमता । जगामादर्शनं देवी सर्वेषां पश्यतां तदा

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த உலகமெங்கும் போற்றப்படும் காயத்ரீ தேவி, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அக்கணமே மறைந்தாள்।

Verse 165

सावित्री तु तदा देवी प्रभासं क्षेत्रमागता । कृतस्मरस्य शृङ्गे तु श्रीसोमेश्वरपूर्वतः

அப்போது தேவி சாவித்ரீ பிரபாச புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தாள்—கிருதஸ்மர எனும் சிகரத்தில், திரு சோமேஸ்வரரின் கிழக்கே।

Verse 166

मन्वन्तरे चाक्षुषे च द्वितीये द्वापरे शुभे । तत्र यज्ञः समारब्धो ब्रह्मणा लोककारिणा

இரண்டாம் (சாக்ஷுஷ) மன்வந்தரத்தின் புனித த்வாபர யுகத்தில், உலக நலன் செய்பவன் பிரம்மா அங்கே யாகத்தைத் தொடங்கினான்।

Verse 167

यज्ञे याता महात्मानो देवाः सप्तर्षयो वराः । स्वायंभुवे तु ये शस्ताः शप्तास्ते चाभवन्पुरा

அந்த யாகத்திற்கு மகாத்மா தேவர்கள், சிறந்த சப்தரிஷிகள் வந்தனர். ஸ்வாயம்புவ காலத்தில் புகழ்பெற்ற அவர்கள், பழங்காலத்தில் சாபத்திற்கும் ஆளானவர்கள்.

Verse 168

तस्मात्कालात्समारभ्य प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः

அந்நேரத்திலிருந்து அவர்கள் பிரபாசப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் சரணடைந்து அங்கேயே நிலைபெற்றனர்।

Verse 169

सावित्री लोकजननी लोकानुग्रहकारिणी । यस्तां पूजयते भक्त्या पक्षमेकं निरंतरम् । ब्रह्मपूजाविधानेन तस्य पुत्रो ध्रुवो भवेत्

சாவித்ரீ உலகமாதா; உயிர்களுக்கு அருள்புரிபவள். பிரம்மபூஜை விதிப்படி ஒரு பக்ஷம் இடையறாது பக்தியுடன் அவளை வழிபடுவோர்க்கு உறுதியான (துருவ) புதல்வன் நிச்சயமாகப் பெறப்படும்।

Verse 170

पाण्डुकूपे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा लिंगानि पञ्च वै । पाण्डवैः स्थापितानीह दृष्ट्वा यज्ञफलं लभेत्

பாண்டுகூபத்தில் நீராடி, இங்கே பாண்டவர்கள் நிறுவிய ஐந்து லிங்கங்களையும் தரிசித்தால் மனிதன் யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 171

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां तु सावित्रीस्थलसंनिधौ । पठेद्यो ब्रह्मसूक्तानि मुच्यते सर्वपातकैः

ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமியன்று சாவித்ரீஸ்தலத்தின் அருகில் பிரஹ்மஸூக்தங்களை ஓதுவோர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்।

Verse 172

एतत्ते सर्वविख्यातमाख्यातं कल्मषापहम् । यश्चेदं शृणुयाद्भक्त्या स गच्छेत्परमं पदम्

இது எங்கும் புகழ்பெற்ற, மாசு நீக்கும் செய்தியாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதை பக்தியுடன் கேட்பவன் பரமபதத்தை அடைவான்।