Adhyaya 12

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठा गोप्रचारमतः परम् । यत्र स्नात्वा नरो भक्त्या लभेद्गोदानजं फलम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே! அதன் பின் ‘கோப்ரசார’ எனும் பரம தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு பக்தியுடன் நீராடினால் கோதானத்தால் உண்டாகும் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 2

यत्र स्नातो जगन्नाथो नभस्ये दैवतैर्वृतः । कटदानं च तत्प्रोक्तं द्वादश्यां द्विजसत्तमाः

தேவர்களால் சூழப்பட்ட ஜகந்நாதன் நபஸ்ய மாதத்தில் நீராடிய இடம் அது. ஓ த்விஜசத்தமர்களே! அங்கு த்வாதசியில் ‘கடதானம்’ (இடுப்புத்துணி தானம்) விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तु तत्र दैत्येन्द्राऽभवद्वै गोप्रचारकम् । तीर्थं कथय तत्त्वेन यत्र स्नातो जनार्द्दनः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ தைத்யேந்திரா! அங்கு எவ்வாறு ‘கோப்ரசாரக’ என்று பெயர் பெற்றது? ஜனார்தனன் நீராடிய அந்த தீர்த்தத்தின் உண்மைத்தத்துவத்தை எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 4

प्रह्लाद उवाच । हते कंसे भोजराजे कृष्णेनामिततेजसा । उग्रसेने चाभिषिक्ते मधुपुर्य्यां महात्मना

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அளவற்ற ஒளிமிகு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் போஜராஜன் கம்சனை வதம் செய்து, மகாத்மா மధுபுரி (மதுரா) நகரில் உக்ரசேனனை அரசராக அபிஷேகம் செய்த பின்…

Verse 5

उद्धवं प्रेषयामास गोकुले गोकुलप्रियः । सुहृदां प्रियकामार्थं गोपगोपीजनस्य च

கோகுலத்திற்கு அன்பான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன் நெருங்கிய நண்பர்கள்—கோபர், கோபியர்—அவர்களின் ஏக்கத்தை நிறைவேற்ற உத்தவனை கோகுலத்திற்கு அனுப்பினான்.

Verse 6

नमस्कृत्य च गोविदं प्रययौ नंदगोकुलम् । स तत्सदृशवेषेण वस्त्रालंकारभूषणैः

கோவிந்தனை வணங்கி, அவர் நந்தனின் கோகுலத்திற்குப் புறப்பட்டார்; அங்குள்ளவர்களுக்கு ஏற்ற உடைமுறையில், ஆடை-அலங்கார-பூஷணங்களால் அழகுபெற்றிருந்தார்.

Verse 7

तं दृष्ट्वा दिवसस्यांते गोविंदानुचरं प्रियम् । उद्धवं पूजयामास वस्त्रालंकारभूषणैः

நாளின் முடிவில் கோவிந்தனின் அன்புத் துணை உத்தவனைப் பார்த்ததும், அவர்கள் ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அளித்து அவனைப் போற்றி மரியாதை செய்தனர்.

Verse 8

तं भुक्तवंतं विश्रांतं यशोदा पुत्रवत्सला । आनंदबाष्पपूर्णाक्षी पप्रच्छानामयं हरेः

அவன் உண்டு ஓய்வெடுத்த பின், மகன்பாசம் நிறைந்த யசோதை ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களுடன் ஹரியின் நலமங்கை பற்றி விசாரித்தாள்.

Verse 9

कच्चिद्धि स्तः सुखं पुत्रौ रामकृष्णौ यदूत्तमौ । कच्चित्स्मरति गोविंदो वयस्यान्गोपबालकान्

யாதவர்களில் சிறந்த எங்கள் இரு புதல்வர்கள் ராமன், கிருஷ்ணன் நலமுடன் இன்பமாக உள்ளார்களா? கோவிந்தன் தன் பால்ய நண்பர்களான கோபால சிறுவர்களை நினைவுகூர்கிறானா?

Verse 10

कच्चिदेष्यति गोविंदो गोकुलं मधुरेश्वरः । तारयिष्यति पुत्रोऽसौ गोकुलं वृजिनार्णवात्

மதுரையின் ஈசனான கோவிந்தன் மீண்டும் எப்போதாவது கோகுலத்திற்கு வருவானா? அந்த எங்கள் மகன் துயரத் துன்பத்தின் கடலிலிருந்து கோகுலத்தை மீட்டெடுப்பானா?

Verse 11

इत्युक्त्वा बाष्पपूर्णाक्षौ यशोदा नंद एव च । दीर्घं रुरुदतुर्दीनौ पुत्रस्नेहवशंगतौ

இவ்வாறு கூறி, கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் யசோதையும் நந்தனும், மகன் மீது கொண்ட பாசத்தின் வசப்பட்டு, துயருற்றவர்களாய் நீண்ட நேரம் அழுது புலம்பினர்.

Verse 12

उद्धवस्तौ ततो दृष्ट्वा प्राणसंशयमागतौ । मधुरैः कृष्णसंदेशैः स्नेहयुक्तैरजीवयत्

அப்போது உத்தவன், அவர்கள் உயிரே சந்தேகமாகும் நிலைக்கு வந்ததைப் பார்த்து, அன்பு நிறைந்த கிருஷ்ணனின் இனிய செய்திகளால் அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்.

Verse 13

नमस्करोति भवतीं भवंतं च सहाग्रजः । अनामयं पृष्टवांश्च तौ च क्षेमेण तिष्ठतः

அவன் தன் மூத்த அண்ணனுடன் சேர்ந்து உங்களிருவருக்கும் வணக்கம் செலுத்துகிறான். உங்கள் நலன் விசாரித்து, நீங்கள் இருவரும் பாதுகாப்பாகவும் சுகமாகவும் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்கிறான்.

Verse 14

क्षिप्रमेष्यति दाशार्हो रामेण सहितो विभुः । अत्रागत्य जगन्नाथो विधास्यति च वो हितम्

வல்லமைமிகு தாசார்ஹப் பெருமான் ராமனுடன் விரைவில் வருவார். இங்கு வந்து ஜகந்நாதன் நிச்சயமாக உங்கள் நலத்தை நிறைவேற்றுவான்.

Verse 15

इत्येवं कृष्णसंदेशैः समाश्वास्योद्धवस्तदा । सुखं सुष्वाप शयने नन्दाद्यैरभिनंदितः

இவ்வாறு கண்ணனின் செய்திகளால் ஆறுதல் பெற்ற உத்தவர், நந்தர் முதலியோர் போற்றியபடி, படுக்கையில் அமைதியாக இனிது உறங்கினார்.

Verse 16

गोप्यस्तदा रथं दृष्ट्वा द्वारे नंदस्य विस्मिताः । कोऽयं कोऽयमिति प्राहुः कृष्णागमनशंकया

அப்போது நந்தரின் வாசலில் ரதத்தைப் பார்த்த கோபியர் வியந்தனர். ‘இவர் யார், இவர் யார்?’ என்று, கண்ணன் வந்திருக்கலாம் என ஐயம் கொண்டனர்.

Verse 17

गोपालराजस्य गृहे रथेनादित्यवर्चसा । समागतो महाबाहुः कृष्णवेषानुगस्तथा

கோபாலராஜன் நந்தரின் இல்லத்திற்கு, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ரதத்தில், கண்ணன் போன்ற ஆடை அணிந்த மகாபாகு ஒருவர் வந்தார்.

Verse 18

परस्परं समागम्य सर्वास्ता व्रजयोषितः । विविक्ते कृष्णदूतं तं पप्रच्छुः शोककर्षिताः

பின்னர் வ்ரஜத்தின் பெண்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, துயரால் தளர்ந்து, தனிமையான இடத்தில் அந்த கண்ணன் தூதனை வினவினர்.

Verse 19

श्रीगोप्य ऊचुः । कस्मात्त्वमिह संप्राप्तः किं ते कार्य्यमिहाद्य वै । दस्युरूपप्रतिच्छन्नो ह्यस्मान्संहर्तुमिच्छसि

திருக்கோபியர் கூறினர்—நீ இங்கே ஏன் வந்தாய்? இன்று இங்கே உனக்கு என்ன காரியம்? கொள்ளையன் வடிவம் பூண்டு எங்களை அழிக்க எண்ணுகிறாயோ?

Verse 20

पूर्वमेव हतं तेन कृष्णेन हृदयादिकम् । पाययित्वाऽधरविषं योषिद्व्रातं पलायितः

அந்தக் கிருஷ்ணன் முன்பே எங்கள் இதயம் முதலிய அனைத்தையும் கொன்றுவிட்டான். தன் உதடுகளின் விஷத்தைப் பெண்கள் கூட்டத்துக்குப் புகட்டிவிட்டு அவன் ஓடிப்போனான்.

Verse 21

इत्येवमुक्त्वा ता गोप्यो मुमुहुः शोकविह्वलाः । ईक्षंत्यः कृष्णदासं तं निपेतुर्धरणीतले

இவ்வாறு கூறி அந்தக் கோபியர் துயரால் கலங்கி மயங்கினர். கிருஷ்ணனின் அந்தத் தாசனை நோக்கிக்கொண்டே தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 22

उद्धवस्तं जनं दृष्ट्वा कृष्णस्नेहहृताशयम् । आश्वासयामास तदा वाक्यैः श्रोत्रसुखावहैः

கிருஷ்ணப் பாசத்தால் உள்ளம் கொள்ளைபோன அந்த மக்களைப் பார்த்து, உத்தவர் அப்போது செவிக்கு இனிய சொற்களால் அவர்களை ஆறுதல் கூறினார்.

Verse 23

उद्धव उवाच । भगवानपि दाशार्हः कन्दर्पशरपीडितः । न भुंक्ते न स्वपिति च चिन्तयन्वस्त्वहर्निशम्

உத்தவர் கூறினார்—பகவான் தாசார்ஹனும் காமனின் அம்புகளால் துன்புறுகிறார்; அந்த விஷயத்தை இரவும் பகலும் நினைத்து, அவர் உண்ணவும் மாட்டார், உறங்கவும் மாட்டார்.

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ललिता क्रोधमूर्छिता । उद्धवं ताम्रनयना प्रोवाच रुदती तदा

அவன் சொற்களை கேட்ட லலிதா கோபத்தில் மயங்கினாள்; கண்கள் சிவந்தன; அழுதபடியே அப்போது உத்தவனை நோக்கி பேசினாள்।

Verse 25

ललितोवाच । असत्यो भिन्नमर्य्यादः क्रूरः क्रूरजनप्रियः । त्वं मा कृथा नः पुरतः कथां तस्याऽकृतात्मनः

லலிதா கூறினாள்—அவன் பொய்யன், மரியாதையை மீறியவன்; கொடூரன், கொடூரர்களுக்குப் பிரியன். அந்த அடக்கமற்றவனின் கதையை எங்கள் முன் சொல்லாதே।

Verse 26

धिग्धिक्पापसमाचारो धिग्धिग्वै निष्ठुराशयः । हित्वा यः स्त्रीजनं मूढो गतो द्वारवतीं हरिः

பாவச் செயலாளனுக்கு நிந்தை, கடினமனத்தவனுக்கு நிந்தை! பெண்களின் கூட்டத்தை விட்டுத் தவறுணர்வில் இருந்த ஹரி த்வாரவதிக்கு சென்றான்।

Verse 27

श्यामलोवाच । किं तस्य मन्दभाग्यस्य अल्पपुण्यस्य दुर्मतेः । मा कुरुध्वं कथाः साध्व्यः कथां कथयताऽपराम्

ஷ்யாமலா கூறினாள்—அந்த துர்பாக்கியன், குறைந்த புண்ணியன், தீய மனத்தவன் பற்றிப் பேசுவதால் என்ன பயன்? நல்லொழுக்கப் பெண்களே, அவன் கதையை விடுங்கள்; வேறு பொருளைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 28

धन्योवाच । केनायं हि समानीतो दूतो दुष्टजनस्य च । यातु तेन पथा पापः पुनर्नायाति येन च

தன்யா கூறினாள்—அந்த தீயவனின் தூதனை இங்கே யார் கொண்டு வந்தார்? இந்தப் பாவி வந்த வழியே போகட்டும்; மீண்டும் ஒருபோதும் திரும்பி வராதபடி।

Verse 29

विशाखोवाच । न शीलं न कुलं यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यो ज्ञायते जन्म कर्म च । हीनस्य पुरुषार्थेन तेन संगो निरर्थकः

விசாகை கூறினாள்—யாருக்கு நற்குணமும் இல்லை, குலமரியாதையும் இல்லை, பாவச்செயலுக்குப் பயமும் இல்லை; அவன் ‘ஸ்த்ரீஹனனம்’ செய்ததினாலே, ஓ சாத்விகளே, அவனுடைய பிறப்பும் செயல்களும் வெளிப்படுகின்றன. அத்தகைய தாழ்ந்த, சுயநலமே நாடும் மனிதனுடன் சேர்வு பயனற்றது.

Verse 30

राधोवाच । भूतानां घातने यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यः शंका कापि न विद्यते

ராதை கூறினாள்—உயிர்களை கொன்றபோதும் பாவபயம் இல்லாதவனிடம், ஓ சாத்விகளே, பெண்களை ‘ஸ்த்ரீஹனனம்’ செய்வான் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.

Verse 31

शैब्योवाच । सत्यं ब्रूहि महाभाग किं करोति यदूत्तमः । संगतो नागरस्त्रीभिरस्माकं किं कथां स्मरेत्

சைப்யை கூறினாள்—ஓ மகாபாகா, உண்மையைச் சொல்; யாதவர்களில் சிறந்தவர் என்ன செய்கிறார்? நகரப் பெண்களால் சூழப்பட்டிருப்பவர் எங்கள் பேச்சை எவ்வாறு நினைப்பார்?

Verse 32

पद्मोवाच । कदोद्धव महाभाग नागरीजनवल्लभः । समेष्यतीह दाशार्हः पद्मपत्रायतेक्षणः

பத்மா கூறினாள்—ஓ உத்தவா, மகாபாகா, நகரமக்களின் பிரியன், தாமரை இதழ்போன்ற கண்களையுடைய தாசார்ஹன் எப்போது இங்கு வருவான்?

Verse 33

भद्रोवाच । हा कृष्ण हा गोपवर हा गोपीजनवल्लभ । समुद्धर महाबाहो गोपीः संसारसागरात्

பத்ரா கூறினாள்—ஆ கൃഷ്ണா! ஆ கோபர்களில் சிறந்தவனே! ஆ கோபியரின் பிரியனே! ஓ மகாபாஹோ, கோபியரை இந்த ஸம்ஸார சாகரத்திலிருந்து கரையேற்று.

Verse 34

प्रह्लाद उवाच । इति ता विविधैर्वाक्यैर्विलपंत्यो व्रजस्त्रियः । रुरुदुः सुस्वरं देव्यः स्मरंत्यः कृष्ण चेष्टितम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இவ்வாறு பலவகைச் சொற்களால் புலம்பிய வ்ரஜப் பெண்கள், அந்தத் தெய்வீக மகளிர், இனிய குரலில் உரக்க அழுதனர்; கண்ணனின் லீலைச் செயல்களை நினைந்து.

Verse 35

तासां तद्रुदितं श्रुत्वा भक्तिस्नेहसमन्वितः । विस्मयं परमं गत्वा साधुसाध्विति चाब्रवीत्

அவர்களின் அந்த அழுகுரலைக் கேட்டவுடன், பக்தியும் பாசமும் நிறைந்த அவர் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்து, “சாது! சாது!” என்று உரைத்தார்.

Verse 36

उद्धव उवाच । यं न ब्रह्मा न च हरो न देवा न महर्षयः । स्वभावमनुगच्छंति सर्वा धन्या व्रजस्त्रियः

உத்தவன் கூறினான்—யாருடைய இயல்பை பிரம்மாவும், ஹரனும் (சிவனும்), தேவர்களும், மகரிஷிகளும் முழுதாய் பின்பற்ற இயலாதோ; அந்தப் பகவானோடு இயல்பாகவே இணைந்து செல்லும் வ்ரஜப் பெண்கள் அனைவரும் உண்மையிலே பாக்கியவதிகள்.

Verse 37

सर्वासां सफलं जन्म जीवितं यौवनं धनम् । यासां भवेद्भगवति भक्तिरव्यभिचारिणी

யாரிடத்தில் பகவான்மேல் வழுவாத (அவ்யபிசாரிணி) பக்தி எழுகிறதோ, அவர்களுடைய பிறப்பு, வாழ்வு, இளமை, செல்வம்—அனைத்தும் உண்மையிலே பயனுள்ளதாகிறது.

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । तासां तद्भाषितं श्रुत्वा तथा विलपितं बहु । बाढमित्येव ता ऊच उद्धवः स्नेहविह्वलाः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அவர்களின் சொற்களையும் மிகுந்த புலம்பலையும் கேட்ட உத்தவன், பாசத்தால் கலங்கியவனாய், அவர்களிடம் “பாடம்” (அப்படியே ஆகுக) என்று மட்டும் சொன்னான்.

Verse 40

उद्धवेन समं सर्वास्ततस्ता व्रजयोषितः । अनुजग्मुर्मुदा युक्ताः कृष्णदर्शनलालसाः

அப்போது வ்ரஜத்தின் எல்லா கோபியரும் உத்தவருடன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்திற்கான பேராவலுடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 41

गायन्त्यः प्रियगीतानि तद्बालचरितानि च । जग्मुः सहैव शनकैरुद्धवेन व्रजांगनाः

அன்பான பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டும், அவருடைய பால்யலீலைக் கதைகளையும் சொல்லிக்கொண்டும், வ்ரஜப் பெண்கள் உத்தவருடன் மெதுவாகச் சேர்ந்து சென்றனர்।

Verse 42

यदुपुर्य्यां ततो दृष्ट्वा उद्यानविपिनावलीः । अद्य देवं प्रपश्यामः कृष्णाख्यं नंदनंदनम्

பின்னர் யது நகரில் தோட்டங்களும் கானகங்களும் வரிசையாக இருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் கூறினர்— “இன்று நாம் தேவனை— நந்தனந்தனன் எனும் கிருஷ்ணனை— தரிசிப்போம்।”

Verse 43

द्वारवत्यां तु गमनाद्ध्यानाल्लक्ष्मीपतेस्तदा । अशेषकल्मषान्मुक्ता विध्वस्ताखिलबन्धनाः

ஆனால் த்வாரவதிக்கு சென்று லக்ஷ்மீபதியைத் தியானித்ததால், அவர்கள் அப்போது எல்லாக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அவர்களின் அனைத்து பந்தங்களும் முற்றிலும் அழிந்தன।

Verse 44

संप्राप्तास्तास्ततः सर्वास्तीरे मयसरस्य च । प्रणिपत्योद्धवः प्राह गोपिकाः कृष्णदेवताः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மயசரஸ் ஏரிக்கரையை அடைந்தனர். வணங்கி, கிருஷ்ணனையே தெய்வமாகக் கொண்ட கோபியரிடம் உத்தவர் உரைத்தார்।

Verse 45

स्थीयतां मातरश्चात्रात्रैवेष्यति महाभुजः । कृष्णः कमलपत्राक्षो विधास्यति च वो हितम्

அம்மையரே, இங்கேயே தங்குங்கள்; இங்கேயே மகாபாகு, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வருவான். அவன் நிச்சயமாக உங்கள் நலத்தைச் செய்வான்.

Verse 46

गोप्य ऊचुः । कस्योद्धव इदं चात्र सरः सारसशोभितम् । संपूर्णं पंकजैश्चित्रैः कल्हारकुमुदोत्पलैः

கோபியர் கூறினர்—ஓ உதவா, இங்கே அன்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த ஏரி யாருடையது? இது வியத்தகு தாமரைகள், நீலத் தாமரைகள், குமுதம், கல்லார மலர்களால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 47

उद्धव उवाच । मयो नाम महादैत्यो मायावी लोकविश्रुतः । कृतं तेन सरः शुभ्रं तस्य नाम्ना च विश्रुतम्

உதவா கூறினான்—மயன் என்னும் ஒரு மாபெரும் தானவன் இருந்தான்; மாயையில் உலகப் புகழ்பெற்றவன். அவனே இந்த அழகிய ஏரியை அமைத்தான்; அது அவன் பெயராலேயே பிரசித்தம்.

Verse 48

श्रीगोप्य ऊचुः । शीघ्रमानय गोविंदं साधु दर्शय चाच्युतम् । नयनानंदजननं तापत्रयविनाशनम्

திருக்கோபியர் கூறினர்—விரைவாக கோவிந்தனை அழைத்து வா; தயவுசெய்து அச்யுதனின் தரிசனத்தை எங்களுக்கு அளி. அவர் கண்களுக்கு ஆனந்தம் தருபவர்; மும்முனைத் தாபங்களை அழிப்பவர்.

Verse 49

तच्छ्रुत्वा वचनं तासां गोपिकानां तदोद्धवः । दूतैः समानयामास श्रीकृष्णं शीघ्रयायिभिः

அந்த கோபியரின் சொற்களை கேட்டவுடன், உதவா விரைவாகச் செல்லும் தூதர்களால் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அழைத்து வரச் செய்தான்.

Verse 50

आयांतं शीघ्रयानेन दृष्ट्वा देवकिनंदनम् । भ्राजमानं सुवपुषा वनमालाविभूषितम्

விரைவு வாகனத்தில் அணுகி வந்த தேவகீநந்தனனைப் பார்த்து, அழகிய திருமேனியால் ஒளிவீசி வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவரை அவர்கள் மகிமையுடன் தரிசித்தனர்।

Verse 51

ज्वलत्किरीटमुकुटं स्फुरन्मकरकुण्डलम् । श्रीवत्सांकं महाबाहुं पीतकौशेयवाससम्

அவர்கள் ஆண்டவனைத் தரிசித்தனர்—ஒளிவீசும் கிரீட-முகுடம், மகர வடிவக் குண்டலங்கள் மின்ன; மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், பரந்த புயங்கள், மஞ்சள் பட்டு ஆடை அணிந்தவர்।

Verse 52

आतपत्रैर्वृतं मूर्ध्नि संवृतं वृष्णिपुंगवैः । संस्तुतं बंदिमुख्यैश्च गीतवादित्रनिस्वनैः

அவரது தலைமேல் அரசச் சத்திரங்கள் தாங்கப்பட்டன; வृष்ணிகளின் சிறந்தோர் அவரைச் சூழ்ந்தனர்; பாடல் மற்றும் வாத்திய ஒலிகளின் முழக்கத்தில் முதன்மை பண்டிகள் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 53

पौरजानपदैर्लोकैर्वैष्णवैः सर्वतो वृतम् । पश्यन्तं हंसमिथुनैः सरः सारसशोभितम्

நகரமும் கிராமமும் சேர்ந்த வைஷ்ணவ மக்கள் அவரைச் சுற்றி நின்றனர்; அவர் அன்னப் பறவைகளின் ஜோடிகளாலும் சாரஸப் பறவைகளாலும் அழகுபெற்ற ஏரியை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 54

तं दृष्ट्वाऽच्युतमायांतं लोककांतं मनोहरम् । प्रियं प्रियाश्चिराद्दृष्ट्वा मुमुहुस्ता व्रजांगनाः

அச்யுதன் அணுகி வருவதை—உலகின் பிரியனும் மனம் கவர்வனும்—கண்டு, வ்ரஜப் பெண்கள் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தங்கள் பிரியனைத் தரிசித்து மயங்கி விழுந்தனர்।

Verse 55

चिराय संज्ञां संप्राप्य विलेपुश्च सुदुःखिताः । हा नाथ कांत हा कृष्ण हा व्रजेश मनोहर

நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் உணர்வு திரும்பப் பெற்று, அவர்கள் பேர்துயருடன் அழுதனர்— “அய்யோ நாதா! அய்யோ காதலா! அய்யோ கிருஷ்ணா! அய்யோ வ்ரஜேசா! மனோகரா!”

Verse 56

संवर्धितोऽसि यैर्बाल्ये क्रीडितो वत्सपालकैः । तेऽपि त्वया परित्यक्ताः कथं दुष्टोऽसि निर्घृणः

சிறுவயதில் உன்னை வளர்த்தவர்கள், கன்றுகளை மேய்த்த சிறுவர்களுடன் நீ விளையாடியவர்கள்— அவர்களையும் நீ கைவிட்டாயா? நீ எப்படித் துன்மார்க்கனாய், இரக்கமற்றவனாய் இருக்க முடியும்?

Verse 57

न ते धर्मो न सौहार्द्दं न सत्यं सख्यमेव च । पितृमातृपरित्यागी कथं यास्यसि सद्गतिम्

உனக்கு தர்மமும் இல்லை, அன்பும் இல்லை, சத்தியமும் இல்லை, நட்பும் கூட இல்லை. தந்தை-தாயை கைவிட்டவனே, நீ எப்படிச் சத்கதியை அடைவாய்?

Verse 58

स्वामिन्भक्तपरित्यागः सर्वशास्त्रेषु गर्हितः । त्यजताऽस्मान्वने वीर धर्मो नावेक्षितस्त्वया

ஓ ஸ்வாமி, பக்தர்களை கைவிடுதல் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் கண்டிக்கப்படுகிறது. ஓ வீரா, காட்டில் எங்களை விட்டுச் சென்றபோது நீ தர்மத்தைச் சிறிதும் காக்கவில்லை.

Verse 59

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा तासां विलपितं गोपीनां नंद नंदन । अनन्यशरणाः सर्वा भावज्ञो भगवान्विभुः । सांत्वयामास वचनैर्व्रजेशस्ता व्रजांगनाः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— ஓ நந்தநந்தனா! அந்த கோபிகளின் புலம்பலைக் கேட்டு, அவர்கள் அனைவரும் உன்னையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டுள்ளனர் என்பதை அறிந்து, உணர்வுகளை அறிந்த எல்லாம் வல்ல பகவான் வ்ரஜேசன் வ்ரஜப் பெண்களை இனிய சொற்களால் ஆறுதல் கூறினார்.

Verse 60

अध्यात्मशिक्षया गोपीः प्रभुस्ता अन्वशिक्षयत्

அப்போது ஆண்டவன் அந்த கோபியருக்கு अध्यात्म-போதனை, அதாவது ஆத்மத்தத்துவ உபதேசத்தின் மூலம், நன்கு அறிவுறுத்தினார்।

Verse 61

श्रीभगवानुवाच । भवतीनां वियोगो मे न हि सर्वात्मना क्वचित् । वसामि हृदये शश्वद्भूतानामविशेषतः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உங்களுக்கும் எனக்கும் இடையே எந்நேரமும் முழுமையான பிரிவு இல்லை. எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் நான் எப்போதும், வேறுபாடின்றி, வாசம் செய்கிறேன்।

Verse 62

अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तो देवाः सवासवाः । आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः

நான் அனைத்தின் ஆதிமூலம்; என்னிடமிருந்தே தேவர்கள் தோன்றுகின்றனர்—இந்திரனுடன் வஸுக்கள், மேலும் ஆதித்யர்கள், ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், விஶ்வேதேவர்கள், மருத்கணங்கள்।

Verse 63

ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च सनकाद्या महर्षयः । इंद्रियाणि मनो बुद्धिस्तथा सत्त्वं रजस्तमः

பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு; சனகாதி மகரிஷிகள்; இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி; மேலும் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ்—இவை அனைத்தும் என்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன।

Verse 64

कामः क्रोधश्च लोभश्च मोहोऽहंकार एव च । एतत्सर्वमशेषेण मत्तो गोप्यः प्रवर्त्तते

காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், அகங்காரம் ஆகியவையும்—ஓ கோபியரே, இவை அனைத்தும் முழுவதுமாக என்னிடமிருந்தே வெளிப்படுகின்றன।

Verse 65

एतज्ज्ञात्वा महाभागा मा स्म कृध्वं मनः शुचि । सर्वभूतेषु मां नित्यं भावयध्वमकल्मषाः

மகாபாக்யர்களே, இதை அறிந்து உங்கள் தூய மனத்தைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தாதீர். எல்லா உயிர்களிலும் என்னை எப்போதும் தியானியுங்கள்; மாசற்றவர்களாய் இருங்கள்.

Verse 66

प्रह्लाद उवाच । ताः कृष्णवचनं श्रुत्वा गोप्यो विध्वस्तबन्धनाः । विमुक्तसंशयक्लेशा दर्शनानन्दसंप्लुताः । ऊचुश्च गोपवध्वस्ताः कृष्णं निर्मलमानसाः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—கிருஷ்ணனின் வாக்கை கேட்டதும் கோபியரின் பந்தங்கள் சிதைந்தன. சந்தேகமும் துயரும் நீங்கி, அவரது தரிசன ஆனந்தத்தில் மூழ்கி, தூய மனத்துடன் அவர்கள் கிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 67

गोप्य ऊचुः । अद्य नः सफलं जन्म अद्य नः सफला दृशः । यत्त्वां पश्याम गोविन्द नागरीजनवल्लभम्

கோபியர் கூறினர்—இன்று எங்கள் பிறவி பயனடைந்தது; இன்று எங்கள் கண்கள் பயனடைந்தன; ஏனெனில் நகரமக்களின் அன்புக்குரிய கோவிந்தனை நாம் காண்கிறோம்.

Verse 68

पुण्यहीना न पश्यंति कृष्णाख्यं पुरुषं परम् । वाक्यैर्हेत्वर्थसंयुक्तैर्यदि संबोधिता वयम् । तथापि माया हृदयान्नापैति मधुसूदन

புண்ணியமற்றோர் ‘கிருஷ்ண’ எனப்படும் பரமபுருஷனை காணார். காரணமும் பொருளும் கூடிய சொற்களால் எங்களை அறிவுறுத்தினாலும், ஓ மதுசூதனா, மாயை இதயத்திலிருந்து அகலாது.

Verse 69

श्रीकृष्ण उवाच । दर्शनात्स्पर्शनाच्चास्य विमुक्ताऽशेषबन्धनाः । स्नात्वा च सकलान्कामानवाप्स्यथ व्रजांगनाः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—இதன் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும் உங்களை எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும். மேலும் நீராடி, ஓ வ்ரஜப் பெண்களே, எல்லா நற்காமங்களின் நிறைவை அடைவீர்கள்.

Verse 70

गोप्य ऊचुः । अद्भुतो हि प्रभावस्ते सरसोऽस्य उदाहृतः । विधिं ब्रूहि जगन्नाथ विस्तराद्वृष्णिनन्दन

கோபியர் கூறினர்—நீ கூறியபடியே இந்தப் புனிதத் தடாகத்தின் மகிமை உண்மையிலே அதிசயமானது. ஓ ஜகந்நாதா, ஓ வ்ருஷ்ணிநந்தனா, இதன் விதியை விரிவாக அருளிச் சொல்வாயாக।

Verse 71

श्रीकृष्ण उवाच । भवतीनां मया सार्द्धं सञ्जातमत्र दर्शनम् । तस्मान्मया सदा ह्यत्र स्नातव्यं नियमेन हि

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—இங்கே உங்களுடன் எனக்கு மங்களமான தரிசனச் சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. ஆகையால் நான் எப்போதும் இவ்விடத்தில் நியமத்துடன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 72

यः स्नात्वा परया भक्त्या पितॄन्सन्तर्पयिष्यति । श्रावणस्य सिते पक्षे द्वादश्यां नियतः शुचिः

எவர் பரம பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்து, ஸ்ராவண மாத சுக்லபக்ஷ த்வாதசியன்று, நியமத்துடன் தூய்மையாய் இருந்து பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வாரோ—

Verse 73

दत्त्वा दानं स्वशक्त्या च मामुद्दिश्य तथा पितॄन् । लभते वैष्णवं लोकं पितृभिः परिवारितः

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்து, அதை எனக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணித்தால், அவன் பித்ருக்களால் சூழப்பட்டவனாய் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவான்।

Verse 74

मय तीर्थं समासाद्य कृत्वा च करयोः कुशान् । फलमेकं गृहीत्वा तु मन्त्रेणार्घ्यं प्रदापयेत्

மயதீர்த்தத்தை அடைந்து, இரு கைகளிலும் குசப்புல் வைத்து, ஒரு பழத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மந்திரத்துடன் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 75

गृहान्धकूपे पतितं माया पाशशतैर्वृतम् । मामुद्धर महीनाथ गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

உலகவாழ்வெனும் குருட்கிணற்றில் வீழ்ந்து, மாயையின் நூறு நூறு பாசங்களால் கட்டப்பட்டேன். ஓ மஹீநாதா, என்னை உயர்த்தி அருள்வாயாக; இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 76

अर्घ्यमन्त्रः । स्नात्वा यः परया भक्त्या पितॄन्संतर्प्य भावतः । कुर्याच्छ्राद्धं च परया पितृभक्त्या समन्वितः

அர்க்ய-மந்திரம்: யார் ஸ்நானம் செய்து பரம பக்தியுடன், உள்ளார்ந்த உணர்வால் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் ஆழ்ந்த பித்ருபக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ—

Verse 77

दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च । विशेषतः प्रदातव्यं पायसं च सशर्करम्

பின்னர் தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்—வெள்ளியும் பொன்னும்; மேலும் சிறப்பாக சர்க்கரையுடன் பாயசம் (கீரை/க்ஷீர்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 78

नवनीतं घृतं छत्रं कंबलाजिनमेव च । भवतीभिः समं यस्मात्संजातं मम दर्शनम् । आगंतव्यं मया तस्मात्सदा ह्यस्मिञ्जलाशये

வெண்ணெய், நெய், குடை, போர்வை, மான் தோல்—இவை அர்ப்பணிக்கத் தக்கவை. உங்களுடன் இங்கேயே எனது தரிசனம் நிகழ்ந்ததால், நான் எப்போதும் இந்த நீர்நிலைக்கே வரவேண்டும்.

Verse 79

योऽत्र स्नानं प्रकुरुते मयस्य सरसि प्रियाः । गंगास्नानफलं तस्य विष्णुलोकस्तथाऽक्षयः

அன்புடையோரே, இங்கே மாயையின் ஏரியில் யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு கங்கையில் ஸ்நானம் செய்த பலன் கிடைக்கும்; மேலும் அவர் அழிவில்லா விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்.

Verse 80

मुक्तिं प्रयांति तस्यैव पितरस्त्रिकुलोद्भवाः । पुत्रपौत्रसमायुक्तो धनधान्यसमन्वितः । यावज्जीवं सुखं भुक्त्वा चान्ते हरिपुरं व्रजेत्

அவனுக்கே மூன்று குலங்களில் பிறந்த பித்ருக்கள் மோட்சம் அடைகின்றனர். அவன் புத்ர-பௌத்திரங்களுடன், தனம்-தானியங்களால் நிறைந்தவனாய் வாழ்நாள் முழுதும் இன்பம் அனுபவித்து இறுதியில் ஹரியின் புரம் (விஷ்ணுலோகம்) செல்கிறான்.