Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 29
विशाखोवाच । न शीलं न कुलं यस्य नास्ति पापकृतं भयम् । तस्य स्त्रीहनने साध्व्यो ज्ञायते जन्म कर्म च । हीनस्य पुरुषार्थेन तेन संगो निरर्थकः
viśākhovāca | na śīlaṃ na kulaṃ yasya nāsti pāpakṛtaṃ bhayam | tasya strīhanane sādhvyo jñāyate janma karma ca | hīnasya puruṣārthena tena saṃgo nirarthakaḥ
விசாகை கூறினாள்—யாருக்கு நற்குணமும் இல்லை, குலமரியாதையும் இல்லை, பாவச்செயலுக்குப் பயமும் இல்லை; அவன் ‘ஸ்த்ரீஹனனம்’ செய்ததினாலே, ஓ சாத்விகளே, அவனுடைய பிறப்பும் செயல்களும் வெளிப்படுகின்றன. அத்தகைய தாழ்ந்த, சுயநலமே நாடும் மனிதனுடன் சேர்வு பயனற்றது.
Viśākhā
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: sādhvyaḥ (virtuous women) / Uddhava as contextual addressee in the episode
Scene: A circle of anguished, virtuous women speaking with moral severity, condemning a man devoid of conduct; the sea-breeze of Dvārakā and distant temple silhouettes frame their lament.
FAQs
The verse uses dharma categories (śīla, kula, fear of sin) to voice the pain of abandonment; it shows how moral language can be invoked amid intense devotion and grief.
Dvārakā-māhātmya provides the sacred frame, linking the dialogue to the holiness of Dvārakā even when the verse is primarily ethical.
None; it is moral evaluation within a narrative exchange.