Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 7
चारा ऊचुः । भ्रममाणैर्धरापृष्ठे दृष्टाऽपूर्वा कुमारिका । विन्ध्याचलेऽद्य चास्माभिर्भुजैर्द्वादशभिर्युता । नानाशस्त्रधरैर्दीप्तैश्चर्मच्छादितगात्रका
cārā ūcuḥ | bhramamāṇairdharāpṛṣṭhe dṛṣṭā'pūrvā kumārikā | vindhyācale'dya cāsmābhirbhujairdvādaśabhiryutā | nānāśastradharairdīptaiścarmacchāditagātrakā
ஒற்றர்கள் கூறினர்—“பூமியின் மேற்பரப்பில் சுற்றித் திரிந்தபோது இன்று விந்தியமலையில் ஒரு அபூர்வ கன்னியைக் கண்டோம்; அவள் பன்னிரண்டு கரங்களுடன், பல ஒளிவிடும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி, தோலால் மூடப்பட்ட அங்கங்களைக் கொண்டவள்.”
Cārāḥ (spies/agents of the daitya lord)
Tirtha: Vindhyācala (as Devī-sthala)
Type: kshetra
Listener: Their lord (Mahiṣa)
Scene: Asura spies describe (or behold) an unprecedented maiden on Vindhya: twelve arms radiating outward, each holding a different shining weapon; her body is clad in hide, suggesting fierce ascetic-warrior energy; the mountain backdrop frames her as the kṣetra-devatā.
FAQs
The Purāṇas portray dharma as protected by divine power; the sacred landscape can reveal extraordinary, protective forms when tapas matures.
Vindhyācala (the Vindhya mountain region) is explicitly mentioned as the setting within the tīrtha-māhātmya narrative.
None directly; the verse is a report describing a divine/extraordinary form encountered at Vindhyācala.