Adhyaya 3

Verse 1

लोमश उवाच । दाक्षायणी गता तत्र यत्र यज्ञो महानभूत् । तत्पितुः सदनं गत्वा ना नाश्चर्यसमन्वितम्

லோமசர் கூறினார்—மகா யாகம் நடைபெறும் இடத்திற்குத் தாக்ஷாயணீ சென்றாள்; தந்தையின் மாளிகையில் நுழைந்து, அது பல வியப்புகளால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டாள்।

Verse 2

द्वारि स्थिता तदा देवा अवतीर्य निजासनात् । नंदिनो हि महाभागा देवलोकं निरीक्ष्य च

அப்போது தேவர்கள் தத்தம் ஆசனங்களிலிருந்து இறங்கி வாசலில் நின்றனர்; மேலும் பெரும் பாக்கியமுடைய நந்தி தேவலோகத்தை நோக்கி ஆராய்ந்து பார்த்தான்।

Verse 3

मातरं पितरं दृष्ट्वा सुहृत्संबंधि वांधवान् । अभिवाद्यैव पिरतं मातरं च मुदान्विता

தாய் தந்தை, நண்பர்கள், உறவினர், குலத்தார் ஆகியோரைக் கண்ட சதி, மகிழ்ச்சியுடன் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் வணங்கி வணக்கம் செலுத்தினாள்।

Verse 4

बभाषे वचनं देवी प्रस्तापसदृशं तदा । अनाहूतस्त्वया कस्माच्छंभुः परमशोभनः

அப்போது தேவி நிகழ்வுக்கேற்ற வாக்கை உரைத்தாள்— “மிகுந்த ஒளியுடைய சம்புவை நீ ஏன் அழைக்காமல் விட்டாய்?”

Verse 5

येन पूतमिदं सर्वं समग्रं सचराचरम् । यज्ञो यज्ञविदां श्रेष्ठो यज्ञांगो यज्ञदक्षिणः

யாரால் இந்த முழு அசர-சர உலகமும் நிறைவாகத் தூய்மையடைகிறதோ, அவரே யாகம்; யாகம் அறிந்தோரில் சிறந்தவர்; யாகத்தின் அங்கமும் யாகதட்சிணையும் அவரே.

Verse 6

द्रव्यं मंत्रादिकं सर्वं हव्यं कव्यं च यन्मयम् । विना तेन कृतं सर्वमपवित्रं भविष्यति

திரவியம், மந்திரம் முதலிய அனைத்தும்; தேவர்க்கு ஹவ்யமும் பித்ருக்களுக்கு கவ்யமும்—அனைத்தும் அவருடைய இயல்பே. அவரின்றி செய்யப்படுவது அனைத்தும் அசுத்தமாகும்.

Verse 7

शंभुना हि विना तात कथं यज्ञः प्रवर्तते । एते कथं समायाता ब्रह्मणा सहिताः पितः

அன்பனே, சம்புவின்றி யாகம் எவ்வாறு நடைபெறும்? தந்தையே, இவர்கள் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து இங்கே எவ்வாறு வந்தனர்?

Verse 8

हे भृगो त्वं न जानासि हे कश्यप महामते । अत्रे विशिष्ठ एकस्त्वं शक्र किं कृतमद्यते

ஓ ப்ருகுவே, உனக்குத் தெரியாதா? ஓ மகாமதி கஷ்யபா! ஓ அத்ரியே! ஓ வசிஷ்டா! இங்கே நீ ஒருவனே சிறப்புடையவன். ஓ சக்ரா, இன்று என்ன செய்யப்பட்டது?

Verse 9

हे विष्णो त्वं महादेवं जानासि परमेश्वरम् । ब्रह्मन्किं त्वं न जानासि महादेवस्य विक्रमम्

ஏ விஷ்ணுவே! நீ பரமேஸ்வரனான மகாதேவனை அறிந்துள்ளாய். ஏ பிரம்மனே! மகாதேவனின் பராக்கிரமத்தை நீ அறியாதாயோ?

Verse 10

पुरा पंचमुखो भूत्वा गर्वितोसि सदाशिवम् । कृतश्चतुर्मुखस्तेन विस्मृतोऽसि तदद्भुतम्

முன்பு நீ பஞ்சமுகனாய் இருந்து சதாசிவனை நோக்கி அகந்தை கொண்டாய். அவரே உன்னை சதுர்முகனாக்கினார்—அந்த அதிசயத்தை மறந்தாயோ?

Verse 11

भिक्षाटनं कृतं येन पुरा दारुवने विभुः । शप्तोयं भिक्षुको रुद्रो भवद्भिः सखिभिस्तदा

எந்த விபு முன்பு தாருவனத்தில் பிக்ஷாடனம் செய்தாரோ, அந்த பிக்ஷுக ரூப ருத்ரனை அப்போது நீங்களும் உங்கள் தோழர்களும் சபித்தீர்கள்.

Verse 12

शप्तेनापि च रुद्रेण भवद्भिर्विस्मृतं कथम् । यस्यावयवमात्रेण पूरितं सचराचरम्

நீங்கள் சபித்த ருத்ரனைப் பற்றிய இந்த உண்மையையும் எவ்வாறு மறந்தீர்கள்? அவரின் ஒரு அங்கமாத்திரத்தால் நகரும்-நிலையும் அனைத்துலகும் நிறைந்து வியாபித்துள்ளது.

Verse 13

लिंगभूतं जगत्सर्वं जातं तत्क्षणमेव हि । लयानाल्लिंगमित्याहुः सर्वे देवाः सवासवाः

அந்தக் கணமே முழு உலகமும் லிங்கஸ்வரூபமாயிற்று. லயத்தை உணர்த்தும் குறியீடாக இருப்பதால், இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவரும் அதை ‘லிங்கம்’ என அழைக்கின்றனர்.

Verse 14

सर्वे देवाश्च संभूता यतो देवस्य शूलिनः । सोऽसौ वेदांतगो देवस्त्वया ज्ञातुं न पार्यते

சூலதாரியான அந்த தேவனிடமிருந்தே எல்லாத் தேவர்களும் தோன்றினர்; வேதாந்தத் தாத்பரியத்தில் நிலைத்த அந்த பரமதேவனை உன் அகந்தை அல்லது குறுகிய பார்வையால் முழுதும் அறிய இயலாது।

Verse 15

तस्या वचनमाकर्ण्य दक्षः क्रुद्धोऽब्रवीद्वचः । किं त्वया बहुनोक्तेन कार्यं नास्तीह सांप्रतम्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட தக்ஷன் கோபமடைந்து கூறினான்— “நீ நீளமாகப் பேசியதனால் என்ன பயன்? இப்போது இங்கே அதற்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை।”

Verse 16

गच्छ वा तिष्ठवा भद्रे कस्मात्त्वं हि समागता । अमंगलो हि भर्ता ते अशिवोसौ सुमध्यमे

“போ அல்லது இரு, ஓ நற்குணமுள்ளவளே—நீ ஏன் இங்கே வந்தாய்? உன் கணவன் அமங்கலன்; அவன் ‘அசிவன்’ (அமங்கலன்), ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே।”

Verse 17

अकुलीनो वेदबाह्यो भूतप्रेतपिशाचराट् । तस्मान्नाकारितो भद्रे यज्ञार्थं चारुभाषिणि

“அவன் குலமற்றவன், வேதநெறிக்கு அப்பாற்பட்டவன், பூத-பிரேத-பிசாசுகளின் தலைவன்; ஆகவே, ஓ இனிய மொழியாளே, யாகத்திற்காக அவன் அழைக்கப்படவில்லை।”

Verse 18

मया दत्तासि सुश्रोणि पापिना मंदबुद्धिना । रुद्रायाविदितार्थाय उद्धताय दुरात्मने

“ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, நான்—பாவியும் மந்தபுத்தியுமானவன்—உன்னை ருத்ரனுக்குக் கொடுத்தேன்; அவன் ஒழுங்கறியாதவன், அகந்தையன், தீய இயல்புடையவன்।”

Verse 19

तस्मात्कायं परित्यज्य स्वस्था भव शुचिस्मिते । दक्षेणोक्ता तदा पुत्री सा सती लोकपूजिता

ஆகையால், ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! இந்த உடலைத் துறந்து அமைதியுடன் நிலைத்திரு. இவ்வாறு தக்ஷன் தன் மகள்—உலகம் போற்றும் சதியிடம்—கூறினான்.

Verse 20

निंदायुक्तं स्वपितरं विलोक्य रुषिता भृशम् । चिंतयंती तदा देवी कथं यास्यामि मंदिरे

தன் தந்தை நிந்தையால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு தேவி மிகுந்த கோபமடைந்தாள். பின்னர் அவள் சிந்தித்தாள்—“நான் இல்லத்திற்கு (சிவனிடம்) எவ்வாறு செல்வேன்?”

Verse 21

शंकरं द्रष्टुकामांह किं वक्ष्ये तेन पृच्छिता । यो निंदति महादेवं निंद्यमानं श्रृणोति यः । तावुभौ नरके यातो यावच्चन्द्रदिवाकरौ

“சங்கரனைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்; ஆனால் அவர் கேட்டால் நான் என்ன சொல்வேன்? மகாதேவனை நிந்திப்பவன், நிந்தை செய்யப்படுவதைக் கேட்டு நிற்பவன்—இவ்விருவரும் சந்திரன், சூரியன் நிலைக்கும் வரை நரகத்தில் வீழ்வர்.”

Verse 22

तस्मात्तयक्ष्याम्यहं देहं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्

“ஆகையால் நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்; யாகஅக்னியில் நான் புகுவேன்.”

Verse 23

एवं मीमांसमाना सा शिवरुद्रेतिभाषिणी । अपमानाभिभूता सा प्रविवेश हुताशनम्

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டே, “சிவா! ருத்ரா!” என்று உரைத்தவளாய், அவமானத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள் யாகஅக்னியில் நுழைந்தாள்.

Verse 24

हाहाकारेण महता व्याप्तमासीद्दिगंतरम् । सर्वे ते मंचमारूढाः शस्त्रैर्व्याप्ता निरंतराः

பெரும் கூக்குரலால் திசைகள் அனைத்தும் நிறைந்தன. மேடைகளில் இருந்த அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களை ஏந்தியவாறு இடைவிடாது சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 25

शस्त्रैः स्वैर्जध्नुरात्मानं स्वानि देहानि चिच्छिदुः । केचित्करतले गृह्य शिरांसि स्वानि चोत्सुकाः

அவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களாலேயே தங்களைத் தாக்கி, தங்கள் உடல்களை வெட்டிக் கொண்டனர். சிலர் ஆர்வத்துடன் தங்கள் தலைகளைத் தங்கள் உள்ளங்கைகளில் ஏந்தினர்.

Verse 26

नीराजयंतस्त्वरिता भस्मीभूताश्च जज्ञिरे । एवमूचुस्तदा सर्वे जगर्ज्जुरतिभीषणम्

அவர்கள் விரைவாக நீராஞ்சனம் செய்து சாம்பலாயினர். அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அவ்வாறு கூறி, மிகக் பயங்கரமாக கர்ஜித்தனர்.

Verse 27

शस्त्रप्राहारैः स्वांगानि चिच्छिदुश्चातिभीषणाः । ते तथा विलयं प्राप्ता दाक्षायण्या समं तदा

ஆயுதங்களின் தாக்குதல்களால் அவர்கள் தங்கள் உறுப்புகளை வெட்டிக் கொண்டனர்; அது மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது. அவ்வாறே அவர்கள் தாட்சாயணியுடன் (சதி) அழிவை அடைந்தனர்.

Verse 28

गणास्तत्रायूते द्वे च तदद्भुतमिवाभवत् । ते सर्व ऋषयो देवा इंद्राद्याः समरुद्गणाः

அங்கே இரண்டு அயுதம் (இருபதாயிரம்) கணங்கள் இருந்தன; அது ஒரு அற்புதம் போல இருந்தது. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், மருத்துக்கள் மற்றும் முனிவர்கள் அனைவரும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 29

विश्वेऽश्वनौ लोकपालास्तूष्णींबूतास्तदाभवन् । विष्णुं वरेण्यं केचिच्च प्रार्थयंतः समंततः

அப்போது விஶ்வேதேவர்கள், அஸ்வினிக் குமாரர்கள், உலகபாலர்கள் அனைவரும் மௌனமாயினர். நாலாபுறமும் சிலர் மிகச் சிறந்த விஷ்ணுவை வேண்டி சரணடைந்தனர்.

Verse 30

एवं भूतस्तदा यज्ञो जातस्तस्य दुरात्मनः । दक्षस्य ब्रह्मबंधोश्च ऋषयो भयमागताः

இவ்வாறு அந்த துராத்மா, பெயருக்கே பிராமணன் எனப்படும் தக்ஷனின் யாகம் அப்படியே முடிவடைந்தது. ரிஷிகள் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.

Verse 31

एतस्मिन्नंतरे विप्रा नारदेन महात्मना । कथितं सर्वमेवैतद्दक्षस्य च विचेष्टितम्

இந்நேரத்தில், ஓ விப்ரர்களே, மகாத்மா நாரதர் தக்ஷனின் நடத்தை மற்றும் தீச்செயல்கள் உட்பட இவை அனைத்தையும் கூறினார்.

Verse 32

तदाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नारदस्य मुखोद्गतम् । चुकोप परमं क्रुद्ध आसनादुत्पतन्निव

நாரதரின் வாயிலிருந்து வந்த சொற்களை கேட்ட ஈஸ்வரர் மிகுந்த கோபம் கொண்டார்; ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து பாய்வார் போலத் தோன்றியது.

Verse 33

उद्धृत्य च जटां रुद्रो लोकसंहारकारकः । आस्फोटयामास रुषा पर्वतस्य शिरोपरि

அப்போது உலகசம்ஹாரக் கர்த்தாவான ருத்ரர் தமது ஜடையை உயர்த்தி, கோபத்துடன் மலைச் சிகரத்தின் மீது அதைச் சடக்கென அடித்தார்.

Verse 34

ताडनाच्च समुद्भूतो वीरभद्रो महायशाः । तथा काली समुत्पन्ना भूतकोटिभिरावृता

அந்த அடியிலிருந்து மகாயசமுடைய வீரபத்ரன் தோன்றினான்; அதுபோலவே காளியும் தோன்றி, பூதக் கோடிகளால் சூழப்பட்டாள்।

Verse 35

कोपान्निःश्वसितेनैव रुद्रस्य च महात्मनः । जातं ज्वराणां च शतं सन्निपातास्त्रयोदश

மகாத்மா ருத்ரனின் கோபமிகு மூச்சினாலேயே நூறு ஜ்வரங்கள் தோன்றின; மேலும் பதின்மூன்று சன்னிபாதங்கள் (கடுந்துன்ப நோய்கள்) உண்டாயின।

Verse 36

विज्ञप्तो वीरभद्रेण रुद्रो रौद्रपराक्रमः । किं कार्यं भवतः कार्यं शीघ्रमेव वद प्रभो

அப்போது ரௌத்ரப் பராக்கிரமமுடைய ருத்ரனை வீரபத்ரன் விண்ணப்பித்தான்—“உமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? प्रभோ, உடனே சொல்லுங்கள்।”

Verse 37

इत्युक्तो भगवान्रुद्रः प्रेषयामास सत्वरम् । गच्छ वीर महा बाहो दक्षयज्ञं विनाशय

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பகவான் ருத்ரன் உடனே அவனை அனுப்பினார்—“செல், வீர மகாபாஹோ, தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்துவிடு।”

Verse 38

शासनं शिरसा धृत्वा देवदेवस्य शूलिनः । कालिकाऽलिहितो वीरः सर्वभूतैः समावृतः । वीरभद्रो महातेजा ययौ दक्षमखं प्रति

தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரியின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று, காளியால் குறியிடப்பட்ட அந்த வீரன், எல்லாப் பூதகணங்களாலும் சூழப்பட்டு, மகாதேஜஸுடைய வீரபத்ரன் தக்ஷனின் யாகத்தினை நோக்கி சென்றான்।

Verse 39

तदानीमेव सहसा दुर्निमित्तानि चाभवन् । रूक्षो ववौ तदा वायुः शर्कराभिः समावृतः

அந்தக் கணமே திடீரென தீய நிமித்தங்கள் தோன்றின. அப்போது கற்கள், மணற்கணங்களால் சூழ்ந்த கடுமையான காற்று பலமாக வீசியது.

Verse 40

असृग्वर्षति देवश्च तिमिरेणाऽवृता दिवशः । उल्कापाताश्च बहवः पेतुरुर्व्यां सहस्रशः

வானத்திலிருந்து இரத்தமழை பொழிந்தது; பகலும் இருளால் மூடப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கில் பல உல்கைகள் பூமியில் விழுந்தன.

Verse 41

एवंविधान्यरिष्टानि ददृशुर्विबुधादयः । दक्षोऽपि भयमापन्नो विष्णुं शरणमाययौ

இத்தகைய பேரிடர்களும் தீய நிமித்தங்களும் கண்ட தேவர்கள் முதலியோர் அஞ்சினர். தக்ஷனும் பயமடைந்து விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தான்.

Verse 42

रक्षरक्ष महाविष्णो त्वं हि नः परमो गुरुः । यज्ञोऽसि त्वं सुरश्रेष्ठ भयान्मां परिमोचय

காக்கவும், காக்கவும், ஓ மகாவிஷ்ணுவே! நீயே எங்கள் பரமகுரு. தேவர்களில் சிறந்தவனே, நீயே யாகஸ்வரூபன்—இந்த அச்சத்திலிருந்து என்னை விடுவி.

Verse 43

दक्षेण प्रार्थ्य मानो हि जगाद मधुसूदनः । मया रक्षा विदातव्या भवतो नात्र संशयः

தக்ஷன் வேண்டியபோது மதுசூதனன் கூறினான்—“உனக்குக் காவல் அளிப்பது எனது கடமை; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 44

अपूज्या यत्र पूज्यंते पूजनीयो न पूज्यते । त्रीणी तत्र प्रवर्तंते दुर्भिक्षं त्वया धर्ममजानताः । ईश्वरावज्ञया सर्वं विफलं च भविष्यति

அபூஜ்யர் போற்றப்படுகின்ற இடத்தில், உண்மையில் பூஜனீயன் போற்றப்படாதபோது, அங்கே மூன்று தீமைகள் எழும்—துர்பிக்ஷம், தர்மம் அறியாமையால் வரும் அழிவு; ஈசுவர அவமதிப்பால் அனைத்தும் பலனற்றதாகும்।

Verse 45

अपूज्या यत्र पूज्यं ते पूजनीयो न पूज्यते । त्रीणी तत्र प्रवर्तंते दुर्भिक्षं मरणं भयम्

அபூஜ்யர் போற்றப்படவும், பூஜனீயன் போற்றப்படாமலும் இருந்தால், அங்கே மூன்று பேரிடர்கள் எழும்—துர்பிக்ஷம், மரணம், பயம்।

Verse 46

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन माननीयो वृषध्वजः । अमानितान्महेशात्त्वां महद्भयमुपस्थितम्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் வृषத்வஜன் (சிவன்) மதிக்கப்பட வேண்டும். மகேசனை அவமதித்ததினால் இப்போது உன்மேல் பெரும் பயம் வந்து சேர்ந்தது।

Verse 47

अधुनैव वयं सर्वे प्रभवो न भवामहे । भवतो दुर्न्नयेनेव नात्र कार्या विचारणा

இப்போதே முதல் நாங்கள் அனைவரும் ஆற்றலுடையவர்களாகவும் அதிகாரிகளாகவும் இருக்கமாட்டோம்—உன் தவறான நடத்தையாலேயே. இதில் மேலும் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 48

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा दक्षश्चिंतापरोऽभवत् । विविर्णवदनो भूत्वा तूष्णीमासीद्भुवि स्थितः

விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தக்ஷன் கவலையில் ஆழ்ந்தான். அவன் முகம் வாடியது; தரையில் நின்றபடியே மௌனமாக இருந்தான்।

Verse 49

वीरभद्रो महाबाहू रुद्रेणैव प्रचोदितः । काली कात्यायनीशाना चामुंडा मुंडमर्द्दिनी

மகாபாகுவான வீரபத்ரன் ருத்ரனின் தூண்டுதலால் வெளிப்பட்டான்; அவனுடன் காளி, காத்யாயனி, ஈசானா மற்றும் முண்டமர்தினி சாமுண்டாவும் வந்தனர்।

Verse 50

भद्रकाली तथा भद्रा त्वरिता वैष्णवी तथा । नवदुर्गादिसहितो भूतानां च गणो महान्

அதேபோல் பத்ரகாளி, பத்ரா, த்வரிதா, வைஷ்ணவியும் வந்தனர்; நவதுர்கைகள் முதலியோருடன் பூதங்களின் மாபெரும் கணமும் கூடிவந்தது।

Verse 51

शाकिनी डाकिनी चैव भूतप्रमथगुह्यकाः । तथैव योगिनीचक्रं चतुः षष्ट्या समन्वितम्

மேலும் சாகினிகள், டாகினிகள், பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர் ஆகியோரும்; அதுபோல் அறுபத்துநான்கு யோகினிகளால் நிறைந்த யோகினிச்சக்கரமும் வந்தது।

Verse 52

निजन्मुः सहसा तत्र यज्ञवाटं महाप्रभम् । वीरभद्रसमेता सर्वे हरपराक्रमाः । दशबाहवस्त्रिनेत्रा जटिला रुद्रभूषणाः

அவர்கள் திடீரென அங்கே அந்த மகாபிரபமான யாகவாடத்தில் நுழைந்தனர். வீரபத்ரனுடன் வந்த அனைவரும் ஹரனின் வீரத்தால் நிறைந்தோர்—பத்துகைகள், முக்கண்கள், ஜடாதாரிகள், ருத்ரச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்।

Verse 53

पार्षदाः शंकरस्यैते सर्वे रुद्रस्वरूपिणः । पंचवक्त्रा नीलकंठाः सर्वे ते शस्त्रपाणयः

இவர்கள் சங்கரனின் பார்ஷதர்கள்—அனைவரும் ருத்ரஸ்வரூபம் உடையோர்; ஐந்துமுகம், நீலக்கழுத்து, அனைவரும் ஆயுதம் தாங்கியோர்।

Verse 54

छत्रचामरसंवीताः सर्वे हरपराक्रमाः । दशबाहवस्त्रिनेत्रा जटिला रुद्रभूषणाः

குடைச் சாமரங்களால் சூழப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் ஹரனின் பராக்கிரமமே—பத்துக் கரங்கள், மூன்று கண்கள், ஜடாமுடி, ருத்ரச் சின்னங்களால் அலங்கரித்தோர்।

Verse 55

अर्धचंद्रधराः सर्वे सर्वे चैव महौजसः । सर्वे ते वृषभारूढाः सर्वे ते वेषभूषणाः

அனைவரும் அரைச்சந்திரத்தைத் தாங்கினர்; அனைவரும் மஹாதேஜஸ்விகள். அனைவரும் ரிஷபத்தில் ஏறியவர்கள்; அனைவரும் தத்தம் வேடபூஷணங்களால் அலங்கரித்தோர்।

Verse 56

सहस्रबाहुर्भुजगाधिपैर्वृतस्त्रिलोचनो भीमबलो भयावहः । एभिः समेतश्च तदा महात्मा स वीरभद्रोऽभिजगाम यज्ञम्

ஆயிரம் கரங்களுடன், நாகாதிபதிகளால் சூழப்பட்டு, மூன்று கண்களுடன், பயங்கர வலிமையுடனும் அச்சமூட்டுவனாகவும் இருந்த அந்த மகாத்மா வீரபத்ரன், அவர்களுடன் சேர்ந்து அப்போது யாகத்தினை நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 57

युग्यानां च सहस्रेण द्विप्रमाणेन स्यंदनम् । सिंहानां प्रयुतेनैव वाह्यमानं च तस्य तत्

அவனுடைய தேரு யானையின் அளவுக்கு மாபெரியது; ஆயிரம் பூட்டப்பட்ட குதிரைகள் அதை இழுத்தன, மேலும் சிங்கங்களின் ‘பிரயுத’ (மிகப் பெரும் கூட்டம்) அதையும் தாங்கிச் சென்றது।

Verse 58

तथैव दंशिताः सिंहा बहवः पार्श्वरक्षकाः । शार्दूला मकरा मत्स्या गजाश्चैव सहस्रशः । छत्राणि विविधान्येव चामराणि तथैव च

அதேபோல் கொம்புப்பற்கள் கொண்ட பல சிங்கங்கள் பக்கக் காவலர்களாக இருந்தன. புலிகள், மகரங்கள், மீன்கள், ஆயிரக்கணக்கான யானைகள் இருந்தன; பலவகைக் குடைகளும் சாமரங்களும் இருந்தன।

Verse 59

मूर्द्धनिध्रियमाणानि सर्वतोग्राणि सर्वशः । ततो भेरीमहानादाः शंखाश्च विविधस्वनाः । पटहा गोमुखाश्चैव श्रृंगाणि विविधानि च

தலையின் மேல் உயர்த்தி ஏந்தி, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்குமாறு வைத்தனர்; அப்போது பேரிகளின் மகாநாதம் எழுந்தது, பல்வேறு ஒலியுடைய சங்குகள் முழங்கின; மேலும் படஹம், கோமுகக் கொம்புகள், பலவகைச் சிங்கங்களும் ஒலித்தன.

Verse 60

ततोऽवाद्यंत तान्येव घनानि सुषिराणि च । कलगानपराः सर्वे सर्वे मृदंगवादिनः

அப்போது அவ்வாத்யங்களே இசைக்கப்பட்டன—கன (தாள வாத்தியங்கள்) மற்றும் சுஷிர (காற்று வாத்தியங்கள்) இரண்டும். அனைவரும் லயமிகு பாடலில் ஈடுபட்டனர்; அனைவரும் மிருதங்கம் வாசிப்போர் ஆவர்.

Verse 61

अनेकलास्यसंयुक्ता वीरभद्राग्रतोभवन् । रणवादित्रनिर्घोषैर्जगर्जुरमितौजसः

பலவகை நடனங்களுடன் கூடி அவர்கள் வீரபத்ரனின் முன்னிலையில் முன்னே சென்றனர். போர் வாத்தியங்களின் பேரொலியோடு அளவற்ற வல்லமை உடையோர் கர்ஜித்தனர்.

Verse 62

तेन नादेन महता नादितं भुवनत्रयम् । एवं सर्वे समायाता गणा रुद्रप्रणोदिताः

அந்த மகா நாதத்தால் மூவுலகமும் முழங்கியது. இவ்வாறு ருத்ரரின் தூண்டுதலால் எல்லா கணங்களும் ஒன்றுகூடினர்.

Verse 63

यज्ञवाटं च दक्षस्य विनाशार्थं प्रहारिणः । रजसा चाऽवृतं व्योम तमसा च वृता दिशः

தக்ஷனின் யாக மண்டபத்தை அழிக்கப் பாய்ந்து தாக்குவோர் முன்னேறினர். தூசியால் வானம் மறைந்தது; இருளால் திசைகள் சூழப்பட்டன.

Verse 64

सप्तद्वीपवती पृथ्वी चचाल साद्रिकानना । ते दृष्ट्वा महदाश्चर्य्यं लोकक्षयकरं तदा

ஏழு தீவுகளால் நிறைந்த பூமி மலைகளும் காடுகளும் உடன் நடுங்கியது. உலகநாசம் செய்யவல்லதெனத் தோன்றிய அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து அவர்கள் அப்போது பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 65

उत्तस्थुर्युगपत्सर्वे देवदैत्यनिशाचराः । ते वै ददृशुरायांतीं रुद्रसेना भयावहाम्

தேவர்கள், தைத்தியர்கள், நிசாசரர்கள்—அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர். அவர்கள் அச்சமூட்டும் ருத்ரசேனை அணுகி வருவதைக் கண்டனர்.

Verse 66

पृथ्वीं केचित्समायाता गगने केचिदागताः । दिशश्च प्रदिशश्चैव समावृत्य तथापरे

சிலர் பூமியில் இறங்கினர்; சிலர் வானில் வந்தடைந்தனர். மற்றவர்கள் திசைகளையும் இடைத்திசைகளையும் மூடுமாறு பரவி நின்றனர்.

Verse 67

अनंता ह्यक्षयाः सर्वे शूरा रुद्रसमा युधि । एवंभूतं च तत्सैन्यं रुद्रैश्च परिवारितम् । दृष्ट्वो चुर्विस्मिताः सर्वे यामोऽद्य शस्त्रपाणयः

அந்த வீரர்கள் அனைவரும் முடிவற்றவர்களும் அழிவற்றவர்களும்; போரில் ருத்ரனுக்கு ஒப்பானவர்கள். ருத்ரர்களால் சூழப்பட்ட அத்தகைய சேனையைப் பார்த்து அனைவரும் பேர்வியப்புற்று—“இன்று ஆயுதம் கையில் கொண்டு முன்னே செல்வோம்” என எண்ணினர்.

Verse 68

इंद्रो हि गजमारूढो मृगारूढः सदागतिः । यमो महिषमारूढो यमदंडसमन्वितः

இந்திரன் யானைமேல் ஏறி நின்றான்; எப்போதும் இயங்கும் வாயு மான்மேல் ஏறி இருந்தான்; யமன் எருமைமேல் ஏறி யமதண்டத்தைத் தாங்கி (தயாராய் நின்றான்).

Verse 69

कुबेरः पुष्पकारूढः पाशी मकरमेव च । अग्निर्बस्तमारूढो निरृतिः प्रेतमेव च

குபேரன் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினான்; பாசம் தாங்கிய வருணன் மகர வாகனத்தில் அமர்ந்தான். அக்னி ஆட்டின் மேல் ஏறினான்; நிருதி பிரேத வாகனத்தில் ஏறினாள்.

Verse 70

तथान्ये सुरसंघाश्च यक्षचारणगुह्यकाः । आरुह्य वाहनान्येव स्वानिस्वानि प्रतिपिनः

அவ்வாறே மற்ற தேவர் கூட்டங்களும்—யக்ஷர், சாரணர், குஹ்யகர்—தத்தம் படையுடன் தத்தம் வாகனங்களில் ஏறினர்.

Verse 71

स्वेषामुद्योगमालोक्य दक्षश्चाश्रुमुखस्ततः । दंडवत्पतितो भूमौ सर्वानेवाभ्यभाषत

அவர்களின் உறுதியான முயற்சியைப் பார்த்துத் தக்ஷன் கண்ணீர் முகத்துடன் ஆனான்; தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்து அனைவரையும் உரைத்தான்.

Verse 72

युष्मद्बलेनैव मया यज्ञः प्रारंभितो महान् । सत्कर्मसिद्धये यूयं प्रमाणं सुमहाप्रभाः

உங்கள் பலத்தினாலேயே நான் இந்த மகா யாகத்தைத் தொடங்கினேன். சத்கர்மம் நிறைவேற, ஓ மஹாப்ரபுக்களே, நீங்களே சான்றும் ஆதாரமும்.

Verse 73

विष्णो त्वं कर्मणः साक्षाद्यज्ञानां परिपालकः । धर्मस्य वेदगर्भस्य ब्रह्मण्यस्त्वं च माधव

ஓ விஷ்ணுவே! நீ கர்மத்தின் சாக்ஷாத் அதிஷ்டாதாவும் யாகங்களின் பரிபாலகனும் ஆவாய். வேதகர்பமான தர்மத்தை நீ தாங்குகிறாய்; ஓ மாதவா, நீ பிரஹ்மண்யன்—பிரஹ்மநிஷ்டன்.

Verse 74

तस्माद्रक्षा विधातव्या यज्ञस्याऽस्य महाप्रभो । दक्षस्य वचनं श्रुत्वा उवाच मधुसूदनः

ஆகையால், ஓ மகாப்ரபோ, இந்த யாகத்திற்குக் காவல் ஏற்பாடு செய்யப்பட வேண்டும். தக்ஷனின் சொற்களை கேட்ட மது சூதனன் கூறினான்.

Verse 75

मया रक्षा विधातव्या धर्मस्य परिपालने । तत्सत्यं तु त्वयोक्तं हि किं तु तस्य व्यतिक्रमः

தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு காவல் செய்வது எனக்கே உரியது. நீ சொன்னது உண்மைதான்; ஆனால் அந்த தர்மத்துக்கு மீறல் எப்படி?

Verse 76

यातस्त्वद्यैव यज्ञस्य यत्त्वयोक्तं सदाशिवम् । नैमिषेऽनिमिषक्षेत्रे तदा किं न स्मृतं त्वया

நீ இன்று இந்த யாகத்திற்குச் சென்றாய்; ஆனால் நைமிஷத்தின் அனிமிஷ-க்ஷேத்திரத்தில் நீயே கூறிய சதாசிவனை அப்போது ஏன் நினைக்கவில்லை?

Verse 77

योऽयं रुद्रो महातेजा यज्ञरूपः सदाशिवः । यज्ञबाह्यः कृतो मूढ तच्च दुर्म्मत्रितं तव

மிகுந்த தேஜஸுடைய இந்த ருத்ரனே யாக-ஸ்வரூபமான சதாசிவன். ஓ மூடனே, நீ அவரை யாகத்துக்கு வெளியே வைத்தாய்; அது உன் தீய ஆலோசனையும் தவறான திட்டமும்.

Verse 78

रुद्रकोपाच्च को ह्यत्र समर्थो रक्षणे तव । न पश्यामि च तं विप्र त्वां वै रक्षति दुर्म्मतिम्

ருத்ரனின் கோபத்திலிருந்து—இங்கே உன்னை காக்க வல்லவன் யார்? ஓ விப்ரா, தவறான மனம் கொண்ட உன்னை உண்மையில் காப்பாற்றக் கூடியவர் எவரையும் நான் காணவில்லை.

Verse 79

किं कर्म्म किमकर्म्मेति तन्न पश्यसि दुर्म्मते । समर्थं केवलं कर्मन भविष्यति सर्वदा

ஓ துர்மதி! கர்மம் என்ன, அகர்மம் என்ன என்பதை நீ உணர்வதில்லை. கர்மம் மட்டும் தனித்தே எந்நாளும் இலக்கைச் சாதிக்க வல்லதல்ல.

Verse 80

सेश्वरं कर्म विद्ध्योतत्समर्थत्वेन जायते । न ह्यन्यः कर्म्मणो दाता ईश्वरेण विना भवेत्

அறிந்துகொள்: ஈசுவரனுடன் இணைந்த கர்மமே வல்லமையடைகிறது. ஈசுவரனைத் தவிர கர்மத்தின் சக்தி-தானியும் பல-தானியும் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 81

ईश्वरस्य च ये भक्ताः शांतास्तद्गतमानसाः । कर्म्मणो हि फलं तेषां प्रयच्छति सदाशिवः

ஈசுவரனின் பக்தர்கள் அமைதியுடையோர்; மனம் அவரிலே ஒன்றியோர்—அவர்களின் கர்மபலனை சதாசிவன் தானே அருள்கிறான்.

Verse 82

केवलं कर्म चाश्रित्य निरीश्वरपरा जनाः । निरयं ते च गच्छंति कोटियज्ञशतैरपि

வெறும் கர்மகாண்டத்தை மட்டுமே சார்ந்து, ஈசுவரமற்ற நோக்கில் பற்றுடையோர்—கோடிக்கணக்கான யாகங்கள் செய்தாலும் நரகத்திற்கே செல்கின்றனர்.

Verse 83

पुनः कर्ममयैः पाशैर्बद्धा जन्मनिजन्मनि । निरयेषु प्रपच्यंते केवलं कर्म्मरूपिणः

கர்மமயக் கயிறுகளால் பிறவி பிறவியாகக் கட்டப்பட்டு, கர்மமே தம் இயல்பு எனக் கொள்ளுவோர் நரகங்களில் வேகப்படுகின்றனர்.