Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 73
पापोऽस्मि मूढोऽस्मि महोग्रकर्मा रौद्रोऽस्मि नाचारनिधानमस्मि । तथापि तुभ्यं प्रणिपत्य पादयोर्जयं भक्तानामर्पय श्रीजयार्क
pāpo'smi mūḍho'smi mahograkarmā raudro'smi nācāranidhānamasmi | tathāpi tubhyaṃ praṇipatya pādayorjayaṃ bhaktānāmarpaya śrījayārka
நான் பாவி; நான் மயக்கமுற்றவன்; என் செயல்கள் மிகக் கொடியவை. நான் கடுமையானவன்; நல்லொழுக்கத்தின் நிதியல்ல. ஆயினும், ஹே ஸ்ரீஜயார்கா, உன் திருவடிகளில் பணிந்து வேண்டுகிறேன்—உன் பக்தர்களுக்கு வெற்றியும் நலமும் அருள்வாயாக।
Kamaṭha (the tortoise devotee), addressing Jayāditya (Sūrya)
Tirtha: Jayārka/Jayāditya-sthāna (Sūrya)
Type: kshetra
Listener: Audience of the Purāṇic discourse (implied) / Jayārka as addressed deity
Scene: A penitent devotee (Kamaṭha) with folded hands bows at the radiant Sun-deity’s feet, confessing sins; the deity’s aura spreads like a golden disc, while other pilgrims witness the act of surrender.
FAQs
Even a flawed person can approach the deity with humility; divine grace is sought not on entitlement but on surrender and devotion.
The focus is on Jayāditya’s salvific power within the narrative; the shloka itself does not specify a named pilgrimage site.
Implied practice is praṇipāta (prostration) and stotra; no formal vow or donation is stated here.