Adhyaya 26

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे पुराकल्पे रथंतरे । इतिहास इहासीद्यः पीठे विरजसंज्ञिते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஹே மைத்ராவருணா, கேள். பண்டைக் காலத்தில் ரதந்தர கல்பத்தில், இங்கே ‘விரஜா’ எனப்படும் பீடத்தில் இந்தப் பழம்பெரும் வரலாறு நிகழ்ந்தது.

Verse 2

त्रिलोचनस्य प्रासादे मणिमाणिक्यनिर्मिते । नानाभंगि गवाक्षाढ्ये रत्नसानाविवायते

திரிலோசனனின் அரண்மனை முத்துமணிகளும் மாணிக்கங்களும் கொண்டு அமைந்தது; பலவகை அழகிய ஜன்னல்களால் நிறைந்தது; அது ரத்தினங்களால் ஆன மலைச்சரிவு போலத் தோன்றியது.

Verse 3

कदाचिदपि कल्पांते द्यो लोके भ्रंशति क्षये । प्रोत्तंभनं स्तंभ इव दत्तो विश्वकृता स्वयम्

சில வேளைகளில் கல்பாந்த அழிவில் தேவலோகம் சிதறும்போது, உலகத்தை உருவாக்கியவன் தானே அளித்த ஆதாரத் தூண் போல இது அதைத் தாங்கி நிற்கிறது.

Verse 4

मरुत्तरंगिताग्राभिः पताकाभिरितस्ततः । सन्निवारयतीवेत्थमघौघान्विशतो मुने

எல்லாத் திசைகளிலும் காற்றில் அலைபாயும் முனைகள் கொண்ட கொடிகளால் சூழப்பட்டு, ஓ முனிவரே, அது உள்ளே புகும் பாவப் பெருக்குகளைத் தடுத்து நிறுத்துவது போலத் தோன்றியது.

Verse 5

देदीप्यमान सौवर्ण कलशेन विराजिते । पार्वणेन शशांकेन खेदादिव समाश्रिते

ஒளிவீசும் பொன் கலசத்தால் அது அலங்கரித்து பிரகாசித்தது; மேலும் சோர்வுக்குப் பின் கிடைக்கும் நிம்மதி போல, பௌர்ணமி நிலவின் அடைக்கலத்தைப் பெற்றது போல் தோன்றியது.

Verse 6

तत्र पारावतद्वंद्वं वसेत्स्वैरं कृतालयम् । प्रातःसायं च मध्याह्ने कुर्वन्नित्यं प्रदक्षिणम्

அங்கே ஒரு ஜோடி புறாக்கள் சுதந்திரமாகத் தங்கள் இருப்பிடத்தை அமைத்து வாழ்ந்தன. அவை காலை, மாலை, நண்பகல் என நாள்தோறும் பிரதட்சிணை செய்தன.

Verse 7

उड्डीयमानं परितः पक्षवातेरितस्ततः । रजःप्रासादसंलग्नं दूरीकुर्वद्दिनेदिने

அவை எல்லாத் திசைகளிலும் பறந்து, தங்கள் இறக்கைகளின் காற்றால் இங்கும் அங்கும் அலைந்து, கோயிலில் ஒட்டிய தூசியை நாள்தோறும் துடைத்து அகற்றின.

Verse 8

त्रिलोचनेति सततं नाम भक्तैरुदाहृतम् । त्रिविष्टपेति च तथा तयोः कर्णातिथी भवेत्

பக்தர்கள் இடையறாது ‘திரிலோசன’ என்ற நாமத்தையும், அதுபோல ‘திரிவிஷ்டப’ என்பதையும் உச்சரித்தனர்; அந்த இரு பறவைகளும் அந்த ஒலிகளைச் செவிகளில் விருந்தினராகக் கொண்டாடின.

Verse 9

चतुर्विधानि वाद्यानि शंभुप्रीतिकराण्यलम् । तयोः कर्णगुहां प्राप्य प्रतिशब्दं प्रतन्वते

சம்புவை மகிழ்விக்கும் நான்கு வகை வாத்திய ஒலிகள் அந்த இருவரின் செவிக் குழிகளில் புகுந்து எதிரொலியாகப் பரவின.

Verse 10

मंगलारार्तिकज्योतिस्त्रिसंध्यं पक्षिणोस्तयोः । नेत्रांत निर्विशन्नित्यं भक्तचेष्टां प्रदर्शयेत्

மூன்று சந்திகளிலும் மங்களமான ஆரத்தி ஒளி அந்த இரு பறவைகளின் கண்களின் ஓரங்களில் இடையறாது புகுந்து, பக்தர்களின் பூஜைச் செயல்களை அவர்களுக்கு காட்டுவது போல இருந்தது.

Verse 11

प्राणयात्रां विहायापि कदाचित्स्थिरमानसौ । नोड्डीयवांछितं यातः पश्यंतौ कौतुकं खगौ

சில வேளைகளில் மனம் நிலைத்த அந்த இரு பறவைகள் தம் உணவுத் தேடலையும் விட்டு, விரும்பிய இடங்களுக்கு பறந்து செல்லாமல், அந்த அதிசயக் காட்சியையே நோக்கி அங்கேயே தங்கின।

Verse 12

तत्र भक्तजनाकीर्णं प्रासादं परितो मुने । तंडुलादि चरंतौ तौ कुर्वाते च प्रदक्षिणम्

அங்கே, முனிவரே, ஆலயம் சுற்றிலும் பக்தர்களால் நிரம்பியிருந்தது; அந்த இருவரும் அரிசி முதலியவற்றை கொத்திக் கொண்டே பிரதட்சிணையும் செய்தனர்।

Verse 13

देवदक्षिणदिग्भागे चतुःस्रोतस्विनी जलम् । तृषार्तौ धयतो विप्र स्नातौ जातु चिदंडजौ

தேவாலயத்தின் தெற்கு பகுதியில் ‘சதுஃஸ்ரோதஸ்வினீ’ எனும் நீர் இருந்தது; தாகத்தால் வாடிய, ஓ பிராமணரே, அந்த இரு பறவைகள் அதை அருந்தி, சில வேளைகளில் அங்கேயே நீராடின।

Verse 14

तयोरित्थं विचरतोस्त्रिलोचनसमीपतः । अगाद्बहुतिथः कालो द्विजयोः साधुचेष्टयोः

இவ்வாறு திரிலோசனன் அருகில் சுற்றித் திரிந்த, நற்கருமங்களில் ஈடுபட்ட அந்த இரு ‘த்விஜ’ பறவைகளுக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது।

Verse 15

अथ देवालयस्कंधे गवाक्षांतर्गतौ च तौ । श्येनेन केनचिद्दृष्टौ क्रूरदृष्ट्या सुखस्थितौ

பின்னர் ஆலயக் கட்டிடத்தின் கவ்வாக்ஷம் (ஜன்னல் திறப்பு) உள்ளே நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்த அந்த இருவரையும் ஒரு கழுகு கொடிய பார்வையால் கண்டது।

Verse 16

तच्च पारावतद्वंद्वं श्येनः परिजिघृक्षुकः । अवतीर्यांबरादाशु प्रविष्टोन्यशिवालये

அந்த புறா-இணையைப் பிடிக்க ஆவலுற்ற கழுகு வானிலிருந்து விரைந்து பாய்ந்து இறங்கியது; ஆனால் அவர்கள் ஏற்கெனவே மற்றொரு சிவாலயத்தில் நுழைந்திருந்தனர்.

Verse 17

ततो विलोकयामास तदागमविनिर्गमौ । केन मार्गेण विशतो दुर्गमेतौ पतत्त्रिणौ

பின்னர் அவன் அவர்கள் வரவும் போகவும் கவனித்து—“எந்த வழியால் இந்த இரு பறவைகள் இந்த அணுகமுடியாத இடத்திற்குள் நுழைந்தன?” என்று எண்ணினான்.

Verse 18

केनाध्वना च निर्यातः क्व काले कुरुतश्च किम् । कथं युगपदे तौ मे ग्राह्यौ स्वैरं भविष्यतः

“மேலும் எந்த வழியில் அவர்கள் வெளியே வருகிறார்கள்? எந்த நேரத்தில், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்? அவர்கள் சுதந்திரமாகச் சுற்றுவதற்கு முன் நான் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் எப்படி பிடிப்பேன்?”

Verse 19

मध्ये दुर्गप्रविष्टौ च ममवश्याविमौ न यत् । एकदृष्टिः क्षणं तस्थौ श्येन इत्थं विचिंतयन्

“இப்போது அவர்கள் கோட்டைக்குள் நுழைந்ததால் இவ்விருவரும் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.” என்று எண்ணிய கழுகு ஒரே நோக்கில் ஒரு கணம் நின்றது.

Verse 20

अहो दुर्गबलं प्राज्ञाः शंसंत्येवेति हेतुतः । दुर्बलोप्याकलयितुं सहसारिर्न शक्यते

“அஹோ! இதனால்தான் அறிவுடையோர் கோட்டையின் வலிமையைப் புகழ்கிறார்கள்; ஏனெனில் பலவீனனையும் திடீர் பகைவர் தாக்குதலால் எளிதில் வெல்ல முடியாது.”

Verse 21

करिणां तु सहस्रेण वराश्वानां न लक्षतः । तत्कर्मसिद्धिर्नृपतेर्दुर्गेणैकेन यद्भवेत्

ஆயிரம் யானைகளாலும் இலட்சம் சிறந்த குதிரைகளாலும் கூட அரசனுக்குக் கிடைக்காத காரியசித்தி, ஒரே கோட்டையின் வலிமையால் நிறைவேறும்.

Verse 22

दुर्गस्थो नाभिभूयेत विपक्षः केनचित्क्वचित् । स्वतंत्रं यदि दुर्गं स्यादमर्मज्ञप्रकाशितम्

கோட்டையில் இருப்பவனை எதிரி எங்கும் எப்போதும் வெல்ல முடியாது—கோட்டை சுயாதீனமாக இருந்து, அதன் மర్మ இடங்கள் அறியாதவரால் வெளிப்படுத்தப்படாதிருந்தால்.

Verse 23

इति दुर्गबलं शंसञ्श्येनो रोषारुणेक्षणः । असाध्वसौ कलरवौ वीक्ष्य यातो नभोंगणम्

இவ்வாறு கோட்டையின் வலிமையைப் புகழ்ந்து கூறிய கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய சேனன், அந்த இரு கலரவப் பறவைகளை முறைத்துப் பார்த்து, விரிந்த ஆகாயத்திற்குப் பறந்து சென்றான்.

Verse 24

अथ पारावतीदक्षा विपक्षं प्रेक्ष्य पक्षिणम् । महाबलं दुर्गबला प्राह पारावतं पतिम्

அப்போது கோட்டையெனும் அடைக்கலத்தின் வலிமையால் பெரும் வலிமை பெற்ற திறமையான பாராவதீ, பகைமைப் பறவையைப் பார்த்து, தன் புறா-கணவரிடம் அந்த மகாபலியைக் குறித்து கூறினாள்.

Verse 25

कलरव्युवाच । प्रिय पारावत प्राज्ञ सर्वकामि सुखारव । तव दृग्विषयं प्राप्तः श्येनोय प्रबलो रिपुः

கலரவா கூறினாள்—அன்பு புறாவே! ஞானியே, இனிய குரலுடையவனே, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவனே! இந்த வலிமைமிக்க பகை சேனன் உன் பார்வைக்குள் வந்து விட்டான்.

Verse 26

सावज्ञं वाक्यमाकर्ण्य पारावत्याः स तत्पतिः । पारावतीमुवाचेदं का चिंतेति तव प्रिये

பாராவதியின் சிறு கண்டனத் தொனியுள்ள சொற்களை கேட்ட அவளுடைய கணவன் கூறினான்— “பிரியமே, உன்னை வருத்தும் இந்தக் கவலை என்ன?”

Verse 27

पारावत उवाच । कति नाम न संतीह सुभगे व्योमचारिणः । कति देवालयेष्वेषु खगा नोपविशंति हि

ஆண் புறா கூறியது— “சுபகியே, இங்கே வானில் உலாவும் உயிர்கள் எத்தனையோ! இந்த தேவாலயங்களில் எத்தனைப் பறவைகள் அமர்வதுமில்லை.”

Verse 28

कति चैव न पश्यंति नौ सुखस्थाविह प्रिये । तेभ्यो यदीह भेतव्यं कुतो नौ तत्सुखं प्रिये

“பிரியமே, இங்கே நிம்மதியாக அமர்ந்திருக்கும் நம்மை எத்தனையோர் கவனிப்பதுமில்லை. இங்கேயும் அவர்களை அஞ்ச வேண்டுமெனில், இந்த இன்பம் நமக்கெப்படி உரியது, பிரியமே?”

Verse 29

रमस्व त्वं मया सार्धं त्यज चिंतामिमां शुभे । अस्य श्येनवराकस्य गणनापि न मे हृदि

“சுபகியே, என்னோடு மகிழ்ந்து இரு; இந்தக் கவலையை விட்டுவிடு. அந்தத் தாழ்ந்த கழுகை என் உள்ளத்தில் கணக்கில்கூட எடுத்துக் கொள்ளேன்.”

Verse 30

इत्थं पारावतवचः श्रुत्वा पारावती ततः । मौनमालंब्य संतस्थे पत्युः पादार्पितेक्षणा

ஆண் புறாவின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பாராவதி மௌனம் கொண்டு அசையாமல் நின்றாள்; அவளது பார்வை கணவனின் பாதங்களில் தாழ்ந்தது.

Verse 31

हितवर्त्मोपदिश्यापि प्रिय प्रियचिकीर्षया । साध्व्या जोषं समास्थेयं कार्यं पत्युर्वचः सदा

நல்ல வழியை அறிவுறுத்தினாலும், தன் பிரியனுக்குப் பிரியமானதையே நாடும் சாத்வி மனைவி அமைதியுடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; கணவனின் சொல்லை எப்போதும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 32

अन्येद्युरप्यथायातः श्येनो पश्यत्स दंपती । अपरिच्छिन्नया दृष्ट्या यथा मृत्युर्गतायुषम्

அடுத்த நாளும் அந்த கழுகு வந்து அந்த தம்பதியரை நோக்கிக் கவனித்தது; அதன் இமைக்காத பார்வை, ஆயுள் முடிந்தவன்மேல் மரணம் நோக்குவது போல இருந்தது.

Verse 33

अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन् । निरीक्ष्य तद्गतायातौ यातो गगनमार्गतः

பின்னர் அவன் அரண்மனையைச் சுற்றி வட்டமிட்டுப் பறந்து, அவர்களின் வருகை-போகைகளை நன்கு கவனித்து, மீண்டும் வான்வழியே சென்றான்.

Verse 34

गतेऽथ नभसि श्येने पुनः पारावतांगना । प्रोवाच प्रेयसी नाथ दृष्टो दुष्टस्त्वयाऽहितः

அந்த கழுகு வானில் மறைந்தபின், புறா மனைவி மீண்டும் கூறினாள்—ஓ நாதா! அந்த தீய, தீங்கு விளைவிப்பவனை நீ கண்டாய்.

Verse 35

तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोब्रवीत् । किं करिष्यत्यसौ मुग्धे मम व्योमविहारिणः

அவள் சொன்னதை கேட்ட இனிய குரலுடையவன் மீண்டும் சொன்னான்—அப்பாவியே! நான் வானில் உலாவுபவன்; அவன் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 36

दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम् । अयं न ता गतीर्वेत्ति या वेदाहं नभोंगणे

என் கோட்டை சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பானது; அங்கே பகைவரால் அச்சம் சிறிதும் இல்லை. நான் ஆகாயமண்டலத்தில் அறிந்த இயக்கப் பாதைகளை இவன் அறியான்.

Verse 37

प्रडीनोड्डीन संडीन कांडव्याडकपाटिकाः । स्रंसनी मंडलवती गतयोष्टावुदाहृताः

பிரடீன, உட்டீன, சண்டீன, காண்ட, வ்யாடக, பாட்டிகா, ஸ்ரம்ஸனீ, மண்டலவதீ—என இவ்வெட்டு இயக்கங்கள் உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 38

यथैतास्विह कौशल्यं मयि पारावति प्रिये । गतिषु क्वापि कस्यापि पक्षिणो न तथांबरे

அன்புப் பாராவதீ! இவ்வியக்கங்களில் என்னுள் உள்ள திறமை, வானில் எங்கும் எந்தப் பறவையிலும் அத்தகையதாய் இல்லை.

Verse 39

सुखेन तिष्ठ का चिंता मयि जीवति ते प्रिये । इति तद्वचनं श्रुत्वा सास्थिता मूकवत्सती

அன்பே, நிம்மதியாய் இரு; நான் உயிரோடு இருக்கையில் உனக்கு என்ன கவலை? இவ்வசனம் கேட்ட அவள் பேசமுடியாதவள்போல் அசையாமல் நின்றாள்.

Verse 40

अपरेद्युरपि श्येनस्तत्र भारशिलातले । कियदंतरमासाद्योपविष्टोऽतिप्रहृष्टवत्

அடுத்த நாளும் அந்தச் சேனன் அங்கே வந்தான்; சிறிது தூரம் அணைந்து, கனத்த பாறையின் மேற்பரப்பில் அமர்ந்தான்—மிக மகிழ்ந்தவன்போல்.

Verse 41

आयामं तत्र संस्थित्वा तत्कुलायं विलोक्य च । पुनर्विनिर्गतः श्येनः सापि भीताब्रवीत्पुनः

அங்கே சிறிதுநேரம் நின்று அந்தக் கூண்டை நோக்கிப் பார்த்து, அந்தச் சேனன் மீண்டும் புறப்பட்டான்; அவளும் அச்சமுற்று மறுபடியும் பேசினாள்.

Verse 42

प्रियस्थानमिदं त्याज्यं दुष्टदृष्टिविदूषितम् । असौ क्रूरोति निकटमुपविष्टोऽतिहृष्टवत्

இந்தப் பிரியமான இடத்தை விட்டுவிட வேண்டும்; தீய பார்வையால் இது மாசடைந்தது. அந்தக் கொடூரன் மிக அருகில் அமர்ந்திருக்கிறான், பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதுபோல்.

Verse 43

सावज्ञं स पुनः प्राह किं करिष्यत्यसौ प्रिये । मृगाक्षीणां स्वभावोयं प्रायशो भीरुवृत्तयः

அவன் அலட்சியமாக மீண்டும் சொன்னான்—‘பிரியமே, அவன் என்ன செய்ய முடியும்? மான்-கண் பெண்களின் இயல்பு இதுவே; பெரும்பாலும் அவர்கள் அச்சமுடையவர்களாக இருப்பார்கள்.’

Verse 44

इतरेद्युरपि प्राप्तः स च श्येनो महाबलः । तयोरभिमुखं तत्र स्थितो याम द्वयावधि

அடுத்த நாளும் அந்த மாபெரும் வலிமையுடைய சேனன் வந்து, அவர்களை எதிர்நோக்கி அங்கே இரண்டு யாமங்கள் வரை நின்றான்.

Verse 45

पुनर्विलोक्य तद्वर्त्म शीघ्रं यातो यथागतम् । गतेथ शकुनौ तस्मिन्सा बभाषे विहंगमी

அந்த வழியை மீண்டும் நோக்கி, வந்ததுபோலவே விரைவில் சென்றான். அந்தப் பறவை சென்றபின் அந்தப் பெண் பறவை பேசினாள்.

Verse 46

नाथ स्थानांतरं यावो मृत्युर्नौ निकटोत्र यत् । पुनर्दुष्टे प्रणष्टेस्मिन्नावां स्यावः सुखं प्रिय

ஓ நாதா, வேறொரு இடத்திற்குச் செல்லலாம்; இங்கே நமக்கு மரணம் மிக அருகில் உள்ளது. இந்தத் தீய அபாயம் அழிந்தபின், பிரியமே, நாம் மீண்டும் இன்பமாக வாழ்வோம்.

Verse 47

प्रिय यस्य सपक्षस्य गतिः सर्वत्र सिद्धिदा । स किं स्वदेशरागेण नाशं प्राप्नोति बुद्धिमान्

பிரியமே, இறகுகள் உள்ளவனுக்கு எங்கும் செல்லுதல் வெற்றியை அளிக்கும். அப்படியிருக்க, அறிவுள்ளவன் தன் ஊர் பற்றால் அழிவை அடைவானா?

Verse 48

सोपसर्गं निजं देशं त्यक्त्वा योन्यत्र न व्रजेत् । स पंगुर्नाशमाप्नोति कूलस्थित इव द्रुमः

துன்பம் சூழ்ந்த தன் நாட்டை விட்டும் வேறெங்கும் செல்லாதவன் முடங்கியவன்போல் அழிவுறுவான்—கரை அரியும் இடத்தில் நிற்கும் மரம்போல்.

Verse 49

प्रियोदितं निशम्येति स भवित्री दशार्दितः । सरीढं पुनरप्याह प्रिये मा भैः खगात्ततः

பிரியையின் சொற்களை கேட்ட அவன் (புறா) நெருக்கடியால் கலங்கி வெளியே சென்றான். ஆனாலும் அன்புடன் மீண்டும் சொன்னான்—“பிரியமே, அந்தப் பறவையை அஞ்சாதே.”

Verse 50

अथापरस्मिन्नहनि स श्येनः प्रातरेव हि । तद्द्वारदेशमासाद्य सायं यावत्स्थितो बलः

அடுத்த நாளில் அந்தச் சேனன் காலைவேளையே வந்து, கூடு வாயில்பகுதியை அடைந்து, மாலைவரை வலியுடன் அங்கேயே நின்றான்.

Verse 51

अस्ताचलस्य शिखरं याते भानौ गते खगे । कुलायाद्बाह्यमागत्योवाच पारावती पतिम्

சூரியன் அஸ்தமலைச் சிகரத்தை அடைந்து, கழுகு சென்றபின், புறாவி கூண்டிலிருந்து வெளியே வந்து தன் கணவரிடம் கூறினாள்।

Verse 52

नाथ निर्गमनस्यायं कालः कालोऽतिदूरतः । यावत्तावद्विनिर्याहि त्यक्त्वा मामपि सन्मते

நாதா, இப்போது புறப்படும் காலம்; விதியின் கணம் தூரமல்ல. சன்மதனே, என்னை விட்டுவிட்டாலும் உடனே வெளியே செல்।

Verse 53

त्वयि जीवति दुष्प्राप्यं न किंचिज्जगतीतले । पुनर्दाराः पुनर्मित्रं पुनर्वसु पुनर्गृहम्

நீ உயிருடன் இருக்கும் வரை உலகில் எதுவும் அரிதல்ல; மீண்டும் மனைவி, மீண்டும் நண்பர், மீண்டும் செல்வம், மீண்டும் வீடு—எல்லாம் கிடைக்கும்।

Verse 54

यद्यात्मा रक्षितः पुंसा दारैरपि धनैरपि । तदा सर्वं हरिश्चंद्रभूपेनेवेह लभ्यते

மனிதன் மனைவியும் செல்வமும் இழந்தாலும் தன் உயிரைக் காத்தால், இவ்வுலகில் அனைத்தும் மீண்டும் கிடைக்கும்; ஹரிச்சந்திர மன்னனுக்குப் போல।

Verse 55

अयमात्मा प्रियो बंधुरयमात्मा महद्धनम् । धमार्थकाममोक्षाणामयमात्मार्जकः परः

இந்த ஆத்மாவே அன்பு உறவினர்; இந்த ஆத்மாவே பேர்செல்வம்; தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம்—இவற்றின் உன்னத சாதனம் இந்த ஆத்மாவே।

Verse 56

त्रिलोक्या अपि सर्वस्याः श्रेष्ठा वाराणसी पुरी । ततोपि लिंगमोंकारं ततोप्यत्र त्रिलोचनम्

மூன்று உலகங்களிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தநகரங்களிலும் வாராணசி நகரமே சிறந்தது. அதற்கும் மேலாக ஓங்கார லிங்கம்; அதற்கும் மேலாக இங்கே காசியில் திரிலோசன சிவன் உயர்ந்தவன்.

Verse 57

यशोहीनं तु यत्क्षेमं तत्क्षेमान्निधनं वरम् । तद्यशः प्राप्यते पुंभिर्नीतिमार्गप्रवर्तने

புகழற்ற நலன் உண்மையான நலமல்ல; அத்தகைய ‘நல’த்தைவிட மரணமே மேல். நீதிநெறியில் நடப்பதாலே மனிதர் அந்தப் புகழை அடைகிறார்கள்.

Verse 58

अतो नीतिपथं श्रुत्वा नाथ स्थानादितो व्रज । न गमिष्यसि चेत्प्रातस्ततो मे संस्मरिष्यसि

ஆகையால், என் நாதனே! நீதிநெறியை கேட்டபின் இவ்விடத்திலிருந்து புறப்படு. விடியற்காலையில் நீ செல்லாவிட்டால், பின்னர் என் சொற்களை வருந்தி நினைப்பாய்.

Verse 59

इत्युक्तोपि स वै पत्न्या पारावत्या सुमेधया । न निर्ययौ प्रतिस्थानाद्भवित्र्या प्रतिवारितः

அறிவுமிக்க மனைவி பாராவதி இவ்வாறு கூறினாலும், அவன் தன் இல்லத்திலிருந்து புறப்படவில்லை; விதியே அவனைத் தடுத்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 60

अथोषसि समागत्य श्येनेन बलिना तदा । तन्निर्गमाध्वा संरुद्धः किंचिद्भक्ष्यवता मुने

பின்னர் விடியற்காலையில் ஒரு வலிமைமிக்க சேனன் (பருந்து) வந்தது. முனிவரே! சிறிதளவு உணவு கொண்ட அந்தப் பருந்து அவன் வெளியேறும் பாதையைத் தடுத்தது.

Verse 61

दिनानि कतिचित्तत्र स्थित्वा श्येनो महामतिः । पारावतमुवाचेदं धिक्त्वां पौरुषवर्जितम्

அங்கே சில நாட்கள் தங்கி, மகாமதி ஷ்யேனன் புறாவிடம் கூறினான்— “திக்உனக்கு! நீ வீரத்திலி!”

Verse 62

किंवा युध्यस्व दुर्बुद्धे किंवा निर्याहि मे गिरा । क्षुधाक्षीणो मृतः पश्चान्निरयं यास्यसि ध्रुवम्

“அறிவிலியே, போரிடு; இல்லையெனில் என் கட்டளையால் வெளியே வா. பசியால் சோர்ந்து பின்னர் இறந்தால் நிச்சயம் நரகமே அடைவாய்.”

Verse 63

द्वौ भवंतावहं चैकश्चलौ जयपराजयौ । स्थानार्थं युध्यतः सत्त्वात्स्वर्गो वा दुर्गमेव वा

“நீங்கள் இருவரும், நான் ஒருவன்; வெற்றியும் தோல்வியும் நிலையற்றவை. இந்த இடத்திற்காக துணிவுடன் போரிட்டால் சொர்க்கமோ, அல்லது கடக்க அரிய கொடிய முடிவோ வரும்.”

Verse 64

पुरुपार्थं समालंब्य ये यतंते महाधियः । विधिरेव हि साहाय्यं कुर्यात्तत्सत्त्वचोदितः

மகாதீயோர் மனித முயற்சியைத் துணையாகக் கொண்டு பாடுபடினால், அந்தத் துணிவால் தூண்டப்பட்ட விதியே அவர்களுக்கு உதவியாகிறது.

Verse 65

इत्थं स श्येनसंप्रोक्तः पत्न्याप्युत्साहितः खगः । अयुध्यत्तेन श्येनेन स्वदुर्गद्वारमाश्रितः

இவ்வாறு ஷ்யேனன் சொன்னதாலும் மனைவியின் ஊக்கத்தாலும் உற்சாகமடைந்த அந்தப் பறவை, தன் கோட்டையின் வாயிலில் அடைக்கலம் கொண்டு அந்த ஷ்யேனனுடன் போரிட்டது.

Verse 66

क्षुधितस्तृषितः सोथ श्येनेन बलिना धृतः । चरणेन दृढेनाशु चंच्वा सापि धृता खगी

பசியும் தாகமும் கொண்ட அந்தப் பறவையை ஒரு வலிமையான பருந்து பிடித்தது. அது தன் உறுதியான கால்களாலும் அலகாலும் அந்தப் பெண் பறவையையும் விரைவாகப் பற்றிக்கொண்டது.

Verse 67

तावादायोड्डयांचक्रे श्येनो व्योमनि सत्वरम् । चिंतयद्भक्षणस्थानमन्यपक्षिविवर्जितम्

அவர்களை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பருந்து வானத்தில் விரைவாகப் பறந்தது. மற்ற பறவைகள் இல்லாத ஒரு உண்ணும் இடத்தைப் பற்றி அது சிந்தித்தது.

Verse 68

अथ पत्न्या कलरवः प्रोक्तस्तत्र सुमेधया । वचोवमानितं नाथ त्वया मे स्त्रीति बुद्धितः

அப்போது அங்கு புத்திசாலியான அந்த மனைவி தன் கணவனிடம் கூறினாள்: 'நாதனே, இவள் ஒரு பெண் என்று நினைத்து என் வார்த்தைகளை நீங்கள் மதிக்கவில்லை.'

Verse 70

तदा हितं ते वक्ष्यामि कुरु चैवाविचारितम् । ममैकवाक्यकरणात्स्त्रीजितो न भविप्यसि

இப்போது உனக்கு நன்மை பயப்பதைச் சொல்கிறேன், அதை யோசிக்காமல் செய். என் இந்த ஒரு வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் நீ 'பெண்ணிடம் தோற்றவன்' ஆக மாட்டாய்.

Verse 71

यावदास्यगतास्म्यस्य यावत्खस्थो न भूमिगः । तावदात्मविमुक्त्यैवमरेः पादं दृढं दश

நான் இவன் வாயில் இருக்கும் வரையிலும், இவன் தரையிறங்காமல் வானத்தில் இருக்கும் வரையிலும், உன் விடுதலைக்காக எதிரியின் காலைக் கடினமாகக்கடி.

Verse 72

इति पत्नीवचः श्रुत्वा तथा स कृतवान्खगः । सपीडितो दृढं पादे श्येनश्चीत्कृतवान्बहु

மனைவியின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பறவை அப்படியே செய்தது. காலில் கடும் வலியால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தச் சேனன் மீண்டும் மீண்டும் உரக்கக் கத்தினான்.

Verse 73

तेन चीत्करणेनाथ मुक्ता सा मुखसंपुटात् । पादांगुलि श्लथत्वेन सोपि पारावतोऽपतत्

அந்தக் கத்தலின் காரணமாக அவள் அவன் அலகின் மூடியிலிருந்து விடுபட்டாள்; கால்விரல்கள் தளர்ந்ததும் அந்தப் புறாவும் கீழே விழுந்தது.

Verse 74

विपद्यपि च न प्राज्ञैः संत्या ज्यः क्वचिदुद्यमः । क्व चंचुपुटस्तस्य क्व च तत्पादपीडनम्

அபத்திலும் ஞானிகள் முயற்சியை எப்போதும் கைவிடார். அவன் அலகின் சிறு மூடி எங்கே, அந்த (சேனன்) காலின் நசுக்கும் வேதனை எங்கே!

Verse 75

क्व च द्वयोस्तथाभूता दरेर्मोक्षणमद्भुतम् । दुर्बलेप्युद्यमवति फलं भाग्यं यतोऽर्पयेत्

அத்தகைய நிலையில் அந்த இருவரின் அதிசய விடுதலை எவ்வளவு வியப்பானது! பலவீனருக்குக் கூட முயற்சி இருந்தால் விதி பலனை அருளும்.

Verse 76

तस्माद्भाग्यानुसारेण फलत्येव सदोद्यमः । प्रशंसंत्युद्यमं चातो विपद्यपि मनीषिणः

ஆகவே, விதியின் ஒத்துழைப்பின்படி இடையறாத முயற்சி நிச்சயமாக பலன் தரும்; அதனால் ஞானிகள் அபத்திலும் முயற்சியைப் புகழ்கிறார்கள்.

Verse 77

अथ तौ कालयोगेन विपन्नौ सरयूतटे । मुक्तिपुर्यामयोध्यायामेको विद्याधरोऽभवत्

பின்னர் காலத்தின் விதியால் அவர்கள் இருவரும் சரயூ கரையில் துன்பத்திற்குள்ளாயினர்; அவர்களில் ஒருவர் முக்தி அளிக்கும் அயோத்தி நகரில் வித்யாதரனாக மறுபிறவி எடுத்தான்.

Verse 78

मृतानां यत्र जंतूनां काशीप्राप्तिर्भवेद्ध्रुवम् । मंदारदामतनयो नाम्ना परिमलालयः

இறந்த உயிர்களுக்கு காசி-அடைவு உறுதியாகும் அந்தத் தலத்தில், மந்தாரதாமனின் மகன் ‘பரிமலாலயன்’ என்ற பெயரால் விளங்கினான்.

Verse 79

अनेकविद्यानिलयः कलाकौशलभाजनम् । कौमारं वय आसाद्य शिवभक्तिपरोभवत्

அவன் பல கல்விகளின் இருப்பிடமும், கலைத் திறனின் பாத்திரமும் ஆனவன்; இளமை அடைந்ததும் சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 80

नियमं चातिजग्राह विजितेंद्रियमानसः । एकपत्नीव्रतं नित्यं चरिष्यामीति निश्चितम्

இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் வென்று அவன் நியமங்களை ஏற்றான்; மேலும் “நான் எப்போதும் ஒரே மனைவி விரதத்தைப் பின்பற்றுவேன்” என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்.

Verse 81

परयोषित्समासक्तिरायुः कीर्ति बलं सुखम् । हरेत्स्वर्ग गतिं चापि तस्मात्तां वर्जयेत्सुधीः

பிறனுடைய மனைவியின்மேல் ஆசை ஆயுள், புகழ், வலிமை, இன்பம் ஆகியவற்றை கவர்கிறது; சொர்க்கப் பாதையையும் கெடுக்கிறது—ஆகையால் அறிவுள்ளவன் அதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 82

अपरं चापि नियमं स शुचिष्मान्समाददे । गतजन्मांतराभ्यासात्त्रिलोचनसमाश्रयात्

அந்த தூய்மனத்தவன் இன்னொரு நியமத்தையும் ஏற்றான்—முன் பிறவிகளின் பயிற்சிப் பலத்தாலும், திரிலோசனன் (சிவன்) சரணடைந்ததாலும்।

Verse 83

समस्तपुण्यनिलयं समस्तार्थप्रकाशकम् । समस्तकामजनकं परानंदैककारणम्

அவரே (திரிலோசனன்/சிவன்) எல்லாப் புண்ணியங்களின் உறைவிடம், எல்லா உண்மைப் பொருள்களையும் ஒளியூட்டுபவன், எல்லா நீதியான விருப்பங்களையும் அருள்பவன், பரமானந்தத்தின் ஒரே காரணம்.

Verse 84

यावच्छरीरमरुजं यावन्नेंद्रियविप्लवः । तावत्त्रिलोचनं काश्यामनर्च्याश्नामि नाण्वपि

என் உடல் நோயின்றி இருந்து, என் புலன்கள் சிதறாத வரையில்—காசியில் திரிலோசனனை வழிபடாமல் நான் ஒரு துளியும் உணவு உண்ணமாட்டேன்.

Verse 85

इत्थं मांदारदामिः स नित्यं परिमलालयः । काश्यां त्रिविष्टपं द्रष्टुं समागच्छेत्प्रयत्नवान्

இவ்வாறு மாந்தாரதாமியின் மகன் பரிமலாலயன் எப்போதும் முயற்சியுடன் காசிக்கு வந்து—அங்கே ‘திரிவிஷ்டபம்’ (சுவர்க்கம்) காண விரும்பினான்.

Verse 86

पारावत्यपि सा जाता रत्नदीपस्य मंदिरे । नागराजस्य पाताले नाम्ना रत्नावलीति च

அவளும் நாகராஜனின் பாதாளத்தில் உள்ள ரத்னதீபன் அரண்மனையில் பாராவதியாகப் பிறந்து, ‘ரத்னாவளி’ என்ற பெயரையும் பெற்றாள்.

Verse 87

समस्तनागकन्यानां रूपशीलकलागुणैः । एकैव रत्नभूतासीद्रत्नदीपोरगात्मजा

அனைத்து நாககன்னியரிலும் அழகு, ஒழுக்கம், கலை, நற்குணங்களில் ஒருத்தியே சிறந்தவளாய் ரத்தினம்போல் ஒளிர்ந்தாள்—ரத்தினதீப நாகனின் மகள் ரத்னாவளி।

Verse 88

तस्या सखीद्वयं चासीदेका नाम्ना प्रभावती । कलावती तथान्या च नित्यं तदनुगे उभे

அவளுக்கு இரு தோழியர் இருந்தனர்—ஒருத்தி பிரபாவதி, மற்றொருத்தி கலாவதி; இருவரும் எப்போதும் அவளைத் தொடர்ந்து பணிவிடை செய்தனர்।

Verse 89

स्वदेहादनपायिन्यौ छायाकांती यथा तया । ते द्वे सख्यावभूतांहि रत्नावल्या घटोद्भव

அவர்கள் இருவரும் அவளுடைய உடலிலிருந்து ஒருபோதும் பிரியார்—நிழலும் ஒளியும் போல; ஓ குடப்பிறந்தவரே! அவர்கள் ரத்னாவளியின் நெருங்கிய தோழியராயினர்।

Verse 90

सा तु बाल्ये व्यतिक्रांते किंचिदुद्रिन्नयौवना । शिवभक्तं स्वपितरं दृष्ट्वा नियममग्रहीत्

அவளுடைய பால்யம் கடந்தபின் இளமை சிறிது மலரத் தொடங்கிய வேளையில், சிவபக்தனான தந்தையைப் பார்த்து அவள் ஒழுங்கு நிறைந்த விரதத்தை ஏற்றாள்।

Verse 91

पितस्त्रिलोचनं काश्यामर्चयित्वा दिनेदिने । आभ्यां सखीभ्यां सहिता मौनं त्यक्ष्यामि नान्यथा

அவள் கூறினாள்—‘தந்தையே! காசியில் திரிலோசனனை நாள்தோறும் வழிபட்டு, இந்த இரு தோழியருடன் நான் மௌனவிரதம் மேற்கொள்வேன்—வேறல்ல।’

Verse 92

एवं नागकुमारी सा सखीद्वयसमन्विता । त्रिलोचनं समभ्यर्च्य गृहानहरहोव्रजेत्

இவ்வாறு அந்த நாககுமாரி இரு தோழியருடன் கூடி, திரிலோசனனை முறையாக வணங்கி வழிபட்டு, நாள்தோறும் இல்லம் திரும்பினாள்।

Verse 93

दिनेदिने सा प्रत्यग्रैः कुसुमैरिष्टगंधिभिः । सुविचित्राणि माल्यानि परिगुंफ्यार्चयेद्विभुम्

நாள்தோறும் இனிய மணமுள்ள புதிய மலர்களால் மிக அழகிய பலவகை மாலைகளைத் தொடுத்து, ஆண்டவனை பக்தியுடன் வழிபட்டாள்।

Verse 94

तिस्रोपि गीतं गायंति लसद्गांधारसुंदरम् । रासमंडलभेदेन लास्यं तिस्रोपि कुर्वते

மூவரும் ஒளிவிடும் காந்தார ஸ்வரங்களால் அழகிய பாடல்களைப் பாடி, ராசமண்டலத்தின் பல வடிவங்களில் மூவரும் லாஸ்ய நடனம் ஆடினர்।

Verse 95

वीणावेणुमृदंगांश्च लयतालविचक्षणाः । वादयंति मुदा युक्तास्तिस्रोपीश्वरसन्निधौ

லய-தாளத்தில் தேர்ந்த மூவரும் மகிழ்ச்சியுடன், ஈசனின் சன்னிதியில் வீணை, வேணு, மிருதங்கம் ஆகியவற்றை இசைத்தனர்।

Verse 96

यावदात्मनि वै क्षेमं तावत्क्षेमं जगत्त्रये । सोपि क्षेमः सुमतिना यशसा सह वांछ्यते

தன்னுள் எவ்வளவு க்ஷேமம் (நலன்) உள்ளதோ, அவ்வளவே மூவுலகிலும் உள்ளது; அந்த நலமே சுமதியுடன், யசஸ் (புகழ்) உடனும் நாடப்படுகிறது।

Verse 97

एकदा माधवे मासि तृतीयायामुपोषिताः । रात्रौ जागरणं कृत्वा नृत्यगीतकथादिभिः

ஒருமுறை மாதவ மாதத்தில் அவர்கள் துதியைத் திதியில் உபவாசம் இருந்தனர். இரவு முழுதும் விழித்திருந்து நடனம், பாடல், புனிதக் கதைகளால் நேரத்தை நிரப்பினர்.

Verse 98

प्रातश्चतुर्थीं स्नात्वाथ तीर्थं पैलिपिले शुभे । त्रिलोचनं समर्च्याथ प्रसुप्ता रंगमंडपे

பின்னர் சதுர்த்தி விடியற்காலையில் அவர்கள் புனிதப் பைலிபில தீர்த்தத்தில் நீராடினர். திரிலோசனப் பெருமானை முறையாக வழிபட்டு அரங்கமண்டபத்தில் உறங்கினர்.

Verse 99

सुप्तासु तासु बालासु त्रिनेत्रः शशिभूषणः । शुद्धकर्पूरगौरांगो जटामुकुटमंडलः

அந்த இளம்பெண்கள் உறங்கியபோது சந்திரபூஷணனான திரிநேத்திரன் தோன்றினார். அவர் உடல் தூய கற்பூரம் போல் வெண்மையாக, ஜடாமகுட வட்டம் ஒளிர்ந்தது.

Verse 100

तमालनीलसुग्रीवः स्फुरत्फणिविभूषणः । वामार्धविलसच्छक्तिर्नागयज्ञोपवीतवान्

அவரின் கழுத்து தமால மரம்போல் நீலமாக, ஒளிரும் பாம்பு ஆபரணங்களால் பிரகாசித்தது. இடப்பக்கத்தில் சக்தி விளங்க, பாம்பே அவரின் யஜ்ஞோபவீதமாக இருந்தது.

Verse 110

जय श्मशाननिलय जय वाराणसीप्रिय । जयानंदवनाध्यासि प्राणिनिर्वाणदायक

வெற்றி உமக்கே, சுடுகாடு வாசனே! வெற்றி உமக்கே, வாராணசி பிரியனே! வெற்றி உமக்கே, ஆனந்தவன வாசியே—உயிர்களுக்கு நிர்வாணம் அருள்வோனே!

Verse 120

जन्मांतरेपि मे सेवा भवतीभिश्च तेन च । विहिता तेन वो जन्म निर्मलं भक्तिभावितम्

முந்தைய பிறவியிலும் நீங்கள் எனக்கு சேவை செய்தீர்கள்; அதனால் உங்கள் இப்பிறவி தூய்மையுடனும் பக்தி உணர்வால் நிறைந்ததுமாக விதிக்கப்பட்டது.

Verse 130

उपरिष्टादधस्ताच्च कृता बह्व्यः प्रदक्षिणाः । व्योम्ना संचरमाणाभ्यां संचरद्भ्यां ममाजिरे

மேலிருந்தும் கீழிருந்தும் பல பிரதட்சிணைகள் செய்யப்பட்டன; அவர்கள் வானில் உலாவியபடியே என் முற்றத்தில் இடையறாது சுற்றிவந்தனர்.

Verse 140

अप्राप्तयौवनः सोथ समिदाहरणाय वै । गतो विधिवशाद्दष्टो दंदशूकेन कानने

பின்னர், இன்னும் இளமை அடையாத அவன் சமித்துக் கட்டைகள் எடுக்கச் சென்றான்; ஆனால் விதியின் வலியால் காட்டில் பாம்பு கடித்தது.

Verse 150

जातिस्वभावचापल्यात्क्रीडंत्यौ च प्रदक्षिणम् । चक्रतुर्बहुकृत्वश्च लिंगं ददृशतुर्बहु

தங்கள் இன இயல்பான துள்ளல் விளையாட்டால் அந்த இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணை செய்து, லிங்கத்தை பலமுறை தரிசித்தனர்.

Verse 160

एकदा माधवे मासि महायात्रा समागता । विद्याधरास्तथा नागा मिलिताः सपरिच्छदाः

ஒருமுறை மாதவ மாதத்தில் மகாயாத்திரை வந்தது; அப்போது வித்யாதரரும் நாகரும் தம் தம் பரிவாரங்களும் உபகரணங்களுமுடன் கூடினர்.

Verse 169

त्रिलोचनकथामेतां श्रुत्वा पापान्वितोप्यहो । विपाप्मा जायते मर्त्यो लभते च परां गतिम्

திரிலோசனனின் இப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தால், பாவம் நிறைந்த மனிதனும் உடனே பாவமற்றவனாகி பரமகதியை அடைவான்।