Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 96
अरुद्ररुद्राक्षफणींद्रभूषणास्त्रिपुंड्रचंद्रार्धधराधरागताः । निरंतरं काशिनिवासिनोजना गिरींद्रजे पारिषदा मता मम
arudrarudrākṣaphaṇīṃdrabhūṣaṇāstripuṃḍracaṃdrārdhadharādharāgatāḥ | niraṃtaraṃ kāśinivāsinojanā girīṃdraje pāriṣadā matā mama
மலைவேந்தன் மகளே! இடையறாது காசியில் வாழ்பவர்கள்—ருத்ராட்சமும் நாகராஜ ஆபரணங்களும் அணிந்து, திரிபுண்ட்ரம் தரித்து, அரைச்சந்திரத்தைத் தாங்கியவர்கள்—என் கருத்தில் சிவனுடைய பார்ஷதர்களாகவே கருதப்படுவர்.
Śiva (deduced from address to Girīndrajā/Pārvatī and Śaiva insignia context)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Girijā/Pārvatī
Scene: Kāśī residents as radiant Śaiva devotees: rudrākṣa garlands, tripuṇḍra ash-lines, crescent-moon emblems, serpent ornaments—standing like Śiva’s gaṇas around a liṅga in the city’s sacred lanes.
FAQs
Unbroken devotion expressed through life in Kāśī and Śaiva conduct (rudrākṣa, tripuṇḍra, Śiva-identification) elevates an ordinary person to the status of Śiva’s own attendant.
Kāśī (Vārāṇasī), praised as a supreme Śaiva sacred geography where continuous residence itself is a mark of divine proximity.
No specific dāna/snānā/japa is prescribed in this verse; it emphasizes Śaiva identifiers and steadfast residence in Kāśī as the defining observance.