Adhyaya 38

Verse 1

व्यास उवाच । ततः प्रभाते विमले कृतपूर्वाह्निकक्रियाः । शुभवस्त्रपरीधानाः फल हस्ताः पृथक्पृथक्

வியாசர் கூறினார்—பின்னர் தூய்மையான விடியற்காலையில், காலை நித்தியக் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, மங்களமான ஆடைகள் அணிந்து, கைகளில் பழங்களை ஏந்தி, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகப் புறப்பட்டனர்।

Verse 2

रत्नांगदाढ्यदोर्दंडा अंगुलीयकभूषिताः । कर्णाभरणसंयुक्ताः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

அவர்களின் தோள்கள் ரத்தின அங்கதங்களால் செழித்திருந்தன; விரல்கள் மோதிரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன; காதுகள் குண்டலங்களால் யுக்தமாயின; அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிவந்து முன்னே வந்தனர்।

Verse 3

राजद्वारं तु संप्राप्य संत स्थुर्ब्रह्मवादिनः । तान्दृष्ट्वा राजपुत्रस्तु ईषत्प्रहसितो बली

அரசவாயிலை அடைந்து அந்த பிரம்மவாதிகள் அமைதியுடன் நின்றனர். அவர்களைப் பார்த்த வல்லமைமிக்க இளவரசன் சிறிதளவு புன்னகை செய்தான்।

Verse 4

रामं च हनुमंतं च गत्वा विप्राः समागताः । श्रूयतां मंत्रिणः सर्वे दृश्यंतो द्विज सत्तमान्

விப்ரர்கள் ராமனிடமும் ஹனுமானிடமும் சென்று கூடினர். (என்று அறிவித்தனர்)—“அமைச்சர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள்; இங்கு இந்த உயர்ந்த த்விஜர்கள் தரிசனத்திற்காக வந்துள்ளனர்.”

Verse 5

एतदुक्त्वा तु वचनं तूष्णीं भूत्वा स्थितो नृपः । ततो द्वित्रा द्विजाः सर्वे उपविष्टाः क्रमात्ततः

அவ்வார்த்தையைச் சொல்லி அரசன் மௌனமாக நின்றான். பின்னர் ஒழுங்காக எல்லா பிராமணர்களும் இருவராகவும் மூவராகவும் அமர்ந்தனர்।

Verse 6

क्षेमं पप्रच्छुर्नृपतिं हस्तिरथपदातिषु । ततः प्रोवाच नृपतिर्विप्रान्प्रति महामनाः

அவர்கள் யானை, ரதம், காலாட் படை ஆகியவற்றின் நலநிலை பற்றி அரசனை வினவினர். அப்போது பெருமனத்தையுடைய அரசன் பிராமணர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 7

अरिहंतप्रसादेन सर्वत्र कुशलं मम । सा जिह्वा या जिनं स्तौ ति तौ करौ यौ जिनार्चनौ

அரிஹந்தரின் அருளால் எனக்கு எங்கும் நலம். ஜினனைப் புகழும் நாவு பாக்கியம்; ஜினார்ச்சனை செய்யும் இரு கைகளும் பாக்கியம்.

Verse 8

सा दृष्टिर्या जिने लीना तन्मनो यज्जिने रतम् । दया सर्वत्र कर्तव्या जीवात्मा पूज्यते सदा

ஜினனில் லயிக்கும் பார்வை பாக்கியம்; ஜினனில் மகிழும் மனம் பாக்கியம். எங்கும் கருணை செய்ய வேண்டும்; உயிராத்மா எப்போதும் வணங்கத்தக்கது.

Verse 9

योगशाला हि गंतव्या कर्त्तव्यं गुरुवंदनम् । न चकारं महामंत्रं जपितव्यमहर्निशम्

யோகசாலைக்குச் சென்று குருவை வணங்க வேண்டும். ‘ந-காரம்’ எனும் மகாமந்திரத்தை இரவும் பகலும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 10

पंचूषणं हि कर्त्तव्यं दातव्यं श्रमणे सदा । श्रुत्वा वाक्यं ततो विप्रास्तस्य दंतानपीडयन्

பஞ்சூஷண விரதத்தை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; ஸ்ரமணருக்கு எப்போதும் தானம் அளிக்க வேண்டும். இவ்வார்த்தை கேட்ட பிராமணர்கள் அப்போது பற்களை அரைத்தனர்.

Verse 11

विमुच्य दीर्घनिश्वासमूचुस्ते नृपतिं प्रति । रामेण कथितं राजन्धीमता च हनूमता

அவர்கள் நீண்ட நெடுமூச்சை விட்டுத் அரசனை நோக்கி கூறினர்— “அரசே, இதை ஸ்ரீராமன் கூறினார்; அறிவுடைய ஹனுமானும் கூறினார்.”

Verse 12

दीयतां विप्रवृत्तिं च धर्मिष्ठोऽसि धरातले । ज्ञायते तव द्दत्ता स्यान्मदत्ता नैव नैव च

“பிராமணர்களுக்கான வாழ்வாதாரத்தையும் அளியுங்கள்; நீங்கள் பூமியில் தர்மநிஷ்டர். இது உங்கள் தானம் என அறியப்பட வேண்டும்— என் தானம் என ஒருபோதும் அல்ல, அல்லவே.”

Verse 13

रक्षस्व रामवाक्यं त्वं यत्कृत्वा त्वं सुखी भव

“ஸ்ரீராமன் வாக்கை காத்திடு; அதைச் செய்தால் நீ மகிழ்வாய்.”

Verse 14

राजोवाच । यत्र रामहनूमंतौ यांतु सर्वेऽपि तत्र वै । रामो दास्यति सर्वस्वं किं प्राप्ता इह वै द्विजाः

அரசன் கூறினான்— “ஸ்ரீராமனும் ஹனுமானும் எங்கே உள்ளார்களோ அங்கே நீங்கள் அனைவரும் செல்லுங்கள். ஸ்ரீராமன் அனைத்தையும் தருவான்; ஓ த்விஜர்களே, நீங்கள் இங்கே எதைப் பெற வந்தீர்கள்?”

Verse 15

न दास्यामि न दास्यामि एकां चैव वराटिकाम् । न ग्रामं नैव वृत्तिं च गच्छध्वं यत्र रोचते

“நான் தரமாட்டேன், தரமாட்டேன்— ஒரு காசும் அல்ல. கிராமமும் அல்ல, வாழ்வாதாரமும் அல்ல; உங்களுக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் செல்லுங்கள்.”

Verse 16

तच्छ्रुत्वा दारुणं वाक्यं द्विजाः कोपाकुलास्तदा । सहस्व रामकोपं हि साम्प्रतञ्च हनूमतः

அந்தக் கடுமையான சொற்களைச் செவியுற்றதும் அந்தணர்கள் கோபத்தால் கலங்கினர். அவர்கள் கூறினர்—“இப்போது ஸ்ரீராமனின் கோபத்தைத் தாங்கு; இக்கணமே ஹனுமானின் கோபத்தையும்.”

Verse 17

इत्युक्त्वा हनुमद्दत्ता वामकक्षोद्भवा पुटी । प्रक्षिप्ता चास्य निलये व्यावृत्ता द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு கூறி, அந்தணர்களில் சிறந்தோர் ஹனுமான் அளித்த, அவரது இடது கக்கத்திலிருந்து தோன்றிய சிறு பொட்டலத்தை எடுத்து, அவனுடைய இல்லத்தில் எறிந்து, பின்னர் விலகிச் சென்றனர்.

Verse 18

गते तदा विप्रसंघे ज्वालामालाकुलं त्वभूत् । अग्निज्वालाकुलं सर्वं संजातं चैव तत्र हि

விப்ரர்கள் கூட்டம் சென்றபின், அந்த இடம் உடனே ஜ்வாலைகளின் மாலைகளால் நிரம்பியது. அங்கே அனைத்தும் தீஜ்வாலைகளின் பெருங்குவியலாகவே ஆனது.

Verse 19

दह्यंते राजवस्तूनिच्छत्राणि चामराणि च । कोशागाराणि सर्वाणि आयुधागारमेव च

அரசுப் பொருட்கள் எரிந்தன—குடைகளும் சாமரங்களும் கூட. எல்லாக் களஞ்சியங்களும் ஆயுதசாலையும் தீயில் கருகின.

Verse 20

महिष्यो राजपुत्राश्च गजा अश्वा ह्यनेकशः । विमानानि च दह्यंते दह्यंते वाहनानि च

எருமைகள், அரசகுமாரர்கள், யானைகள், பல குதிரைகள் எரிந்தன. விமானங்களும் எல்லா வாகனங்களும் தீப்பற்றின.

Verse 21

शिबिकाश्च विचित्रा वै रथाश्चैव सहस्रशः । सर्वत्र दह्यमानं च दृष्ट्वा राजापि विव्यथे

அழகிய சிவிகைகளும் ஆயிரமாயிரம் தேர்களும் எங்கும் எரிந்தன. எல்லாத் திசைகளிலும் தீப்பிழம்பைக் கண்டு அரசனும் கலங்கி அஞ்சினான்.

Verse 22

न कोपि त्राता तस्यास्ति मानवा भयविक्लवाः । न मंत्रयंत्रैर्वह्निः स साध्यते न च मूलिकैः

அவனுக்குக் காப்பாளர் எவரும் இல்லை; மக்கள் அச்சத்தால் தளர்ந்தனர். அந்தத் தீ மந்திரங்களாலும் யந்திரங்களாலும் அடங்கவில்லை; மூலிகை மருந்துகளாலும் அல்ல.

Verse 23

कौटिल्यकोटिनाशी च यत्र रामः प्रकुप्यते । तत्र सर्वे प्रणश्यंति किं तत्कुमारपालकः

எங்கே ஸ்ரீராமன் கோபமடைகிறானோ, அங்கே வஞ்சக நயத்தின் கோடிக் கோடி சூழ்ச்சிகளையும் அவர் அழித்துவிடுவான். அங்கே அனைவரும் அழிவர்—அப்படியிருக்க இளவரசன் காவலன் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 24

सर्वं तज्जवलितं दृष्ट्वा नग्नक्षपणकास्तदा । धृत्वा करेण पात्राणि नीत्वा दंडाञ्छुभानपि

அனைத்தும் எரிவதைக் கண்டு, அந்நேரம் நிர்வாண க்ஷபணகர்கள் தங்கள் பாத்திரங்களை கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, நல்ல தண்டங்களையும் ஏந்தி, விரைந்து அங்கிருந்து அகன்றனர்.

Verse 26

रक्तकंबलिका गृह्य वेपमाना मुहुर्मुहुः । अनुपानहिकाश्चैव नष्टाः सर्वे दिशो दश

சிவப்பு கம்பளங்களைப் பற்றிக் கொண்டு அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கினர்; காலணியின்றியே அனைவரும் பத்துத் திசைகளிலும் சிதறி மறைந்தனர்.

Verse 27

केचिच्च भग्नपात्रास्ते भग्नदं ण्डास्तथापरे । प्रनष्टाश्च विवस्त्रास्ते वीतरागमिति ब्रुवन्

சிலரின் பிச்சைப் பாத்திரங்கள் உடைந்தன; மற்ற சிலரின் தண்டங்களும் முறிந்தன. சிலர் வழிதவறி ஆடையற்றவர்களாயினும், “நாங்கள் வீதராகர்” என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தனர்.

Verse 28

अर्हतमेव केचिच्च पलायनपरायणाः । ततो वायुः समभवद्वह्निमांदोलयन्निव

சிலர் ஓடிப்போகவே பற்றுடையவர்களாய் “அர்ஹதே ஒருவன்!” என்று கூவினர். அப்போது தீயையே ஆட்டுவது போல ஒரு காற்று எழுந்தது.

Verse 29

प्रेषितो वै हनुमता विप्राणां प्रियकाम्यया । धावन्स नृपतिः पश्चादितश्चेतश्च वै तदा

பிராமணர்களுக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பி ஹனுமான் அனுப்பியதால், அரசன் அப்போது அவர்களைத் தொடர்ந்து ஓடி, இங்கும் அங்கும் அலைந்தான்.

Verse 30

पदातिरेकः प्ररुदन्क्व विप्रा इति जल्पकः । लोकाच्छ्रुत्वा ततो राजा गतस्तत्र यतो द्विजाः

காலாட்கள் மட்டும் மீதமிருக்க, அரசன் அழுதபடி “பிராமணர்கள் எங்கே?” என்று முணுமுணுத்தான். மக்களிடமிருந்து கேட்டு, இருபிறப்பினர் சென்ற இடத்திற்கே சென்றான்.

Verse 31

गत्वा तु सहसा राजन्गृहीत्वा चरणौ तदा । विप्राणां नृपतिर्भूमौ मूर्च्छितो न्यपत त्तदा

அங்கே திடீரென சென்று, அரசே, அரசன் பிராமணர்களின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, அப்பொழுதே மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்.

Verse 32

उवाच वचनं राजा विप्रान्विनयतत्परः । जपन्दाशरथिं रामं रामरामेति वै पुनः

அரசன் பணிவும் பக்தியும் கொண்டு பிராமணர்களிடம் உரைத்தான்; அதே வேளையில் தசரதன் புதல்வன் ராமனை மீண்டும் மீண்டும் ஜபித்து—“ராமா, ராமா” என்றான்.

Verse 33

तस्य दासस्य दासोहं रामस्य च द्विज स्य च । अज्ञानतिमिरांधेन जातोस्म्यंधो हि संप्रति

நான் அந்த அடியாரின் அடியேன்—ராமனுக்கும் பிராமணனுக்கும் சேவகன். அறியாமையின் இருளால் குருடனாய், இப்பொழுது உண்மையிலே குருடனாகிவிட்டேன்.

Verse 34

अंजनं च मया लब्धं रामनाममहौषधम् । रामं मुक्त्वा हि ये मर्त्या ह्यन्यं देव मुपासते । दह्यंते तेऽग्निना स्वामिन्यथाहं मूढचेतनः

எனக்கு அஞ்சனம் கிடைத்தது—ராமநாமம் என்னும் மகௌஷதம். ராமனை விட்டுவிட்டு வேறு தெய்வத்தை வழிபடுகிற மனிதர்கள், ஐயா, தீயால் எரிக்கப்படுவர்—மூடமனத்துடன் இருந்த என்னைப் போல.

Verse 35

हरिर्भागीरथी विप्रा विप्रा भागीरथी हरिः । भागीरथी हरिर्विप्राः सारमेकं जगत्त्रये

பிராமணர்களே, ஹரியே பாகீரதி; பிராமணர்களே பாகீரதி; பாகீரதியே ஹரி. பிராமணர்களே, மூன்று உலகங்களிலும் இதுவே ஒரே சாரம்.

Verse 36

स्वर्गस्य चैत्र सोपानं विप्रा भागीरथी हरिः । रामनाममहारज्ज्वा वैकुंठे येन नीयते

பிராமணர்களே, பாகீரதியும் ஹரியும் சொர்க்கத்திற்கான மங்களமான படிக்கட்டுகள். ராமநாமம் என்னும் மகா-கயிற்றால் உயிர் வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறது.

Verse 37

इत्येवं प्रणमन्राजा प्रांजलिर्वाक्यमब्रवीत् । वह्निः प्रशाम्यतां विप्राः शासनं वो ददाम्यहम्

இவ்வாறு வணங்கி, அரசன் கைகூப்பி கூறினான்— “ஓ பிராமணர்களே, அக்னி அமைதியடையட்டும். நான் உங்கள் ஆணைக்குட்படுகிறேன்; உங்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறேன்.”

Verse 38

दासोऽस्मि सांप्रतं विप्रा न मे वागन्यथा भवेत् । यत्पापं ब्रह्महत्यायाः पर दाराभिगामिनाम्

“ஓ பிராமணர்களே, இந்நிமிடத்திலிருந்து நான் உங்கள் அடியேன்; என் சொல் ஒருபோதும் மாறாது. இந்த விரதத்தை மீறினால், பிரம்மஹத்தி மற்றும் பரஸ்த்ரீகமனப் பாவம் என்மேல் விழுக.”

Verse 39

यत्पापं मद्यपानां च सुवर्णस्तेयिनां तथा । यत्पापं गुरुघातानां तत्पापं वा भवेन्मम

“மதுபானம் செய்பவர், பொன் திருடுபவர், குருவைக் கொல்வோர் ஆகியோருக்குரிய பாவம்—நான் மாறாக நடந்தால் அதே பாவம் எனக்கு வருக.”

Verse 40

यंयं चिंतयते कामं तं तं दास्याम्यहं पुनः । विप्रभक्तिः सदा कार्या रामभक्तिस्तथैव च

“நீங்கள் எந்த எந்த விருப்பத்தை நினைத்தாலும், அதை நான் மீண்டும் மீண்டும் அளிப்பேன். பிராமண பக்தி எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்; அதுபோல ராம பக்தியும்.”

Verse 41

अन्यथा करणीयं मे न कदाचि द्द्विजोत्तमाः

“ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நான் எந்நேரமும் மாறாகச் செய்யக் கூடாது.”

Verse 42

व्यास उवाच । तस्मिन्नवसरे विप्रा जाता भूप दयालवः । अन्या या पुटिका चासीत्सा दत्ता शापशांतये

வியாசர் கூறினார்—அந்நேரத்தில், அரசே, பிராமணர்கள் கருணையுடன் ஆனார்கள். மேலும் இருந்த மற்ற ‘புடிகா’ சாபம் சாந்தியடையத் தானமாக அளிக்கப்பட்டது.

Verse 43

जीवितं चैव तत्सैन्यं जातं क्षिप्तेषु रोमसु । दिशः प्रसन्नाः संजाताः शांता दिग्जनितस्वनाः

முடிகள் எறியப்பட்டதும் அந்தப் படை மீண்டும் உயிர் பெற்றது. திசைகள் தெளிவாகவும் அருள்மிகுந்தவையாகவும் ஆனது; திசைகளால் எழுந்த ஆரவாரம் அடங்கியது.

Verse 44

प्रजा स्वस्था ऽभवत्तत्र हर्षनिर्भरमानसा । अवतस्थे यथापूर्वं पुत्रपौत्रादिकं तथा

அங்கே மக்கள் நலமுடன் பாதுகாப்பாக இருந்தனர்; அவர்களின் மனங்கள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தன. மகன், பேரன் முதலியோர் அனைத்தும் முன்புபோல மீண்டும் நிலைபெற்றன.

Verse 45

विप्राज्ञाकारिणो लोकाः संजाताश्च यथा पुरा । विष्णुधर्मं परित्यज्य नान्यं जानंति ते वृषम्

மக்கள் மீண்டும் முன்புபோல் பிராமணர்களின் ஆணையைப் பின்பற்றினர். விஷ்ணு தர்மத்தை விட்டு விலகாமல், அதற்கு அப்பால் வேறு எந்த நீதிமானத்தையும் அவர்கள் ஏற்கவில்லை.

Verse 46

नवीनं शासनं कृत्वा पूर्ववद्विधिपूर्वकम् । निष्कासितास्तु पाषंडाः कृतशास्त्रप्रयोजकाः

முன்னைய முறையின்படி விதிமுறையுடன் புதிய ஆட்சியை நிறுவி, கற்பித சாஸ்திரங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்திய பாஷண்டர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர்.

Verse 47

वेदबाह्याः प्रनष्टास्ते उत्तमाधममध्यमाः । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि येऽभूवन्गोभुजाः पुरा

வேத நெறிக்கு அப்பால் வழிதவறி அழிந்தவர்கள்—உத்தமர், அதமர், மத்தியர் என எவராயினும்—முன்னொரு காலத்தில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் பேர் கோமேய்ப்பவர்களாக இருந்தனர்।

Verse 48

तेषां मध्यात्तु संजाता अढवीजा वणिग्जनाः । शुश्रूषार्थं ब्राह्मणानां राज्ञा सर्वे निरूपिताः

அவர்களிடமிருந்து அ஢வீஜா எனப்படும் வைசிய வணிகர் தோன்றினர்; பிராமணர்களின் சேவைக்காக அரசன் அவர்களையெல்லாம் நியமித்தான்।

Verse 49

सदाचाराः सुनिपुणा देवब्राह्मणपूजकाः । त्यक्त्वा पाखण्डमार्गं तु विष्णुभक्तिपरास्तु ते

அவர்கள் நல்லொழுக்கமுடையோர், மிகுந்த திறமைசாலிகள், தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வணங்குவோர்; பாகண்ட வழியைத் துறந்து விஷ்ணு-பக்தியில் நிலைத்தனர்।

Verse 50

जाह्नवीतीरमासाद्य त्रैविद्येभ्यो ददौ नृपः । शासनं तु यदा दत्तं तेषां वै भक्तिपूर्वकम्

ஜாஹ்னவீ (கங்கை) கரையை அடைந்து அரசன் மூன்று வேதங்களில் புலமை பெற்றோருக்கு தானம் அளித்தான்; அவர்களுக்கு அரசாணை வழங்கியதும் பக்தியோடு வழங்கினான்।

Verse 51

स्थानधर्मात्प्रचलिता वाडवास्ते समागताः । नृपो विज्ञापितो विप्रैस्तैरेवं क्लेशकारिभिः

தம் இடத்திற்குரிய தர்மத்திலிருந்து விலகிய அந்த வாடவர்கள் ஒன்று கூடியனர்; அத்தகைய தொல்லை விளைவிப்பவர்களைப் பற்றி பிராமணர்கள் அரசனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 52

ये त्यक्तवाचो विप्रेंद्रास्तान्निःसारय भूपते । परस्परं विवादास्तु संजाता दत्तवृत्तये

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, ஓ பூபதே—சத்தியவாக்கை மீறியவர்களை நீ வெளியேற்றுவாயாக; அளிக்கப்பட்ட வாழ்வூதியம் குறித்து ஒருவருக்கொருவர் தகராறுகள் எழுந்துள்ளன।

Verse 53

न्याय प्रदशनार्थं च कारितास्तु सभासदः । हस्ताक्षरेषु दृष्टेषु पृथक्पृथक्प्रपादितम्

நீதியை வெளிப்படுத்துவதற்காக சபையினர் கூட்டப்பட்டனர்; கையொப்பங்கள் பரிசோதிக்கப்பட்டபின், ஒவ்வொரு வழக்காகவும் தனித்தனியாக விவரம் விளக்கப்பட்டது।

Verse 54

एतच्छ्रुत्वा ततो राजा तुलादानं चकार ह । दीयमाने तदा दाने चातुर्विद्या बभाषिरे

இதைக் கேட்ட அரசன் அப்போது துலாதானம் செய்தான்; அந்த தானம் வழங்கப்படுகையில், சதுர்வித்யையில் தேர்ந்த பண்டிதர்கள் உரைத்தனர்।

Verse 55

अस्माभिर्हारिता जातिः कथं कुर्मः प्रतिग्रहम् । निवारितास्तु ते सर्वे स्थानान्मोहेरका द्विजाः

‘எங்கள் குலமரியாதை குன்றிவிட்டது—நாங்கள் தானம் எவ்வாறு ஏற்கலாம்?’ என்று கூறி, அந்த மோஹேரக பிராமணர்கள் அனைவரும் தங்கள் பதவியிடங்களில் இருந்து தடுக்கப்பட்டு நீக்கப்பட்டனர்।

Verse 56

दशपंच सहस्राणि वेदवेदांगपारगाः । ततस्तेन तदा राजन्राज्ञा रामानुवर्तिना

பதினைந்து ஆயிரம்—வேதமும் வேதாங்கங்களும் கரை கடந்த ஆசான்கள்—அப்போது ராமனைப் பின்பற்றிய அந்த அரசனால் ஆதரவும் அடைக்கலமும் பெற்றனர்।

Verse 57

आहूता वाडवांस्तास्तु ज्ञातिभेदं चकार सः । त्रयीविद्या वाडवा ये सेतुबंधं प्रति प्रभुम्

அந்த வாடவர்களை அழைத்து, அவர் உறவுக் குழுக்களுக்கிடையே தெளிவானப் பிரிவை நிறுவினார். திரயீ-வித்தையில் தேர்ந்த வாடவர்கள் சேதுபந்தத்தில் உள்ள இறைவனை நோக்கி அனுப்பப்பட்டனர்.

Verse 58

गतास्ते वृत्तिभाजः स्युर्नान्ये वृत्त्यभिभागिनः । तत्र नैव गता ये वै चातुर्विद्यत्वमागताः

அங்கே சென்றவர்களே வாழ்வாதாரப் பங்குகளின் உரிய உரிமையாளர்களானார்கள்; பிறர் அந்த உரிமையில் பங்குபெறவில்லை. ஆனால் ‘சாதுர்வித்ய’ நிலையை அடைந்தவர்கள் அங்கே செல்லவே இல்லை.

Verse 59

वणिग्भिर्न च संबंधो न विवाहश्च तैः सह । ग्रामवृत्तौ न संबंधो ज्ञातिभेदे कृते सति

வணிகர்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கக் கூடாது; அவர்களுடன் திருமண உறவும் கூடாது. கிராம வாழ்வாதாரச் செயல்களிலும், உறவுக் குழுப் பிரிவு நிறுவப்பட்ட பின் எந்தப் பரஸ்பர இணைப்பும் இருக்க வேண்டாம்.

Verse 60

द्विजभक्तिपराः शूद्राः ये पाखंडैर्न लोपिताः । जैन धर्मात्परावृत्तास्ते गोभूजास्तथोत्तमाः

இருபிறப்பினருக்குச் சேவை-பக்தியில் நிலைத்திருந்த, பாகண்ட வழிகளால் வழிதவறாத, ஜைன மதத்திலிருந்து மீண்ட சூத்ரர்கள்—அவர்கள் ‘கோபூஜர்’ என்றும் சிறந்தவர்கள் என்றும் கருதப்பட்டனர்.

Verse 61

ये च पाखंडनिरता रामशासनलोपकाः । सर्वे विप्रास्तथा शूद्रा प्रतिबंधेन योजिताः

பாகண்டத்தில் ஈடுபட்டு, ராமனின் தர்ம ஆட்சியைத் தளர்த்துவோர்—அவர்கள் பிராமணராயினும் சூத்ரராயினும்—அனைவரும் கட்டுப்பாடும் தடையும் விதிக்கப்பட்டனர்.

Verse 62

सत्यप्रतिज्ञां कुर्वाणास्तत्रस्थाः सुखिनोऽभवन् । चातुर्विद्या बहिर्ग्रामे राज्ञा तेन निवासिताः

உண்மையான பிரதிஞ்ஞை செய்து அங்கே தங்கியவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அந்த அரசன் ‘சாதுர்வித்ய’ர்களை ஊருக்கு வெளியே குடியமர்த்தினான்.

Verse 63

यथा रामो न कुप्येत तथा कार्यं मया ध्रुवम । पराङ्मुखा ये रामस्य सन्मुखानुगताः किल

ராமன் கோபமடையாதபடி நான் உறுதியாகச் செயல் செய்ய வேண்டும். ராமனை விட்டு முகம் திருப்பியவர்களும் உண்மையிலே அவரை நோக்கி வந்து பின்பற்றச் செய்யப்பட்டனர்.

Verse 64

चातुर्विद्यास्ते विज्ञेया वृत्तिबाह्याः कृतास्तदा । कृतकृत्यस्तदा जातो राजा कुमारपालकः

அந்த ‘சாதுர்வித்ய’ர்கள் அப்போது வாழ்வாதார உரிமைகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர் என்று அறிய வேண்டும். அப்போது குமாரபாலன் அரசன் கடமை நிறைவேற்றியவனானான்.

Verse 65

विप्राणां पुरतः प्राह प्रश्रयेण वचस्तदा । ग्रामवृत्तिर्न मे लुप्ता एतद्वै देवनिर्मितम्

அப்போது அவர் பிராமணர்களின் முன்னிலையில் பணிவுடன் கூறினார்— ‘ஊரின் வாழ்வாதாரத்தை நான் அழிக்கவில்லை; இது தேவனால் அமைக்கப்பட்ட ஒழுங்கே.’

Verse 66

स्वयं कृतापराधानां दोषो कस्य न दीयते । यथा वने काष्ठवर्षाद्वह्निः स्याद्दैवयोगतः

தாமே செய்த குற்றமுடையோரின் பழி யார்மேல் சுமத்தப்படாது? காட்டில் உலர்ந்த மரக்கட்டைகள் பொழிவதால் விதியினால் தீ எழுவது போல.

Verse 67

भवद्भिस्तु पणः प्रोक्तो ह्यभिज्ञानस्य हेतवे । रामस्य शासनं कृत्वा वायुपुत्रस्य हेतवे

அடையாளம் அறியுமாறு இந்தப் பந்தயத்தை நீங்கள் தாமே நிர்ணயித்தீர்கள். ஆகவே வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் பொருட்டு ஸ்ரீராமன் ஆணையை நான் நிறைவேற்றினேன்.

Verse 68

व्यावृत्ता वाडवा यूयं स दोषः कस्य दीयते । अवसाने हरिं स्मृत्वा महापापयुतोऽपि वा

ஓ பிராமணர்களே, நீங்கள் திரும்பிவிட்டீர்கள்; அப்பொழுது அந்தக் குற்றம் யார்மேல் சுமத்தப்படும்? இறுதியில் ஹரியை நினைத்தால் மகாபாபியும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 69

विष्णुलोकं व्रजत्याशु संशयस्तु कथं भवेत् । महत्पुण्योदये नॄणां बुद्धिः श्रेयसि जायते

அவன் விரைவில் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயம் எப்படித் தோன்றும்? பெரும் புண்ணியம் உதயமானால் மனிதனின் புத்தி பரம நன்மை நோக்கி திரும்பும்.

Verse 70

पापस्योदयकाले च विपरीता हि सा भवेत् । सकृत्पालयते यस्तु धर्मेणैतज्जगत्त्रयम्

பாவம் எழும் காலத்தில் அந்தப் புத்தி நிச்சயமாகத் திரிபடைகிறது. ஆயினும் தர்மத்தால் ஒருமுறையாவது இந்தத் திரிலோகத்தைக் காக்கிறவன் மகிமை உடையவன்.

Verse 71

योंतरात्मा च भूतानां संशयस्तत्र नो हितः । इंद्रादयोऽमराः सर्वे सनकाद्यास्तपोधनाः

எல்லா உயிர்களுக்கும் அந்தராத்மாவாக இருப்பவரைப் பற்றி ஐயம் கொள்ளுதல் நன்மையல்ல. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அனைவரும், சனகாதி தவோநிதி முனிவர்களும் இதையே ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

Verse 72

मुक्त्यर्थमर्चयंतीह संशयस्तत्र नो हितः । सहस्रनाम तत्तुल्यं रामनामेति गीयते

இங்கே முக்திக்காக வழிபடுவோர்க்கு அந்த விஷயத்தில் ஐயம் நலமல்ல. ‘ராமநாமம்’ ஆயிரநாமங்களுக்கு ஒப்பெனப் பாடப்படுகிறது.

Verse 73

तस्मिन्ननिश्चयं कृत्वा कथं सिद्धिर्भवेदिह । मम जन्मकृतात्पुण्यादभिज्ञानं ददौ हरिः

அதில் உறுதியின்மை கொண்டால் இங்கே சித்தி எவ்வாறு உண்டாகும்? என் பிறவியால் பெற்ற புண்ணியத்தால் ஹரி எனக்கு உண்மையான அறிதல் (விவேகம்) அருளினார்.

Verse 74

पाखंडाद्यत्कृतं पापं मृष्टं तद्वः प्रणामतः । प्रसीदंतु भवंतश्च त्यक्त्वा क्रोधं ममाधुना

பாசாங்கு முதலியவற்றால் செய்த பாவம் எதுவாயினும், உங்களுக்குச் செய்த என் வணக்கத்தால் அது கழுவப்படுக. இப்போது என்மீது கோபத்தை விட்டுப் பிரசன்னமாவீராக.

Verse 75

ब्राह्मणा ऊचुः । राजन्धर्मो विलुप्तस्ते प्रापितानां तथा पुनः । अवश्यं भाविनो भावा भवंति महतामपि

பிராமணர்கள் கூறினர்—அரசே, உமது தர்மம் மறைக்கப்பட்டது; அடைந்தவர்களுக்கும் இது மீண்டும் மீண்டும் நிகழும். விதிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள் மகான்களுக்கும் தவறாது நிகழும்.

Verse 76

नग्नत्वं नीलकण्ठस्य महाहिशयनं हरेः । एतद्दैवकृतं सर्वं प्रभुर्यः सुखदुःखयोः

நீலகண்டன் (சிவன்) நிர்வாணத் துறவுநிலை, ஹரியின் மகாசேஷன் மீது பள்ளிகொள்ளல்—இவை அனைத்தும் விதியால் நிகழ்ந்தவை. சுக-துக்கங்களுக்கு அதிபதி அவரே.

Verse 77

सत्यप्रतिज्ञास्त्रैविद्या भजंतु रामशासनम् । अस्माकं तु परं देहि स्थानं यत्र वसामहे

சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையுடைய திரைவேதியர் ராமனின் தர்மமிகு ஆணையைப் பின்பற்றட்டும். ஆனால் எங்களுக்கோ, ஆண்டவா, நாம் நிலையாகத் தங்கிவாழும் உயர்ந்த வாசஸ்தலத்தை அருள்வாயாக.

Verse 78

तेषां तु वचनं श्रुत्वा सुखमिच्छुर्द्विजन्मनाम् । तेषां स्थानं तु दत्तं वै सुखवासं तु नामतः

அவர்களின் வேண்டுதலைக் கேட்டு, இருபிறப்போரின் நலனைக் கருதி, அவர் உண்மையாகவே அவர்களுக்கு ஒரு வாசஸ்தலத்தை அளித்தார்; அது பெயரால் ‘சுகவாசம்’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 79

हिरण्यं पुष्पवासांसि गावः कामदुघा नृप । स्वर्णालंकरणं सर्वं नानावस्तुचयं तथा

அரசே! பொன், மலராடைகள், காமதேனுவைப் போன்ற பசுக்கள், எல்லாவகை பொன்னாபரணங்கள், மேலும் பலவகைப் பொருட்களின் குவியல்களும் (அளிக்கப்பட்டன).

Verse 80

श्रद्धया परया दत्त्वा मुदं लेभे नराधिपः । त्रयीविद्यास्तु ते ज्ञेयाः स्थापिता ये त्रिमूर्तिभिः

உயர்ந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் தானம் செய்து அரசன் பேரானந்தம் அடைந்தான். அந்த ‘திரைவேதியர்’ தாமே திரிமூர்த்திகளால் நிறுவப்பட்டவர்கள் என அறிந்துகொள்.

Verse 81

चतुर्थेनैव भूपेन स्थापिताः सुखवासने । ते बभूबुर्द्विजश्रेष्ठाश्चातुर्विद्याः कलौ युगे

நான்காம் அரசனால் ‘சுகவாசம்’ என்னும் இடத்தில் நிறுவப்பட்ட அந்த இருபிறப்போரில் சிறந்தோர், கலியுகத்திலும் நான்கு வித்யைகளில் தேர்ந்தவர்களாயினர்.

Verse 82

चातुर्विद्याश्च ते सर्वे धर्मारण्ये प्रतिष्ठिताः । वेदोक्ता आशिषो दत्त्वा तस्मै राज्ञे महात्मने

நான்கு வித்யைகளிலும் தேர்ந்தோர் அனைவரும் தர்மாரண்யத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றிருந்தனர். வேதத்தில் கூறிய ஆசிவாக்குகளை அளித்து, அந்த மகாத்மா அரசனை ஆசீர்வதித்தனர்.

Verse 83

रथैरश्वैरुह्यमानाः कृतकृत्या द्विजातयः । महत्प्रमोदयुक्तास्ते प्रापुर्मोहेरकं महत्

ரதங்களிலும் குதிரைகளிலும் ஏறிச் சென்ற அந்த இருபிறப்பினர் தம் கடமை நிறைவேற்றியவர்களாய், பேரானந்தத்துடன் மகத்தான மோஹேரகத்தை அடைந்தனர்.

Verse 84

पौषशुक्लत्रयोदश्यां लब्धं शासनकं द्विजैः । बलिप्रदानं तु कृतमुद्दिश्य कुलदेवताम्

பௌஷ மாத சுக்லப் பக்ஷத் திரயோதசியில் அந்த பிராமணர்கள் அரசாணைப் பத்திரத்தைப் பெற்றனர்; குலதெய்வத்தை நோக்கி விதிப்படி பலி வழங்கப்பட்டது.

Verse 85

वर्षेवर्षे प्रकर्त्तव्यं बलिदानं यथाविधि । कार्यं च मंगलस्नानं पुरुषेण महात्मना

ஆண்டுதோறும் விதிப்படி பலிதானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அந்த மகாத்மன் மங்களஸ்நானத்தையும் அவசியம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 86

गीतं नृत्यं तथा वाद्यं कुर्वीत तद्दिने धुवम् । तन्मासे तद्दिने नैव वृत्तिनाशो भवेद्यथा

அந்நாளில் பாடல், நடனம், வாத்திய இசை ஆகியவற்றை நிச்சயமாக நடத்த வேண்டும்; அப்பொழுது அந்த மாதத்தில், அந்த நாளில், வாழ்வாதாரமும் நலனும் குறையாது.

Verse 87

दैवादतीतकाले चेत्वृद्धिरापद्यते यदा । तदा प्रथमतः कृत्वा पश्चाद्वृद्धिर्विधीयते

தெய்வவசத்தால் நிர்ணயித்த காலம் கடந்தபின் அதிகரிப்பு அவசியமானால், முதலில் முன்பிருந்தபடி செய்யவேண்டியதைச் செய்து, பின்னரே அதிகரித்த பகுதியை விதிப்படி நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 88

ये च भिन्नप्रपाप्रायास्त्रैविद्या मोढवंशजाः । तथा चातुर्वेदिनश्च कुर्वंति गोत्रपूजनम्

வேறுபட்ட மரபு-ஆசாரங்களில் ஈடுபடும், மூன்று வேதங்களில் தேர்ந்த மோ஢ வம்சத்தினர், மேலும் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்த சாத்துர்வேதிகள்—அனைவரும் கோத்திரப் பூஜை செய்கின்றனர்।

Verse 89

वर्षमध्ये प्रकुर्वीत तथा सुप्ते जनार्द्दने । पौषे च लुप्तं कृत्वा च श्रौतं स्मार्त्तं करोति यः

மழைக்காலத்தின் நடுவில், அல்லது ஜனார்த்தனன் (விஷ்ணு) சயனத்தில் இருக்கும் காலத்தில் இவ்விதிகளைச் செய்பவன், மேலும் பௌஷ மாதத்தில் விரதம் லுப்தமெனக் கருதியும் ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த கர்மங்களைச் செய்வவன்—நியமத்திற்கு மாறாக நடக்கிறான்।

Verse 90

तत्र क्रोधसमाविष्टा निघ्नंति कुलदेवताः । विवाहोत्सवकाले च मौंजीबंधादिकर्मणि

அத்தகைய இடங்களில் குலதெய்வங்கள் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தீங்கு விளைவிக்கின்றன—குறிப்பாக திருமண விழாக் காலத்திலும், மௌஞ்ஜீ-பந்தனம் போன்ற ஸம்ஸ்காரங்களிலும்।

Verse 91

मुहूर्तं गणनाथस्य ततः प्रभृति शोभनम्

கணநாதன் (கணேசன்) உடைய முகூர்த்தம் சுபமானது; அதிலிருந்து பின்வரும் அனைத்துச் செயல்களும் மங்களமாகும்।

Verse 92

निर्वासितास्तु ये विप्रा आमराज्ञा स्वशासनात् । पंचदशसहस्राणि ययुस्ते सुखवासकन्

ஆம அரசனால் தன் நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்ட அந்தப் பிராமணர்கள்—பதினைந்தாயிரம் பேர்—அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்று, வசதியான வாழ்விடத்தில் தங்கினர்।

Verse 93

पंचपञ्चाशतो ग्रामान्ददौ रामः पुरा स्वयम् । तत्रस्था वणिजश्चैव तेषां वृत्तिमकल्पयन्

முன்னொரு காலத்தில் ராமன் தானே ஐம்பத்தைந்து கிராமங்களை அளித்தான்; அங்கு குடியிருந்த வணிகர்கள் அவர்களுக்கான வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தினர்।

Verse 94

अडालजा माण्डलीया गोभूजाश्च पवित्रकाः । ब्राह्मणानां वृत्तिदास्ते ब्रह्मसेवासु तत्पराः

அடாலஜர், மாண்டலீயர், கோபூஜர், பவித்ரகர்—இவர்கள் பிராமணர்களுக்கு வாழ்வாதாரம் அளித்து, பிரம்மசேவையில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தனர்।