Adhyaya 5

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यमेतदखिलं कथितं भो द्विजोत्तम । विस्मयं परमापन्ना ऋषिसंघा मया सह

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா! நீங்கள் உரைத்த இந்த முழு வரலாறு மிகுந்த அதிசயமானது; என்னுடன் ரிஷிகளின் கூட்டமும் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்துள்ளது.

Verse 2

अहो भगवती पुण्या नर्मदेयमयोनिजा । रुद्रदेहाद्विनिष्क्रान्ता महापापक्षयंकरी

அஹோ! இப் பகவதி நர்மதா மிகப் புண்ணியமயி, அயோனிஜை; ருத்ரதேகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு மகாபாபங்களையும் நாசம் செய்பவள்.

Verse 3

सप्तकल्पक्षये प्राप्ते त्वयेयं सह सुव्रत । न मृता च महाभागा किमतः पुण्यमुत्तमम्

ஹே சுவ்ரதா! ஏழு கல்பங்களின் க்ஷயம் வந்தபோதும் இம்மகாபாக்யவதி உன்னுடன் இருந்தாள்; அவள் அழியவில்லை—இதற்கு மேல் உயர்ந்த புண்ணியம் என்ன?

Verse 4

के ते कल्पाः समुद्दिष्टाः सप्त कल्पक्षयंकराः । न मृता चेदियं देवी त्वं चैव ऋषिपुंगव

நீ கூறிய அந்த ஏழு கல்பங்கள்—கல்பக் க்ஷயத்தை உண்டாக்குவன—எவை? இத்தேவி அழியவில்லை என்றால், ஹே ரிஷிபுங்கவா, நீயும் (இதன் காரணத்தை) கூறு.

Verse 5

अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாய/பிரிவு குறியீடு மட்டுமே.

Verse 6

कथं संहरते विश्वं कथं चास्ते महार्णवे । कथं च सृजते विश्वं कथं धारयते प्रजाः

அவர் (பரமேஸ்வரன்) உலகத்தை எவ்வாறு சம்ஹரிக்கிறார், மகார்ணவத்தில் எவ்வாறு நிலைகொள்கிறார்? உலகத்தை எவ்வாறு ஸ்ருஷ்டிக்கிறார், உயிர்களை எவ்வாறு தாங்குகிறார்?

Verse 7

कीदृग्रूपा भवेद्देवी सरिदेकार्णवीकृते । किमर्थं नर्मदा प्रोक्ता रेवती च कथं स्मृता

அனைத்து நதிகளும் ஒன்றாய் மாபெரும் கடலாகும் போது, தேவி எந்தத் திருவுருவை ஏற்கிறாள்? அவள் ‘நர்மதா’ என ஏன் கூறப்படுகிறாள், ‘ரேவதி’ என எவ்வாறு நினைவுகூரப்படுகிறாள்?

Verse 8

अञ्जनेति किमर्थं वा किमर्थं सुरसेति च । मन्दाकिनी किमर्थं च शोणश्चेति कथं भवेत्

அவள் ‘அஞ்சனா’ என ஏன் அழைக்கப்படுகிறாள், மேலும் ‘சுரசா’ என ஏன்? ‘மந்தாகினி’ என்ற பெயரின் காரணம் என்ன, அவள் ‘சோண’ என எவ்வாறு அறியப்படுகிறாள்?

Verse 9

त्रिकूटेति किमर्थं वा किमर्थं वालुवाहिनी । कोटिकोट्यो हि तीर्थानां प्रविष्टा या महार्णवम्

அவள் ‘திரிகூடா’ என ஏன் அழைக்கப்படுகிறாள், மேலும் ‘வாலுவாஹினி’ (மணலைச் சுமப்பவள்) என ஏன்? கோடிக்கோடி தீர்த்தங்கள் புகும் அவள், மாபெரும் கடலில் லயித்தவள்—இதனை விளக்குக.

Verse 10

कियत्यः सरितां कोट्यो नर्मदां समुपासते । यज्ञोपवीतैरृषिभिर्देवताभिस्तथैव च

நதிகளில் எத்தனை கோடி நதிகள் நர்மதையை வழிபடுகின்றன? யஜ்ஞோபவீதம் தரித்த முனிவர்களும் அதுபோல தேவர்களும் அவளை எவ்வாறு பூஜிக்கின்றனர்?

Verse 11

विभक्तेयं किमर्थं च श्रूयते मुनिसत्तम । वैष्णवीति पुराणज्ञैः किमर्थमिह चोच्यते

முனிவரே, அவள் ‘விபக்த’ (பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டவள்) என ஏன் கேட்கப்படுகிறது? மேலும் புராண அறிஞர்கள் இங்கு அவளை ‘வைஷ்ணவி’ என ஏன் கூறுகின்றனர்?

Verse 12

केषु स्थानेषु तीर्थेषु पूजनीया सरिद्वरा । तीर्थानि च पृथग्ब्रूहि यत्र संनिहितो हरः

எந்த எந்த இடங்களிலும் தீர்த்தங்களிலும் அந்தச் சிறந்த நதி வழிபடத்தக்கது? ஹரன் (சிவன்) சிறப்பாக சன்னிதியாக உள்ள தீர்த்தங்களைத் தனித்தனியாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 13

यत्प्रमाणा च सा देवी या रुद्रेण विनिर्मिता । कीदृशानि च कर्माणि रुद्रेण कथितानि ते

ருத்ரனால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த தேவியின் அளவு (விரிவு) எவ்வளவு? மேலும் ருத்ரன் உனக்குச் சொன்ன கர்மங்கள், விதிகள் எத்தகையவை?

Verse 14

कथं म्लेच्छसमाकीर्णो देशोऽयं द्विजसत्तम । एतदाचक्ष्व मां ब्रह्मन्मार्कण्डेय महामते

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! இந்த நாடு மிலேச்சர்களால் எவ்வாறு நிரம்பியது? ஓ பிராமணரே, மகாமதி மார்க்கண்டேயரே—இதனை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 15

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे त्वं च तात युधिष्ठिर । पुराणं नर्मदायां तु कथितं च त्रिशूलिना

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அனைத்து ரிஷிகளும் கேளுங்கள்; நீயும், அன்பு யுதிஷ்டிரா. நர்மதையின் கரையில் திரிசூலதாரி (சிவன்) இந்தப் புராணத்தை உரைத்தான்।

Verse 16

वायोः सकाशाच्च मया तेनापि च महेश्वरात् । अशक्यत्वान्मनुष्याणां संक्षिप्तमृषिभिः पुरा

நான் இதை வாயுவிடமிருந்து பெற்றேன்; அவரும் மகேஸ்வரன் (சிவன்) இடமிருந்து பெற்றார். மனிதரால் தாங்க இயலாத அளவு விரிந்ததால், பழைய ரிஷிகள் இதைச் சுருக்கமாக்கினர்।

Verse 17

मायूरं प्रथमं तात कौर्म्यं च तदनन्तरम् । पुरं तथा कौशिकं च मात्स्यं द्विरदमेव च

அன்புத் தாதா! முதலில் மாயூர (ஆக்யானம்), அதன் பின் கௌர்ம்யம். பின்னர் புரம், கௌசிகம், மாத்ஸ்யம் மற்றும் த்விரதமும் வரிசையாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 18

वाराहं यन्मया दृष्टं वैष्णवं चाष्टमं परम् । न्यग्रोधाख्यमतः चासीदाकाङ्क्षं पुनरुत्तमम्

நான் வாராஹ (பாடம்) என்பதையும் கண்டேன்; எட்டாவதாக பரம வைஷ்ணவ (ஆக்யானம்) என்பதையும். ‘ந்யக்ரோத’ என அழைக்கப்படுவதும் இருந்தது; மீண்டும் சிறந்த ‘ஆகாங்க்ஷ’ என்பதும் இருந்தது.

Verse 19

पद्मं च तामसं चैव संवर्तोद्वर्तमेव च । महाप्रलयमित्याहुः पुराणे वेदचिन्तकाः

பத்மம், தாமசம், மேலும் ஸம்வர்த்தம், உத்வர்த்தம்—அத்துடன் ‘மஹாப்ரளயம்’ எனப்படும் (பாடம்) கூட—என்று புராண மரபில் வேதத்தைத் தியானிக்கும் அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 20

एतत्संक्षेपतः सर्वं संक्षिप्तं तैर्महात्मभिः । विभक्तं च चतुर्भागैर्ब्रह्माद्यैश्च महर्षिभिः

இவை அனைத்தும் அந்த மகாத்மாக்களால் சுருக்கமாகத் தொகுக்கப்பட்டு சுருக்கமடைந்தன; மேலும் பிரம்மா முதலிய மகரிஷிகளால் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டன.

Verse 21

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि पुराणार्थविशारद । सप्त कल्पा महाघोरा यैरियं न मृता सरित्

ஆகையால் இப்போது நான் விளக்குகிறேன், புராணார்த்த-விசாரதரே! மிகக் கொடிய ஏழு கல்பங்களிலும் இந்த நதி (ரேவா) அழியவில்லை.

Verse 22

आ जङ्गमं तमोभूतमप्रज्ञातमलक्षणम् । नष्टचन्द्रार्ककिरणमासीद्भूतविवर्जितम्

அசையும் அசையாத அனைத்தும் பேரிருளாய் மாறின—அறியமுடியாதது, இலக்கணமற்றது; சந்திர-சூரிய கதிர்கள் மறைந்தன, உயிர்கள் இன்றிப் பிரபஞ்சம் வெறுமையாயிற்று।

Verse 23

तमसोऽतो महानाम्ना पुरुषः स जगद्गुरुः । चचार तस्मिन्नेकाकी व्यक्ताव्यक्तः सनातनः

அப்போது அந்த இருளிலிருந்து மகாநாம புருஷன்—உலககுரு—எழுந்தருளினார்; அங்கே அவர் தனித்தே நடந்தார், சனாதனன், வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகியவன்।

Verse 24

स चौंकारमयोऽतीतो गायत्रीमसृजद्द्विजः । स तया सार्द्धमीशानश्चिक्रीड पुरुषो विराट्

ஓங்காரமயமான அதீதப் பரமன் காயத்ரீயை படைத்தான்; பின்னர் ஈசானன்—விராட் புருஷன்—அவளுடன் தெய்வீக விளையாட்டில் ஈடுபட்டான்।

Verse 25

स्वदेहादसृजद्विश्वं पञ्चभूतात्मसंज्ञितम् । क्रीडन्समसृजद्विश्वं पञ्चभूतात्मसंज्ञितम्

தன் சொந்தத் திருமேனியிலிருந்து பஞ்சமஹாபூதங்களின் ஆத்மையாகிய உலகத்தை வெளிப்படுத்தினான்; தெய்வீக விளையாட்டில் மீண்டும் அதே பஞ்சபூதாத்ம பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கினான்।

Verse 26

क्रीडन् सृजद्विराट्संज्ञः सबीजं च हिरण्मयम् । तच्चाण्डमभवद्दिव्यं द्वादशादित्यसन्निभम्

விளையாடிக் கொண்டே விராட் எனப்படும் பரமன் விதையுடனான பொன்னிறத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தினான்; அதிலிருந்து பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களைப் போல் ஒளிரும் தெய்வீக பிரபஞ்ச அண்டம் தோன்றியது।

Verse 27

तद्भित्त्वा पुरुषो जज्ञे चतुर्वक्त्रः पितामहः । सोऽसृजद्विश्वमेवं तु सदेवासुरमानुषम्

அந்த அண்டத்தைப் பிளந்து புருஷன் நான்முகப் பிதாமகன் பிரம்மாவாகப் பிறந்தான். பின்னர் தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட உலகமெங்கும் ஒழுங்காகச் சிருஷ்டித்தான்.

Verse 28

सतिर्यक्पशुपक्षीकं स्वेदाण्डजजरायुजम् । एतदण्डं पुराणेषु प्रथमं परिकीर्तितम्

அதிலிருந்து திர்யக்—மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் பலவகைப் பிறப்புடைய உயிர்கள் தோன்றின—வியர்வையால் பிறப்போர், முட்டையால் பிறப்போர், கருப்பையால் பிறப்போர். புராணங்களில் இந்த அண்டமே முதன்மை எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 29

पूर्वकल्पे नृपश्रेष्ठ क्रीडन्त्या परमेष्ठिना । उमया सह रुद्रस्य क्रीडतश्चार्णवीकृतः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! முன்னொரு கல்பத்தில் பரமேஷ்வரன் உமையுடன் விளையாடியபோது, ருத்ரனின் அந்த லீலையால் உலகம் கடல்பரப்புபோல் விரிந்ததென ஆனது.

Verse 30

हर्षाज्जज्ञे शुभा कन्या उमायाः स्वेदसंभवा । शर्वस्योरःस्थलाज्जज्ञे उमा कुचविमर्दनात्

மகிழ்ச்சியால் உமையின் வியர்வையிலிருந்து ஒரு மங்களமான கன்னி பிறந்தாள். மேலும் சர்வன் (சிவன்) மார்பிடத்திலிருந்து, உமையின் மார்பழுத்தத்தால், உமையும் மீண்டும் தோன்றினாள்.

Verse 31

स्वेदाद्विजज्ञे महती कन्या राजीवलोचना । द्वितीयः संभवो यस्या रुद्रदेहाद्युधिष्ठिर

வியர்வையிலிருந்து தாமரைநேத்திரமுடைய ஒரு மகத்தான கன்னி பிறந்தாள். யுதிஷ்டிரனே! அவளின் இரண்டாம் தோற்றம் ருத்ரனின் உடலிலிருந்தே ஏற்பட்டது.

Verse 32

सा परिभ्रमते लोकान् सदेवासुरमानवान् । त्रैलोक्योन्मादजननी रूपेणऽप्रतिमा तदा

அவள் தேவர், அசுரர், மனிதர் உடன் எல்லா உலகங்களிலும் அலைந்தாள்; ஒப்பற்ற அழகால் மும்முலக மயக்கத்தின் காரணமாக ஆனாள்।

Verse 33

तां दृष्ट्वा देवदैत्येन्द्रा मोहिता लभते कथम् । मृगयन्ति स्म तां कन्यामितश्चेतश्च भारत

அவளைக் கண்டதும் தேவர்-தைத்தியர் தலைவர்கள் மயங்கினர்—‘இவளை எவ்வாறு பெறலாம்?’ என்று எண்ணி, ஓ பாரதா, அந்தக் கன்னியை இங்கும் அங்கும் தேடினர்।

Verse 34

हावभावविलासैश्च मोहयत्यखिलं जगत् । भ्रमते दिव्यरूपा सा विद्युत्सौदामिनी यथा

அவளின் நளின அசைவுகள், முகபாவங்கள், அழகிய கவர்ச்சியால் முழு உலகையும் மயக்குகிறாள்; தெய்வீக வடிவமுடைய அவள் மேகங்களில் மின்னும் மின்னலைப் போலச் செல்கிறாள்।

Verse 35

मेघमध्ये स्थिता भाभिः सर्वयोषिदनुत्तमा । ततो रुद्रं सुराः सर्वे दैत्याश्च सह दानवैः

மேகங்களின் நடுவே நின்று ஒளியால் பிரகாசித்த அவள், எல்லா பெண்களிலும் ஒப்பற்றவள் ஆனாள்; அப்போது தேவர்கள் அனைவரும், தைத்தியர்-தானவர்கள் உடன், ருத்ரனை நோக்கி மனம் திருப்பினர்।

Verse 36

वरयन्ति स्म तां कन्यां कामेनाकुलिता भृशम् । ततोऽब्रवीन्महादेवो देवदानवयोर्द्वयोः

காமத்தால் மிகுந்த கலக்கமுற்ற அவர்கள் அந்தக் கன்னியை மணம் செய்ய விரும்பினர்; அப்போது மகாதேவன் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள்—இரு தரப்பினரிடமும்—பேசினார்।

Verse 37

बलेन तेजसा चैव ह्यधिको यो भविष्यति । स इमां प्राप्स्यते कन्यां नान्यथा वै सुरोत्तमाः

பலத்திலும் தேஜஸ்ஸிலும் யார் மேலானவராக இருப்பாரோ, அவரே இந்தக் கன்னியைப் பெறுவார்—வேறுவிதமில்லை, ஓ தேவரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 38

ततो देवासुराः सर्वे कन्यां वै समुपागमन् । अहमेनां ग्रहीष्यामि अहमेनामिति ब्रुवन्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களும் அந்தக் கன்னியிடம் வந்து, ‘நானே அவளை ஏற்றுக் கொள்வேன்; நானே’ என்று கூறினர்.

Verse 39

पश्यतामेव सर्वेषां सा कन्यान्तरधीयत । पुनस्तां ददृशुः सर्वे योजनान्तरधिष्ठिताम्

அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்தக் கன்னி மறைந்தாள்; பின்னர் அனைவரும் அவளை இன்னொரு யோஜனை தூரத்தில் நின்றவளாகக் கண்டனர்.

Verse 40

जग्मुस्ते त्वरिताः सर्वे यत्र सा समदृश्यत । त्रिभिश्चतुर्भिश्च तथा योजनैर्दशभिः पुनः

அவள் காணப்பட்ட இடத்திற்கே அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து சென்றனர்; ஆனால் மீண்டும் அவள் மூன்று, நான்கு, மேலும் பத்து யோஜனை தூரங்களில் தோன்றினாள்.

Verse 41

धिष्ठितां समपश्यंस्ते सर्वे मातंगगामिनीम् । योजनानां शतैर्भूयः सहस्रैश्चाप्यधिष्ठिताम्

அவர்கள் அனைவரும் அவளை அங்கே நின்றவளாகக் கண்டனர்—அவளின் நடை உயர்ந்த யானையின் நடைபோல் இருந்தது; ஆனாலும் மீண்டும் நூற்றுக் கணக்கான, ஆயிரக் கணக்கான யோஜனை தூரத்தில் நின்றவளாகத் தோன்றினாள்.

Verse 42

तथा शतसहस्रेण लघुत्वात्समदृश्यत । अग्रतः पृष्ठतश्चैव दिशासु विदिशासु च

அவ்வாறே அவளுடைய அதிவேகத்தினால் இலட்ச யோஜனை தூரத்திலும் அவள் காணப்பட்டாள்—முன்னும் பின்னும், திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் வெளிப்பட்டாள்।

Verse 43

तां पश्यन्ति वरारोहामेकधा बहुधा पुनः । दिव्यवर्षसहस्रं तु भ्रामितास्ते तया पुरा

அவர்கள் அந்த அழகிய அங்கங்களுடைய கன்னியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர்—ஒருமுறை ஒரே வடிவமாக, மறுமுறை பல வடிவங்களாக. உண்மையில் அவள் முன்பே அவர்களை ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் மயக்கி அலைக்கழித்தாள்।

Verse 44

न चावाप्ता तु सा कन्या महादेवाङ्गसंभवा । सहोमया ततो देवो जहासोच्चैः पुनःपुनः

ஆனால் மகாதேவரின் உடலிலிருந்து தோன்றிய அந்தக் கன்னி இன்னும் பெறப்படவில்லை. அப்போது உமையுடன் கூடிய இறைவன் மீண்டும் மீண்டும் உரக்கச் சிரித்தான்।

Verse 45

गणास्तालकसंपातैर्नृत्यन्ति च मुदान्विताः । अकस्माद्दृश्यते कन्या शंकरस्य समीपगा

சிவனின் கணங்கள் தாளவாத்தியங்களின் ஒலி மோதலோடு மகிழ்ந்து நடனமாடின. அப்பொழுது திடீரென அந்தக் கன்னி சங்கரனின் அருகில் நின்றதாகக் காணப்பட்டது।

Verse 46

तां दृष्ट्वा विस्मयापन्ना देवा यान्ति पराङ्मुखाः । तस्याश्चक्रे ततो नाम स्वयमेव पिनाकधृक्

அவளைக் கண்ட தேவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து, மரியாதை-நாணத்தால் முகம் திருப்பினர். அப்போது பினாகம் தாங்கிய இறைவன் தானே அவளுக்குப் பெயரிட்டான்।

Verse 47

नर्म चैभ्यो ददे यस्मात्तत्कृतैश्चेष्टितैः पृथक् । भविष्यसि वरारोहे सरिच्छ्रेष्ठा तु नर्मदा

அவள் தன் தனித்துவமான விளையாட்டுச் செயல்களால் இக்கணங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் இன்பம் அளித்ததால், ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே! நீ நதிகளில் சிறந்தவளாக விளங்குவாய்—அதனால் ‘நர்மதா’ எனப் பெயர் பெற்றாய்.

Verse 48

स्वरूपमास्थितो देवः प्राप हास्यं यतो भुवि । नर्मदा तेन चोक्तेयं सुशीतलजला शिवा

தம் சொந்த ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்திருந்த இறைவன் பூமியில் நகைச்சுவையை எழச் செய்ததால், அவள் ‘நர்மதா’ என அழைக்கப்படுகிறாள்—சிவா, மிகக் குளிர்ந்த நீருடையவள்.

Verse 49

सप्तकल्पक्षये जाते यदुक्तं शंभुना पुरा । न मृता तेन राजेन्द्र नर्मदा ख्यातिमागता

ஏழு கல்பங்களின் அழிவு நிகழ்ந்தபோது, முன்பு சம்பு கூறியதுதான் உண்மையாயிற்று; ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே! நர்மதா அழியவில்லை, பெரும் புகழை அடைந்தாள்.

Verse 50

ततस्तामददात्कन्यां शीलवतीं सुशोभनाम् । महार्णवाय देवेशः सर्वभूतपतिः प्रभुः

பின்னர் தேவேசன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான ஆண்டவன், அந்த நற்குணமிக்க அழகிய கன்னியை மகாசமுத்திரத்திற்குக் கொடுத்தான்.

Verse 51

ततः सा ऋक्षशैलेन्द्रात्फेनपुञ्जाट्टहासिनी । विवेश नर्मदा देवी समुद्रं सरितां पतिम्

அப்போது நுரைத் தொகுதி போல உரத்த நகைச்சுவையுடன் தேவியான நர்மதா, ருக்ஷ மலைமன்னனிலிருந்து இறங்கி, நதிகளின் அதிபதியான சமுத்திரத்தில் புகுந்தாள்.

Verse 52

एवं ब्राह्मे पुरा कल्पे समुद्भूतेयमीश्वरात् । मात्स्ये कल्पे मया दृष्टा समाख्याता मया शृणु

இவ்வாறு பழைய பிராஹ்ம கல்பத்தில் அவள் ஈசுவரனிடமிருந்து தோன்றினாள். மாத்ஸ்ய கல்பத்தில் நான் அவளை கண்டேன்; இப்போது நான் உரைத்தேன்—கேள்.