Adhyaya 192

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात देवतीर्थमनुत्तमम् । दृष्ट्वा तु श्रीपतिं पापैर्मुच्यते मानवो भुवि

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அன்புள்ளவனே! அதற்குப் பின்பு ஒப்பற்ற தேவதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே ஸ்ரீபதியைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் பூமியிலுள்ள மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 2

महर्षेस्तस्य जामाता भृगोर्देवो जनार्दनः

அந்த மகரிஷியின் மருமகன் தெய்வமான ஜனார்தனன்; அவனே ப்ருகுவின் உறவினனும் ஆவான்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कोऽयं श्रियः पतिर्देवो देवानामधिपो विभुः । कथं जन्माभवत्तस्य देवेषु त्रिषु वा मुने

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஸ்ரீபதி எனப்படும் இந்தத் தெய்வம் யார்? தேவர்களின் அதிபதியும் அனைத்திலும் நிறைந்தவரும் அவர். முனிவரே! அவருடைய பிறப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது—தேவர்களின் மூன்று வகைகளில் ஒன்றிலா, அல்லது வேறுவிதமா?

Verse 4

सम्बन्धी च कथं जातो भृगुणा सह केशवः । एतद्विस्तरतो ब्रह्मन् वक्तुमर्हसि भार्गव

மேலும் கேசவன் ப்ருகுவுடன் உறவினனாக எவ்வாறு ஆனான்? பிரம்மனே, பார்கவா! இதனை விரிவாக உரைக்க வேண்டும்.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । संक्षेपात्कथयिष्यामि साध्यस्य चरितं महत् । न हि विस्तरतो वक्तुं शक्ताः सर्वे महर्षयः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—சாத்யனின் மகத்தான சரிதத்தை நான் சுருக்கமாக உரைப்பேன். ஏனெனில் விரிவாகச் சொல்ல எல்லா மகரிஷிகளும் வல்லவரல்லர்.

Verse 6

नारायणस्य नाभ्यब्जाज्जातो देवश्चतुर्मुखः । तस्य दक्षोऽङ्गजो राजन् दक्षिणाङ्गुष्ठसम्भवः

நாராயணனின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து நான்முகத் தேவன் (பிரம்மா) தோன்றினார். அரசே, அவரிடமிருந்து தக்ஷன் பிறந்தான்—வலது பெருவிரலிலிருந்து உதித்தவன்.

Verse 7

धर्मः स्तनान्तात्संजातस्तस्य पुत्रोऽभवत्किल । नारायणसहायोऽसावजोऽपि भरतर्षभ

பரதகுலச் சிறந்தவனே, மார்பின் இறுதிப் பகுதியிலிருந்து தர்மன் பிறந்தான் என்றும், அவனுக்கு மகனாக அஜன் தோன்றினான் என்றும் கூறுவர்; அந்த அஜன் நாராயணனின் துணையால் வலிமை பெற்றவன்.

Verse 8

मरुत्वती वसुर्ज्ञाना लम्बा भानुमती सती । संकल्पा च मुहूर्ता च साध्या विश्वावती ककुप्

மருத்வதி, வசு, ஞானா, லம்பா, பானுமதி, சதி, சங்கல்பா, முஹூர்த்தா, சாத்யா, விஸ்வாவதி, ககுப்—இவையே (துணைவியர்) பெயர்கள்.

Verse 9

धर्मपत्न्यो दशैवैता दाक्षायण्यो महाप्रभाः । तासां साध्या महाभागा पुत्रानजनयन्नृप

இந்தப் பத்து மகிமைமிக்க தாக்ஷாயணிப் பெண்களே தர்மனின் துணைவியர். அரசே, அவர்களில் பெரும் பாக்கியவதி சாத்யா மகன்களைப் பெற்றாள்.

Verse 10

नरो नारायणश्चैव हरिः कृष्णस्तथैव च । विष्णोरंशांशका ह्येते चत्वारो धर्मसूनवः

நரன், நாராயணன், அதுபோல ஹரி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—இந்நால்வரும் விஷ்ணுவின் அம்‌ஷத்தின் அம்‌ஷங்கள்; தர்மனின் புதல்வர்கள்.

Verse 11

तथा नारायणनरौ गन्धमादनपर्वते । आत्मन्यात्मानमाधाय तेपतुः परमं तपः

அவ்வாறு நாராயணனும் நரனும் கந்தமாதன மலையில், ஆத்மாவில் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி, பரம தவம் செய்தனர்.

Verse 12

ध्यायमानावनौपम्यं स्वं कारणमकारणम् । वासुदेवमनिर्देश्यमप्रतर्क्यमनन्तरम्

அவர்கள் வாசுதேவனைத் தியானித்தனர்—ஒப்பற்றவர்; தமக்கே ஆதிகாரணமாயிருந்தும் காரணாதீதர்; சொல்லரியவர், தர்க்கத்திற்கப்பாற்பட்டவர், அனந்தர்.

Verse 13

योगयुक्तौ महात्मानावास्थितावुरुतापसौ । तयोस्तपःप्रभावेण न तताप दिवाकरः

யோகத்தில் நிலைத்த அந்த இரு மகாத்மா தவசிகள் உறுதியாக நின்றனர்; அவர்களின் தவப்பிரபாவத்தால் சூரியனும் சுடவில்லை.

Verse 14

ववाह शङ्कितो वायुः सुखस्पर्शो ह्यशङ्कितः । शिशिरोऽभवदत्यर्थं ज्वलन्नपि विभावसुः

காற்று அச்சமுற்றதுபோல் வீசியது; ஆயினும் அதன் தொடுதல் இனிமையும் அச்சமின்மையும் கொண்டது; எரியும் அக்னியும் மிகுந்த குளிர்ச்சியடைந்தது.

Verse 15

सिंहव्याघ्रादयः सौम्याश्चेरुः सह मृगैर्गिरौ । तयोर्गौरिव भारार्ता पृथिवी पृथिवीपते

சிங்கம், புலி முதலியவை மென்மையடைந்து, மலைமேல் மான்களோடு சேர்ந்து உலாவின. ஆயினும், ஓ பூமிபதி, அவர்களின் பாரத்தால் பூமி சுமையால் நொந்த பசுவைப் போலத் துயருற்றது.

Verse 16

चेरुश्च भूधराश्चैव चुक्षुभे च महोदधिः । देवाश्च स्वेषु धिष्ण्येषु निष्प्रभेषु हतप्रभाः । बभूवुरवनीपाल परमं क्षोभमागताः

மலைகளும் அசைந்தன; பேர்கடலும் கலங்கியது. தம் தம் திவ்யவாசஸ்தலங்கள் ஒளியிழந்ததால் தேவர்கள் தாமும் பிரகாசம் குன்றி—ஓ அவனிபாலா—மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 17

देवराजस्तथा शक्रः संतप्तस्तपसा तयोः । युयोजाप्सरसस्तत्र तयोर्विघ्नचिकीर्षया

அப்போது தேவராஜன் சக்ரன் (இந்திரன்) அந்த இருவரின் தவத்தால் மனம் கலங்கி, அவர்களின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய எண்ணி அங்கே அப்சரஸ்களை நியமித்தான்.

Verse 18

इन्द्र उवाच । रम्भे तिलोत्तमे कुब्जे घृताचि ललिते शुभे । प्रम्लोचे सुभ्रु सुम्लोचे सौरभेयि महोद्धते

இந்திரன் கூறினான்—ஓ ரம்பா, திலோத்தமா, குப்ஜா, க்ருதாசீ, லலிதா, சுபே; ஓ பிரம்லோசா, சுப்ரு, சும்லோசா, சௌரபேயீ, மகோத்ததா!

Verse 19

अलम्बुषे मिश्रकेशि पुण्डरीके वरूथिनि । विलोकनीयं बिभ्राणा वपुर्मन्मथबोधनम्

ஓ அலம்புஷா, மிஷ்ரகேசி, புண்டரீகா, வரூதினீ—நோக்கத் தகுந்த இனிய உருவை நீங்கள் தரித்துள்ளீர்கள்; அது மன்மதன் (காமதேவன்) கூட விழித்தெழுமாறு செய்யும் அழகுடையது.

Verse 20

गन्धमादनमासाद्य कुरुध्वं वचनं मम । नरनारायणौ तत्र तपोदीक्षान्वितौ द्विजौ

கந்தமாதனத்தை அடைந்து என் ஆணையை நிறைவேற்றுங்கள். அங்கே இரு பிராமண முனிவர்கள் நரனும் நாராயணனும் தபோ தீட்சையுடன் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

Verse 21

तेपाते धर्मतनयौ तपः परमदुश्चरम् । तावस्माकं वरारोहाः कुर्वाणौ परमं तपः

தர்மனின் அந்த இரு புதல்வரும் மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்கின்றனர். ஓ அழகிய அங்கங்களையுடையவர்களே, நம்மைக் குறித்து அவர்கள் உன்னதத் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

Verse 22

कर्मातिशयदुःखार्तिप्रदावायतिनाशनौ । तद्गच्छत न भीः कार्या भवतीभिरिदं वचः

அதிகமான கர்மவிளைவால் உண்டாகும் நீண்ட துயரங்களையும் வேதனைகளையும் அவர்கள் அழிப்பவர்கள். ஆகவே செல்லுங்கள்; அஞ்ச வேண்டாம்—இது என் கட்டளை.

Verse 23

स्मरः सहायो भविता वसन्तश्च वराङ्गनाः । रूपं वयः समालोक्य मदनोद्दीपनं परम् । कन्दर्पवशमभ्येति विवशः को न मानवः

ஓ உயர்ந்த மகளிரே, ஸ்மரன் (காமன்)வும் வசந்தமும் உங்கள் துணையாவர். அழகும் இளமையும்—மதனனை உச்சமாகத் தூண்டும்—கண்டு எந்த மனிதன் தன்னியல்பிழந்து கந்தர்ப்பன் வசப்படாமல் இருப்பான்?

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच । इत्युक्त्वा देवराजेन मदनेन समं तदा । जग्मुरप्सरसः सर्वा वसन्तश्च महीपते

மார்கண்டேயர் கூறினார்—தேவராஜன் இவ்வாறு சொல்லியபின், ஓ மன்னனே, அப்போது எல்லா அப்ஸரஸ்களும் மதனனுடன், வசந்தத்துடனும் சேர்ந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 25

गन्धमादनमासाद्य पुंस्कोकिलकुलाकुलम् । चचार माधवो रम्यं प्रोत्फुल्लवनपादपम्

ஆண் குயில்களின் கூவலால் நிறைந்த கந்தமாதனத்தை அடைந்து, மாதவன் (வசந்தன்) மலர்ந்து பொங்கிய மரங்களால் அழகுற்ற அந்த இனிய வனத்தில் உலாவினான்।

Verse 26

प्रववौ दक्षिणाशायां मलयानुगतोऽनिलः । भृङ्गमालारुतरवै रमणीयमभूद्वनम्

தென் திசையிலிருந்து மலயக் காற்றின் மணத்தைத் தொடர்ந்து தென்றல் வீசியது; தேனீக் கூட்டங்களின் மெல்லிய முழக்கத்தால் அந்த வனம் மிக இனிமையாயிற்று।

Verse 27

गन्धश्च सुरभिः सद्यो वनराजिसमुद्भवः । किन्नरोरगयक्षाणां बभूव घ्राणतर्पणः

உடனே வனத் தோப்புகளிலிருந்து இனிய நறுமணம் எழுந்தது; அது கின்னரர், நாகர், யக்ஷர் ஆகியோரின் மண உணர்வுக்கு பேரின்பம் அளித்தது।

Verse 28

वराङ्गनाश्च ताः सर्वा नरनारायणावृषी । विलोभयितुमारब्धा वागङ्गललितस्मितैः

அந்த எல்லா அழகிய பெண்களும், நர-நாராயணர் எனும் வृषபம் போன்ற இரு முனிவர்களை மயக்க, இனிய புன்னகை மற்றும் விளையாட்டான வாக்கும் அசைவுகளும் கொண்டு முயன்றனர்।

Verse 29

जगौ मनोहरं काचिन्ननर्त तत्र चाप्सराः । अवादयत्तथैवान्या मनोहरतरं नृप

ஒருத்தி இனிய பாடலைப் பாடினாள்; அங்கே அப்ஸரைகள் நடனம் ஆடினார்கள்; மற்றொருத்தி, அரசே, அதைவிட மனம் கவரும் இசைக்கருவியை வாசித்தாள்।

Verse 30

हावैर्भावैः सृतैर्हास्यैस्तथान्या वल्गुभाषितैः । तयोः क्षोभाय तन्वङ्ग्यश्चक्रुरुद्यममङ्गनाः

கவர்ச்சியான அசைவுகள், உணர்ச்சி நிறைந்த பார்வை, அலைபோல் பொங்கும் சிரிப்பு, இனிய சொற்கள் ஆகியவற்றால் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய பெண்கள் அவரிருவரின் மனத்தை கலக்க முயன்றனர்।

Verse 31

तथापि न तयोः कश्चिन्मनसः पृथिवीपते । विकारोऽभवदध्यात्मपारसम्प्राप्तचेतसोः

ஆயினும், ஓ பூமிபதி, ஆத்மஞானத்தின் அப்பாற்கரையை அடைந்த விழிப்புணர்வுடைய அவரிருவரின் மனத்தில் எந்த மாற்றமும் எழவில்லை।

Verse 32

निवातस्थौ यथा दीपावकम्पौ नृप तिष्ठतः । वासुदेवार्पणस्वस्थे तथैव मनसी तयोः

காற்றில்லா இடத்தில் நிற்கும் இரண்டு விளக்குகள் அசையாமல் இருப்பதுபோல், ஓ அரசே, வாசுதேவனுக்கான அர்ப்பணத்தில் நிலைத்த அவர்களின் மனங்களும் அசையாதவையாக இருந்தன।

Verse 33

पूर्यमाणोऽपि चाम्भोभिर्भुवमन्यां महोदधिः । यथा न याति संक्षोभं तथा तन्मानसं क्वचित्

வேறு நிலங்களின் நீரால் நிரம்பினாலும் மாபெரும் கடல் கலங்காததுபோல், அவர்களின் மனமும் எப்போதும் குழப்பமடையவில்லை।

Verse 34

सर्वभूतहितं ब्रह्म वासुदेवमयं परम् । मन्यमानौ न रागस्य द्वेषस्य च वशंगतौ

அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மை தரும், வாசுதேவமயமான பரம்பிரம்மமே என உறுதியாகக் கொண்டதால், அவர்கள் ஆசைவும் வெறுப்பும் ஆகியவற்றின் ஆட்பாட்டில் வரவில்லை।

Verse 35

स्मरोऽपि न शशाकाथ प्रवेष्टुं हृदयं तयोः । विद्यामयं दीपयुतमन्धकार इवालयम्

ஸ்மரன் (காமதேவன்) கூட அவர்களின் இதயத்தில் நுழைய இயலவில்லை—ஞானத் தீபம் ஒளிரும் இல்லத்தில் இருள் நுழையாததுபோல்।

Verse 36

पुष्पोज्ज्वलांस्तरुवरान् वसन्तं दक्षिणानिलम् । ताश्चैवाप्सरसः सर्वाः कन्दर्पं च महामुनी

மகாமுனிகள் மலர்களால் ஒளிரும் சிறந்த மரங்களை, வசந்த காலத்தை, தென்றல் தெற்கு காற்றை—அனைத்து அப்சரஸ்களையும், கந்தர்ப்பன் (காமன்) ஐயும் கண்டனர்।

Verse 37

यच्चारब्धं तपस्ताभ्यामात्मानं गन्धमादनम् । ददर्शातेऽखिलं रूपं ब्रह्मणः पुरुषर्षभ

மனுஷரிஷபா! அவர்கள் இருவரும் தவம் தொடங்கியபோது, தம்முள்ளே பரபிரம்மத்தின் முழு ரூபத்தைக் கண்டனர்—கந்தமாதன மலைபோல் அசையாததாக।

Verse 38

दाहाय नामलो वह्नेर्नापः क्लेदाय चाम्भसः । तद्द्रव्यमेव तद्द्रव्यविकाराय न वै यतः

அக்னி என்ற பெயராலேயே எரிப்பதற்காக அல்ல; நீரும் என்ற பெயராலேயே நனைப்பதற்காக அல்ல; ஏனெனில் பொருள் தானே பொருள்-மாற்றத்தின் உண்மைக் காரணமல்ல।

Verse 39

ततो विज्ञाय विज्ञाय परं ब्रह्म स्वरूपतः । मधुकन्दर्पयोषित्सु विकारो नाभवत्तयोः

ஆகையால் பரபிரம்மத்தை அதன் உண்மை ஸ்வரூபமாக நன்கு அறிந்ததால், மது, கந்தர்ப்பன் மற்றும் மோகமூட்டும் பெண்கள் அருகில் இருந்தும் அவர்களில் எந்த மாற்றமும் எழவில்லை।

Verse 40

ततो गुरुतरं यत्नं वसन्तमदनौ नृप । चक्राते ताश्च तन्वङ्ग्यस्तत्क्षोभाय पुनःपुनः

அப்போது, அரசே, வசந்தனும் மதனனும் இன்னும் பெரும் முயற்சி செய்தனர்; அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய பெண்களும் அவர்களைச் சலனப்படுத்த மீண்டும் மீண்டும் முயன்றனர்।

Verse 41

अथ नारायणो धैर्यं संधायोदीर्णमानसः । ऊरोरुत्पादयामास वराङ्गीमबलां तदा

பின்பு நாராயணன் தைரியத்தைச் சேர்த்து, மனத்தை உறுதியான தீர்மானமாக உயர்த்தி, அச்சமயம் தன் தொடையிலிருந்து ஒரு அழகிய அங்கங்களையுடைய பெண்ணை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 42

त्रैलोक्यसुन्दरीरत्नमशेषमवनीपते । गुणैर्लाघवमभ्येति यस्याः संदर्शनादनु

மண்ணின் அரசே, அவள் மூன்று உலகங்களின் அழகிகளில் மணியாக விளங்கினாள்; அவளை ஒருமுறை கண்டதும் மற்றவர்களின் சிறப்பும் குணமுமெல்லாம் தாழ்ந்து தோன்றின.

Verse 43

तां विलोक्य महीपाल चकम्पे मनसानिलः । वसन्तो विस्मयं यातः स्मरः सस्मार किंचन

அவளைப் பார்த்ததும், அரசே, மனத்தின் காற்று நடுங்கியது; வசந்தன் வியப்பில் உறைந்தான்; ஸ்மரன் ஏதோ ஒன்றை நினைவு கூர்ந்தான்—தன் தோல்வியை உணர்ந்ததுபோல்.

Verse 44

रम्भातिलोत्तमाद्याश्च वैलक्ष्यं देवयोषितः । न रेजुरवनीपाल तल्लक्ष्यहृदयेक्षणाः

அரசே, ரம்பா, திலோத்தமா முதலிய தேவமங்கையர் வெட்கமடைந்தனர்; அவள்மேல் கண்களையும் உள்ளத்தையும் நிலைநிறுத்தினாலும், அவர்கள் இனி மன மதிப்பில் ஒளிரவில்லை.

Verse 45

ततः कामो वसन्तश्च पार्थिवाप्सरसश्च ताः । प्रणम्य भगवन्तौ तौ तुष्टुवुर्मुनिसत्तमौ

அப்போது காமனும் வசந்தனும் அந்த அப்சரஸ்களும், அந்த இரு பகவத்ஸ்வரூப முனிவர்ஶிரேஷ்டர்களை வணங்கி புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 46

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । प्रसीदतु जगद्धाता यस्य देवस्य मायया । मोहिताः स्म विजानीमो नान्तरं विद्यते द्वयोः

வசந்தன், காமன், அப்சரஸ்கள் கூறினர்—“ஜகத்தாதா அருள்புரிவாராக; அந்தத் தேவனின் மாயையால் நாங்கள் மயங்கினோம். இப்போது அறிந்தோம்—அவ்விருவரிடையே வேறுபாடு இல்லை।”

Verse 47

प्रसीदतु स वां देवो यस्य रूपमिदं द्विधा । धामभूतस्य लोकानामनादेरप्रतिष्ठतः

ஒரே தத்துவம் இங்கே இரு வடிவங்களாகத் தோன்றியவன், ஆதியற்றவன், உலகங்களின் தாமம்; ஆனால் தானே நிலையான ஆதாரமற்றவன்—அந்த தேவன் உங்களிருவர்மேலும் அருள்புரிவானாக।

Verse 48

नरनारायणौ देवौ शङ्खचक्रायुधावुभौ । आस्तां प्रसादसुमुखावस्माकमपराधिनाम्

சங்கு-சக்கர ஆயுதம் தாங்கிய நர-நாராயணர் எனும் இரு தேவர்கள், நாங்கள் குற்றவாளிகளாயினும் கருணைமுகத்துடன் எம்முன் நிலைத்திருப்பாராக।

Verse 49

निधानं सर्वविद्यानां सर्वपापवनानलः । नारायणोऽतो भगवान् सर्वपापं व्यपोहतु

நாராயண பகவான் எல்லா வித்யைகளின் நிதியும், எல்லாப் பாபவனத்தையும் எரிக்கும் காட்டுத்தீயும் ஆவார்; ஆகவே அவர் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவாராக।

Verse 50

शार्ङ्गचिह्नायुधः श्रीमानात्मज्ञानमयोऽनघः । नरः समस्तपापानि हतात्मा सर्वदेहिनाम्

சார்ங்கத்தின் குறியும் ஆயுதங்களும் தாங்கிய, திருவுடைய, ஆத்மஞானமயமான, மாசற்ற நரன் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறான்; எல்லா உடலுடையோரிலும் கீழ்மையான மனத்தை அடக்குகிறான்.

Verse 51

जटाकलापबद्धोऽयमनयोर्नः क्षमावतोः । सौम्यास्यदृष्टिः पापानि हन्तुं जन्मार्जितानि वै

ஜடாமுடி குவியலால் கட்டப்பட்ட இவ்விருவரும் எம்மேல் எப்போதும் பொறுமையுடையோர்; அவர்களின் இனிய முகநோக்கு பிறவிப் பிறவியாகச் சேர்த்த பாவங்களை நிச்சயமாக அழிக்கட்டும்.

Verse 52

तथात्मविद्यादोषेण योऽपराधः कृतो महान् । त्रैलोक्यवन्द्यौ यौ नाथौ विलोभयितुमागताः

ஆத்மவித்தையின் குறையால் எம்மால் செய்யப்பட்ட பெரிய குற்றம் எதுவாயினும் அது மன்னிக்கப்படுக; ஏனெனில் மூவுலகும் வணங்கும் அந்த இரு நாதர்கள் அருள் வழங்க இங்கு வந்துள்ளனர்.

Verse 53

प्रसीद देव विज्ञानधन मूढदृशामिव । भवन्ति सन्तः सततं स्वधर्मपरिपालकाः

அருள்புரிவாயாக, தேவரே, விவேகச் செல்வமே; மந்தக் கண்களுடையோர்க்கு சாந்தர்கள் எப்போதும் தம் தர்மத்தை இடையறாது காக்கும்வர்களாகவே தோன்றுவர்.

Verse 54

दृष्ट्वैतन्नः समुत्पन्नं यथा स्त्रीरत्नमुत्तमम् । त्वयि नारायणोत्पन्ना श्रेष्ठा पारवती मतिः

எங்களிடையே இது எழுந்தது—பெண்களில் சிறந்த ரத்தினம் போல; நாராயணனே, உம்முள் பார்வதியை ஒத்த உயர்ந்த, மங்கலமான அறிவுத் தீர்மானம் உதித்துள்ளது.

Verse 55

तेन सत्येन सत्यात्मन्परमात्मन्सनातन । नारायण प्रसीदेश सर्वलोकपरायण

அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால்—ஓ சத்தியாத்மா, ஓ பரமாத்மா, ஓ சனாதன நாராயணா! அருள்புரிவாயாக; ஓ பிரபுவே, நீயே எல்லா உலகங்களின் அடைக்கலமும் பரம இலக்கும்.

Verse 56

प्रसन्नबुद्धे शान्तात्मन्प्रसन्नवदनेक्षण । प्रसीद योगिनामीश नर सर्वगताच्युत

ஓ தெளிந்த மனத்தோனே, ஓ அமைதியாத்மாவே, இனிய முகமும் பார்வையும் உடையவனே—யோகிகளின் ஈசனே! ஓ நரா, எங்கும் நிறைந்த அச்யுதா! அருள்புரிவாயாக.

Verse 57

नमस्यामो नरं देवं तथा नारायणं हरिम् । नमो नराय नम्याय नमो नारायणाय च

நாங்கள் தெய்வस्वரூபமான நரனையும், ஹரியான நாராயணனையும் வணங்குகிறோம். வணக்கத்திற்குரிய நரனுக்கு நமஸ்காரம்; நாராயணனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 58

प्रसन्नानामनाथानां तथा नाथवतां प्रभो । शं करोतु नरोऽस्माकं शं नारायण देहि नः

ஓ பிரபுவே! திருப்தியுள்ளவர்களுக்கும், ஆதரவற்றவர்களுக்கும், ஆதரவுள்ளவர்களுக்கும் கூட அருள்புரிபவனே—நரன் எங்களுக்கு மங்களம் செய்யட்டும்; ஓ நாராயணா, எங்களுக்கு நலன் அருள்வாயாக.

Verse 59

मार्कण्डेय उवाच । एवमभ्यर्चितः स्तुत्या रागद्वेषादिवर्जितः । प्राहेशः सर्वभूतानां मध्ये नारायणो नृप

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதிகளால் ஆராதிக்கப்பட்டு, ராக-த்வேஷ முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட, எல்லா உயிர்களின் ஈசன் கூறினான்: ‘ஓ அரசே! நாராயணன் எல்லா உயிர்களினுள்ளும் நடுவே நிலைகொள்கிறான்.’

Verse 60

नारायण उवाच । स्वागतं माधवे कामे भवत्वप्सरसामपि । यत्कार्यमागतानां च इहास्माभिस्तदुच्यताम्

நாராயணன் கூறினான்—ஓ மாதவா, வருக; ஓ காமா, வருக; மேலும் அப்சரஸ்களே, உங்களுக்கும் வரவேற்பு. நீங்கள் இங்கு வந்த காரியம் எதுவோ, அதை இப்போது எமக்கு உரைத்திடுக.

Verse 61

यूयं संसिद्धये नूनमस्माकं बलशत्रुणा । संप्रेषितास्ततोऽस्माकं नृत्ययोगादिदर्शनम्

எமது சாதனையைத் தடை செய்ய எமது வலிமைமிகு பகைவன் உங்களை நிச்சயமாக அனுப்பியுள்ளான்; ஆகவே எமக்கு முன் நடனம், மயக்கும் கலைகள் முதலியவற்றை காட்ட வந்துள்ளீர்கள்.

Verse 62

न वयं गीतनृत्येन नाङ्गचेष्टादिभाषितैः । लुब्धा वै विषयैर्मन्ये विषया दारुणात्मकाः

பாடல்-நடனத்தாலும், உடல் அசைவுகளாலும், கவர்ச்சியான பேச்சாலும் நாம் மயங்குவதில்லை. புலன்விஷயங்கள் இயல்பிலேயே கடுமையானவை என நான் கருதுகிறேன்.

Verse 63

शब्दादिसङ्गदुष्टानि यदा नाक्षाणि नः शुभाः । तदा नृत्यादयो भावाः कथं लोभप्रदायिनः

ஒலி முதலியவற்றின் தொடர்பால் எமது புலன்கள் மாசடைந்து நன்மையற்றதாக இருந்தால், அப்போது நடனம் முதலிய நிலைகள் எவ்வாறு ஆசையை அளிப்பவை ஆகும்?

Verse 64

ते सिद्धाः स्म न वै साध्या भवतीनां स्मरस्य च । माधवस्य च शाक्रोऽपि स्वास्थ्यं यात्वविशङ्किताः

நாம் ஏற்கெனவே सिद्धர்கள்; உங்களாலும் ஸ்மரன் (காமன்) ஆலும் எம்மை வெல்ல இயலாது. மாதவன் அச்சமின்றி நலமுடன் இருக்கட்டும்; சக்கிரன் (இந்திரன்) கூட கவலையின்றி புறப்படட்டும்.

Verse 65

योऽसौ परश्च परमः पुरुषः परमेश्वरः । परमात्मा समस्तस्य स्थावरस्य चरस्य च

அவரே பரத்திற்கும் பரமான பரமபுருஷன், பரமேஸ்வரன்; அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும் அவரே பரமாத்மா.

Verse 66

उत्पत्तिहेतुरेते च यस्मिन्सर्वं प्रलीयते । सर्वावासीति देवत्वाद्वासुदेवेत्युदाहृतः

இவை அனைத்தின் தோற்றக் காரணமும் அவரே; அனைத்தும் அவரிடமே லயமாகிறது. தேவனாய் அனைத்திலும் வாசிப்பதால் அவர் ‘வாசுதேவன்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 67

वयमंशांशकास्तस्य चतुर्व्यूहस्य मानिनः । तदादेशितवार्त्मानौ जगद्बोधाय देहिनाम्

நாங்கள் அந்த ஆண்டவனின் சதுர்வ்யூஹத்தின் மிகச் சிறு அங்கங்களே. உடலுடையோர்க்கு உலகத் தத்துவம் விழிப்புறச் செய்ய, அவர் ஆணையிட்ட பாதையிலேயே நடக்கிறோம்.

Verse 68

तत्सर्वभूतं सर्वेशं सर्वत्र समदर्शिनम् । कुतः पश्यन्तौ रागादीन्करिष्यामो विभेदिनः

அவரை எல்லாப் பிராணிகளின் ஆதாரமாகவும், அனைத்திற்கும் ஆண்டவனாகவும், எங்கும் சமமாகக் காணப்படுபவராகவும் காணும் போது—ராகம் முதலியவை எவ்வாறு எழும்? நாம் வேறுபாடு செய்பவர்களாக எவ்வாறு ஆகலாம்?

Verse 69

वसन्ते मयि चेन्द्रे च भवतीषु तथा स्मरे । यदा स एव भूतात्मा तदा द्वेषादयः कथम्

வசந்தத்தில், என்னுள், இந்திரனுள், உங்களான தேவாங்கனைகளுள், காமனுள்ளும்—அதே ஒரே ஆண்டவன் உயிர்களின் உள்ளாத்மாவாக இருக்கையில், த்வேஷம் முதலியவை எவ்வாறு தோன்றும்?

Verse 70

तन्मयान्यविभक्तानि यदा सर्वेषु जन्तुषु । सर्वेश्वरेश्वरो विष्णुः कुतो रागादयस्ततः

எல்லா உயிர்களிலும் அனைத்தும் அவராலேயே நிறைந்து உண்மையில் பிரிவில்லாததாக இருக்க, மேலும் விஷ்ணு எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசராக இருக்கையில், ஆசை முதலிய விகாரங்கள் எங்கிருந்து எழும்?

Verse 71

ब्रह्माणमिन्द्रमीशानमादित्यमरुतोऽखिलान् । विश्वेदेवानृषीन् साध्यान्वसून्पितृगणांस्तथा

அவரே பிரம்மா, அவரே இந்திரன், அவரே ஈசானன்; அவரே ஆதித்யர்கள் மற்றும் எல்லா மருத்களும்; அவரே விஸ்வேதேவர்கள், ரிஷிகள், சாத்யர்கள், வசுக்கள், மேலும் பித்ருகணங்களும் ஆகிறார்.

Verse 72

यक्षराक्षसभूतादीन्नागान्सर्पान्सरीसृपान् । मनुष्यपक्षिगोरूपगजसिंहजलेचरान्

அவரே யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பூதாதிகள்; அவரே நாகர்கள், பாம்புகள், ஊர்வனங்கள்; அவரே மனிதர்கள், பறவைகள், மாட்டுருவப் पशுக்கள், யானைகள், சிங்கங்கள் மற்றும் நீர்ச் சராசரங்களும்.

Verse 73

मक्षिकामशकान्दंशाञ्छलभाञ्जलजान् कृमीन् । गुल्मवृक्षलतावल्लीत्वक्सारतृणजातिषु

அவரே ஈக்கள், கொசுக்கள், கடிக்கும் சிறுபூச்சிகள், வெட்டுக்கிளிகள், நீரில்பிறக்கும் உயிர்கள், புழுக்கள்; அவரே புதர்கள், மரங்கள், கொடிகள், வள்ளிகள்; அவரே பட்டை, மையம், மேலும் எல்லா வகைப் புல்வகைகளிலும் உறைகிறார்.

Verse 74

यच्च किंचिददृश्यं वा दृश्यं वा त्रिदशाङ्गनाः । मन्यध्वं जातमेकस्य तत्सर्वं परमात्मनः

தேவர்மகளிரே! காணப்படாததாயினும் காணப்படுவதாயினும், நீங்கள் ‘பிறந்தது’ என எண்ணும் அனைத்தும் ஒரே பரமாத்மாவிலிருந்தே பிறந்தது என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 75

जायमानः कथं विष्णुमात्मानं परमं च यत् । रागद्वेषौ तथा लोभं कः कुर्यादमराङ्गनाः

அமராங்கனைகளே! விஷ்ணுவே ஆத்மாவும் பரமத் தத்துவமும் ஆக இருக்கையில், பிறப்பெடுப்பவன் ராகம்-த்வேஷம் மற்றும் லோபத்தை எவ்வாறு உண்டாக்க முடியும்?

Verse 76

सर्वभूतमये विष्णौ सर्वगे सर्वधातरि । निपात्य तं पृथग्भूते कुतो रागादिको गुणः

அனைத்து உயிர்களாலும் நிறைந்த, எங்கும் பரவி, அனைத்திற்கும் ஆதாரமான விஷ்ணுவில் வேறுபாடு என்ற எண்ணம் வீழ்த்தப்பட்டபின், ராகம் முதலிய குணங்கள் எங்கிருந்து எழும்?

Verse 77

एवमस्मासु युष्मासु सर्वभूतेषु चाबलाः । तन्मथैकत्वभूतेषु रागाद्यवसरः कुतः

மென்மையான பெண்களே! நம்மிலும் உங்களிலும் எல்லா உயிர்களிலும் ஒரே ஆத்மா இருக்க, அனைத்தும் ஒரே சாரமாய் இருக்கையில், ராகம் முதலியவற்றிற்கு வாய்ப்பே எங்கே?

Verse 78

सम्यग्दृष्टिरियं प्रोक्ता समस्तैक्यावलोकिनी । पृथग्विज्ञानमात्रैव लोकसंव्यवहारवत्

இதுவே சம்யக் த்ருஷ்டி என்று கூறப்படுகிறது—அது அனைத்தின் ஒருமையை நோக்குகிறது. வேறுபாடு உணர்வு என்பது அறிவின் ஒரு முறையே; அது உலகியலான நடத்தைக்கே பயன்படும்.

Verse 79

भूतेन्द्रियान्तः करणप्रधानपुरुषात्मकम् । जगद्वै ह्येतदखिलं तदा भेदः किमात्मकः

இந்த முழு உலகமும் பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம், பிரதானம், புருஷன் ஆகியவற்றின் இயல்பாகவே அமைந்தது. அப்படியிருக்க ‘வேறுபாடு’ உண்மையில் எதன் இயல்பு?

Verse 80

भवन्ति लयमायान्ति समुद्रसलिलोर्मयः । न वारिभेदतो भिन्नास्तथैवैक्यादिदं जगत्

கடலின் நீரலைகள் எழுந்து அடங்குகின்றன; ஆனால் நீரின் வேறுபாட்டால் அவை வேறல்ல. அதுபோல இவ்வுலகம் ஒன்றுமையிலிருந்தே தோன்றிப் புலப்படுகிறது.

Verse 81

यथाग्नेरर्चिषः पीताः पिङ्गलारुणधूसराः । तथापि नाग्नितो भिन्नास्तथैतद्ब्रह्मणो जगत्

அக்னியின் ஜ்வாலைகள் மஞ்சள், பிங்கலம், செம்மை, புகைநிறம் எனத் தோன்றினாலும் அவை அக்னியிலிருந்து வேறல்ல; அதுபோல இவ்வுலகம் பிரம்மத்திலிருந்து பிரிந்ததல்ல.

Verse 82

भवतीभिश्च यत्क्षोभमस्माकं स पुरंदरः । कारयत्यसदेतच्च विवेकाचारचेतसाम्

‘உங்களால்’ எங்களுள் எழும் கலக்கம் புரந்தரன் (இந்திரன்) ஏற்படுத்துவது; ஆனால் விவேக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த மனத்தார்க்கு இதுவும் அசத்தே.

Verse 83

भवन्त्यः स च देवेन्द्रो लोकाश्च ससुरासुराः । समुद्राद्रिवनोपेता मद्देहान्तरगोचराः

நீங்களும், அந்த தேவேந்திரன் (இந்திரன்)வும், தேவர்-அசுரர் உடன் உலகங்களும்—கடல்கள், மலைகள், காடுகள் உடனே—இவை அனைத்தும் என் உடலின் உள்ளகப் பரப்பில் தோன்றும் பொருள்களே.

Verse 84

यथेयं चारुसर्वाङ्गी भवतीनां मयाग्रतः । दर्शिता दर्शयिष्यामि तथा चैवाखिलं जगत्

இந்த அழகிய, முழு அங்கங்களும் நிறைந்த உருவத்தை நான் உங்கள் முன் காட்டியதுபோலவே, அதே முறையில் முழு பிரபஞ்சத்தையும் நான் வெளிப்படுத்திக் காட்டுவேன்.

Verse 85

प्रयातु शक्रो मा गर्वमिन्द्रत्वं कस्य सुस्थिरम् । यूयं च मा स्मयं यात सन्ति रूपान्विताः स्त्रियः

சக்ரன் (இந்திரன்) போகட்டும்—அவன் அகந்தை கொள்ள வேண்டாம்; யாருடைய ‘இந்திரத்துவம்’ என்றும் நிலைத்திருக்கும்? நீங்களும் வீண் பெருமிதம் கொள்ளாதீர்; அழகுடைய பெண்கள் பலர் உள்ளனர்.

Verse 86

किं सुरूपं कुरूपं वा यदा भेदो न दृश्यते । तारतम्यं सुरूपत्वे सततं भिन्नदर्शनात्

வேறுபாடு ஒன்றும் தெரியாதபோது ‘அழகு’ அல்லது ‘அழகின்மை’ என்ன? அழகின் படிநிலைகள் எப்போதும் வேறுபட்ட பார்வையாலேயே தோன்றுகின்றன.

Verse 87

भवतीनां स्मयं मत्वा रूपौदार्यगुणोद्भवम् । मयेयं दर्शिता तन्वी ततस्तु शममेष्यथ

உங்கள் பெருமிதம் அழகு, தாராளம், நற்குணம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழுகிறது என்று அறிந்து, இந்த மெலிந்த கன்னியை நான் உங்களுக்குக் காட்டினேன்; இனி நீங்கள் நிச்சயம் அமைதியடைவீர்கள்.

Verse 88

यस्मान्मदूरोर्निष्पन्ना त्वियमिन्दीवरेक्षणा । उर्वशी नाम कल्याणी भविष्यति वराप्सराः

இந்த தாமரை-கண் கொண்ட கன்னி என் தொடையிலிருந்து தோன்றியதால், இக்கல்யாணி ‘உர்வசி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, அப்சரஸ்களில் முதன்மையாவாள்.

Verse 89

तदियं देवराजस्य नीयतां वरवर्णिनी । भवत्यस्तेन चास्माकं प्रेषिताः प्रीतिमिच्छता

ஆகையால் இந்த சிறந்த ஒளிவண்ணக் கன்னியை தேவராஜனிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; மேலும் அவரை மகிழ்விக்க விரும்பி நாங்கள் உங்களையும் அனுப்பியுள்ளோம்.

Verse 90

वक्तव्यश्च सहस्राक्षो नास्माकं भोगकारणात् । तपश्चर्या न वाप्राप्यफलं प्राप्तुमभीप्सता

சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) என்பவனிடம் சொல்லுக—இது எங்கள் போகத்திற்காக அல்ல; தவமும் விரதமும் செய்து இன்னும் பெறாத பலனைப் பெறவேண்டும் என்ற ஆசையாலும் நாங்கள் முயலவில்லை.

Verse 91

सन्मार्गमस्य जगतो दर्शयिष्ये करोम्यहम् । तथा नरेण सहितो जगतः पालनोद्यतः

நான் இந்த உலகிற்கு சன்மார்க்கத்தை நிறுவி காட்டுவேன்; மேலும் ஒரு மனித அரசனுடன் இணைந்து உலகைக் காக்கும் பணியில் உறுதியாக இருப்பேன்.

Verse 92

यदि कश्चित्तवाबाधां करोति त्रिदशेश्वर । तमहं वारयिष्यामि निवृत्तो भव वासव

தேவர்களின் ஆண்டவனே! யாரேனும் உனக்கு தடையாக்கினால், நான் அவனைத் தடுத்து நிறுத்துவேன்; ஆகவே வாசவனே, நீ விலகிவிடு.

Verse 93

कर्तासि चेत्त्वमाबाधां न दुष्टस्येह कस्यचित् । तं चापि शास्ता तदहं प्रवर्तिष्याम्यसंशयम्

ஆனால் இங்கே தீயவன் அல்லாத ஒருவருக்கு நீ தடையாக்கினால், உனக்கும் தண்டனை ஏற்படுத்துவேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 94

एतज्ज्ञात्वा न सन्तापस्त्वया कार्यो हि मां प्रति । उपकाराय जगतामवतीर्णोऽस्मि वासव

இதை அறிந்து என்னை நோக்கி நீ வருத்தம் கொள்ளாதே; வாசவனே, உலகங்களின் நன்மைக்காகவே நான் அவதரித்தேன்.

Verse 95

या चेयमुर्वशी मत्तः समुद्भूता पुरंदर त्रेताग्निहेतुभूतेयं एवं प्राप्य भविष्यति

ஏ புரந்தரா! இவ்வூர்வசி என்னிடமிருந்து தோன்றினாள்; காலப்போக்கில் திரேதாக்னிகளின் காரணமாக இணைந்து, இவ்வாறே பரமகதியை அடைவாள்.

Verse 192

अध्याय

அத்தியாயம். (இது பகுதியைக் குறிக்கும் தலைப்பு மட்டும்.)