Sukta 74

Mantra 1

विशोविशो वो अतिथिं वाजयन्तः पुरुप्रियम् । अग्निं वो दुर्यं वचः स्तुषे शूषस्य मन्मभिः ॥

ஓ ஒவ்வொரு குலத்தினரே! வலிமையின் நிறைவுகளை வளர்ப்பவர்களே, நீங்கள் உங்கள் அதிதியை—பலராலும் நேசிக்கப்படும் அக்னியை—முன்னே செலுத்துகிறீர்கள். உங்கள் இல்லத்துள் உறையும் (துர்ய) அந்த அக்னியை நான் வாக்கினாலும், தீவிரத் தேஜஸின் மனவுருக்களாலும் ஸ்துதிக்கிறேன்.

Mantra 2

यं जनासो हविष्मन्तो मित्रं न सर्पिरासुतिम् । प्रशंसन्ति प्रशस्तिभिः ॥

மனிதர்களில் ஹவிஷ்மான் அர்ப்பணிப்போர், நண்பனைப் போல, நெய்-அர்ப்பணம் (ஸர்பிராஸுதி) உடைய அவரை, புகழ்ச்சிகளால் புகழ்கிறார்கள்—அந்த அக்னியைப் புகழ்கள் புகழ்கின்றன.

Mantra 3

पन्यांसं जातवेदसं यो देवतात्युद्यता । हव्यान्यैरयद्दिवि ॥

வணங்கத்தக்க ஜாதவேதஸ்—தெய்வத்துவத்தை நோக்கி உயர்ந்து, திவி (தெய்வ உலகில்) ஹவ்யங்களை இயக்குவான்.

Mantra 4

आगन्म वृत्रहन्तमं ज्येष्ठमग्निमानवम् । यस्य श्रुतर्वा बृहन्नार्क्षो अनीक एधते ॥

நாம் மிகச் சிறந்த வ்ருத்ரஹந்தன், மூத்தவன்—பழமையும் புதுமையும் உடைய—அக்னியிடம் வந்தோம்; அவனுடைய விரிந்த, தூரம் கேட்கும் வலிமை வெளிப்பாட்டின் முன்னணியில் வளர்ந்து ஒளிர்கிறது.

Mantra 5

अमृतं जातवेदसं तिरस्तमांसि दर्शतम् । घृताहवनमीड्यम् ॥

அமரன் ஜாதவேதஸ்—இருள்களைத் தாண்டியும் காணத்தக்கவன்; நெய்-ஆஹுதியால் அழைக்கப்படுபவன், ஈட்யன்—வணங்கத்தக்கவன், சாதகன் ஏக்கத்தால் நாடப்படுபவன்.

Mantra 6

सबाधो यं जना इमेऽग्निं हव्येभिरीळते । जुह्वानासो यतस्रुचः ॥

பிரிவின்றி இம்மக்கள் ஹவிகளால் அக்னியை ஈளுகின்றனர்; யதஸ்ருச்—ஒழுங்காகக் கரண்டியைத் தாங்கி—ஆஹுதியை ஊற்றி, அர்ப்பணிப்புச் செயலில் ஒழுக்கமுடையோர்.

Mantra 7

इयं ते नव्यसी मतिरग्ने अधाय्यस्मदा । मन्द्र सुजात सुक्रतोऽमूर दस्मातिथे ॥

அக்னியே! எங்களின் இந்நவீனமான மதி (உந்துதல்) உன்னுள் நிறுவப்பட்டது. மந்திரன், சுஜாதன், சுக்ரது—மயக்கமற்ற, அதிசய விருந்தினர்—அருகே வா.

Mantra 8

सा ते अग्ने शंतमा चनिष्ठा भवतु प्रिया । तया वर्धस्व सुष्टुतः ॥

அக்னியே! அந்த (மதி) உனக்கு மிகச் சாந்தி அளிப்பதாகவும், மிக அருகாமையானதும் பிரியமானதும் ஆகட்டும். அதனால் நீ, சுஷ்டுத (சு-ஸ்துத), வளர்ந்து—உன் வலிமையில் பெருகுவாயாக.

Mantra 9

सा द्युम्नैर्द्युम्निनी बृहदुपोप श्रवसि श्रवः । दधीत वृत्रतूर्ये ॥

அந்த உந்துதல், த்யும்னங்களால் த்யும்னினியாக, எங்கள் கேள்வியில் பேரியசை மேலும் மேலும் அருகே நிறுவட்டும்; அது வ்ருத்ர-தூர்ய (வ்ருத்ரனை வெல்லும் போரில்) வெற்றிவலிமையை உறுதியாகத் தாங்கட்டும்.

Mantra 10

अश्वमिद्गां रथप्रां त्वेषमिन्द्रं न सत्पतिम् । यस्य श्रवांसि तूर्वथ पन्यम्पन्यं च कृष्टयः ॥

அவன் குதிரை-வலிமையையும், ஒளியின் பசுவையும், முன்னே செலுத்தும் ரதத்தையும் அளிக்கிறான்—இந்திரனைப் போல் தீவிரத் தேஜஸுடன், பாதையின் உண்மையான அதிபதி; அவன் புகழ்களை, ஓ தூर्वத, மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘போற்றத்தக்கது’ எனப் பாடுகின்றனர்.

Mantra 11

यं त्वा गोपवनो गिरा चनिष्ठदग्ने अङ्गिरः । स पावक श्रुधी हवम् ॥

ஒளிமிகு மாடுகளின் காவலனான அங்கிரஸ், வாக்கினால் உன்னை, ஓ அக்னி, ஏற்றினான். ஓ பாவக, எங்கள் ஹவியைச் செவிமடு.

Mantra 12

यं त्वा जनास ईळते सबाधो वाजसातये । स बोधि वृत्रतूर्ये ॥

மக்கள் வணங்குகின்ற உன்னை—வாஜ-வெற்றியில் தடுக்கமுடியாதவனை—நீ விழித்தெழு; வ்ருத்ர-தூர்யே (வ்ருத்ரத் தடையை உடைக்கும் போரில்) எங்களுள் விழிப்புணர்வாய் செயற்படு.

Mantra 13

अहं हुवान आर्क्षे श्रुतर्वणि मदच्युति । शर्धांसीव स्तुकाविनां मृक्षा शीर्षा चतुर्णाम् ॥

நான், கருடன் (சூரியப் பறவை) விரிந்த பறப்பில் அழைப்பவனாய், ‘கேட்கப்பட்ட’ (śruta) ஓட்டமுள்ள வேகத்தில்—மதம் (ஆனந்தம்) விடுவிப்பதில்—துதிப்போரின் கூட்டங்கள்போல் திரண்ட தடைகளைக் கலைத்துத் தகர்க்கிறேன்; வழியை மறைக்கும் நால்வகை சக்திகளின் தலைகளை நசுக்குவது போல.

Mantra 14

मां चत्वार आशवः शविष्ठस्य द्रवित्नवः । सुरथासो अभि प्रयो वक्षन्वयो न तुग्र्यम् ॥

மிகு வல்லமையுடையவனின் நான்கு விரைவு சக்திகள்—இயக்கத்தின் ஊக்கத்தில் செழுமையுடையவை—நல்ல ரதங்கள் போல நன்கு இணைக்கப்பட்டு, என்னை ஊட்டமிகு நிறைவினை நோக்கி ஏந்திச் செல்கின்றன; தொலை இலக்கை நாடுபவனை வலிய குதிரைகள் சுமந்து செல்லுவது போல.

Mantra 15

सत्यमित्त्वा महेनदि परुष्ण्यव देदिशम् । नेमापो अश्वदातरः शविष्ठादस्ति मर्त्यः ॥

உண்மையாய், ஓ மகாநதி பருஷ்ணீ, நான் உன்னை ஒளிரச் செய்தேன்; மனிதர்களிடையே எவருமில்லை—குதிரை தானம் செய்பவரும் கூட—உன்னை விட வலிமைமிக்கவர், ஓ மிகு வல்லமையுடையவளே/வனே.