
Sukta 7.88
Vasiṣṭha
Varuṇa
Triṣṭubh
இந்தச் சுருக்கமான திரிஷ்டுப் பாடல், வசிஷ்டரின் வருணனைப் பற்றிய நெருக்கமானப் புகழ்ச்சியாகும்—அவரை விரிந்த, வணக்கத்திற்குரிய, ṛta (பிரபஞ்ச ஒழுங்கு)-வின் தாங்கி, மேலும் கருணையுடன் கட்டுகளை அவிழ்ப்பவராக நினைவுகூர்கிறது. இதில் வருணன் அந்தத் துறவிக்குக் காட்டிய சிறப்பு அருளும் நினைவுகூரப்படுகிறது—அவரை “படகில்” அமர்த்தி, அவரை ஒரு ṛṣi ஆக்குதல்—மற்றும் இறுதியில் வருணன் பாவத்தின் கட்டுகளைத் தளர்த்த வேண்டும் என்றும், ஆதித்யர்கள் வழிபடுவோரைக் நீடித்த நலத்துடன் காக்க வேண்டும் என்றும் வேண்டுதல் நிறைவடைகிறது.
Mantra 1
प्र शुन्ध्युवं वरुणाय प्रेष्ठां मतिं वसिष्ठ मीळ्हुषे भरस्व । य ईमर्वाञ्चं करते यजत्रं सहस्रामघं वृषणं बृहन्तम् ॥
ஓ வசிஷ்டா, வருணனுக்காக—அந்த அருள்மிகு தாரகனுக்காக—மிகவும் பிரியமான, தூய மதி (உள்ளுணர்வு/சிந்தனை) யை முன்னே கொண்டு வா. அவனே யஜ்ஞ-வலிமையை நம்மை நோக்கித் திருப்புவான்; அவன் யஜத்ர (வழிபடத்தக்கவன்)—ஆயிரமடங்கு வளம் உடையவன், வ்ருஷப (வல்லவன்) மற்றும் ப்ருஹந்த (விராட்).
Mantra 2
अधा न्वस्य संदृशं जगन्वानग्नेरनीकं वरुणस्य मंसि । स्वर्यदश्मन्नधिपा उ अन्धोऽभि मा वपुर्दृशये निनीयात् ॥
அப்போது நான் அவனுடைய தரிசனத்தைப் பார்க்கச் சென்றேன்—வருணனின் மனத்தில் நிலைபெற்ற அக்னியின் முகத்தை. சூரியன் அந்தக் கல்லின் மீது நிறுவப்படும்போது, குருட்டிருள் என் உருவைத் தரிசனத்திலிருந்து இழுத்துச் செல்லாதிருக்க; என் இருப்பு ஒளியின்முன் திரும்பியதாகவே நிலைத்திருக்கட்டும்.
Mantra 3
आ यद्रुहाव वरुणश्च नावं प्र यत्समुद्रमीरयाव मध्यम् । अधि यदपां स्नुभिश्चराव प्र प्रेङ्ख ईङ्खयावहै शुभे कम् ॥
வருணனும் நானும் படகில் ஏறியபோது, அதன் நடுவில் கடலை அசையச் செய்தபோது, நீர்களின் பொங்கும் ஓட்டங்களில் நாம் நடந்தபோது—அப்போது முன்னோக்கி ஆடும் இருக்கையில் நல்விளக்கான ஆனந்தத்திற்காக நாம் ஆடி-அசைந்தோம்.
Mantra 4
वसिष्ठं ह वरुणो नाव्याधादृषिं चकार स्वपा महोभिः । स्तोतारं विप्रः सुदिनत्वे अह्नां यान्नु द्यावस्ततनन्यादुषासः ॥
வருணன் உண்மையிலே வசிஷ்டனைப் படகில் அமர்த்தி, தன் மகத்தான செயல்களால் அவனை ரிஷி—நற்கருமன்—ஆக்கினான். அந்த விப்ரன் ஸ்தோதாக ஆனான்—ஒளிமிகு நாட்களுக்காக, த்யௌ விரித்தளிக்கும் பரப்புகளுக்காக, மேலும் இடையறாது வந்து சேரும் உஷாக்களுக்காக.
Mantra 5
क्व त्यानि नौ सख्या बभूवुः सचावहे यदवृकं पुरा चित् । बृहन्तं मानं वरुण स्वधावः सहस्रद्वारं जगमा गृहं ते ॥
இப்போது எங்கள் அந்தப் பழைய நட்புகள் எங்கே? நாம் ஒருமைப்பாட்டில் ஒன்றாய் இணைந்து நடந்தபோது, மிகப் பழங்காலத்திலேயே அவ்ருகம்—தீங்கற்ற, அஹிம்சை நிறைந்த—அந்த விரிவில் நுழைந்தோம். ஹே வருணா, ஸ்வதாவன், ஆயிரம் வாசல்கள் கொண்ட உன் மாபெரும் இல்லத்திற்குத் திரும்பி வந்தேன்—அந்த விரிந்த ருத் (ऋत्) என்னை ஏற்றருளட்டும்.
Mantra 6
य आपिर्नित्यो वरुण प्रियः सन्त्वामागांसि कृणवत्सखा ते । मा त एनस्वन्तो यक्षिन्भुजेम यन्धि ष्मा विप्रः स्तुवते वरूथम् ॥
ஹே வருணா, உனக்கு நித்திய ஆபி—அந்தரங்கன்—ஆகவும் உனக்குப் பிரியனாகவும் இருப்பவன், உன் சखा ஆக இருந்தும் உனக்கு எதிராகக் குற்றங்களைச் செய்திருக்கலாம்; ஹே யஜனீயனே, பாவத்தின் பலனை நாம் அனுபவிக்க வேண்டாம். புகழ்ந்து பாடும் விப்ரனுக்கு, நிச்சயமாக, நீ காக்கும் வரூதம் அருள்வாயாக.
Mantra 7
ध्रुवासु त्वासु क्षितिषु क्षियन्तो व्यस्मत्पाशं वरुणो मुमोचत् । अवो वन्वाना अदितेरुपस्थाद्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥
உன் நிலையான வாசஸ்தலங்களில் குடியிருந்து, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அந்த உலகங்களில் நிலைபெற்று, வருணன் எங்களிடமிருந்து பாசத்தை அவிழ்த்தான். அதிதியின் மடியில் இருந்து தாங்கும் உதவியை நாடி—ஹே தேவசக்திகளே, எங்களை எப்போதும் ஸ்வஸ்திகளால் காத்தருளுங்கள்.
It praises Varuṇa as the upholder of cosmic and moral order (ṛta) and asks him to turn graciously toward the worshipper, forgive faults, and loosen the bonds that come from wrongdoing.
It is a poetic memory of divine protection and initiation: Varuṇa guides and ‘carries’ the seer, making him an ṛṣi and enabling inspired praise and right action.
The pāśa is Varuṇa’s noose that restrains disorder and sin; in prayer it also symbolizes inner and outer constraints. The hymn asks for its loosening through returning to truth and seeking Aditi’s shelter for well-being.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.