Sukta 12

Mantra 1

मध्ये होता दुरोणे बर्हिषो राळग्निस्तोदस्य रोदसी यजध्यै । अयं स सूनुः सहस ऋतावा दूरात्सूर्यो न शोचिषा ततान ॥

இல்லத்தின் நடுவே, பர்ஹிஷ் மீது அரசர்போல் அமர்ந்த ஹோத்ர்—இரு ரோதஸீ (வானும் பூமியும்) யாகத்திற்குத் தூண்டும் கோல்போன்ற அக்னி. இவன் ஸஹஸ் (வல) புதல்வன், ருதவான்; தொலைவிலிருந்தே சூரியன் தன் ஒளியால் விரிப்பதுபோல் தன் ஜ்வாலையை விரித்தான்.

Mantra 2

आ यस्मिन्त्वे स्वपाके यजत्र यक्षद्राजन्त्सर्वतातेव नु द्यौः । त्रिषधस्थस्ततरुषो न जंहो हव्या मघानि मानुषा यजध्यै ॥

அரசனே, யஜத்திரிய அக்னியே! நீ ஸ்வபாக (ஒளிமிகு செயல்) நிலையில் முழுமையாக வெளிப்படும் போது, உன்னுள் வானமே (த்யௌ) இப்போது அனைத்துமுகத் தன்னளிப்புடன் யாகம் செய்கின்றதுபோல் தோன்றுகிறது. நீ திரிஷதஸ்த (மூவகை ஆசனம்) மீது நிலைத்து, எல்லா தடைகளையும் மீறி விரைவோன்; மனிதர்கள் ஹவ்யங்களாலும் ம஘ (நிறை-தானங்கள்) ஆலும் உன்னை வழிபடுவாராக.

Mantra 3

तेजिष्ठा यस्यारतिर्वनेराट् तोदो अध्वन्न वृधसानो अद्यौत् । अद्रोघो न द्रविता चेतति त्मन्नमर्त्योऽवर्त्र ओषधीषु ॥

யாருடைய முன்னேற்றத் தூண்டுதல் மிகத் தீவிரமோ—அவர் வளர்ச்சியின் வனத்தில் அரசனென ஆள்கிறார்; பாதையில் அங்குசம் போல் இன்று ஒளிர்ந்து, வளர்ந்து விரிகிறார். தீங்கு எண்ணமற்றவர்; வேகமான ஓட்டக்காரன் போல உள்ளத்தின் ஆழத்தில் விழிப்பை எழுப்புகிறார்; அமரன், தடையற்றவன், அவர் ஓஷதிகளில் (மருந்துத் தாவரங்களில்) நடமாடுகிறார்—சிகிச்சை மற்றும் புதுப்பித்தலின் சக்திகளுள்.

Mantra 4

सास्माकेभिरेतरी न शूषैरग्निः ष्टवे दम आ जातवेदाः । द्र्वन्नो वन्वन्क्रत्वा नार्वोस्रः पितेव जारयायि यज्ञैः ॥

எங்கள் உற்சாகமான வலங்களோடு அவர் வேகமுள்ளவன் போல முன்னே செல்கிறார்; அக்னி—ஜாதவேதாஃ—அஸ்தித்துவத்தின் இல்லத்தில் (தமத்தில்) புகழப்பட வேண்டியவன். அவர் முன்னே தள்ளி, க்ரது (சங்கல்ப-வல்லமை) மூலம் வென்று, பாயும் குதிரை போல உஷாவின் ஒளிகளை கொண்டு வருகிறார்; தந்தை போல எங்கள் யஜ்ஞங்களால் யஜ்ஞத்தை முதிர்ச்சியெனும் நிறைவுக்கு கொண்டு செல்கிறார்.

Mantra 5

अध स्मास्य पनयन्ति भासो वृथा यत्तक्षदनुयाति पृथ्वीम् । सद्यो यः स्यन्द्रो विषितो धवीयानृणो न तायुरति धन्वा राट् ॥

அப்போது அவரது பிரகாசங்கள் (பாஸஃ) இயக்கமடைகின்றன; அவர் வடித்தது எதுவும் வீணல்ல—அது எங்கள் இயல்பின் விரிந்த பூமியெங்கும் தொடர்ந்துசெல்கிறது. விடுவிக்கப்பட்ட உடனே அவர் ஓடும் வெள்ளம்போல் பாய்கிறார்—இன்னும் அதிகத் தீவிரத்துடன்; கடன் வாங்கியவன் செலுத்தத் துரத்தும் போல் அவர் வறண்ட நிலத்தைத் தாண்டி ஆள்கிறார்.

Mantra 6

स त्वं नो अर्वन्निदाया विश्वेभिरग्ने अग्निभिरिधानः । वेषि रायो वि यासि दुच्छुना मदेम शतहिमाः सुवीराः ॥

அக்னியே! நீயே எங்கள் பயணக் குதிரை; எல்லா அக்னிகளோடும் ஏற்றப்பட்டு நீ எங்களை ராயோ (செல்வத்தின்) நிறைவுகளுக்குக் கொண்டு செல்கிறாய். தீய வழி/துஷ்சுனாவை நீ பிரித்து விரட்டுகிறாய். நூறு குளிர்காலங்கள் (சதஹிமாஃ) நிலைத்து, சுவீரர்—வீரவலிமை உடையவர்களாய் நாம் மகிழ்வோமாக.