Sukta 55

Mantra 1

दूरे तन्नाम गुह्यं पराचैर्यत्त्वा भीते अह्वयेतां वयोधै । उदस्तभ्नाः पृथिवीं द्यामभीके भ्रातुः पुत्रान्मघवन्तित्विषाणः ॥

தொலைவில் உள்ளது அந்த மறைபெயர்; வெளிப்புறம் செல்லும் போக்கிலிருந்து திரும்பியதாய்; ஆயினும் அஞ்சிய அந்த இருவரும் உம்மை அழைக்கின்றனர், ஓ வயோதாஃ (வளத்தின் தாரகனே). நீர் பூமியையும் த்யௌவையும் அருகிலேயே தாங்கி நிலைநிறுத்தினீர், ஓ மகவன், ஒளிர்ந்து—சகோதரனின் புதல்வரை காத்து.

Mantra 2

महत्तन्नाम गुह्यं पुरुस्पृग्येन भूतं जनयो येन भव्यम् । प्रत्नं जातं ज्योतिर्यदस्य प्रियं प्रियाः समविशन्त पञ्च ॥

மிகப் பெரியது அந்த மறைபெயர், பலவற்றைத் தொடுவது; அதனால் நீர் கடந்ததைக் (பூதத்தை) உருவாக்குகிறீர், அதனால் வரவிருப்பதையும் (பவ்யத்தை). அவனுடைய பழமையான, பிறந்த ஒளி—அவனுடைய பிரியமான (இருப்பு/தாமம்)—அதில் அந்த ஐந்து பிரியர்கள் ஒன்றாக நுழைகின்றனர்.

Mantra 3

आ रोदसी अपृणादोत मध्यं पञ्च देवाँ ऋतुशः सप्तसप्त । चतुस्त्रिंशता पुरुधा वि चष्टे सरूपेण ज्योतिषा विव्रतेन ॥

அவர் இரு ரோதஸீ (த்யாவா‑பிருதிவீ) யையும் நிரப்பினார்; நடுவுலகத்தையும் நிரப்பினார்; ऋतु (ருது) ஒழுங்கின்படி ஐந்து தேவர்களை—ஏழு‑ஏழு (இரு குழுக்களாக)—அமைத்தார். முப்பத்திரண்டின் மூலம் அவர் பலவிதமாகக் காண்கிறார்—ஒரே ஒப்புருவுடையதாய், ஆனால் விரிந்த ऋत (ரித) விதியால் விரிந்த ஜ்யோதி (ஒளி) உடன்.

Mantra 4

यदुष औच्छः प्रथमा विभानामजनयो येन पुष्टस्य पुष्टम् । यत्ते जामित्वमवरं परस्या महन्महत्या असुरत्वमेकम् ॥

ஓ உஷா, ஒளிகளுள் முதன்மையாக நீ பிரகாசித்தபோது, ‘புஷ்ட’த்தின் ‘புஷ்டி’—போஷணத்தின் போஷணம்—எனும் ஊட்டத்தை நீ பிறப்பித்தாய். மேலும் உன் ஜாமித்வம் (சகோதர/குல உறவு) ஒன்று ‘அவர்’ (கீழ்) என்றும் மற்றது ‘பர’ (மேல்) என்றும் இருக்கையில்—மகத்தினும் மகத்தான ஒரே அசுரத்வம் (அதிகார‑அரசாட்சி‑சக்தி) உள்ளது.

Mantra 5

विधुं दद्राणं समने बहूनां युवानं सन्तं पलितो जगार । देवस्य पश्य काव्यं महित्वाद्या ममार स ह्यः समान ॥

பலரின் கூடுகை/போர்க்களத்தில் வேகமாய் ஓடுவதை (விதுஂ) சாம்பல்‑மயிருடையவன் (பலித) விழுங்கினான், அவன் இளமையாயிருந்தும். தேவனின் காவ்ய‑கலை (காவ்யம்) அவன் மகிமையால் காண்க: இன்று அவன் இறந்தான்—ஆனால் நேற்றே அவன் அதேபோல இருந்தான்.

Mantra 6

शाक्मना शाको अरुणः सुपर्ण आ यो महः शूरः सनादनीळः । यच्चिकेत सत्यमित्तन्न मोघं वसु स्पार्हमुत जेतोत दाता ॥

மிகு வலிமையுடன் அருணன், சுபர்ணன் (அழகிய இறகுகளையுடைய ஒளிமான்) வருகின்றான்—மகத்தான விரிவில் வீரன்; ஆதிகாலம் முதல் அயராது நடைபோடுபவன். அவன் உணர்வது எதுவோ அதுவே உண்மை; அது ஒருபோதும் வீணாகாது. விரும்பத்தக்க ‘வஸு’ (செல்வ-நிறைவு) அவன் வெல்லுகின்றான்; அதையே வழங்கவும் செய்கிறான்.

Mantra 7

ऐभिर्ददे वृष्ण्या पौंस्यानि येभिरौक्षद्वृत्रहत्याय वज्री । ये कर्मणः क्रियमाणस्य मह्न ऋतेकर्ममुदजायन्त देवाः ॥

இவைகளாலே அவன் ‘வ்ருஷ்ண்ய’ (வீரிய)மும் ‘பௌம்ஸ்ய’ (ஆண்மைப்-பெருமை)யும் அருளினான்; அவைகளால் ‘வஜ்ரீ’ (வஜ்ரதாரி) வ்ருத்ரஹத்தியைக்காக வலிமை பெற்றான். நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கர்மத்தின் மகிமையால், தேவர்கள் ‘ருதேகர்ம’ (ருதத்தின் செயல்) நோக்கி மேலெழுந்து பிறந்தனர்.

Mantra 8

युजा कर्माणि जनयन्विश्वौजा अशस्तिहा विश्वमनास्तुराषाट् । पीत्वी सोमस्य दिव आ वृधानः शूरो निर्युधाधमद्दस्यून् ॥

கர்மத்துடன் யுக்தனாய், ‘விஷ்வௌஜஸ்’ (அனைத்தாற்றலுடையவன்) செயல்களை உருவாக்குகின்றான்—‘அஷஸ்திஹா’ (நிந்தை-இருளை அழிப்பவன்), ‘விஷ்வமனஸ்’ (அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய மனம்), ‘ஆஷாட்’ (மோதலில் வெற்றியாளர்). விண்ணின் சோமத்தை அருந்தி, அந்த உயரத்தில் வளர்ந்து, வீரன் போரால் தஸ்யூக்களை வெளியே துரத்தினான்.