Sukta 56

Mantra 1

इदं त एकं पर ऊ त एकं तृतीयेन ज्योतिषा सं विशस्व । संवेशने तन्वश्चारुरेधि प्रियो देवानां परमे जनित्रे ॥

இது உனக்கொரு ஆசனம்; அப்பால் இன்னொன்று. மூன்றாம் ஜ்யோதியால் உள்ளே நுழை. உடல்களின் சங்கம-இடத்தில் நீ அழகும் தீப்தியும் பெறுவாயாக—பரம ஜனித்ரத்தில் தேவர்க்கு பிரியமானவன் ஆக.

Mantra 2

तनूष्टे वाजिन्तन्वं नयन्ती वाममस्मभ्यं धातु शर्म तुभ्यम् । अह्रुतो महो धरुणाय देवान्दिवीव ज्योतिः स्वमा मिमीयाः ॥

ஓ வாஜின், உன் தநூ—உன் உடல்-வலிமை—உன்னை முன்னே நடத்தி, எங்களுக்குக் காம்யமான சாந்தியை அளிக்கட்டும்; உனக்கும்கூட. அஹிம்சிதனாய், மஹா-தருண ஆதாரத்திற்காக, தேவர்க்கு திவியில் இருப்பதுபோல், உன் சொந்த ஜ்யோதியை அளந்து நிறுவுவாயாக.

Mantra 3

वाज्यसि वाजिनेना सुवेनीः सुवितः स्तोमं सुवितो दिवं गाः । सुवितो धर्म प्रथमानु सत्या सुवितो देवान्त्सुवितोऽनु पत्म ॥

நீ வாஜ்ய; வாஜினால் நீ எங்களை நன்கு நடத்துகிறாய். ஸு-வித் ஸ்தோத்திரத்தை முன்னே செலுத்துகிறது; ஸு-வித் திவி வரை அழைத்துச் செல்கிறது. ஸு-வித்தே தர்மம்—சத்தியங்களை முதலில் பின்பற்றுவது; ஸு-வித் தேவர்களை நடத்துகிறது; ஸு-வித் பாதையைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.

Mantra 4

महिम्न एषां पितरश्चनेशिरे देवा देवेष्वदधुरपि क्रतुम् । समविव्यचुरुत यान्यत्विषुरैषां तनूषु नि विविशुः पुनः ॥

இவர்களின் மகிமையால் பித்ருக்களும் ஆட்சி/அதிகாரத்தை அடைந்தனர்; தேவர்கள் தேவர்களிடையே தமது க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி)யையும் நிறுவினர். அவர்கள் அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பரப்பினர்; மேலும் அசைந்து எழுந்து பொங்கிய எதுவாயினும், அது மீண்டும் இவர்களின் தனுக்களில் (உடல்களில்) புகுந்தது.

Mantra 5

सहोभिर्विश्वं परि चक्रमू रजः पूर्वा धामान्यमिता मिमानाः । तनूषु विश्वा भुवना नि येमिरे प्रासारयन्त पुरुध प्रजा अनु ॥

தமது சஹோபலங்களால் அவர்கள் முழு ரஜஸ் (அந்தரிக்ஷப் பரப்பு) அனைத்தையும் சுற்றிவளைத்தனர்; பழமையான, அளவிட முடியாத தாமங்களை அளந்து நிர்ணயித்தனர். எல்லா புவனங்களையும் தமது தனுக்களில் நிறுவினர்; மேலும் படைப்பின் தொடர்ச்சிக் கோட்டின்படி உயிர்களின் பல்வகைப் பிரஜைகளை/உருவாக்கங்களை விரிவாக்கினர்.

Mantra 6

द्विधा सूनवोऽसुरं स्वर्विदमास्थापयन्त तृतीयेन कर्मणा । स्वां प्रजां पितरः पित्र्यं सह आवरेष्वदधुस्तन्तुमाततम् ॥

இருவிதமாக, புதல்வர்கள் ஸ்வர்வித் (ஸ்வர்கம் கண்டடையச் செய்பவன்) அசுரனை மூன்றாம் கர்மத்தால் நிறுவினர். பித்ருக்கள் தமது சொந்தப் பிரஜையை—பித்ரிய வலிமையுடன்—அவர (கீழ்) உலகங்களில் வைத்தனர்; மேலும் நீட்டப்பட்ட தந்து (சூத்திரம்) ஒன்றை விரித்தனர்.

Mantra 7

नावा न क्षोदः प्रदिशः पृथिव्याः स्वस्तिभिरति दुर्गाणि विश्वा । स्वां प्रजां बृहदुक्थो महित्वावरेष्वदधादा परेषु ॥

பூமியின் அழுத்தமிக்க திசைகளை ஒரு படகு கடந்து செல்லுவது போல, ஸ்வஸ்தி-சக்திகளால் எல்லா துர்கமான வழிகளையும் நீ கடந்து செல். பெரும் ஸ்தோத்திரம் உடைய (ப்ருஹதுக்த) அந்த தேவன் தன் மகிமையால் தன் பிரஜையைத் தாழ்ந்த உலகங்களிலும் உயர்ந்த உலகங்களிலும் நிறுவினான்.