Sukta 162

Mantra 1

मा नो मित्रो वरुणो अर्यमायुरिन्द्र ऋभुक्षा मरुतः परि ख्यन् । यद्वाजिनो देवजातस्य सप्तेः प्रवक्ष्यामो विदथे वीर्याणि ॥

மித்ரன், வருணன், அர்யமன், ஆயு (பிராண-சக்தி), இந்திரன், ருபுக்ஷன், மருதர்கள்—எங்களை குற்றமென நோக்காதிருப்பாராக; ஏனெனில் தேவரால் பிறந்த வேகமிகு அசுவின் வீர்யம்—வீரச் செயல்களை விததே (சபை/யாகக் கூடல்) நடுவே நாம் உரைப்போம்; மேலும் உரிய வாக்கால் சொல்லப்பட வேண்டிய உள்ளார்ந்த ஆட்சி/அதிபத்தியத்தையும் நாம் அறிவிப்போம்.

Mantra 2

यन्निर्णिजा रेक्णसा प्रावृतस्य रातिं गृभीतां मुखतो नयन्ति । सुप्राङजो मेम्यद्विश्वरूप इन्द्रापूष्णोः प्रियमप्येति पाथः ॥

ஆடை மற்றும் செல்வத்தால் மூடப்பட்ட அந்தப் பிடித்த ரதி (அர்ப்பணப் பங்கு/காணிக்கை) யை அவர்கள் வாயிலிருந்து முன்னே கொண்டு செல்லும் போது—அப்போது எல்லா ரூபங்களும் உடைய, மே-மே என்று கத்தும் முன்னே செல்லும் ஆடு (சாக) இந்திரன்-பூஷன் ஆகியோரின் பிரியமான பாதையை அடைகிறது; பிராண-ஆற்றல் ஒளியூட்டுபவன் (இந்திரன்) மற்றும் போஷிப்பவன் (பூஷன்) காட்டும் சரியான வழியில் நடத்தப்படுகிறது.

Mantra 3

एष च्छागः पुरो अश्वेन वाजिना पूष्णो भागो नीयते विश्वदेव्यः । अभिप्रियं यत्पुरोळाशमर्वता त्वष्टेदेनं सौश्रवसाय जिन्वति ॥

இந்தச் சாக (ஆடு) வேகமிகு அசுவின் முன்னே, பூஷனின் பங்காக, எல்லாத் தேவர்களுக்காக நடத்தப்படுகிறது. அசுவுடன் பிரியமான புரோளாஷம் அர்ப்பணிக்கப்படும் போது, த்வஷ்ட்ரு அதை ஸுஶ்ரவஸ் (நல்ல புகழ்) பெற வலுப்படுத்துகிறார்—வடிவத்தை நிறைவு செய்கிறார்; அப்பொழுது அந்த அர்ப்பணம் ஆன்மப் புகழின் உண்மையான வாகனமாகிறது.

Mantra 4

यद्धविष्यमृतुशो देवयानं त्रिर्मानुषाः पर्यश्वं नयन्ति । अत्रा पूष्णः प्रथमो भाग एति यज्ञं देवेभ्यः प्रतिवेदयन्नजः ॥

பருவங்களின் ஒழுங்கின்படி இயங்கும் ஹவி-சக்தியை மனித ஆற்றல்கள் மூன்று முறை வேக-வலிமை கொண்ட அசுவத்தைச் சுற்றி நடத்தும் போது, இங்கே முதற்பங்கு பூஷணுக்கே வருகிறது—அவன் விழிப்பூட்டியும் வளர்ப்பவனும்; ‘அஜ’ (அஜன்மன்) எனும் உள்ளார்ந்த வழிகாட்டியாக இருந்து, யஜ்ஞத்தை தேவர்களுக்கு ‘பிரதிவேதயன்’—அதாவது உணர்வுடன் அறியச் செய்து முறையாக அர்ப்பணிக்கச் செய்கிறான்.

Mantra 5

होताध्वर्युरावया अग्निमिन्धो ग्रावग्राभ उत शंस्ता सुविप्रः । तेन यज्ञेन स्वरंकृतेन स्विष्टेन वक्षणा आ पृणध्वम् ॥

ஹோத்ரும் அத்வர்யுவும்—உதவியாளர்கள்—அக்னியைத் தூண்டட்டும்; கிராவ-க்ராஹர் (கல்லைப் பற்றுபவர்கள்) மற்றும் சுவிப்ர ஶம்ஸ்தா (ஊக்கமுற்ற ஸ்தோத்திரகர்) சரியான சொல்லை உறுதிப்படுத்தட்டும். ஸ்வரத்தில் நன்கு வடிவமைந்த, ஸ்விஷ்ட (மிகச் சிறப்பாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட) அந்த யஜ்ஞத்தால், ஹே வக்ஷணா (தாங்கும் ஆற்றல்-வழிகள்), நீங்கள் நிறைவடையுங்கள்.

Mantra 6

यूपव्रस्का उत ये यूपवाहाश्चषालं ये अश्वयूपाय तक्षति । ये चार्वते पचनं सम्भरन्त्युतो तेषामभिगूर्तिर्न इन्वतु ॥

யூபத்தை வடிப்பவர்களும், யூபத்தைச் சுமப்பவர்களும்; அசுவ-யூபத்திற்கான சஷாலம் (தலைப்பகுதி) செதுக்குபவர்களும்; அர்வதிற்கான பசனம் (சமைப்புப் பொருள்) சேர்ப்பவர்களும்—அவர்கள் அனைவரின் அபிகூர்த்தி (ஒன்றுகூடிய உறுதியான ஒப்புதல்) மற்றும் முன்னேற்றத் தூண்டல் எங்களை முன்னோக்கி இட்டுச் செல்லட்டும்.

Mantra 7

उप प्रागात्सुमन्मेऽधायि मन्म देवानामाशा उप वीतपृष्ठः । अन्वेनं विप्रा ऋषयो मदन्ति देवानां पुष्टे चकृमा सुबन्धुम् ॥

அது அருகிலும் முன்னிலும் வந்து சேர்ந்தது; என் உள்ளத்தில் சுமன்—நல்ல எண்ணம்—நிறுவப்பட்டது; அது தேவர்களை நோக்கிய ஆசையாய் நிற்கும் எண்ணம். அகன்ற முதுகுடைய அந்த வாககன் அருகே வருகின்றான்; அவனைத் தொடர்ந்து விப்ரரும் ரிஷிகளும் மகிழ்கின்றனர். தேவர்களின் புஷ்டிக்காக நாம் சுபந்து—நல்ல பந்தம், நல்விணைப்பு—உருவாக்கினோம்.

Mantra 8

यद्वाजिनो दाम संदानमर्वतो या शीर्षण्या रशना रज्जुरस्य । यद्वा घास्य प्रभृतमास्ये तृणं सर्वा ता ते अपि देवेष्वस्तु ॥

வாஜின் அசுவின் தாம்—கட்டுப்பாடு—மற்றும் சந்தானம்—இறுக்கம்—எதுவாயினும்; அவனுடைய சீர்ஷண்ய ரஷனா—தலைப்பட்டை—மற்றும் ரஜ்ஜு—கயிறு—எதுவாயினும்; அவன் வாய்க்கு கொண்டு வரப்படும் புல் எதுவாயினும்—அவை அனைத்தும், ஓ அசுவே, தேவர்களிடையே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நிலைத்திருக்கட்டும், தேவேஷ்வஸ்து.

Mantra 9

यदश्वस्य क्रविषो मक्षिकाश यद्वा स्वरौ स्वधितौ रिप्तमस्ति । यद्धस्तयोः शमितुर्यन्नखेषु सर्वा ता ते अपि देवेष्वस्तु ॥

அசுவின் க்ரவிஷ்—மாம்சம்—மேல் ஈக்களால் உண்டாகும் மாசு எதுவாயினும்; அல்லது ஸ்வதித்—கத்தி/வெட்டுக் கருவி—மேல் ஒட்டியிருப்பது எதுவாயினும்; ஷமித்ரு—ஒழுங்குபடுத்துபவன்—கைகளில் இருப்பது எதுவாயினும்; நகங்களில் இருப்பது எதுவாயினும்—அவை அனைத்தும், ஓ அசுவே, தேவர்களிடையே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நிலைத்திருக்கட்டும், தேவேஷ்வஸ்து.

Mantra 10

यदूवध्यमुदरस्यापवाति य आमस्य क्रविषो गन्धो अस्ति । सुकृता तच्छमितारः कृण्वन्तूत मेधं शृतपाकं पचन्तु ॥

வயிற்றிலிருந்து எழும் துர்நாற்றமுள்ள காற்றும், பச்சை மாமிசத்தின் மணமும்—அவற்றை நன்கு செய்பவர்கள் ஆன ஶமிதார்கள் (யாக-ஒழுங்குபடுத்துவோர்) சீராக அமைத்து அமைதிப்படுத்தட்டும்; மேலும் மেধ (யாக-மேதா/அறிவு-அர்ப்பணம்) எனும் ஹவியை, நன்றாக வேகவைத்து முற்றிய—ஶ்ருதபாக—நிலையில் சமைக்கட்டும்.

Mantra 11

यत्ते गात्रादग्निना पच्यमानादभि शूलं निहतस्यावधावति । मा तद्भूम्यामा श्रिषन्मा तृणेषु देवेभ्यस्तदुशद्भ्यो रातमस्तु ॥

உன் அங்கங்களிலிருந்து—அக்னியால் வேகவைக்கப்படும்போது—அடிக்கப்பட்ட (வதிக்கப்பட்ட) உடலிலிருந்து வழிந்து, ஶூல (சூள்/சூலம்; குத்துக் கம்பி) மீது கீழே சொட்டுவது எதுவாயினும், அது மண்ணில் விழாதிருக்கட்டும், புல்களில் விழாதிருக்கட்டும்; அதை விரும்பும் தேவர்களுக்கு மகிழ்வான தானமாக (ராதம்) அது அர்ப்பணமாகட்டும்.

Mantra 12

ये वाजिनं परिपश्यन्ति पक्वं य ईमाहुः सुरभिर्निर्हरेति । ये चार्वतो मांसभिक्षामुपासत उतो तेषामभिगूर्तिर्न इन्वतु ॥

முற்றிய (பக்வ) நிலையில் உள்ள வாஜின் (அசுவம்) ஐச் சுற்றிலும் நோக்குவோர், ‘சுரபி சாரம்/ரசத்தை வெளியே கொண்டு செல்’ என்று கூறுவோர், மேலும் அர்வத் (அசுவம்) அருகில் மாமிசப் பங்கு (மாம்ஸபிக்ஷா) நாடி பணிவோர்—அவர்களெல்லாரின் அபிகூர்த்தி (கூட்டுப் பிரேரணை/ஒப்புதல்-ஒலி) எங்களை முன்னோக்கி செலுத்தட்டும்.

Mantra 13

यन्नीक्षणं माँस्पचन्या उखाया या पात्राणि यूष्ण आसेचनानि । ऊष्मण्यापिधाना चरूणामङ्काः सूनाः परि भूषन्त्यश्वम् ॥

மாமிசம் சமைக்கும் உகா (சமையல் பாத்திரம்) பற்றிய நோக்கமும் பராமரிப்பும், யூஷ்ண (சாறு/கஞ்சி) ஊற்றுவதற்கான பாத்திரங்களும், வெப்பத்தைத் தக்கவைக்கும் மூடிகளும், சரு (சமைந்த ஹவி) க்கான அங்கா (கரண்டி/அளவுக் கருவி) களும்—அவை அனைத்தும் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்டவையாக, எல்லாத் திசைகளிலும் வலிமைமிக்க அச்வத்தை அலங்கரித்து அமைக்கின்றன.

Mantra 14

निक्रमणं निषदनं विवर्तनं यच्च पड्बीशमर्वतः । यच्च पपौ यच्च घासिं जघास सर्वा ता ते अपि देवेष्वस्तु ॥

அச்வே! உன்னில் இருந்த நிக்ரமணம் (அடி எடுத்து வைப்பது), நிஷதனம் (அமர்தல்/தங்குதல்), விவர்த்தனம் (திரும்புதல்), மேலும் பத்பீஷம் (பாத-உந்துதல்/வேகம்) எனும் உந்துதலும் அर्वத (அச்வ)த்தின் முன்னேற்றத் தள்ளுதலும்; நீ குடித்ததெல்லாம், நீ உண்ட காசி (புல்/தீவனம்) எல்லாம்—அவை அனைத்தும் தேவர்களிடையே உன்னோடு சேர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு ஒன்றாகட்டும்.

Mantra 15

मा त्वाग्निर्ध्वनयीद्धूमगन्धिर्मोखा भ्राजन्त्यभि विक्त जघ्रिः । इष्टं वीतमभिगूर्तं वषट्कृतं तं देवासः प्रति गृभ्णन्त्यश्वम् ॥

புகை-வாசனையுடன் முழங்கும் அக்னி உன்னைத் துன்புறுத்தாதாக; ஒளிரும் உகா (கடாய்/பானை) உன்னைப் பிடித்து எரியவிடாதாக. இஷ்டம், வீதம் (வரவேற்கப்பட்டது), அபிகூர்தம் (நன்கு ஆஹூதம்), வஷட்க்ருதம் (வஷட்-ஒலியால் நிறைவேற்றப்பட்டது) ஆகிய அந்த அச்வத்தை தேவர்கள் எதிர்கொண்டு ஏற்று தமக்குள் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

Mantra 16

यदश्वाय वास उपस्तृणन्त्यधीवासं या हिरण्यान्यस्मै । संदानमर्वन्तं पड्बीशं प्रिया देवेष्वा यामयन्ति ॥

அப்போது குதிரைக்காக ஆடை விரிக்கப்படுகிறது; அதன் மேல் மூடுபடலம் இடப்படுகிறது; மேலும் அவனுக்கு பொன்னுருவங்கள் அணிவிக்கப்படுகின்றன—அப்போது அவர்கள் அச்வ-பலத்தை (குதிரை-வலிமையை) சரியான ‘ஸந்தான’த்தில் (ஒழுங்கான இணைப்பில்) மற்றும் தயார் நிலையில் நிறுவுகின்றனர்; அது தேவர்களுக்கு பிரியம்; அதைத் தெய்வ சக்திகளின் வழியாக நடத்துகின்றனர்.

Mantra 17

यत्ते सादे महसा शूकृतस्य पार्ष्ण्या वा कशया वा तुतोद । स्रुचेव ता हविषो अध्वरेषु सर्वा ता ते ब्रह्मणा सूदयामि ॥

உன் நடையிலும் நின்றிடுதலிலும், எழுந்த வலிமையின் அந்த மாபெரும் வேகத்தில், குதிகாலாலோ சாட்டையாலோ உனக்கு பட்ட எதுவாயினும்—அந்த எல்லா அடிகளையும் நான் அத்வர யாகங்களில் ஸ்ருசா (ஹவிர் கரண்டி) போல ஹவியாக்கி, ‘ப்ரஹ்ம’ (வாக்குச் சக்தி) மூலம் உனக்காகப் புனிதமாக அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Mantra 18

चतुस्त्रिंशद्वाजिनो देवबन्धोर्वङ्क्रीरश्वस्य स्वधितिः समेति । अच्छिद्रा गात्रा वयुना कृणोत परुष्परुरनुघुष्या वि शस्त ॥

தேவபந்து, வாஜின் அச்வனுக்கு முப்பத்துநான்கு விலா எலும்புகள் உண்டு; கோடாரி அச்வன் மீது வந்து சேர்கிறது. சரியான யுக்தியும் விவேகமுள்ள முறையும் கொண்டு அங்கங்களை அச்சித்ரமாக (பிளவில்லாமல்) ஆக்குக; மூட்டு-மூட்டாக, உரிய ஒலியுடன், ஒழுங்காக அறிவித்து வெட்டுக.

Mantra 19

एकस्त्वष्टुरश्वस्या विशस्ता द्वा यन्तारा भवतस्तथ ऋतुः । या ते गात्राणामृतुथा कृणोमि ताता पिण्डानां प्र जुहोम्यग्नौ ॥

த்வஷ்ட்ரியின் அச்வத்திற்குப் பங்கு வகுப்பவன் ஒருவன்; அதை நடத்தியும் அடக்கியும் நிறுத்தியும் செய்பவர்கள் இருவர்—அவ்வாறே ‘ருது’ (உகந்த காலம்) மற்றும் ‘ருத’ (நியதி/ஒழுங்கு) உள்ளது. உன் அங்கங்களின் பகிர்வை நான் ருது-முறையின்படி, அளவோடு செய்வதெல்லாம்—அந்தப் பிண்டங்களின் பாகங்களை நான் முன்னேற்றி அக்னியில் ஜுஹோதி செய்கிறேன்.

Mantra 20

मा त्वा तपत्प्रिय आत्मापियन्तं मा स्वधितिस्तन्व आ तिष्ठिपत्ते । मा ते गृध्नुरविशस्तातिहाय छिद्रा गात्राण्यसिना मिथू कः ॥

அருகே அணையும் உன் பிரியமான அந்தராத்மா எரியாதிருக்கட்டும்; கோடரி உன் உடல்மேல் வந்து நில்லாதிருக்கட்டும். பேராசையுள்ள, திறமையற்ற வெட்டுபவன் எல்லை மீறி, ‘அசி’ (வாள்-தார்) கொண்டு தவறாகத் தாக்கி, உன் அங்கங்களைத் துளையுடனும் துண்டுகளுடனும் ஆக்காதிருக்கட்டும்.

Mantra 21

न वा उ एतन्म्रियसे न रिष्यसि देवाँ इदेषि पथिभिः सुगेभिः । हरी ते युञ्जा पृषती अभूतामुपास्थाद्वाजी धुरि रासभस्य ॥

உண்மையிலே இதனால் நீ அழிவதுமில்லை, காயமடைவதுமில்லை; இனிய, எளிய பாதைகளால் நீ தேவர்களிடமே செல்கிறாய். உனக்காக இரண்டு ‘ஹரி’ (ஒளிரும்) அச்வங்கள் யோகமாயின—‘ப்ருஷதீ’, தங்கள் சக்திகளில் புள்ளிமயமானவை; மேலும் ‘வாஜி’ (வலிமைமிக்கவன்) ‘ராஸப’ (கழுதை) யின் துரி/யுகதண்டத்தின் மீது அருகே நின்றான்—பயணத்தைத் தாங்கி.

Mantra 22

सुगव्यं नो वाजी स्वश्व्यं पुंसः पुत्राँ उत विश्वापुषं रयिम् । अनागास्त्वं नो अदितिः कृणोतु क्षत्रं नो अश्वो वनतां हविष्मान् ॥

எங்களுக்காக வாஜி (அசுவ-சக்தி) சுகவ்யம்—நல்ல மாடுச்செல்வம்—மற்றும் ஸ்வஶ்வ்யம்—நல்ல குதிரைச் செல்வம்—அதோடு புருஷனின் புதல்வர்கள் மற்றும் அனைத்தையும் போஷிக்கும் ரயி (செல்வம்) ஆகியவற்றை வெல்லட்டும். அதிதி எங்களை அனாகா—குற்றமற்றோர்—ஆக்கட்டும்; ஹவிஷ்மான் அசுவம் எங்களுக்காக க்ஷத்ரம்—தர்ம ஒழுங்கில் தன்னாட்சி செய்யும் வல்லமை—பெறச் செய்யட்டும்.