Sukta 163

Mantra 1

यदक्रन्दः प्रथमं जायमान उद्यन्त्समुद्रादुत वा पुरीषात् । श्येनस्य पक्षा हरिणस्य बाहू उपस्तुत्यं महि जातं ते अर्वन् ॥

நீ முதலில் பிறந்தபோது கத்தி எழுந்தாய்; சமுத்திரத்தின் ஆழத்திலிருந்து மேலெழுந்தவனாய்—அல்லது வளமிகு பூமித் தாதுவிலிருந்தும்—நீ ஶ்யேனத்தின் சிறகுகள் போலவும், ஹரிணத்தின் கரங்கள் போலவும் இருந்தாய். ஓ அர்வன் (அசுவே), உன்னுள் அழைப்பிற்குரிய மகத்துவம் பிறந்தது.

Mantra 2

यमेन दत्तं त्रित एनमायुनगिन्द्र एणं प्रथमो अध्यतिष्ठत् । गन्धर्वो अस्य रशनामगृभ्णात्सूरादश्वं वसवो निरतष्ट ॥

யமனால் அளிக்கப்பட்ட இந்த அசுவை திரிதன் யோகம் செய்தான்; இந்திரன் முதலில் அதில் ஏறி நிலை கொண்டான். கந்தர்வன் அதன் ரஶனா (கடிவாளம்) பிடித்தான்; சூரியனின் ஒளிமிகு மூலத்திலிருந்து வசுக்கள் இந்த அசுவை வடித்து வெளிப்படுத்தினர்.

Mantra 3

असि यमो अस्यादित्यो अर्वन्नसि त्रितो गुह्येन व्रतेन । असि सोमेन समया विपृक्त आहुस्ते त्रीणि दिवि बन्धनानि ॥

ஓ அர்வன் (அசுவே), நீ யமன்—நியமமும் அடக்கமும்; நீ ஆதித்யன்—விரிந்த ஒளிமிகு சத்தியம்; நீ திரிதன்—குஹ்ய வ்ரதம் (மறை ஒழுக்கம்) மூலம். நீ சோமனுடன் சமயா (ஒப்புதல்-இணக்க ஒற்றுமை)யால் இணைந்தவன்; திவி (சுவர்க்கத்தில்) உனக்கு மூன்று பந்தனங்கள் உள்ளன என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

Mantra 4

त्रीणि त आहुर्दिवि बन्धनानि त्रीण्यप्सु त्रीण्यन्तः समुद्रे । उतेव मे वरुणश्छन्त्स्यर्वन्यत्रा त आहुः परमं जनित्रम् ॥

அவர்கள் கூறுகின்றனர்—திவி (சுவர்க்கத்தில்) உனக்கு மூன்று பந்தனங்கள், அப்ஸு (நீரில்) மூன்று, மேலும் சமுத்திரத்தின் அந்தரத்தில் மூன்று. ஓ அர்வன், வருணன் எனக்கு அந்தக் காட்சி/அறிவு அளிப்பானாக; அவர்கள் உன் பரம ஜனித்ரம் (உயர்ந்த பிறப்பிடம்) என்று சொல்லும் அந்த இடத்தை நான் கண்டடைய.

Mantra 5

इमा ते वाजिन्नवमार्जनानीमा शफानां सनितुर्निधाना । अत्रा ते भद्रा रशना अपश्यमृतस्य या अभिरक्षन्ति गोपाः ॥

ஓ வாஜின் (வலமிகு), இவை உன் நவ-மார்ஜனங்கள் (புதியத் தூய்மைப்படுத்தல்கள்); இவை உன் ஷப (குளம்பு) களின் நிதானங்கள் (பதிவுகள்/நிலையிடங்கள்), சனி (லாபம்/வெற்றி) அளிப்பவை. இங்கே நான் உன் பத்திரா ரஷனா (மங்கலமான கடிவாளங்கள்) கண்டேன்—ருதத்தின் கோபாக்களால் காக்கப்படுபவை—சத்தியத்தின் நேரிய இயக்கத்தைப் பாதுகாப்பவர்கள்.

Mantra 6

आत्मानं ते मनसारादजानामवो दिवा पतयन्तं पतंगम् । शिरो अपश्यं पथिभिः सुगेभिररेणुभिर्जेहमानं पतत्रि ॥

தொலைவிலிருந்து மனத்தால் நான் உன் ஆத்மத் தத்துவத்தை அறிந்தேன்—வானுலகத்திலிருந்து இறங்கி, விரைவாகப் பறக்கும் பதங்க (பறவை). உன் சிரத்தை நான் கண்டேன்; நல்வழிகளில் வேகமாய் ஓடுவது, தூசியற்ற சக்திகளால் நடுங்குவது—ஏ பதத்ரின்—தெளிந்த தரிசனத்தின் இலக்கை நோக்கி பாய்வது.

Mantra 7

अत्रा ते रूपमुत्तममपश्यं जिगीषमाणमिष आ पदे गोः । यदा ते मर्तो अनु भोगमानळादिद्ग्रसिष्ठ ओषधीरजीगः ॥

இங்கே நான் உன் பரம-உத்தம ரூபத்தை கண்டேன்—வெற்றிக்காக முயலும், இஷ் (போஷணம்) உள்ள இடத்தில் ‘கோ’ (கதிர்/ஒளி) எனும் பதத்திற்குச் சேர்ந்து வருவது. மனிதன் சத்தியப் பாதை இன்றிப் போகத்தைப் பின்தொடரும்போது, அப்போது, ஏ மிகக் கிராசி, அவன் உண்மையிலேயே ஓஷதி (மூலிகை)களை உண்ணத் தள்ளப்படுகிறான்—உயர்ந்ததற்குப் பதிலாகத் தாழ்ந்த வளர்ச்சியையே உணவாக்குகிறான்.

Mantra 8

अनु त्वा रथो अनु मर्यो अर्वन्ननु गावोऽनु भगः कनीनाम् । अनु व्रातासस्तव सख्यमीयुरनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥

உன்னைத் தொடர்ந்து ரதம் செல்கிறது, உன்னைத் தொடர்ந்து இளைய வீரன்; உன்னைத் தொடர்ந்து ‘காவః’ (கதிர்கள்/ரச்மிகள்) மற்றும் இளையோருக்கான ஆனந்தப் பங்கு செல்கிறது. உன்னைத் தொடர்ந்து கூட்டங்கள் உன் நட்பில் வந்து சேர்கின்றன; உன்னைத் தொடர்ந்து தேவர்கள் உன் வீர்யத்தை அளக்கின்றனர்—முன்னேறும் அனைவருக்கும் உன் வலிமையே அளவுகோலாகிறது.

Mantra 9

हिरण्यशृङ्गोऽयो अस्य पादा मनोजवा अवर इन्द्र आसीत् । देवा इदस्य हविरद्यमायन्यो अर्वन्तं प्रथमो अध्यतिष्ठत् ॥

அவன் பொன்-கொம்புடையவன்; அவன் பாதங்கள் இரும்பினால் ஆனவை; மனம்போல் வேகமுடையது அவன் முன்னேற்றம்—அவனுள் கீழ்-ஆதாரமாக இந்திரன் இருக்கிறான். தேவர்கள் அவனுடைய உண்ணத்தக்க ஹவியை நோக்கி வந்தனர்; ஏனெனில் முதலில் அந்த அர்வந்தன் (அசுவன்) மீது ஏறியவன் யஜ்ஞ-பலத்தின் முதற் பெறுநனும் முன்னணித் தலைவனுமாகிறான்.

Mantra 10

ईर्मान्तासः सिलिकमध्यमासः सं शूरणासो दिव्यासो अत्याः । हंसा इव श्रेणिशो यतन्ते यदाक्षिषुर्दिव्यमज्ममश्वाः ॥

வலிமையான முனைகளும் உறுதியான நடுப்பாதையும் உடைய தெய்வீக அத்யர்கள் (அசுவர்கள்), வீரமாய் குரைத்துச் சீராக ஒரே இயக்கத்தில் ஒன்றுகூடுகின்றனர். அன்னப்பறவைகள் வரிசையாகச் செல்லும் போல் அவர்கள் ஒழுங்கு வரிசையில் ஒன்றாய் முயல்கின்றனர்; குதிரைகள் தெய்வீக அஜ்மம் (வான்வழி) அடைந்தபோது—ஒளிமிகு இயக்கத்தின் உயர்ந்த தடத்தில் நுழைந்து.

Mantra 11

तव शरीरं पतयिष्ण्वर्वन्तव चित्तं वात इव ध्रजीमान् । तव शृङ्गाणि विष्ठिता पुरुत्रारण्येषु जर्भुराणा चरन्ति ॥

ஓ அர்வன் (அசுவனே), உன் உடல் பறப்பதற்குத் துடிக்கிறது; உன் சித்தம் காற்றுபோல் விரைந்து, உந்தி ஓடுகிறது. உன் கொம்புகள் பல இடங்களில் நிலைபெற்றுள்ளன; காடுகளில் அவை அமைதியின்றி அலைகின்றன—அடங்காத வலிமை, உள்ளகக் காட்டின் சிக்கலான வளர்ச்சியில் தன் சக்திப் புள்ளிகளைச் சிதறடிக்கும் என்பதற்கான குறி இது.

Mantra 12

उप प्रागाच्छसनं वाज्यर्वा देवद्रीचा मनसा दीध्यानः । अजः पुरो नीयते नाभिरस्यानु पश्चात्कवयो यन्ति रेभाः ॥

அவன் முன்னேறி வாக்கின் ஆசனத்திற்கும் அதன் ஆளுமை-இருப்பிடத்திற்கும் செல்கிறான்—வளத்தின் வலிமைமிகு அசுவம்—தேவநோக்கி வழிநடத்தப்பட்டு, மனத்தின் ஒளியில் தீவிரமாகத் திகழ்ந்து. ‘அஜ’ (அஜன்மன்) அவனுக்கு முன், அவனுடைய உள்நாவி-மையம்போல் நடத்தப்படுகிறான்; பின்னால் கவிகள் மற்றும் ரேபர்கள் (ஊக்கமுற்ற பாடகர்) அந்த இயக்கமுள்ள சக்தியின் தடத்தைத் தொடர்ந்து செல்கின்றனர்.

Mantra 13

उप प्रागात्परमं यत्सधस्थमर्वाँ अच्छा पितरं मातरं च । अद्या देवाञ्जुष्टतमो हि गम्या अथा शास्ते दाशुषे वार्याणि ॥

அவன் முன்னேறி பரம சதஸ்தம்—உயர்ந்த நிலையிடம்—அடைகிறான்; ‘அர்வான்’ (அசுவம்) தந்தையையும் தாயையும் நோக்கிச் செல்கிறது. இன்று அவன் தேவர்களுக்கு மிக விருப்பமானவன், உண்மையிலேயே அடையத்தக்கவன்; அப்பொழுது அவன் ‘தாசுஷ்’ (தானம் செய்பவன்) க்கு விரும்பத்தக்க செல்வங்களை—காம்ய நிறைவுகளை—பங்கிடுகிறான்.