Sukta 130

Mantra 1

एन्द्र याह्युप नः परावतो नायमच्छा विदथानीव सत्पतिरस्तं राजेव सत्पतिः । हवामहे त्वा वयं प्रयस्वन्तः सुते सचा । पुत्रासो न पितरं वाजसातये मंहिष्ठं वाजसातये ॥

இந்திரனே! தூர உலகத்திலிருந்து எங்களிடம் அருகே வா; ஸத்பதி (சத்திய ஆசனத்தின் அதிபதி) போல, எங்கள் விதத (யாக-சபை) யில்—அரசன் தன் இல்லத்திற்குச் செல்வதுபோல்—வா. நாங்கள், யாகச் செல்வம் கொண்டோர், சுதே சோமத்துடன் உன்னை அழைக்கிறோம்—மக்கள் தந்தையை அழைப்பதுபோல்—வாஜ (பல-செழிப்பு) பெறுவதற்காக, மிகத் தாராளனே! வாஜ பெறுவதற்காக.

Mantra 2

पिबा सोममिन्द्र सुवानमद्रिभिः कोशेन सिक्तमवतं न वंसगस्तातृषाणो न वंसगः । मदाय हर्यताय ते तुविष्टमाय धायसे । आ त्वा यच्छन्तु हरितो न सूर्यमहा विश्वेव सूर्यम् ॥

இந்திரனே! அத்ரி (கல்) களால் பிழிந்த, கோஷத்தில் ஊற்றப்பட்ட சோமத்தை அருந்து; ஊற்று/கிணற்றை நோக்கி ஒருவர் இறங்குவது போல—தாகமுற்றவன் இறங்குவது போல. உன் மதத்திற்காக, உன் மகிழ்ச்சியான ஆனந்தத்திற்காக, உன் மிகப் பேராற்றலான பானத்திற்காக—ஹரித (செம்மஞ்சள்) குதிரைகள் உன்னை இங்கே கொண்டு வரட்டும்; அவை சூரியனை கொண்டு வருவது போல—எல்லா நாட்களையும் கடந்து சூரியனைப் போல.

Mantra 3

अविन्दद्दिवो निहितं गुहा निधिं वेर्न गर्भं परिवीतमश्मन्यनन्ते अन्तरश्मनि । व्रजं वज्री गवामिव सिषासन्नङ्गिरस्तमः । अपावृणोदिष इन्द्रः परीवृता द्वार इषः परीवृताः ॥

அவர் குகையில் மறைந்திருந்த திவ்ய நிதியை கண்டடைந்தார்—கல்லால் சூழப்பட்ட கருவைப் போல, முடிவற்ற உள்-பாறையின் உள்ளே. வஜ்ரம் தாங்கியவன், அங்கிரஸரைப் போன்ற மிகச் சிறந்தவன், ஒளியின் பசுக்களை நாடி, வ்ரஜம் (கோ-வேலி/அடைப்பு) உடைத்து திறந்தான். இந்திரன் இஷைகள் (தூண்டுதல்/உந்துதல் ஓடைகள்) வெளிப்படுத்தினான்; இஷைகளை மூடி வைத்திருந்த கதவுகளை அவன் திறந்தான்—இஷைகளின் மீது மூடப்பட்டிருந்த கதவுகளை.

Mantra 4

दादृहाणो वज्रमिन्द्रो गभस्त्योः क्षद्मेव तिग्ममसनाय सं श्यदहिहत्याय सं श्यत् । संविव्यान ओजसा शवोभिरिन्द्र मज्मना । तष्टेव वृक्षं वनिनो नि वृश्चसि परश्वेव नि वृश्चसि ॥

கைகளில் வஜ்ரத்தை உறுதியாகப் பற்றிய இந்திரன், அதை கூர்மையான வாளைப் போலச் செலுத்துகிறான்—பொய்மையின் மூடியை உடைக்க; அஹிஹத்யை, பாம்பு-சக்தியை வதைக்க அதை முன்னே தள்ளுகிறான். வலிமையால் சூழப்பட்டு, பல சக்திகளால் உந்தப்பட்டு, ஓ இந்திரா, உன் பேர்மிகு வல்லமையால் தடுக்கும் வளர்ச்சியை நீ வெட்டித் தள்ளுகிறாய்—தச்சன் மரத்தை வெட்டுவது போல, பரசுவால் வெட்டுவது போல.

Mantra 5

त्वं वृथा नद्य इन्द्र सर्तवेऽच्छा समुद्रमसृजो रथाँ इव वाजयतो रथाँ इव । इत ऊतीरयुञ्जत समानमर्थमक्षितम् । धेनूरिव मनवे विश्वदोहसो जनाय विश्वदोहसः ॥

நீ, ஓ இந்திரா, நதிகளை வீண் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவித்தாய்; அவை கடலை நோக்கி தங்கள் வழியில் ஓடின—வெற்றிப் பரிசை நோக்கி உந்தப்படும் ரதங்களைப் போல. அந்தச் செயலில் இருந்து உதவிச் சக்திகள் ஒரே, சிதையாத இலக்கிற்காக இணைந்தன. எல்லாத் திசைகளிலும் பால் பொழியும் பசுக்களைப் போல, அவை மனிதனுக்காகவும் மக்களுக்காகவும், அனைத்துத் திசை-பொழிவாகத் தங்கள் நிறைவை ஊற்றுகின்றன.

Mantra 6

इमां ते वाचं वसूयन्त आयवो रथं न धीरः स्वपा अतक्षिषुः सुम्नाय त्वामतक्षिषुः । शुम्भन्तो जेन्यं यथा वाजेषु विप्र वाजिनम् । अत्यमिव शवसे सातये धना विश्वा धनानि सातये ॥

இந்திரனே! ஆன்மச் செல்வத்தின் வளம் வேண்டி, உமக்காக இவ்வாணியை நாங்கள் வடித்தோம்; திடமுடைய ஞானிகள் இதனை ரதம்போல் செம்மையாக்கினர்—உமது சும்னம் (அருள்) பெற உம்மையே இவ்வாறு அமைத்தனர். ஓ விப்ரா! பந்தயங்களில் வெற்றி பெறும் வாஜினை அலங்கரிப்பதுபோல், உமது ஜென்ய (வெற்றியளிக்கும்) வலிமையை நாங்கள் ஒளிரச் செய்கிறோம்; பலத்திற்கும் வெற்றிக்குமான சாதனைக்குமாக, உம்மை குதிரைபோல் முன்னே செலுத்துகிறோம்—எல்லா தனங்களும், எல்லாச் செல்வங்களும் வெற்றிக்காகவே.

Mantra 7

भिनत्पुरो नवतिमिन्द्र पूरवे दिवोदासाय महि दाशुषे नृतो वज्रेण दाशुषे नृतो । अतिथिग्वाय शम्बरं गिरेरुग्रो अवाभरत् । महो धनानि दयमान ओजसा विश्वा धनान्योजसा ॥

இந்திரனே! பூருவிற்காகவும், தானமிகு திவோதாசனுக்காகவும், வீர யஜமானனுக்காகவும்—உமது வஜ்ரத்தால் தொண்ணூறு கோட்டைகளை உடைத்தீர். அதிதிக்வனுக்காக, உக்கிரன் மலையிலிருந்து ஷம்பரனை கீழே வீழ்த்தினான். தன் ஓஜஸால் மாபெரும் தனங்களை வழங்கி, தன் வலிமையாலேயே எல்லாத் தனங்களையும் அருளுகிறீர்.

Mantra 8

इन्द्रः समत्सु यजमानमार्यं प्रावद्विश्वेषु शतमूतिराजिषु स्वर्मीळ्हेष्वाजिषु । मनवे शासदव्रतान्त्वचं कृष्णामरन्धयत् । दक्षन्न विश्वं ततृषाणमोषति न्यर्शसानमोषति ॥

இந்திரன் போர்க்களங்களில் ஆரிய யஜமானனை காத்து முன்னே நடத்துகிறான்; எல்லாப் போட்டிகளிலும், ஸ்வர்ம்-ஈள்ஹ (சுவர்க்க-வெற்றி) தரும் மோதல்களிலும், அவன் ஷதமூதி (நூறுமடங்கு துணை) ஆவான். மனுவிற்காக அவ்ரத (நியமமற்ற)வர்களைத் தண்டித்தான்; கரிய ஆடையை/மூடுபடலத்தை அடக்கினான். அனைத்திற்கும் நலம் தரும் திறமைபோல், தாகத்தால் வாடுவதை உலரச் செய்து, சீற்றமுற்ற வன்முறையையும் தாழ்த்துகிறான்.

Mantra 9

सूरश्चक्रं प्र वृहज्जात ओजसा प्रपित्वे वाचमरुणो मुषायतीशान आ मुषायति । उशना यत्परावतोऽजगन्नूतये कवे । सुम्नानि विश्वा मनुषेव तुर्वणिरहा विश्वेव तुर्वणिः ॥

சூரிய-ஜாதனாகிய, ஓஜஸால் நிறைந்த (அருணன்) தன் வலிமையால் சக்கரத்தை முன்னே செலுத்துகிறான்; பானத்திற்காகச் செம்மை உடைய ‘வாக்’ (வாக்கு) யை அவன் அபகரிக்கிறான்—ஈசானன் (அதிபதி) அதைத் தன்னகத்தே எடுத்துக் கொள்கிறான். உஷனா (கவி) பராவத்—அதீதத் தூரத்திலிருந்து—ரிஷியின் உதவிக்காக வந்தபோது, எல்லா சும்னங்கள் (அனுகிரகங்கள்) நாள்தோறும் வந்தன—மனிதர் தரும் கொடைகள்போல், ஆனால் கொண்டுவருதலில் உலகமெங்கும் விரையும் வேகத்துடன்.

Mantra 10

स नो नव्येभिर्वृषकर्मन्नुक्थैः पुरां दर्तः पायुभिः पाहि शग्मैः । दिवोदासेभिरिन्द्र स्तवानो वावृधीथा अहोभिरिव द्यौः ॥

ஏ வ்ருஷகர்மன்! ஏ புராம்-தர்தஃ (கோட்டைகளைப் பிளப்பவனே)! எங்கள் புதிய உக்தங்கள் (ஸ்துதிகள்) உடன், உன் காப்பும் வல்ல (ஷக்ம) பாதுகாப்புகளாலும் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. திவோதாசர்களால் ஸ்துதிக்கப்படுகிற, ஏ இந்திரா! நீ இடையறாது வளர்வாயாக—த்யௌஃ (வானம்) தன் நாட்களால் விரிவடைவதுபோல்.