Sukta 131

Mantra 1

इन्द्राय हि द्यौरसुरो अनम्नतेन्द्राय मही पृथिवी वरीमभिर्द्युम्नसाता वरीमभिः । इन्द्रं विश्वे सजोषसो देवासो दधिरे पुरः । इन्द्राय विश्वा सवनानि मानुषा रातानि सन्तु मानुषा ॥

இந்திரனுக்காகவே த்யௌஃ (இயல்பில் அசுர—ஆளும் பிரபு) வணங்கியது; இந்திரனுக்காக மஹீ ப்ருதிவீ தன் விரிவுகளால் மேலும் விரிந்தது—அவ்விரிவுகளாலேயே த்யும்னம் (ஒளிமிகு வல்லமை) பெற்றது. எல்லா தேவர்களும் ஒருமனதாக இந்திரனை முன்னணியில் நிறுவினர். இந்திரனுக்காக எல்லா மானுஷ ஸவனங்கள் (சோமப் பிழிவு) தானங்களாகட்டும்—மானுஷ அர்ப்பணங்களே, மானுஷ காணிக்கைகளே.

Mantra 2

विश्वेषु हि त्वा सवनेषु तुञ्जते समानमेकं वृषमण्यवः पृथक्स्वः सनिष्यवः पृथक् । तं त्वा नावं न पर्षणिं शूषस्य धुरि धीमहि । इन्द्रं न यज्ञैश्चितयन्त आयवः स्तोमेभिरिन्द्रमायवः ॥

எல்லா சோம-அழுத்தல்களிலும் (ஸவனங்களில்) அவர்கள் உம்மையே—ஒரே, ஒன்றான இந்திரனை—உந்துகின்றனர்; ஆனால் உறுதியான மனத்தையுடைய சாதகர்கள் உம்மைத் தனித்தனிப் பாதைகளில், தத்தம் ‘ஸ்வः’ (வானுலகம்) பெறத் தனித்தனியாக நாடுகின்றனர். அந்தப் பேர்வேகத்தின் (ஶூஷ) நுகத்தில் உம்மை நாவைப் போல, கரை சேர்க்கும் படகுபோல நாங்கள் நிறுவுகிறோம். யாகங்களால் நாடுவோர் இந்திரனைத் தீப்பற்றச் செய்கின்றனர்; ஸ்தோத்திரங்களால் நாடுவோர் இந்திரனை விழிப்பிக்கின்றனர்।

Mantra 3

वि त्वा ततस्रे मिथुना अवस्यवो व्रजस्य साता गव्यस्य निःसृजः सक्षन्त इन्द्र निःसृजः । यद्गव्यन्ता द्वा जना स्वर्यन्ता समूहसि । आविष्करिक्रद्वृषणं सचाभुवं वज्रमिन्द्र सचाभुवम् ॥

உம்மை நோக்கி அந்த இரட்டைக் சாதகர்கள் விரிகின்றனர்—உதவி வேண்டி—வ்ரஜம் (மூடுபனி/காப்பு, கோவளம்) வெல்லவும், ஒளிரும் பசுக் கூட்டங்களை விடுவிக்கவும்; அவற்றை விடுவிக்க, ஓ இந்திரா, அவர்கள் வல்லவர்கள். பசு-தேடிகளும், ஒளி-தேடிகளுமான இரு மக்கள் உமது இணைப்பில் ஒன்றாகச் சேரும் போது, ஓ இந்திரா, நீர் வृषப-வலிமையையும், துணை-இருப்பையும், வஜ்ரத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறீர்—துணை வஜ்ரத்தை।

Mantra 4

विदुष्टे अस्य वीर्यस्य पूरवः पुरो यदिन्द्र शारदीरवातिरः सासहानो अवातिरः । शासस्तमिन्द्र मर्त्यमयज्युं शवसस्पते । महीममुष्णाः पृथिवीमिमा अपो मन्दसान इमा अपः ॥

உமது இந்த வீரியத்தைப் பழங்காலோர் அறிவர்: ஓ இந்திரா, நீர் சரத்-காலக் கோட்டைகளைக் (புரங்களை) உடைத்துத் துளைத்தபோது—வெற்றி கொண்டு, துளைத்துக் கொண்டே. ஓ இந்திரா, வலத்தின் அதிபதியே, யாகமற்ற (அயஜ்யு) அந்த மனிதனைத் தண்டியுங்கள். மகிழ்வில் நீர் இந்தப் பெரும் பூமியைச் சுருக்கவில்லை; நீர் இவ்வாறான நீர்களை விடுவித்தீர்—இந்நீர்களை।

Mantra 5

आदित्ते अस्य वीर्यस्य चर्किरन्मदेषु वृषन्नुशिजो यदाविथ सखीयतो यदाविथ । चकर्थ कारमेभ्यः पृतनासु प्रवन्तवे । ते अन्यामन्यां नद्यं सनिष्णत श्रवस्यन्तः सनिष्णत ॥

அப்போது, ஓ வृषன் (இந்திரா), மதங்களின்/உற்சாகப் பரவசங்களின் நடுவே அவர்கள் உன் இவ்வீரியத்தைப் புகழ்ந்து அறிவித்தனர்—நீ உஷிஜ் (ஆர்வமுள்ள யாகிகளுக்கு) துணை நின்றபோது, நண்பனாய் அவர்களை ஆதரித்தபோது. போர்க்களங்களில் முன்னே செல்ல அவர்களுக்கு செயற்பாதையை நீ அமைத்தாய்; புகழை நாடிய அவர்கள் வென்றனர்—ஆறு மேல் ஆறு என வென்று சென்றனர்.

Mantra 6

उतो नो अस्या उषसो जुषेत ह्यर्कस्य बोधि हविषो हवीमभिः स्वर्षाता हवीमभिः । यदिन्द्र हन्तवे मृधो वृषा वज्रिञ्चिकेतसि । आ मे अस्य वेधसो नवीयसो मन्म श्रुधि नवीयसः ॥

மேலும் இந்த உஷாவும் எம்மில் மகிழ்வாளாக; ஏனெனில் எங்கள் ஹவிஸ் மற்றும் எங்கள் அழைப்புகளுடன்—ஸ்வர் (ஒளிமிகு உலகை) வெல்லச் செய்யும் அழைப்புகளுடன்—இந்த அர்க்கம்/ஸ்தோத்திரத்திற்குத் துயில்நீங்கி விழித்தருள்வாய். மேலும், ஓ இந்திரா, வஜ்ரம் தாங்கிய வृषபா, நீ மೃध் (தாக்கும் தடைகள்) அழிக்கத் தெரிந்தவனாக இருப்பதால், இந்த வேதஸ் (ரிஷி) அளிக்கும் இந்நவீன மதி/உந்துதலையும் கேள்—இந்நவீனத்தையே கேள்.

Mantra 7

त्वं तमिन्द्र वावृधानो अस्मयुरमित्रयन्तं तुविजात मर्त्यं वज्रेण शूर मर्त्यम् । जहि यो नो अघायति शृणुष्व सुश्रवस्तमः । रिष्टं न यामन्नप भूतु दुर्मतिर्विश्वाप भूतु दुर्मतिः ॥

ஓ இந்திரா, நீ வலிமையில் வளர்ந்து, ஓ துவிஜாதா, வஜ்ரத்தால் அந்த பகைமையுடன் எம்மைத் தீங்கு செய்ய விரும்பும் மர்த்தியனை—ஓ வீரா—அடித்தழி. எம்மை அ஘ாயதி (தீமை நாடுபவன்) செய்பவனை அழி; ஓ சுஶ்ரவஸ்தம (மிகப் புகழ்மிக்கவனே), எங்களைச் செவி கொள். எங்கள் பாதையில் ரிஷ்ட (காயம் தரும் துன்பம்) வராதாக; துஷ்மதி (தீய எண்ணம்/துர்புத்தி) அனைத்தும் அகலட்டும்—அகலட்டும்.