Adhyaya 168

Verse 1

अफड--रू--> द्विषष्ट्याधिकशततमो< ध्याय: धर्मके विषयमें आगम-प्रमाणकी श्रेष्ठता

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! தேவகியின் மகிழ்வானவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இவ்வாறு உரைத்த பின், தர்மத்தில் ஆகமப் பிரமாணத்தின் மேன்மை, தர்ம–அதர்மத்தின் பலன், சாதுவும் அசாதுவும் எனும் பண்புகள், மேலும் சிஷ்டாசாரத்தின் நெறி ஆகியவற்றைத் தெளிவுற அறிய யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரை வினவினான்।

Verse 2

निर्णये वा महाबुद्धे सर्वधर्मविदां वर । प्रत्यक्षमागमो वेति कि तयो: कारणं भवेत्‌

மகாபுத்திமானே, தர்மத்தை அறிந்தோரில் சிறந்த பிதாமகனே! தர்மவிஷயத்தில் தீர்மானம் செய்ய வேண்டுமெனில், நேரடி அனுபவப் பிரமாணத்தையா, அல்லது ஆகமப் பிரமாணத்தையா சார வேண்டும்? இவ்விரண்டில் எது சித்தாந்தத் தீர்மானத்திற்கு முதன்மைக் காரணமாகும்?

Verse 3

भीष्म उवाच नास्त्यत्र संशय: कश्रिदिति मे वर्तते मतिः । शृणु वक्ष्यामि ते प्राज्ञ सम्यक्‌ त्वं मेडनुपृच्छसि

பீஷ்மர் கூறினார்—அறிவுடைய அரசே! நீ முறையாகவே வினவினாய். கேள்; நான் உனக்கு விடை உரைக்கிறேன். என் கருத்தில் இவ்விஷயத்தில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

Verse 4

संशय: सुगमस्तत्र दुर्गमस्तस्य निर्णय: । दृष्ट श्रुतमनन्तं हि यत्र संशयदर्शनम्‌

தர்மவிஷயங்களில் ஐயம் எழுப்புவது எளிது; ஆனால் அதற்குத் திடமான தீர்மானம் காண்பது மிகக் கடினம். ஏனெனில் நேரில் கண்டதும் ஆகமமாகக் கேட்டதும்—இரண்டும் முடிவற்றவை; இரண்டிலும் ஐயத்திற்கான இடங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 5

प्रत्यक्ष कारणं दृष्टवा हैतुका: प्राज्ञमानिन: । नास्तीत्येवं व्यवस्यन्ति सत्यं संशयमेव च

பிரத்தியட்ச காரணத்தையே பார்த்து, தம்மை அறிவாளிகள் என எண்ணும் ஹேதுவாதத் தர்க்கிகர்கள் பரோட்சப் பொருளின் இருப்பை மறுக்கின்றனர்; உண்மையானதின் இருப்பின்மீதும் சந்தேகமே கொள்கின்றனர்.

Verse 6

तदसयुक्त व्यवस्यन्ति बाला: पण्डितमानिन: । अथ चेन्मन्यसे चैकं कारणं कि भवेदिति

இன்னும் முதிராதவர்களாய் இருந்தும் அகந்தையால் தம்மை பண்டிதர் என எண்ணுவோர், உண்மையுடன் இணங்காத முடிவுகளுக்கு வருகிறார்கள். ‘ஒரே காரணம் எப்படிச் சாத்தியம்?’ என்று நீ கேட்பாயானால்—அந்த பரமத் தத்துவத்தின் தரிசனம் அதற்காக அர்ப்பணித்த சாதனையிலும் இடையறாத முயற்சியிலும் நிலைத்திருப்பவனுக்கே உண்டாகும்; வேறு வழியால் அல்ல என்பதை அறிக.

Verse 7

शक्यं दीर्घेण कालेन युक्तेनातन्द्रितेन च । प्राणयात्रामनेकां च कल्पमानेन भारत

ஓ பாரதா! நீண்ட காலம் ஒழுங்குடன், அலட்சியமின்றி இருந்து, மனிதன் பல்வேறு வழிகளால் தன் பிராணயாத்திரையை—வாழ்வாதாரத்தை—நடத்த முடியும்.

Verse 8

हेतूनामन्तमासाद्य विपुलं ज्ञानमुत्तमम्‌

தர்க்கவாதத்தின் எல்லை முடிவுறும்போது, விரிந்ததும் உயர்ந்ததும் ஆன ஞானம் கிடைக்கிறது. அந்த ஞானமே உலகமெங்கும் பரம ஒளி. ஓ அரசே, வெறும் தர்க்கத்தால் உண்டாகும் ‘அறிவு’ உண்மையான அறிவல்ல; ஆகவே அதைச் சான்றாகக் கொள்ள வேண்டாம். வேதம் நிறுவாத அறிவைத் துறப்பதே உரியது.

Verse 9

ज्योति: सर्वस्य लोकस्य विपुल प्रतिपद्यते । न त्वेव गमन॑ राजन्‌ हेतुतो गमनं तथा । अग्राह्मुमनिबद्धं च वाचा सम्परिवर्जयेत्‌

அந்த விரிந்த ஞானமே உலகமெங்கும் ஒளியாகிறது. ஆனால் ஓ அரசே, வெறும் தர்க்கத்தால் அடையும் ‘செல்வது’ உண்மையை அடையும் நம்பத்தகுந்த பயணம் அல்ல. ஆகவே ஏற்கத் தகாததும் ஆதாரமற்றதும் ஆகியவற்றை சொல்லிலும் முற்றிலும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 10

युधिछिर उवाच प्रत्यक्ष लोकतः सिद्धिलोकश्नागमपूर्वक: । शिष्टाचारो बहुविधस्तन्मे ब्रूहि पितामह

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— பிதாமஹா! தர்மத்தை நிர்ணயிக்க பல ஆதாரங்கள் உள்ளன— நேரடி அனுபவம், உலகில் புகழ்பெற்ற உறுதிப்பட்ட நடைமுறை, ஆகமம் ஆதரிக்கும் அனுமானம், மேலும் சிஷ்டர்களின் பலவகை ஆசாரம். இவற்றில் எது மிக வலிமையான அதிகாரம்? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.

Verse 11

भीष्म उवाच धर्मस्य द्वियमाणस्य बलवद्/िद्दुरात्मभि: । संस्था यत्नैरपि कृता कालेन प्रतिभिद्यते

பீஷ்மர் கூறினார்— மகனே! வலிமைமிக்க தீயவர்கள் தர்மத்தைத் தாக்கத் தொடங்கினால், சாதாரண மக்கள் பெரும் முயற்சியால் அமைத்த பாதுகாப்பு-ஒழுங்கும் காலப்போக்கில் சிதைந்து விடும்.

Verse 12

अधर्मो धर्मरूपेण तृणै:ः कूप इवावृत: । ततसस्‍्तैर्भिद्यते वृत्तं शूणु चैव युधिष्ठिर

பீஷ்மர் கூறினார்— அதர்மம் தர்மத்தின் வடிவம் பூண்டு, புல்லால் மூடப்பட்ட கிணற்றைப் போல வெளிப்படும். பின்னர் அந்த மூடுதலின் மறைவிலேயே நல்லொழுக்கத்தின் எல்லைகள் உடைக்கப்படுகின்றன. யுதிஷ்டிரா, கவனமாகக் கேள்.

Verse 13

अवृत्ता ये तु भिन्दन्ति श्रुतित्यागपरायणा: । धर्मविद्वेषिणो मन्दा इत्युक्तस्तेषु संशय:

பீஷ்மர் கூறினார்— ஒழுக்கமற்றவர்கள், நிலைநாட்டப்பட்ட மரியாதைகளை உடைப்பவர்கள், ஸ்ருதி (வேதவாக்கு) துறப்பதிலேயே ஈடுபடுபவர்கள், தர்மத்தை வெறுப்பவர்கள், மந்தபுத்தியுடையவர்கள்— இவர்களைப் பற்றிச் சந்தேகம் கூறப்பட்டுள்ளது. நல்லோர் நிறுவிய தர்மமும் ஆசாரமும் கொண்ட எல்லைகளை அவர்கள் மீறுகின்றனர்; ஆகவே அவர்களை நம்பக் கூடாது.

Verse 14

अतृप्यन्तस्तु साधूनां य एवागमबुद्धय: । परमित्येव संतुष्टास्तानुपास्व च पूच्छ च

பீஷ்மர் கூறினார்— சாது சங்கத்தால் எப்போதும் நிறைவு அடையாதவர்கள், ஆகமப் பிரமாணத்தையே உயர்ந்ததாகக் கருதும் புத்தியுடையவர்கள், திருப்தியுடன் இருப்பவர்கள், தர்மத்தையே பரமம் என மதிப்பவர்கள்— அத்தகைய மகாத்மர்களைச் சேவி; அவர்களருகில் இருந்து, உன் சந்தேகங்களை அவர்களிடம் கேள்.

Verse 15

कामार्थो पृष्ठत: कृत्वा लोभमोहानुसारिणौ । धर्म इत्येव सम्बुद्धास्तानुपास्व च पृच्छ च

லோபமும் மோகமும் பின்தொடரும் காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றை ஒதுக்கி வைத்து, தர்மமே பரம நன்மை என்று உணர்க. சத்சங்கத்திற்காக எப்போதும் ஏங்குபவர்கள், அதனால் ஒருபோதும் நிறைவு அடையாதவர்கள், ஆகமங்களை உயர்ந்த பிரமாணமாகக் கருதுபவர்கள், என்றும் திருப்தியுடன் இருப்பவர்கள்—அத்தகைய மகாத்மர்களின் சேவையில் இருந்து, அவர்களைப் பணிந்து உன் சந்தேகங்களை வினவி தீர்த்துக்கொள்.

Verse 16

न तेषां भिद्यते वृत्तं यज्ञा: स्वाध्यायकर्म च । आचार: कारणं चैव धर्मश्वैकस्त्रयं पुन:

அத்தகைய சாந்தர்களின் நிலையான வாழ்க்கை முறையில் ஒருபோதும் இடைஞ்சல் ஏற்படாது; அவர்களுடைய யாகங்கள், ஸ்வாத்யாயம், பிற புனிதக் கடமைகளும் தடைபடுவதில்லை. அவர்களிடம் ஆச்சாரம், அதை விளக்கும் வேத-சாஸ்திரங்கள், தர்மம்—இந்த மூன்றும் முரண்படாமல் ஒரே ஒற்றுமையில் நிற்கின்றன.

Verse 17

युधिछिर उवाच पुनरेव हि मे बुद्धि: संशये परिमुहति । अपारे मार्गमाणस्य परं तीरमपश्यत:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிதாமஹா! என் அறிவு மீண்டும் சந்தேகத்தில் குழம்புகிறது. இந்த அளவற்ற விரிவில் வழி தேடி நான் கடக்க விரும்புகிறேன்; ஆனால் தேடியும் அந்த அப்பால் கரை எனக்குத் தெரியவில்லை.

Verse 18

वेद: प्रत्यक्षमाचार: प्रमाणं तत्त्रयं यदि । पृथक्त्वं लभ्यते चैषां धर्मश्चैकस्त्रयं कथम्‌

வேதம், பிரத்யக்ஷம் (நேரடி அனுபவம்), சிஷ்டாசாரம்—இம்மூன்றும் பிரமாணங்கள் என ஏற்றால், அவை தனித்தனியாகவே கிடைக்கின்றன; ஆனால் தர்மம் ஒன்று. அப்படியெனில் தர்மத்தை நிர்ணயிப்பதில் இம்மூன்றும் எவ்வாறு (சமமாகத் தீர்மானகரமாக) இருக்க முடியும்?

Verse 19

भीष्म उवाच धर्मस्य द्वियमाणस्य बलवद्/िद्दुरात्मभि: । यद्येवं मन्यसे राजंस्त्रिधा धर्मविचारणा

பீஷ்மர் கூறினார்—அரசே! வலிமைமிக்க துர்மனத்தவர்கள் தாக்கி தர்மம் இரண்டாகப் பிளவுபடுகிறது; ஆகவே தர்மவிசாரணை மூன்றாகிறது என்று நீ எண்ணினால், அது சரியல்ல. உண்மையில் தர்மம் ஒன்று; அது மூன்று வழிகளில் ஆராயப்படுகிறது—வேதம், பிரத்யக்ஷம், சிஷ்டாசாரம்—இந்த மூன்று பிரமாணங்களால் அது பரிசீலிக்கப்படுகிறது.

Verse 20

एक एवेति जानीहि त्रिधा धर्मस्य दर्शनम्‌ | पृथक्त्वे च न मे बुद्धिस्त्रयाणामपि वै तथा

உறுதியாக அறிந்துகொள்—தர்மம் ஒன்றே. மூன்று ஆதாரங்களால் அது மூவகையாகப் புலப்படும்; ஆனால் அவை மூன்றும் தனித்தனி, ஒன்றுக்கொன்று வேறான தர்மங்களை நிறுவுகின்றன என்று நான் ஏற்கவில்லை.

Verse 21

उक्तो मार्गस्त्रयाणां च तत्तथैव समाचर । जिज्ञासा न तु कर्तव्या धर्मस्य परितर्कणात्‌

மூன்று ஆதாரங்களால் போதிக்கப்பட்ட தர்மப் பாதையை அப்படியே பின்பற்றி நட. வெறும் வாத-விவாதத் தர்க்கத்தைச் சார்ந்து தர்மத்தை ‘ஆராய’ முயலுதல் உரியதல்ல.

Verse 22

सदैव भरतश्रेष्ठ मा ते5भूदत्र संशय: । अन्धो जड इवाशड्की यद्‌ ब्रवीमि तदाचर

பரதர்களில் சிறந்தவனே! இதில் உனக்கு எப்போதும் ஐயம் வரக்கூடாது. நான் சொல்வதைக் குருடனும் மந்தனும் போல சந்தேகமின்றி ஏற்று அதன்படி நட.

Verse 23

अहिंसा सत्यमक्रोधो दानमेतच्चतुष्टयम्‌ । अजातकशत्रो सेवस्व धर्म एब सनातन:,अजातशत्रो! अंहिसा, सत्य, अक्रोध और दान--इन चारोंका सदा सेवन करो। यह सनातन धर्म है

அஜாதசத்ருவே! அஹிம்சை, சத்தியம், கோபமின்மை, தானம்—இந்த நான்கையும் எப்போதும் கடைப்பிடி. இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 24

ब्राह्मणेषु च वृत्तिया पितृपैतामहोचिता । तामन्वेहि महाबाहो धर्मस्यैते हि देशिका:

மஹாபாஹுவே! பிராமணர்களிடம் உன் தந்தை-பாட்டனார் கடைப்பிடித்த பழமையான நடத்தையையே நீயும் பின்பற்று; ஏனெனில் அவர்களே தர்மத்தின் உபதேசகர்களும் வழிகாட்டிகளும் ஆவர்.

Verse 25

प्रमाणमप्रमाणं वै यः: कुर्यादबुधो जन: । नस प्रमाणतामहों विवादजननो हि स:,जो मूर्ख मनुष्य प्रमाणको भी अप्रमाण बनाता है, उसकी बातको प्रामाणिक नहीं मानना चाहिये; क्योंकि वह केवल विवाद करनेवाला है

அதிகாரமானதையும் அதிகாரமற்றதாக்கும் மூடனின் சொல்லைச் சான்றாக ஏற்கக் கூடாது; அவன் உண்மையில் நல்வழி காட்டுபவன் அல்ல, வெறும் வாதம் எழுப்புபவனே.

Verse 26

ब्राह्मणानेव सेवस्व सत्कृत्य बहुमन्य च । एतेष्वेव त्विमे लोका: कृत्स्ना इति निबोध तान्‌

பிராமணர்களையே சேவி—அவர்களை உரிய மரியாதையுடன் போற்றி, மிகுந்த மதிப்புடன் மதித்து நட. நன்கு அறிந்துகொள்: இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் முழுவதுமாக அவர்களையே ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன.

Verse 27

युधिछिर उवाच ये च धर्ममसूयन्ते ये चैनं पर्युपासते । ब्रवीतु मे भवानेतत्‌ क्व ते गच्छन्ति तादृूशा:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிதாமஹா! தர்மத்தை இகழ்பவர்கள், மேலும் தர்மத்தைப் பின்பற்றி அதனைச் சேவிப்பவர்கள்—இத்தகையோர் மரணத்திற்குப் பின் எந்த உலகங்களை அடைகிறார்கள்? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.

Verse 28

भीष्म उवाच रजसा तमसा चैव समवस्तीर्णचेतस: । नरकं प्रतिपद्यन्ते धर्मविद्वेषिणो जना:

பீஷ்மர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரா! ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றால் முழுதும் மங்கிய மனத்துடன் தர்மத்தை வெறுப்பவர்கள் நரகத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 29

ये तु धर्म महाराज सततं पर्युपासते । सत्यार्जवपरा: सन्तस्ते वै स्वर्गभुजो नरा:,महाराज! जो सत्य और सरलतामें तत्पर होकर सदा धर्मका पालन करते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकका सुख भोगते हैं

பீஷ்மர் கூறினார்—மகாராஜா! உண்மை மற்றும் நேர்மையில் நிலைத்து எப்போதும் தர்மத்தைப் பின்பற்றி காக்கும் நல்லோர், நிச்சயமாகச் சுவர்க்கத்தின் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்.

Verse 30

धर्म एव गतिस्तेषामाचार्योपासनाद्‌ भवेत्‌ | देवलोकं प्रपद्यन्ते ये धर्म पर्युपासते,आचार्यकी सेवा करनेसे मनुष्योंको एकमात्र धर्मका ही सहारा रहता है और जो धर्मकी उपासना करते हैं, वे देवलोकमें जाते हैं

பீஷ்மர் கூறினார்—ஆசாரியரை பக்தியுடன் பணிவதால் அவர்களுக்கு தர்மமே ஒரே அடைக்கலமும் வழியும் ஆகிறது. தர்மத்தை உறுதியாகப் போற்றி வழிபடுவோர் தேவருலகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 31

मनुष्या यदि वा देवा: शरीरमुपताप्य वै | धर्मिण: सुखमेधन्ते लोभद्वेषविवर्जिता:,मनुष्य हों या देवता, जो शरीरको कष्ट देकर भी धर्माचरणमें लगे रहते हैं तथा लोभ और द्वेषका त्याग कर देते हैं, वे सुखी होते हैं

பீஷ்மர் கூறினார்—மனிதராயினும் தேவராயினும், தவமும் கட்டுப்பாடும் கொண்டு உடலை வருத்தினாலும் தர்மநடையில் நிலைத்து, பேராசை-வெறுப்பை விட்டு விடுவோர் இன்பமும் நலனும் பெருகுவர்.

Verse 32

प्रथमं ब्रह्मण: पुत्र धर्ममाहुर्मनीषिण: । धर्मिण: पर्युपासन्ते फलं पक्वमिवाशय:

பீஷ்மர் கூறினார்—அறிவோர் தர்மத்தை பிரம்மாவின் முதற்பிறந்த புதல்வன் எனச் சொல்கின்றனர். உண்ணுவோரின் மனம் பழுத்த கனியை விரும்புவது போல, தர்மநிஷ்டர்கள் பரிபக்வமும் பயனளிப்பதும் ஆன தர்மத்தையே போற்றுகின்றனர்.

Verse 33

युधिछ्िर उवाच असतां कीदृशं रूपं साधव: किं च कुर्वते । ब्रवीतु मे भवानेतत्‌ सनन्‍्तो5सन्तश्न॒ कीदृशा:

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—பிதாமஹரே! தீயோரின் இயல்பும் வெளிப்பாடும் எத்தகையது? நல்லோர் எந்தச் செயல்களைச் செய்கின்றனர்? நல்லவர்-கெட்டவர் எனப் பிரிக்கும் அடையாளங்கள் யாவை? இதை எனக்குத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 34

भीष्म उवाच दुराचाराश्र दुर्धर्षा दुर्मुखा श्वाप्पसाधव: । साधव: शीलसम्पन्ना: शिष्टाचारस्य लक्षणम्‌

பீஷ்மர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரா! தீயோர் தீயொழுக்கமுடையோர், கொடூரர், அடக்க இயலாதவர், கடுஞ்சொல் பேசுவோர்—காட்டுமிராண்டிப் பசுக்களைப் போன்றவர். நல்லோர் ஒழுக்கச் செல்வம் உடையவர். இப்போது சிஷ்டாசாரத்தின் (நல்ல நடத்தின்) இலக்கணங்களைச் சொல்கிறேன்.

Verse 35

राजमार्गे गवां मध्ये धान्यमध्ये च धर्मिण: । नोपसेवन्ति राजेन्द्र सर्ग मूत्रपुरीषयो:,धर्मात्मा पुरुष सड़कपर, गौओंके बीचमें तथा खेतमें लगे हुए धान्यके भीतर मल- मूत्रका त्याग नहीं करते हैं

பீஷ்மர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! தர்மநெறியுடையோர் அரசப் பாதையில், மாடுகளின் நடுவில், நின்றிருக்கும் தானியப் பயிர் நடுவில் சிறுநீர் அல்லது மலம் கழிப்பதில்லை; இத்தகைய கட்டுப்பாடு பொதுமரியாதைக்கும் உயிர்களுக்கும் பிறரின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் காட்டும் வணக்கமாகும்.

Verse 36

पञज्चानामशनं दत्त्वा शेषमश्नन्ति साधव: । न जल्पन्ति च भुज्जाना न निद्रान्त्याद्रपाणय:

பீஷ்மர் கூறினார்—சாதுக்கள் முதலில் ஐவர்க்கு உணவு அளித்து, பின்னர் மீதமுள்ளதைத் தாமே உண்ணுவர்—தேவர்களுக்கு, பித்ருக்களுக்கு, உயிர்களுக்குப் (பூதங்களுக்கு), விருந்தினருக்கு, தம் இல்லத்தாருக்கு. உண்ணும் போது வீண் பேச்சு பேசார்; ஈரக் கைகளுடன் படுக்கவும் மாட்டார்; இதுவே தினசரி ஒழுக்கத்தின் மரியாதை.

Verse 37

चित्रभानुमनड्वाहं देवं गोष्ठं चतुष्पथम्‌ । ब्राह्मणं धार्मिकं वृद्ध ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम्‌

பீஷ்மர் கூறினார்—அக்னி (சித்ரபானு), காளை, தேவர்கள், கோசாலை, நாற்சந்தி, பிராமணர், தர்மநெறியாளர், முதியவர்—இவர்களை வணக்கத்துடன் பிரதட்சிணம் செய்து வலப்புறமாகச் செல்வோர் புண்ணியமிக்க சத்புருஷர் எனப் போற்றப்படுவர்; இதுவே பணிவின் வடிவான தர்மநடத்தை.

Verse 38

वृद्धानां भारतप्तानां स्त्रीणां चक्रधरस्य च । ब्राह्मणानां गवां राज्ञां पन्थानं ददते च ये

பீஷ்மர் கூறினார்—முதியோர்க்கும், பாரம் சுமந்து துன்புறுவோர்க்கும், பெண்களுக்கும், சக்கரதாரி (ரதம்/வண்டி ஓட்டுபவர்) கும், அதுபோல பிராமணர், பசுக்கள், அரசர் ஆகியோர்க்கும் வழி விடுவோர் பணிவுடைய சத்புருஷர் எனக் கருதப்படுவர்; மக்கள் மரபும் தர்மமே.

Verse 39

अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च । तथा शरणकामानां गोप्ता स्यात्‌ स्वागतप्रद:

பீஷ்மர் கூறினார்—சத்புருஷன் எல்லா விருந்தினருக்கும், தன் இல்லப் பணியாளருக்கும், உறவினருக்கும், மேலும் அடைக்கலம் நாடுவோருக்கும் காவலனாக இருந்து, மரியாதையுடன் வரவேற்க வேண்டும்; பிறரின் சார்பில் வந்தவர்களைப் பாதுகாப்பவனே தர்மாத்மா.

Verse 40

सायंप्रातर्मनुष्पयाणामशन देवनिर्मितम्‌ । नान्तरा भोजन दृष्टमुपवासविधिहिं स:

பீஷ்மர் கூறினார்—மனிதர்களுக்குத் தேவர்கள் உணவு உண்ணும் நேரத்தை இரண்டு காலங்களாகவே விதித்துள்ளனர்: காலை மற்றும் மாலை. இடையில் உணவு கொள்ளும் விதி எங்கும் காணப்படவில்லை. இந்தக் கட்டுப்பாட்டை கடைப்பிடித்தால் உபவாசத்தின் புண்ணியமே கிடைக்கும். இத்தகைய அறநெறியில் ஒழுக்கமுடைய இல்லறத்தான் விருந்தினர், பணியாளர், உறவினர், சரணடைந்தோர்—அனைவரையும் காக்கவும் வரவேற்கவும் வேண்டும்; தனக்கான தன்னடக்கம் சமூகக் கடமையைத் தாங்கும் வகையில் அமைய வேண்டும்.

Verse 41

होमकाले यथा वदह्नलि: कालमेव प्रतीक्षते । ऋतुकाले तथा नारी ऋतुमेव प्रतीक्षते,जैसे होमकालमें अग्निदेव होमकी ही प्रतीक्षा करते हैं, उसी प्रकार ऋतुकालमें स्त्री ऋतुकी ही प्रतीक्षा करती है

பீஷ்மர் கூறினார்—ஹோமம் செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் அக்னி அந்தச் சரியான காலத்தையே எதிர்பார்ப்பதுபோல், ऋதுகாலத்தில் பெண்ணும் தன் ऋதுவையே எதிர்பார்க்கிறாள். இவ்வுரை ஆசையும் இணைவும் உரிய காலம், உரிய ஒழுங்கு என்ற கட்டுப்பாட்டில் அமைய வேண்டும் எனக் காட்டுகிறது; தன்னடக்கமும் நற்பண்பும் தர்மத்தின் அங்கங்கள் என விளக்குகிறது.

Verse 42

नान्यदा गच्छते यस्तु ब्रह्मचर्य च तत्‌ स्मृतम्‌ । अमृतं ब्राह्मणा गाव इत्येतत्‌ त्रयमेकत: । तस्माद्‌ गोब्राद्मणं नित्यमर्चयेत यथाविधि

பீஷ்மர் கூறினார்—உரிய ऋதுகாலத்தைத் தவிர வேறு எந்த நேரத்திலும் பெண்ணை அணுகாதவன், அவனுடைய அந்த நடத்தை ‘பிரம்மச்சரியம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. அமிர்தம், பிராமணன், பசு—இம்மூன்றும் ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றின என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால் பசுவையும் பிராமணனையும் எப்போதும் விதிப்படி வணங்கி மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

स्वदेशे परदेशे वाप्यतिथिं नोपवासयेत्‌ । कर्म वै सफल कृत्वा गुरूणां प्रतिपादयेत्‌

பீஷ்மர் கூறினார்—தன் நாட்டிலோ அந்நாட்டிலோ, விருந்தினரை பசியோடு இருக்க விடக்கூடாது. மேலும் மூத்தோர் அல்லது குருக்கள் ஆணையிட்ட பணியை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றி, அதை அவர்களிடம் பணிவுடன் அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 44

गुरुभ्यस्त्वासनं देयमभिवाद्याभिपूज्य च । गुरुम भ्यर्च्य वर्धन्ते आयुषा यशसा श्रिया

பீஷ்மர் கூறினார்—குருக்கள் வருகையில் அவர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தி, முறையாக மரியாதை செய்து, அமர்வதற்கு ஆசனம் அளிக்க வேண்டும். குருவை பக்தியுடன் போற்றி சேவித்தால் ஆயுள், புகழ், செல்வம் ஆகியவை வளர்கின்றன.

Verse 45

वृद्धान्‌ नाभिभवेज्जातु न चैतान्‌ प्रेषयेदिति । नासीन: स्यात्‌ स्थितेष्वेवमायुरस्य न रिष्यते

பீஷ்மர் கூறினார்— முதியவர்களை எந்நேரமும் அவமதிக்கவோ அடக்கவோ கூடாது; அவர்களைச் சிறு வேலைகளுக்காக அனுப்பவும் கூடாது. அவர்கள் நின்றிருக்கையில் தானே அமர்ந்து இருக்கக் கூடாது. இவ்வாறு நடப்பதால் மனிதனின் ஆயுள் குறையாது.

Verse 46

न नग्नामीक्षते नारीं न नग्नान्‌ पुरुषानपि | मैथुनं सततं गुप्तमाहारं च समाचरेत्‌,नंगी स्त्रीकी ओर न देखे, नग्न पुरुषोंकी ओर भी दृष्टिपात न करे। मैथुन और भोजन सदा एकान्त स्थानमें ही करे

பீஷ்மர் கூறினார்— ஆடை இன்றிய பெண்ணை நோக்கக் கூடாது; ஆடை இன்றிய ஆண்களையும் பார்க்கக் கூடாது. உடலுறவும், உணவு உண்ணுதலும் எப்போதும் தனிமையில், பொதுப் பார்வையிலிருந்து மறைத்து நடத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 47

तीर्थानां गुरवस्तीर्थ चोक्षाणां हृदयं शुचि । दर्शनानां परं ज्ञानं संतोष: परमं॑ सुखम्‌

தீர்த்தங்களில் சிறந்த தீர்த்தம் குருமார்கள்; தூயவற்றில் இதயமே மிகத் தூயது. தரிசனங்களில் பரமார்த்தத் தத்துவஞானமே உயர்ந்தது; திருப்தியே பரம சுகம்.

Verse 48

सायं प्रातश्न वृद्धानां शृणुयात्‌ पुष्कला गिर: । श्रुतमाप्रोति हि नर: सततं वृद्धसेवया

பீஷ்மர் கூறினார்— மாலையும் விடியற்காலமும் முதியோர் கூறும் நிறைந்த அறிவுரைகளை முழுமையாகக் கவனித்து கேட்க வேண்டும். ஏனெனில் முதியோருக்கு இடையறாத சேவை செய்வதால் மனிதன் ‘ஸ்ருதம்’—சாஸ்திர அறிவை—உண்மையாகப் பெறுகிறான்.

Verse 49

स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत्‌ | यच्छेद्वाड्मनसी नित्यमिन्द्रियाणि तथैव च,स्वाध्याय और भोजनके समय दाहिना हाथ उठाना चाहिये तथा मन, वाणी और इन्द्रियोंको सदा अपने अधीन रखना चहिये

பீஷ்மர் கூறினார்— வேதப் பயிலும் நேரத்திலும் உணவு உண்ணும் நேரத்திலும் வலது கையை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும் பேச்சையும் மனத்தையும் எப்போதும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்; புலன்களையும் அதுபோல அடக்கி ஆள வேண்டும்.

Verse 50

संस्कृतं पायसं नित्यं यवागूं कूसरं हवि: । अष्टका: पितृदैवत्या ग्रहाणामभिपूजनम्‌

பீஷ்மர் கூறினார்—நன்றாகச் சமைத்த பாயசம் (பால்சோறு), யவாகூ (கஞ்சி/கிச்சடி), கூசரம் (அல்வா போன்றது), ஹவிஸ் (ஹவிஷ்யம்) முதலியவற்றை நிதமும் தயாரித்து பித்ருதேவர்களுக்குரிய அஷ்டகா சிராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் நவகிரகங்களையும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 51

श्मश्रुकर्मणि मड़ल्यं क्षुतानामभिनन्दनम्‌ । व्याधितानां च सर्वेषामायुषामभिनन्दनम्‌

பீஷ்மர் கூறினார்—மீசை, தாடி சீர்செய்யும் போது மங்களச் சொற்களை உச்சரிக்க வேண்டும். தும்முகிறவரை ‘நீ நூறாண்டு வாழ்க’ போன்ற ஆசீர்வாதங்களால் வாழ்த்த வேண்டும்; மேலும் நோயுற்ற அனைவரையும் நீண்ட ஆயுள் பெற வேண்டுமென நல்வாழ்த்துடன் வணங்கி வரவேற்க வேண்டும்।

Verse 52

न जातु त्वमिति ब्रूयादापन्नो5पि महत्तरम्‌ | त्वंकारो वा वधो वेति विद्वत्सु न विशिष्यते

பீஷ்மர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரா! எத்தனை பெரிய பேரிடர் வந்தாலும் உயர்ந்தவரை ‘நீ’ என்று அநாகரிகமாக அழைக்காதே. ஞானிகளின் கண்களில் அப்படிப் ‘த்வம்’ என்று அவமதிப்பதும் கொலை செய்வதுமிடையே பெரிதான வேறுபாடு இல்லை.

Verse 53

अवराणां समानानां शिष्याणां च समाचरेत्‌ । पापमाचक्षते नित्यं हृदयं पापकर्मिण:

பீஷ்மர் கூறினார்—தாழ்ந்த நிலையினர், சமநிலையினர், மற்றும் சீடர்கள்—இவர்களிடம் ‘நீ’ என்று அநௌபசாரமாகப் பேசுவதில் குற்றமில்லை. ஆனால் பாவச் செயலில் ஈடுபடுபவனின் இதயமே அவன் பாவத்தை எப்போதும் வெளிப்படுத்திவிடும்.

Verse 54

ज्ञानपूर्वकृतं कर्म च्छादयन्ते हासाधव: । ज्ञानपूर्व विनश्यन्ति गूहमाना महाजने

பீஷ்மர் கூறினார்—தீயவர்கள் அறிந்தே செய்த பாவச் செயல்களையும் பிறரிடமிருந்து மறைக்க முயல்கிறார்கள்; ஆனால் மகான்களின் முன்னிலையில் அவற்றை மறைத்து வைத்திருக்கத் துடித்துத் துடித்து இறுதியில் அழிவை அடைகிறார்கள்.

Verse 55

नमां मनुष्या: पश्यन्ति न मां पश्यन्ति देवता: । पापेनापिहित: पाप: पापमेवाभिजायते

பீஷ்மர் கூறினார்— “நான் பாவம் செய்யும் போது என்னை மனிதரும் காணார்; தேவரும் காணார்” என்று எண்ணி, பாவத்தால் மூடப்பட்ட பாவாத்மன் மீண்டும் மீண்டும் பாவமே செய்து, இறுதியில் பாவயோனிகளிலேயே பிறக்கிறான்.

Verse 56

यथा वार्धुषिको वृद्धि दिनभेदे प्रतीक्षते । धर्मेण पिहित॑ पापं धर्ममेवाभिवर्धयेत्‌

வட்டிக்காரன் நாள்தோறும் வட்டி பெருகக் காத்திருப்பதுபோல், பாவமும் காலத்தோடு பெருகும்; ஆனால் அந்தப் பாவத்தை தர்மத்தால் மூடி அடக்கினால், அது தர்மத்தையே வளர்க்கும்.

Verse 57

यथा लवणमम्भोभिराप्लुतं प्रविलीयते । प्रायश्षित्तहतं पापं तथा सद्यः प्रणश्यति,जैसे नमककी डली जलमें डालनेसे गल जाती है, उसी प्रकार प्रायश्चित्त करनेसे तत्काल पापका नाश हो जाता है

நீரில் மூழ்கினால் உப்பு கட்டி கரைந்து போவதுபோல், பிராயச்சித்தத்தால் தாக்கப்பட்ட பாவம் உடனே அழிகிறது.

Verse 58

तस्मात्‌ पापं न गूहेत गूहमानं विवर्धयेत्‌ । कृत्वा तत्‌ साधुष्वाख्येयं ते तत्‌ प्रशमयन्त्युत

ஆகையால் பாவத்தை மறைக்கக் கூடாது; மறைக்கப்பட்ட பாவம் வளர்கிறது. ஒருவேளை பாவம் செய்திருந்தால், அதை சாது-நல்லோரிடம் சொல்ல வேண்டும்; அவர்கள் அதனைச் சமப்படுத்தி அமைதிப்படுத்துவர்.

Verse 59

आशगया संचितं द्रव्यं कालेनैवोपभुज्यते । अन्‍्ये चैतत्‌ प्रपद्यन्ते वियोगे तस्य देहिन:

ஆசையால் சேர்த்த செல்வத்தை உண்மையில் காலமே அனுபவிக்கிறது; உடலுடையவன் உடலை விட்டு நீங்கியபின், அந்தச் செல்வம் பிறரிடம் சென்று சேர்கிறது.

Verse 60

मानसं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिण: । तस्मात्‌ सर्वाणि भूतानि धर्ममेव समासते,मनीषी पुरुष धर्मको समस्त प्राणियोंका हृदय कहते हैं। अतः समस्त प्राणियोंको धर्मका ही आश्रय लेना चाहिये

அறிவோர் கூறுவது: தர்மமே எல்லா உயிர்களினதும் மனமும் உள்ளார்ந்த சாரமும் ஆகும். ஆகையால் எல்லா உயிர்களும் தர்மத்தையே ஒரே அடைக்கலமாகக் கொள்ள வேண்டும்—சிந்தனை, தேர்வு, நடத்தை அனைத்திற்கும் அதுவே அடித்தளம் ஆகட்டும்.

Verse 61

एक एव चरेद्‌ धर्म न धर्मध्वजिको भवेत्‌ | धर्मवाणिजका होते ये धर्ममुपभुज्जते

மனிதன் தனியாக இருந்தாலும் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; ஆனால் தர்மத்தை கொடியாகக் காட்டி வேடம் போடும் ‘தர்மத்வஜி’ ஆகக் கூடாது. லாபத்திற்காக தர்மத்தை ‘அனுபவித்து’, தர்மத்தின் பெயரில் வாழ்வாதாரம் நடத்துவோர்—தர்மத்தின் வணிகர்கள் மட்டுமே.

Verse 62

अर्चेद्‌ देवानदम्भेन सेवेतामायया गुरून्‌ । निर्धि निदध्यात्‌ पारत्र्यं यात्रार्थ दानशब्दितम्‌

வஞ்சமின்றி தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; சூழ்ச்சி-கபடம் இன்றி குருமார்களையும் மூத்தோர்களையும் சேவிக்க வேண்டும். மேலும் மறுலோகப் பயணத்திற்காக ‘தானம்’ எனப்படும் நிதியைச் சேமிக்க வேண்டும்—அதாவது மறுலோக நலனுக்காக மனமுவந்து தாராளமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 73

तत्परेणैव नान्येन शक्‍्यं होतस्य दर्शनम्‌ । किंतु वे बालक हैं। अहंकारवश अपनेको पण्डित मानते हैं। अतः वे जो पूर्वोक्त निश्चय करते हैं

அந்த பரமத் தத்துவத்தின் தரிசனம் அதிலேயே ஒருமுகப் பற்றுடன் நிலைபெறுவதால் மட்டுமே பெறப்படும்; வேறு வழியால் அல்ல. வெறும் புலன்-பிரத்யட்சத்தின் வலிமையால் உண்மையைத் தீர்மானிப்பது எங்கும் பொருந்தாது; ஆகாயத்தின் நீலிமை நேரில் தோன்றினாலும் இறுதியில் அது மாயை எனத் தெரிகிறதுபோல். ஆகவே தர்மம், ஈசன், மறுலோகம் முதலியவற்றில் சாஸ்திரப் பிரமாணமே உயர்ந்தது; பிற அறிவு-வழிகள் அத்துறைக்கு எட்ட இயலாது. ‘பிரம்மன் ஒருவனே உலகிற்குக் காரணம் எவ்வாறு?’ எனக் கேட்பாராயின்—சோம்பலை விட்டு நீண்டகாலம் யோகப் பயிற்சி செய்து, தத்துவ-சாக்ஷாத்காரத்திற்காக இடையறாது முயன்று, நீதிமுறையாய் வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டே முன்னேற வேண்டும்; இவ்வாறு எப்போதும் முயல்வோனே அந்தத் தத்துவத்தை நேரடியாகக் காண முடியும், மற்றவர் அல்லர்.

Verse 162

इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि धर्मप्रमाणकथने द्विषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் அனுஷாசனப் பர்வத்தில், தானதர்மப் பர்வத்தில், தர்மப் பிரமாணக் கதனமாகிய நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.