
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
Upa-parva: Āhiṃsā-anuśāsana (Instruction on Non-injury) — Bhīṣma’s discourse to Yudhiṣṭhira
Vaiśaṃpāyana reports that Yudhiṣṭhira again questions Bhīṣma, asking why ahiṃsā is praised as dharma and how one escapes suffering when harm is committed by action, speech, or mind. Bhīṣma replies that ahiṃsā is articulated by brahmavādins as a structured discipline: it is not stable if any constituent is compromised, likened to an animal unable to stand on only three legs. He elevates ahiṃsā as preeminent among dharmas, using the elephant’s footprint metaphor to indicate that other ethical ‘tracks’ are encompassed by it. He then specifies the tri-kāraṇa (three causal channels) of moral implication—mind first, then speech, then bodily action—stressing that relinquishment must begin internally. The discourse turns to dietary restraint: faults reside in mind, speech, and taste, and ascetics avoid meat because craving and attachment arise from tasting. Bhīṣma outlines moral objections to meat-eating through affective analogy (treating it as akin to consuming one’s own child) and through a psychology of desire (rāga arising from repeated savoring), concluding by reaffirming ahiṃsā as a comprehensive dharmic synthesis.
Chapter Arc: युधिष्ठिर बृहस्पति से पूछते हैं—मनुष्य किस आचरण से उत्तम स्वर्ग पाते हैं और किन कर्मों से नरक तथा तिर्यग्योनियों में गिरते हैं; मृत्यु के बाद देह को काष्ठ-लोष्टवत् छोड़कर जीव किस पथ से जाता है? → बृहस्पति कर्म-फल की कठोर गणना खोलते हैं—परस्त्रीगमन, स्त्रीहत्या, भोजन-चोरी, वस्त्र-चोरी आदि पापों के अनुसार जीव क्रमशः भेड़िया, कुत्ता, सियार, गीध, व्याल, बक, मक्खी, मयूर आदि योनियों में जन्म लेता है; कुछ योनियों में अल्पकाल में ही हिंसा/बंधन से मृत्यु का चक्र चलता रहता है। → पाप-विशेष के लिए तिर्यग्योनियों की श्रृंखला और यम-विषय (नरक-भोग) का वर्णन चरम पर पहुँचता है—विशेषतः स्त्रीहत्या जैसे महापाप के लिए दीर्घ क्लेश और अनेक ‘संसार’ (बार-बार जन्म) भोगने की घोषणा, तथा मृग-मत्स्य जैसे जन्मों में शीघ्र वध/जाल-बंधन का भयावह चक्र। → बृहस्पति यह भी बताते हैं कि भोगे हुए पाप-फल के क्षय के बाद जीव पुनः मानुषत्व प्राप्त कर सकता है; इस प्रकार कर्म-न्याय का विधान—दण्ड, शोधन, और पुनरावर्तन—स्पष्ट होता है। → युधिष्ठिर का जिज्ञासा-क्षेत्र आगे बढ़ता है—अब वे ‘शरीर-निचय’ (देह की स्थिति/संरचना और उसके रहस्य) जानने की ओर प्रश्न उठाते हैं।
Verse 1
ऑपन-माज बक। अर एकादशाधिकशततमोड< ध्याय: बृहस्पतिका युधिष्ठिरसे प्राणियोंके जन्मके प्रकारका और नानाविध पापोंके फलस्वरूप नरकादिकी प्राप्ति एवं तिर्यग्योनियोंमें जन्म लेनेका वर्णन युधिछिर उवाच पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद । श्रोतुमिच्छामि मर्त्यानां संसारविधिमुत्तमम्,युधिष्ठिरने कहा--सम्पूर्ण शास्त्रोंके ज्ञानमें निपुण महाप्राज्ञ पितामह! अब मैं मनुष्योंकी संसारयात्राके निर्वाहकी उत्तम विधि सुनना चाहता हूँ
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிதாமஹா! மஹாப்ராஜ்ஞனே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவனே! மானவர்கள் ஸம்ஸாரப் பயணத்தை நடத்த வேண்டிய உத்தம முறையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 2
केन वृत्तेन राजेन्द्र वर्तमाना नरा भुवि | प्राप्तुवन्त्युत्तमं स्वर्ग कथं च नरक॑ नूप,राजेन्द्र! पृथ्वीपर रहनेवाले मनुष्य किस बर्तावसे उत्तम स्वर्गलोक पाते हैं? और नरेश्वर! कैसा बर्ताव करनेसे वे नरकमें पड़ते हैं?
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— ஓ அரசேந்திரா! இப்பூமியில் வாழும் மக்கள் எந்த நடத்தையால் உயர்ந்த சொர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்? மேலும், ஓ அரசனே! எந்த நடத்தையால் அவர்கள் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்?
Verse 3
मृतं शरीरमुत्सज्य काष्ठलोष्टसमं जना: । प्रयान्त्यमुं लोकमित: को वै ताननुगच्छति,लोग अपने मृत शरीरको काठ और मिट्टीके ढेलेके समान छोड़कर जब यहाँसे परलोककी राह लेते हैं, उस समय उनके पीछे कौन जाता है?
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— மக்கள் இறந்த உடலை மரத்துண்டோ மண்ணுக்கட்டியோ போல விட்டுவிட்டு, இவ்வுலகத்திலிருந்து அடுத்த உலகிற்குச் செல்லும் போது, அவர்களைத் தொடர்ந்து உண்மையில் யார் செல்கிறார்?
Verse 4
भीष्म उवाच अयमायाति भगवान् बृहस्पतिरुदारधी: । पृच्छैनं सुमहाभागमेतद् गुह्मूं सनातनम्,भीष्मजीने कहा--वत्स! ये उदारबुद्धि भगवान् बृहस्पतिजी यहाँ पधार रहे हैं। इन्हीं महाभागसे इस सनातन गूढ़ विषयको पूछो
பீஷ்மர் கூறினார்— மகனே! உயர்ந்த அறிவுடைய பகவான் பிருஹஸ்பதி இங்கே வருகிறார். இந்த சனாதனமான மறைபொருளை அந்த மகாபாக்யவானிடம் கேள்.
Verse 5
नैतदन्येन शक््यं हि वक्तुं केनचिदद्य वै । वक्ता बृहस्पतिसमो न हान्यो विद्यते क्वचित्,आज दूसरा कोई इस विषयका प्रतिपादन नहीं कर सकता। बृहस्पतिजीके समान वक्ता दूसरा कोई कहीं भी नहीं है
பீஷ்மர் கூறினார்— இவ்விஷயத்தை இன்று வேறு யாராலும் உண்மையாக விளக்க இயலாது. பிருஹஸ்பதிக்கு இணையான பேச்சாளர் எங்கும் இல்லை.
Verse 6
वैशम्पायन उवाच तयो: संवदतोरेवं पार्थगांगेययोस्तदा । आजगाम विशुद्धात्मा नाकपृष्ठाद् बृहस्पति:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! कुन्तीपुत्र युधिष्ठिर और गंगानन्दन भीष्म, इन दोनोंमें इस प्रकार बात हो ही रही थी कि विशुद्ध अन्तःकरणवाले बृहस्पतिजी स्वर्गलोकसे वहाँ आ पहुँचे
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஜனமேஜயா! குந்திப்புத்திரன் யுதிஷ்டிரனும் கங்காபுத்திரன் பீஷ்மரும் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்த வேளையில், தூய உள்ளத்தையுடைய பிருஹஸ்பதி சொர்க்கத்தின் உயர்ந்த மண்டலத்திலிருந்து அங்கே வந்து சேர்ந்தார்.
Verse 7
ततो राजा समुत्थाय धृतराष्ट्रपुरोगम: । पूजामनुपमां चक्रे सर्वे ते च सभासद:,उन्हें देखते ही राजा युधिष्छिर धृतराष्ट्रको आगे करके खड़े हो गये। फिर उन्होंने तथा उन सभी सभासदोंने बृहस्पतिजीकी अनुपम पूजा की
அப்போது அரசன் யுதிஷ்டிரன் திருதராஷ்டிரனை முன்னிலைப்படுத்தி எழுந்து நின்றான். பின்னர் அவன் ஒப்பற்ற முறையில் வழிபாடு செய்தான்; அவையிலிருந்த அனைவரும் அதேபோல் செய்து—தர்மத்திற்கேற்றவாறு வணக்கத்திற்குரிய பிருஹஸ்பதியைப் போற்றினர்।
Verse 8
ततो धर्मसुतो राजा भगवन्तं बृहस्पतिम् । उपगम्य यथान्यायं प्रश्न॑ पप्रच्छ तत्त्वतः,तदनन्तर धर्मपुत्र राजा युधिष्ठिरने भगवान् बृहस्पतिजीके समीप जाकर यथोचित रीतिसे यह तात्विक प्रश्न उपस्थित किया
பின்னர் தர்மபுத்திரன் அரசன் யுதிஷ்டிரன் முறையான விதிப்படி பகவான் பிருஹஸ்பதியின் அருகே சென்று, உண்மையின் தத்துவத்தை அறிய விரும்பி, பணிவுடன் கேள்வியை முன்வைத்தான்।
Verse 9
युधिछिर उवाच भगवन् सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रविशारद | मर्त्यस्य क: सहायो वै पिता माता सुतो गुरु:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவானே! நீங்கள் எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்தவர்; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர். சொல்லுங்கள்—மனிதனுக்குச் சத்தியமான துணை யார்? தந்தையா, தாயா, மகனா, அல்லது குருவா?
Verse 10
ज्ञातिसम्बन्धिवर्गक्ष मित्रवर्गस्तथैव च । मृतं शरीरमुत्सज्य काष्ठलोष्टसमं जना:
உறவினர்களின் கூட்டமும் நண்பர்களின் வட்டமும் கூட—உடல் இறந்தவுடன் அதை மரக்கட்டை அல்லது மண் கட்டி போன்றதாகக் கருதி விட்டுவிடுகின்றனர்।
Verse 11
गच्छन्त्यमुत्र लोक॑ वै क एनमनुगच्छति । युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! आप सम्पूर्ण धर्मोके ज्ञाता और सब शास्त्रोंके विद्वान हैं; अतः बताइये, पिता, माता, पुत्र, गुरु, सजातीय सम्बन्धी और मित्र आदिमेंसे मनुष्यका सच्चा सहायक कौन है? जब सब लोग अपने मरे हुए शरीरको काठ और ढेलेके समान त्यागकर चले जाते हैं, तब इस जीवके साथ परलोकमें कौन जाता है? ।। ब॒हस्पतिर्वाच एक: प्रसूयते राजन्नेक एव विनश्यति
யுதிஷ்டிரன் கேட்டான்—இந்த ஜீவன் மறுலோகத்திற்குச் செல்லும்போது, யார் இதனைத் தொடர்ந்து செல்கிறார்? ஏனெனில் மக்கள் இறந்த உடலை மரக்கட்டை அல்லது மண் கட்டி போலக் கருதி விட்டுவிடுகின்றனர். பிருஹஸ்பதி கூறினார்—அரசே, மனிதன் தனியாகப் பிறக்கிறான்; தனியாகவே அழிவை அடைகிறான்।
Verse 12
असहाय: पिता माता तथा भ्राता सुतो गुरु:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— தந்தை, தாய், சகோதரன், மகன், குரு—ஆதரவின்றி விடப்பட்டால் அவர்கள் பிறர்மீது சார்ந்தும் பலவீனமுற்றும் துன்புறுவர்।
Verse 13
ज्ञातिसम्बन्धिवर्गक्ष मित्रवर्गस्तथैव च । पिता, माता, भाई, पुत्र, गुरु, जाति, सम्बन्धी तथा मित्रवर्ग--ये कोई भी उसके सहायक नहीं होते ।। मृतं शरीरमुत्सज्य काष्ठलोष्टसमं जना:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— உறவினரும் சுற்றத்தாரும், நண்பர்களும் உண்மையான துணையாவதில்லை. தந்தை, தாய், சகோதரன், மகன், குரு, குலம், உறவினர், நண்பர்கள்—தீர்மானக் கணத்தில் இவர்களில் யாரும் காப்பாற்றார். உயிர் நீங்கிய உடலை மக்கள் மரத்துண்டு அல்லது மண்ணுக்கட்டி போலக் கைவிடுவர்।
Verse 14
मुहूर्तमिव रोदित्वा ततो यान्ति पराड्मुखा: । लोग उसके मरे हुए शरीरको काठ और मिट्टीके ढेलेकी तरह फेंककर दो घड़ी रोते हैं और फिर उसकी ओरसे मुँह फेरकर चल देते हैं |। १३ $ ।। तैस्तच्छरीरमुत्सृष्ट धर्म एकोडनुगच्छति
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— மக்கள் சிறிதுநேரம் அழுதுவிட்டு, பின்னர் முகம் திருப்பி விலகிச் செல்கின்றனர். அந்த உடலைக் கைவிட்ட பின் மனிதனைத் தொடர்வது தர்மம் ஒன்றே.
Verse 15
तस्माद् धर्म: सहायश्न सेवितव्य: सदा नृभि: । वे कुटुम्बीजन तो उसके शरीरका परित्याग करके चले जाते हैं, किंतु एकमात्र धर्म ही उस जीवात्माका अनुसरण करता है; इसलिये धर्म ही सच्चा सहायक है। अतः मनुष्योंको सदा धर्मका ही सेवन करना चाहिये ।। प्राणी धर्मसमायुक्तो गच्छेत् स्वर्गगतिं पराम्
ஆகையால் மனிதர் எப்போதும் தர்மத்தையே வளர்த்தொழுக வேண்டும்; உண்மையான துணையும் உதவியும் தர்மமே. குடும்பத்தார் உடலைக் கைவிட்டு விலகுவர்; ஆனால் ஜீவாத்மாவைத் தொடர்வது தர்மம் ஒன்றே. தர்மத்துடன் இணைந்த உயிர் உன்னதமான ஸ்வர்கப் பாதையை அடையும்।
Verse 16
तस्मान्न्यायागतैरर्थर्धर्म सेवेत पण्डित:
ஆகையால் ஞானி, நீதியுடனும் சட்டமுறையுடனும் ஈட்டிய செல்வத்தால் தர்மத்தைப் பேணியும் நிலைநாட்டியும் நடக்க வேண்டும்।
Verse 17
लोभान्मोहादनुक्रोशाद् भयाद् वाप्यबहुश्रुतः:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—லோபத்தால், மோகத்தால், தவறான கருணையால், அல்லது பயத்தால்கூட—சாஸ்திரங்களில் நன்கு பயிற்சி பெறாதவன் தவறாக நடந்து அதர்மத்தைச் செய்கிறான்.
Verse 18
धर्मश्चार्थश्॒ कामश्च त्रितयं जीविते फलम्
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தர்மம், அர்த்தம், காமம்—இந்த மூன்றும் மனித வாழ்வின் பயன்.
Verse 19
युधिछिर उवाच श्रुतं भगवतो वाक्यं धर्मयुक्ते परं हितम्
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—நான் பகவானின் வாக்கை கேட்டேன்—அது தர்மத்தில் நிலைத்ததும், உத்தம நன்மை தருவதும் ஆகும்.
Verse 20
मृतं शरीरं हि नृणां सूक्ष्ममव्यक्ततां गतम्
ஏனெனில் மனிதன் இறந்தபோது அவன் உடல் நுண்மையாகி அவ்யக்த நிலையை அடைகிறது.
Verse 21
अचक्षुविंषयं प्राप्तं कं धर्मोडनुगच्छति । मनुष्यका स्थूल शरीर तो मरकर यहीं पड़ा रह जाता है और उसका सूक्ष्म शरीर अव्यक्तभावको प्राप्त हो जाता है--नेत्रोंकी पहुँचसे परे है। ऐसी दशामें धर्म किस प्रकार उसका अनुसरण करता है? ।। २० $ ।। ब॒हस्पतिरु्वाच पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिर्मनोडन्तक:
யுதிஷ்டிரன் கேட்டான்—கண்ணுக்குப் புலப்படாத நிலையை அடைந்தவனைத் தர்மம் யாரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது? பிருஹஸ்பதி கூறினார்—பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர், ஒளி, மனம், அந்தகன் (மரணம்)…
Verse 22
प्राणिनामिह सर्वेषां साक्षिभूता निशानिशम्
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—இவ்வுலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் பகலும் இரவும் இடையறாது சாட்சியாக நிற்பது ஒன்று உள்ளது.
Verse 23
त्वगस्थिमांसं शुक्रे च शोणितं च महामते
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பெருமதியாளனே! தோல், எலும்பு, மாமிசம்; மேலும் விந்தும் இரத்தமும்—இவற்றை எண்ணிப் பார்.
Verse 24
ततो धर्मसमायुक्तः प्राप्तुते जीव एव हि,इसलिये धर्मयुक्त जीव ही परमगति प्राप्त करता है। फिर परलोकमें अपने कर्मोंका भोग समाप्त करके प्राणी जब दूसरा शरीर धारण करता है, उस समय उसके शरीरके पाँचों भूतोंमें स्थित अधिष्ठाता देवता उस जीवके शुभ और अशुभ कर्मोंको देखते हैं। अब तुम और क्या सुनना चाहते हो?
ஆகையால் தர்மத்துடன் இணைந்த உயிரே பரமகதியை அடைகிறது. பின்னர் பரலோகத்தில் தன் கர்மப் பலன்களின் அனுபவத்தை முடித்துக் கொண்டு உயிர் மற்றொரு உடலை ஏற்றுக் கொள்ளும் போது, உடலின் பஞ்சபூதங்களில் நிலை கொண்ட அதிஷ்டாதேவர்கள் அந்த உயிரின் நற்செயலும் தீச்செயலும் நோக்குகின்றனர். இப்போது நீ இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 25
ततो<स्य कर्म पश्यन्ति शुभं वा यदि वाशुभम् | देवता: पञ्चभूतस्था: कि भूयः श्रोतुमिच्छसि,इसलिये धर्मयुक्त जीव ही परमगति प्राप्त करता है। फिर परलोकमें अपने कर्मोंका भोग समाप्त करके प्राणी जब दूसरा शरीर धारण करता है, उस समय उसके शरीरके पाँचों भूतोंमें स्थित अधिष्ठाता देवता उस जीवके शुभ और अशुभ कर्मोंको देखते हैं। अब तुम और क्या सुनना चाहते हो?
அப்போது அவனுடைய கர்மங்களை—நல்லதோ தீயதோ—பஞ்சபூதங்களில் நிலை கொண்ட தேவர்கள் காண்கிறார்கள். இப்போது நீ இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 26
ततो धर्मसमायुक्त: स जीव: सुखमेधते । इहलोके परे चैव कि भूय: कथयामि ते,तदनन्तर धर्मयुक्त वह जीव इहलोक और परलोकमें सुखका अनुभव करता है। अब तुम्हें और क्या बताऊँ?
அதன்பின் தர்மத்துடன் இணைந்த அந்த உயிர் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பத்தில் செழிக்கிறது. இனி உனக்கு நான் மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?
Verse 27
युधिछिर उवाच तद् दर्शितं भगवता यथा धर्मोडनुगच्छति । एतत् तु ज्ञातुमिच्छामि कथ्थ॑ रेत: प्रवर्तते,युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! धर्म जिस प्रकार जीवका अनुसरण करता है, वह तो आपने समझा दिया। अब मैं यह जानना चाहता हूँ कि इस शरीरमें वीर्यकी उत्पत्ति कैसे होती है?
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவனே! தர்மம் உயிரை எவ்வாறு பின்தொடர்கிறது என்பதை நீங்கள் விளக்கினீர். இப்போது இந்த உடலில் ரேதஸ் (வீரியம்) எவ்வாறு உண்டாகிறது என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
Verse 28
ब॒हस्पतिरुवाच अन्नमश्नन्ति यद् देवा: शरीरस्था नरेश्वर । पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिर्मनस्तथा,बृहस्पतिजीने कहा--शुद्धात्मन! नरेश्वर! राजेन्द्र! इस शरीरमें स्थित पृथ्वी, जल, अन्न, वायु, आकाश और मनके अधिष्ठाता देवता जो अन्न भक्षण करते हैं और उस अन्नसे मनसहित वे पाँचों भूत जब पूर्ण तृप्त होते हैं, तब महान् रेतस् (वीर्य) की उत्पत्ति होती है
பிருகஸ்பதி கூறினார்—ஓ நரேஸ்வரா! உடலுக்குள் நிலைபெற்ற பூமி, நீர், அன்னம், காற்று, ஆகாயம், ஒளி (தேஜஸ்) மற்றும் மனம் ஆகியவற்றின் அதிஷ்டாதேவர்கள், உண்ணப்படும் அன்னத்தை ஏற்கின்றனர். அந்த அன்னத்தால் மனத்துடன் கூடிய உள்ளுறையும் தத்துவங்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தபோது, மகத்தான ரேதஸ் (வீரிய/உற்பத்திச் சக்தி) உண்டாகிறது.
Verse 29
ततस्तृप्तेषु राजेन्द्र तेषु भूतेषु पडचसु । मन:पषष्ठेषु शुद्धात्मन् रेत: सम्पद्यते महत्,बृहस्पतिजीने कहा--शुद्धात्मन! नरेश्वर! राजेन्द्र! इस शरीरमें स्थित पृथ्वी, जल, अन्न, वायु, आकाश और मनके अधिष्ठाता देवता जो अन्न भक्षण करते हैं और उस अन्नसे मनसहित वे पाँचों भूत जब पूर्ण तृप्त होते हैं, तब महान् रेतस् (वीर्य) की उत्पत्ति होती है
பிருகஸ்பதி கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா, தூய ஆன்மாவே! மனத்தை ஆறாவதாகக் கொண்டு அந்த ஐந்து பூதங்களும் திருப்தியடைந்தபோது, மகத்தான ரேதஸ் (வீரிய/உற்பத்திச் சக்தி) உருவாகிறது.
Verse 30
ततो गर्भ: सम्भवति श्लेषात् स्त्रीपुंसयोर्नूप । एतत् ते सर्वमाख्यातं भूय: कि श्रोतुमिच्छसि,राजन! फिर स्त्री-पुरुषका संयोग होनेपर वही वीर्य गर्भका रूप धारण करता है। ये सब बातें मैंने तुम्हें बता दी। अब और क्या सुनना चाहते हो?
பிருகஸ்பதி கூறினார்—ஓ அரசே! பின்னர் பெண்-ஆண் இணைவினால் அதிலிருந்தே கரு உண்டாகிறது. இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்; இனி மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 31
युधिषछ्िर उवाच आखायात॑ मे भगवता गर्भ: संजायते यथा । यथा जातस्तु पुरुष: प्रपद्यति तदुच्यताम्,युधिष्ठिरने कहा--भगवन्! गर्भ जिस प्रकार उत्पन्न होता है, वह आपने बताया। अब यह बताइये कि उत्पन्न हुआ पुरुष पुन: किस प्रकार बन्धनमें पड़ता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவனே! கரு எவ்வாறு உண்டாகிறது என்பதை நீங்கள் எனக்குச் சொன்னீர். இப்போது பிறந்த மனிதன் மீண்டும் எவ்வாறு பந்தத்தில் சிக்குகிறான் என்பதை அருளிச் சொல்லுங்கள்.
Verse 32
ब॒हस्पतिर्वाच आसमज़मात्र: पुरुषस्तैर्भूतैरभि भूयते । विप्रयुक्तश्न तैर्भूते: पुनर्यात्यपरां गतिम्
பிருகஸ்பதி கூறினார்—அரசே! தீர்மானம் சிறிதளவாவது சிதறினால் மனிதன் அந்தப் பூதத் தத்துவங்களால் அடக்கப்படுகிறான். ஆனால் அவன் அவற்றிலிருந்து விலகி விடுதலை பெறும்போது மீண்டும் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
Verse 33
बृहस्पतिजीने कहा--राजन्! जीव उस वीर्यमें प्रविष्ट होकर जब गर्भमें संनिहित होता है, तब वे पाँचों भूत शरीररूपमें परिणत हो उसे बाँध लेते हैं, फिर उन्हीं भूतोंसे विलग होनेपर वह दूसरी गतिको प्राप्त होता है ।। सर्वभूतसमायुक्तः प्राप्त जीव एव हि । ततो<स्य कर्म पश्यन्ति शुभं वा यदि वाशुभम् | देवता: पञ्चभूतस्था: कि भूयः श्रोतुमिच्छसि,शरीरमें सम्पूर्ण भूतोंसे युक्त हुआ वह जीव ही सुख या दु:ख पाता है। उस समय पाँचों भूतोंमें स्थित उनके अधिष्ठाता देवता जीवके शुभ या अशुभ कर्मको देखते हैं। अब और क्या सुनना चाहते हो?
பிருகஸ்பதி கூறினார்—அரசே! ஜீவன் விந்துவில் புகுந்து கருப்பையில் நிலைபெறும் போது, ஐந்து மகாபூதங்கள் உடலுருவாக மாறி அவனைப் பிணைக்கின்றன. அதே பூதங்களிலிருந்து அவன் விலகினால், அவன் வேறொரு கதியை அடைகிறான். எல்லாப் பூதங்களுடனும் இணைந்த இந்த உடலுற்ற ஜீவனே இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறது. அப்போது ஐந்து பூதங்களில் நிலை கொண்ட அதிஷ்டாத்ரு தேவதைகள் அவன் கர்மம்—நல்லதா தீயதா—என்பதை நோக்குகின்றனர். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 34
युधिछिर उवाच त्वगस्थिमांसमुत्सृज्य तैश्न भूतैर्विवर्जित: । जीव: स भगवन् क्वस्थ: सुखदु:खे समश्लुते,युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! जीव त्वचा, अस्थि और मांसमय शरीरका त्याग करके जब पाँचों भूतोंके सम्बन्धसे पृथक हो जाता है, तब कहाँ रहकर वह सुख-दुःखका उपभोग करता है?
யுதிஷ்டிரன் கேட்டான்—பகவனே! ஜீவன் தோல், எலும்பு, மாம்சம் ஆகியவற்றால் ஆன உடலைத் துறந்து, ஐந்து மகாபூதங்களின் தொடர்பிலிருந்து பிரிந்தபின், எங்கு தங்கி இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்?
Verse 35
बुहस्पतिर्वाच जीव: कर्मसमायुक्तः शीघ्र॑ रेतस्त्वमागत: । स्त्रीणां पुष्पं समासाद्य सूते कालेन भारत,बृहस्पतिजीने कहा--भारत! जीव अपने कर्मोंसे प्रेरित होकर शीघ्र ही वीर्यभावको प्राप्त होता है और स्त्रीके रजमें प्रविष्ट होकर समयानुसार जन्म धारण करता है
பிருகஸ்பதி கூறினார்—பாரதா! ஜீவன் தன் கர்மத்தால் தூண்டப்பட்டு விரைவில் விந்துவின் நிலையைக் அடைகிறான்; பெண்ணின் ரஜஸை அடைந்து அதில் புகுந்து காலத்தின் விதிப்படி பிறப்பை ஏற்கிறான்.
Verse 36
यमस्य पुरुषै: क्लेशं यमस्य पुरुषैर्वधम् दुःखं संसारचक्रं च नर: क्लेशं स विन्दति,(गर्भमें आनेके पहले सूक्ष्मशरीरमें स्थित होकर अपने दुष्कर्मोके कारण) वह यमदूतोंद्वारा नाना प्रकारके क्लेश पाता, उनके प्रहार सहता और दुःखमय संसारचक्रमें भाँति-भाँतिके कष्ट भोगता है
அவன் யமனின் தூதர்களால் துன்புறுத்தப்படுகிறான்; அவர்களின் அடிகளையும் தண்டனையையும் அனுபவிக்கிறான்; துயர்மிகு சம்சாரச் சக்கரத்தில் சுழன்று சுழன்று வேதனையையே அடைகிறான்.
Verse 37
इहलोके च स प्राणी जन्मप्रभृति पार्थिव । सुकृतं कर्म वै भुद्धक्ते धर्मस्य फलमाश्रित:
ஓ பார்திவனே! இவ்வுலகிலேயே உயிர் பிறந்ததிலிருந்து சுகிருதக் கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறது; தர்மத்தின் பலனை ஆதாரமாகக் கொண்டு அதற்கேற்ற இன்பத்தைச் சுவைக்கிறது.
Verse 38
यदि धर्म यथाशक्ति जन्मप्रभूति सेवते | ततः स पुरुषो भूत्वा सेवते नित्यदा सुखम्
ஒருவன் வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலிருந்தே தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தர்மத்தைச் சேவித்து நடைமுறைப்படுத்தினால், அவன் உண்மையான மனிதனாகி எப்போதும் இன்பத்தில் நிலைபெறுவான்.
Verse 39
पृथ्वीनाथ! यदि प्राणी इस लोकमें जन्मसे ही पुण्यकर्ममें लगा रहता है तो वह धर्मके फलका आश्रय लेकर उसके अनुसार सुख भोगता है। यदि अपनी शक्तिके अनुसार बाल्यकालसे ही धर्मका सेवन करता है तो वह मनुष्य होकर सदा सुखका अनुभव करता है ।। अथान्तरा तु धर्मस्याप्यधर्ममुपसेवते । सुखस्यानन्तरं दु:ःखं स जीवो5प्यधिगच्छति,किंतु धर्मके बीचमें यदि कभी-कभी वह अधर्मका भी आचरण कर बैठता है तो उसे सुखके बाद दुःख भी भोगना पड़ता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பூமிநாதனே! இவ்வுலகில் உயிர் பிறந்ததிலிருந்தே புண்ணியக் கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால், தர்மத்தின் பலனை ஆதாரமாகக் கொண்டு அதற்கேற்ற இன்பத்தை அனுபவிக்கிறது. தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பால்யத்திலிருந்தே தர்மத்தைச் சேவித்தால், மனிதனாகி எப்போதும் நலமும் இன்பமும் அனுபவிக்கும். ஆனால் தர்மத்தின் நடுவே சில வேளைகளில் அதர்மத்தையும் நாடினால், இன்பத்திற்குப் பின் அந்த உயிர் துயரையும் அனுபவிக்க வேண்டி வரும்.
Verse 40
अधर्मेण समायुक्तो यमस्य विषयं गत: । महद् दुःखं समासाद्य तिर्यग्योनौ प्रजायते,अधर्मपरायण मनुष्य यमलोकमें जाता है और वहाँ महान् दुःख भोगकर यहाँ पशु- पक्षियोंकी योनिमें जन्म लेता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அதர்மத்துடன் சேர்ந்தவன் யமனின் ஆளுமைக்குள் செல்கிறான். அங்கே பெருந்துயரை அனுபவித்து, இங்கே மிருகம் அல்லது பறவை யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 41
कर्मणा येन येनेह यस्यां योनौ प्रजायते । जीवो मोहसमायुक्तस्तन्मे निगदत: शृणु,जीव मोहके वशीभूत होकर जिस-जिस कर्मका अनुष्ठान करनेसे जैसी-जैसी योनिमें जन्म धारण करता है, उसे बता रहा हूँ, सुनो
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—இவ்வுலகில் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உயிர், எந்தெந்த கர்மங்களினால் எந்தெந்த யோனிகளில் பிறக்கிறது என்பதை நான் விளக்குகிறேன்; கேள்.
Verse 42
यदेतदुच्यते शास्त्रे सेतिहासे च च्छन्दसि । यमस्य विषयं घोर मर्त्यों लोक: प्रपद्यते
சாஸ்திரங்களிலும், இதிஹாச மரபிலும், வேதச் சந்தஸிலும் சொல்லப்பட்டதுபோல—யமனுடைய அந்தக் கொடிய ஆளுமைநிலத்திற்குள்—மர்த்திய உலகம் தவிர்க்கமுடியாமல் புகுகிறது.
Verse 43
शास्त्र, इतिहास और वेदमें जो यह बात बतायी गयी है कि मनुष्य इस लोकमें पाप करनेपर मृत्युके पश्चात् यमराजके भयंकर लोकमें जाता है, यह सत्य ही है ।। इह स्थानानि पुण्यानि देवतुल्यानि भूपते । तिर्यग्योन्यतिरिक्तानि गतिमन्ति च सर्वश:,भूपाल! इस यमलोकमें देवलोकके समान पुण्यमय स्थान भी हैं, जिनमें तिर्यक् (तथा कीट-पतंग आदि) योनिके प्राणियोंकों छोड़कर समस्त पुण्यात्मा जंगम जीव जाते हैं
சாஸ்திரங்களிலும், இதிஹாச மரபிலும், வேதங்களிலும் கூறப்பட்டதுபோல—இவ்வுலகில் பாவம் செய்பவன் மரணத்திற்குப் பின் யமனுடைய கொடிய உலகிற்குச் செல்கிறான்—இது உண்மையே. ஆனால், அரசே, அதே யமலோகத்திலேயே தேவருலகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியமான தங்குமிடங்களும் உள்ளன; திர்யக் (பூச்சி-பறவை முதலிய) யோனிகளைத் தவிர, எல்லாப் புண்ணியமுள்ள நடமாடும் உயிர்களும் அந்தக் கதிகளை அடைகின்றன.
Verse 44
यमस्य भवने दिव्ये ब्रहलोकसमे गुणै: । कर्मभिनियतैर्बद्धो जन्तुर्दु:खान्युपाश्चुते,यमराजका भवन सौन्दर्य आदि गुणोंके कारण ब्रह्मलोकके समान दिव्य भी है। परंतु अपने नियत पापकर्मोसे बँधा हुआ जीव वहाँ भी नरकमें पड़कर दुःख भोगता है
யமனுடைய தெய்வீக மாளிகை, அதன் சிறப்புகளால் பிரம்மலோகத்துக்கு ஒப்பானது; ஆயினும் தன் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கர்மங்களால் கட்டுண்ட உயிர் அங்கேயும் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறது.
Verse 45
येन येन तु भावेन कर्मणा पुरुषो गतिम् । प्रयाति परुषां घोरां तत्ते वक्ष्याम्यत: परम्,मनुष्य जिस-जिस भाव और जिस-जिस कर्मसे निष्ठुरतापूर्ण भयंकर गतिको प्राप्त होता है, अब उसीको बता रहा हूँ
மனிதன் எந்த எந்த உள்ளநிலையாலும் எந்த எந்த செயல்களாலும் கொடுமையான, அச்சமூட்டும் கதியை அடைகிறானோ—அதை இனி உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 46
अधीत्य चतुरो वेदान् द्विजो मोहसमन्वित: । पतितात् प्रतिगृह्याथ खरयोनौ प्रजायते,जो द्विज चारों वेदोंका अध्ययन करनेके बाद भी मोहवश पतित मनुष्योंसे दान लेता है, उसका गदहेकी योनिमें जन्म होता है
நான்கு வேதங்களையும் கற்றிருந்தாலும், மயக்கத்தால் வீழ்ந்தவனிடமிருந்து தானம் ஏற்கும் இருபிறப்பன், பின்னர் கழுதையின் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 47
खरो जीवति वर्षाणि दश पञठ्च च भारत | खरो मृतो बलीवर्द: सप्त वर्षाणि जीवति,भारत! गदहेकी योनिमें वह पंद्रह वर्षोतक जीवित रहता है। उसके बाद मरकर बैल होता है। उस योनिमें वह सात वर्षोतक जीवित रहता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பாரதா! கழுதை பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழும். அது இறந்தபின் காளை (எருது) யோனியில் பிறந்து, அந்தப் பிறவியில் ஏழு ஆண்டுகள் வாழும்.
Verse 48
बलीवर्दों मृतश्चापि जायते ब्रद्यराक्षस: । ब्रह्मरक्षश्ष मासांस्त्रींस्ततो जायति ब्राह्मण:,जब बैलका शरीर छूट जाता है, तब वह ब्रह्मराक्षस होता है। तीन मासतक ब्रह्मराक्षस रहनेके बाद फिर वह ब्राह्मणका जन्म पाता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—காளை (எருது) இறந்தபின் அது பிரம்மராக்ஷசனாகப் பிறக்கும். மூன்று மாதங்கள் பிரம்மராக்ஷச நிலையில் இருந்து, பின்னர் மீண்டும் பிராமணனாகப் பிறக்கும்.
Verse 49
पतितं याजयित्वा तु कृमियोनौ प्रजायते । तत्र जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत,भारत! जो ब्राह्मण पतित पुरुषका यज्ञ कराता है, वह मरनेके बाद कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है और उस योनिमें पंद्रह वर्षोतक जीवित रहता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பாரதா! பதிதனுக்காக யாகம் நடத்தும் பிராமணன், மரணத்திற்குப் பின் புழு-யோனியில் பிறந்து, அங்கே பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்.
Verse 50
कृमिभावाद् विमुक्तस्तु ततो जायति गर्दभ: । गर्दभ: पञ्च वर्षाणि पज्च वर्षाणि सूकर:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—புழு-நிலையிலிருந்து விடுபட்டபின் அவன் கழுதையாகப் பிறக்கிறான். கழுதையாக ஐந்து ஆண்டுகள் இருந்து, பின்னர் பன்றி-யோனியில் ஐந்து ஆண்டுகள் இருக்கும்.
Verse 51
कुक्कुटः पञ्च वर्षाणि पज्च वर्षाणि जम्बुक: । थ्वा वर्षमेक॑ं भवति ततो जायति मानव:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சேவல் ஐந்து ஆண்டுகள் வாழும்; நரியும் ஐந்து ஆண்டுகள் வாழும். ஆனால் மனித வாழ்வு மிகக் க்ஷணிகம்—ஒரு ஆண்டளவுக்கே நிலைத்து, பின்னர் கடந்து செல்கிறது.
Verse 52
कीड़ेकी योनिसे छूटनेपर वह गदहेका जन्म पाता है। पाँच वर्षतक गदहा रहकर पाँच वर्ष सूअर, पाँच वर्ष मुर्गा, पाँच वर्ष सियार और एक वर्ष कुत्ता होता है। उसके बाद वह मनुष्ययोनिमें उत्पन्न होता है ।। उपाध्यायस्य यः पापं शिष्य: कुर्यादबुद्धिमान् । स जीव इह संसारांस्त्रीनाप्रोति न संशय:,जो मूर्ख शिष्य अपने अध्यापकका अपराध करता है, वह यहाँ निम्नांकित तीन योनियोंमें जन्म ग्रहण करता है, इसमें संशय नहीं है। राजेन्द्र! पहले तो वह कुत्ता होता है, फिर राक्षस और गदहा होता है। उसके बाद मरकर प्रेतावस्थामें अनेक कष्ट भोगनेके पश्चात् ब्राह्मणका जन्म पाता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— ஆசாரியருக்கு எதிராகப் பாவமான குற்றம் செய்கிற மூடச் சீடன், இவ்வுலகில் நிச்சயமாக மூன்று தாழ்ந்த பிறவிகளை அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை. அத்தகைய தீச்செயலால் உயிர் தாழ்வடைந்து பல விலங்கு யோனிகளிலும் அச்சமூட்டும் நிலையிலும் அலைந்து, கர்மப் பலனை அனுபவித்த பின்பே மீண்டும் மனிதப் பிறவியைப் பெறுகிறது. இதனால் குரு–சிஷ்ய பந்தத்தை மீறுதல் எவ்வளவு பெரும் பாவமோ, செயல் பலன் தவிர்க்க முடியாததோ வெளிப்படுகிறது.
Verse 53
प्राक् श्वा भवति राजेन्द्र तत: क्रव्यात्तत: खर: । ततः प्रेत: परिक्लिष्ट: पश्चाज्जायति ब्राह्मण:,जो मूर्ख शिष्य अपने अध्यापकका अपराध करता है, वह यहाँ निम्नांकित तीन योनियोंमें जन्म ग्रहण करता है, इसमें संशय नहीं है। राजेन्द्र! पहले तो वह कुत्ता होता है, फिर राक्षस और गदहा होता है। उसके बाद मरकर प्रेतावस्थामें अनेक कष्ट भोगनेके पश्चात् ब्राह्मणका जन्म पाता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அரசராசே! முதலில் அவன் நாயாகிறான்; பின்னர் மாமிசம் உண்ணும் ராட்சசனாகிறான்; அதன் பின் கழுதையாகிறான். அதன் பின் இறந்து, துன்புறும் பிரேதமாகப் பல வேதனைகளை அனுபவித்து, இறுதியில் பிராமண யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 54
मनसापि गुरोर्भार्या यः शिष्यो याति पापकृत् । स उग्रान् प्रैति संसारानधर्मेणेह चेतसा,जो पापाचारी शिष्य गुरुपत्नीके साथ समागमका विचार भी मनमें लाता है, वह अपने मानसिक पापके कारण भयंकर योनियोंमें जन्म लेता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— பாவம் செய்கிற சீடன், மனத்திலேயேனும் குருவின் மனைவியை நோக்கித் திரும்பினால், அந்த அநீதியான எண்ணத்தினாலேயே இவ்வுலகில் அவன் கொடூரமான பிறவிச்சுழல்களில் விழுந்து, அச்சமூட்டும் யோனிகளை அடைகிறான்.
Verse 55
श्वयोनौ तु स सम्भूतस्त्रीणि वर्षाणि जीवति । तत्रापि निधन प्राप्त: कृमियोनौ प्रजायते,पहले कुत्तेकी योनिमें जन्म लेकर वह तीन वर्षतक जीवन धारण करता है। उस योनिमें मृत्युको प्राप्त होकर वह कीड़ेकी योनिमें उत्पन्न होता है। कीटयोनिमें जन्म लेकर वह एक वर्षषक जीवित रहता है। फिर मरनेके बाद उसका ब्राह्मण-योनिमें जन्म होता है
அவன் நாய் யோனியில் பிறந்து மூன்று ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். அங்கேயே இறந்து, பின்னர் புழு (கிருமி) யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 56
कृमिभावमनुप्राप्तो वर्षमेक॑ तु जीवति । ततस्तु निधन प्राप्तो ब्रह्मययोनौ प्रजायते,पहले कुत्तेकी योनिमें जन्म लेकर वह तीन वर्षतक जीवन धारण करता है। उस योनिमें मृत्युको प्राप्त होकर वह कीड़ेकी योनिमें उत्पन्न होता है। कीटयोनिमें जन्म लेकर वह एक वर्षषक जीवित रहता है। फिर मरनेके बाद उसका ब्राह्मण-योनिमें जन्म होता है
புழு நிலையைக் கொண்டவன் ஒரு ஆண்டு வாழ்கிறான். அதன் பின் இறந்து, பிராமண யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 57
यदि पुत्रसमं शिष्य॑ गुरुहन्यादकारणे । आत्मन: कामकारेण सोऊपि हिंस्र: प्रजायते
குரு தன் சுயஇச்சை மற்றும் ஆசையின் வேகத்தில், மகனுக்கு ஒப்பான சீடனை காரணமின்றிக் கொன்றால், அந்தக் குருவும் வன்முறையாளனாகவே ஆகிறான்.
Verse 58
यदि गुरु अपने पुत्रके समान शिष्यको बिना कारणके ही मारता-पीटता है तो वह अपनी स्वेच्छा-चारिताके कारण हिंसक पशुकी योनिमें जन्म लेता है ।। पितरं मातरं चैव यस्तु पुत्रो5वमन्यते । सो<पि राजन मृतो जनन््तु: पूर्व जायेत गर्दभ:,राजन! जो पुत्र अपने माता-पिताका अनादर करता है, वह भी मरनेके बाद पहले गदहा नामक प्राणी होता
குரு மகனுக்கு ஒப்பான சீடனை காரணமின்றித் தண்டித்து அடித்தால், சுயஇச்சைச் செயலின் பாவத்தால் அவன் கொடிய மிருகப் பிறவியில் வீழ்வான். மேலும், அரசே, தந்தை-தாயை அவமதிக்கும் மகன் இறந்த பின் முதலில் கழுதையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 59
गर्दभवत्वं तु सम्प्राप्प दश वर्षाणि जीवति । संवत्सरं तु कुम्भीरस्ततो जायेत मानव:,गदहेका शरीर पाकर वह दस वर्षोंतक जीवित रहता है। फिर एक सालतक घड़ियाल रहनेके बाद मानवयोनिमें उत्पन्न होता है
கழுதைப் பிறவியை அடைந்து பத்து ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். பின்னர் ஒரு ஆண்டு கும்பீரன் (முதலைவகை/கடல்முதலை) ஆக இருந்து, அதன் பின் மனிதப் பிறவியில் பிறக்கிறான்.
Verse 60
पुत्रस्य मातापितरौ यस्य रुष्टात्रुभावपि । गुर्वपध्यानत: सो5पि मृतो जायति गर्दभ:,जिस पुत्रके ऊपर माता और पिता दोनों ही रष्ट होते हैं, वह गुरुजनोंके अनिष्टचिन्तनके कारण मृत्युके बाद गदहा होता है
எந்த மகனின் மீது தாய்-தந்தை இருவரும் உறுதியாகக் கோபமுற்றிருக்கிறார்களோ, மூத்தோர்/குருமார்களின் தீய எண்ணத்தின் காரணமாக அவன் இறந்த பின் கழுதையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 61
खरो जीवति मासांस्तु दश श्वा च चतुर्दश । बिडाल: सप्तमासांस्तु ततो जायति मानव:,गदहेकी योनिमें वह दस मासतक जीवित रहता है। उसके बाद चौदह महीनोंतक कुत्ता और सात मासतक बिलाव होकर अनन््तमें वह मनुष्यकी योनिमें जन्म ग्रहण करता है
கழுதைப் பிறவியில் பத்து மாதங்கள்; அதன் பின் நாய் ஆக பதினான்கு மாதங்கள்; பூனை ஆக ஏழு மாதங்கள் இருந்து, இறுதியில் மனிதப் பிறவியில் பிறக்கிறான்.
Verse 62
मातापितरावाक़ुश्य सारिक: सम्प्रजायते । ताडयित्वा तु तावेव जायते कच्छपो नृूप,माता-पिताकी निन््दा करके अथवा उन्हें गाली देकर मनुष्य दूसरे जन्ममें मैना होता है। नरेश्वर! जो माता-पिताको मारता है, वह कछुआ होता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தாய் தந்தையை இகழ்ந்து அல்லது கடுஞ்சொற்களால் பழித்தவன் மறுபிறப்பில் மைனா பறவையாகப் பிறக்கிறான். நரேசுவரா! அந்தத் தாய் தந்தையையே அடிப்பவன் ஆமையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 63
कच्छपो दश वर्षाणि त्रीणि वर्षाणि शल्यक: । व्यालो भूत्वा च षण्मासांस्ततो जायति मानुष:,दस वर्षतक कछुआ रहनेके पश्चात् तीन वर्ष साही और छ: महीनेतक सर्प होता है। उसके अनन्तर वह मनुष्यकी योनिमें जन्म लेता है
பத்து ஆண்டுகள் ஆமையாகவும், மூன்று ஆண்டுகள் முள்ளம்பன்றியாகவும், ஆறு மாதங்கள் பாம்பாகவும் இருந்து, அதன் பின் மனித யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 64
भर्तृपिण्डमुपाश्नन् यो राजद्विष्टानि सेवते । सो<5पि मोहसमापन्नो मृतो जायति वानर:,जो पुरुष राजाके टुकड़े खाकर पलता हुआ भी मोहवश उसके शत्रुओंकी सेवा करता है, वह मरनेके बाद वानर होता है
அரசனின் அருளளித்த அன்னத்தை உண்டு வாழ்ந்தும், மயக்கத்தால் அரசனை வெறுப்போருக்கு சேவை செய்பவன், இறந்த பின் குரங்காகப் பிறக்கிறான்.
Verse 65
वानरो दश वर्षाणि पज्च वर्षाणि मूषिक: । श्वाथ भूत्वा तु षण्मासांस्ततो जायति मानुष:
பத்து ஆண்டுகள் குரங்காகவும், ஐந்து ஆண்டுகள் எலியாகவும், ஆறு மாதங்கள் நாயாகவும் இருந்து, அதன் பின் மனித யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 66
दस वर्षोतक वानर, पाँच वर्षोतक चूहा और छ: महीनोंतक कुत्ता होकर वह मनुष्यका जन्म पाता है ।। न्यासापहर्ता तु नरो यमस्य विषयं गतः । संसाराणां शतं गत्वा कृमियोनौ प्रजायते,दूसरोंकी धरोहर हड़प लेनेवाला मनुष्य यमलोकमें जाता और क्रमश: सौ योनियोंमें भ्रमण करके अन्तमें कीड़ा होता है
பத்து ஆண்டுகள் குரங்காகவும், ஐந்து ஆண்டுகள் எலியாகவும், ஆறு மாதங்கள் நாயாகவும் இருந்து அவன் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான். ஆனால் பிறர் ஒப்படைத்த நம்பிக்கைச் சொத்தை (ந்யாசம்) அபகரிப்பவன் யமனின் உலகத்திற்குச் செல்கிறான்; நூறு பிறவிகளில் அலைந்து இறுதியில் புழு யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 67
तत्र जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत | दुष्कृतस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानुष:,भारत! कीड़ेकी योनिमें वह पंद्रह वर्षोतकफ जीवित रहता है और अपने पापोंका क्षय करके अन्तमें मनुष्य-योनिमें जन्म लेता है
ஓ பாரதா! அங்கே அது பதினைந்து ஆண்டுகள் உயிர்வாழ்கிறது; தன் தீவினைகளின் மீதமுள்ள பயனைச் சிதைத்து, பின்னர் மீண்டும் மனித யோனியில் பிறக்கிறது.
Verse 68
असूयको नरश्नापि मृतो जायति शार्ज्गक: । विश्वासहर्ता तु नरो मीनो जायति दुर्मति:,दूसरोंके दोष ढूँढ़नेवाला मनुष्य हरिणकी योनिमें जन्म लेता है तथा जो अपनी खोटी बुद्धिके कारण किसीके साथ विश्वासघात करता है, वह मनुष्य मछली होता है
குற்றம் தேடலும் பொறாமையும் கொண்ட மனிதன் இறந்தபின் மான் யோனியில் பிறக்கிறான்; கெட்ட புத்தியால் பிறரின் நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்பவன் மீன் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 69
भूत्वा मीनोडष्ट वर्षाणि मृतो जायति भारत । मृगस्तु चतुरो मासांस्ततश्छाग: प्रजायते,भारत! आठ वर्षोतक मछली रहकर मरनेके बाद वह चार मासतक मृग होता है। उसके बाद बकरेकी योनिमें जन्म लेता है
ஓ பாரதா! எட்டு ஆண்டுகள் மீனாக இருந்து இறந்தபின் மீண்டும் பிறக்கிறான்; நான்கு மாதங்கள் மானாக இருந்து, அதன் பின் ஆட்டின் (வெள்ளாடு) யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 70
छागस्तु निधन प्राप्य पूर्णे संवत्सरे ततः । कीट: संजायते जन्तुस्ततो जायति मानुष:,बकरा पूरे एक वर्षपर मृत्युको प्राप्त होनेके पश्चात् कीड़ा होता है। उसके बाद उस जीवको मनुष्यका जन्म मिलता है
ஆடாக இருந்து மரணமடைந்த பின், அதன் பின் ஒரு முழு ஆண்டு கடந்ததும் அந்த உயிர் புழுவாகப் பிறக்கிறது; அதன் பின்னர் மனித யோனியை அடைகிறது.
Verse 71
धान्यान् यवांस्तिलान् माषान् कुलत्थान् सर्षपांश्वणान् । कलापानथ मुद्गांश्व गोधूमानतसींस्तथा,महाराज! जो पुरुष लज्जाका परित्याग करके अज्ञान और मोहके वशीभूत होकर धान, जौ, तिल, उड़द, कुलथी, सरसों, चना, मटर, मूँग, गेहूँ और तीसी तथा दूसरे-दूसरे अनाजोंकी चोरी करता है, वह मरनेके बाद पहले चूहा होता है
மகாராஜா! வெட்கத்தைத் துறந்து, அறியாமை மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நெல், யவம், எள், உளுந்து, கொள்ளு, கடுகு, கொண்டைக்கடலை, பட்டாணி, பாசிப்பயறு, கோதுமை, ஆளி விதை முதலிய தானியங்களைத் திருடுகிறவன், இறந்தபின் முதலில் எலியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 72
सस्यस्यान्यस्य हर्ता च मोहाज्जन्तुरचेतन: । स जायते महाराज मूषिको निरपत्रप:,महाराज! जो पुरुष लज्जाका परित्याग करके अज्ञान और मोहके वशीभूत होकर धान, जौ, तिल, उड़द, कुलथी, सरसों, चना, मटर, मूँग, गेहूँ और तीसी तथा दूसरे-दूसरे अनाजोंकी चोरी करता है, वह मरनेके बाद पहले चूहा होता है
மகாராஜா! வெட்கத்தைத் துறந்து அறியாமை, மயக்கத்தின் வசப்பட்டு நெல், யவம், எள், உளுந்து, கொள்ளு, கடுகு, கொண்டைக்கடலை, பட்டாணி, பாசிப்பயறு, கோதுமை, ஆளி விதை முதலிய பல தானியங்களைத் திருடுகிறவன், மரணத்திற்குப் பின் முதலில் எலியாகப் பிறக்கிறான்—இயல்பிலேயே வெட்கமற்றவனாக.
Verse 73
ततः प्रेत्य महाराज मृतो जायति सूकर: । सूकरो जातमात्रस्तु रोगेण प्रियते नूप,राजन! फिर वह चूहा मृत्युके पश्चात् सूअर होता है। नरेश्वर! वह सूअर जन्म लेते ही रोगसे मर जाता है
அரசே! பின்னர் அந்த எலி மரணத்திற்குப் பின் பன்றியாகப் பிறக்கிறது. நரேஸ்வரா! அந்தப் பன்றி பிறந்தவுடனே நோயால் இறந்து விடுகிறது.
Verse 74
श्वा ततो जायते मूढ: कर्मणा तेन पार्थिव । भूत्वा श्वा पज्च वर्षाणि ततो जायति मानव:,पृथ्वीनाथ! फिर उसी कर्मसे वह मूढ़ जीव कुत्ता होता है और पाँच वर्षतक कुत्ता रहकर अन्तमें मनुष्यका जन्म पाता है
பூமிநாதா! அதே கர்மத்தின் விளைவால் அந்த மயக்கமுற்ற உயிர் நாயாகப் பிறக்கிறது. ஐந்து ஆண்டுகள் நாயாக இருந்து, இறுதியில் மீண்டும் மனிதப் பிறவி அடைகிறது.
Verse 75
परदाराभिमर्श तु कृत्वा जायति वै वृकः । श्वा शृुगालस्ततो गृध्रो व्याल: कड़को बकस्तथा,परस्त्रीगमनका पाप करके मनुष्य क्रमशः भेड़िया, कुत्ता, सियार, गीध, साँप, कंक और बगुला होता है
பரஸ்த்ரீகமனப் பாவம் செய்தவன் முறையே ஓநாய், நாய், நரி, கழுகு, பாம்பு, கங்கப் பறவை, மேலும் கொக்கு ஆகியவையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 76
भ्रातुर्भार्या तु पापात्मा यो धर्षयति मोहित: । पुंस्कोकिलत्वमाप्नोति सोडपि संवत्सरं नूप ७६ ।। नरेश्वरर जो पापात्मा मोहवश भाईकी स्त्रीके साथ बलात्कार करता है, वह एक वर्षतक कोयलकी योनिमें पड़ा रहता है
நரேஸ்வரா! மயக்கத்தின் வசப்பட்டு சகோதரனின் மனைவியை வலுக்கட்டாயமாக அவமதிக்கும் பாவி, ஆண் குயிலாகப் பிறந்து ஒரு ஆண்டு அந்த யோனியிலேயே தங்குகிறான்.
Verse 77
सखिभार्या गुरोर्भार्या राजभार्या तथैव च । प्रधर्षयित्वा कामाय मृतो जायति सूकर:,जो कामनाकी पूर्तिके लिये मित्र, गुरु और राजाकी स्त्रीका सतीत्व भंग करता है, वह मरनेके बाद सूअर होता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—காமவசத்தால் நண்பனின் மனைவி, குருவின் மனைவி அல்லது அரசனின் மனைவியின் கற்பை மீறுபவன், மரணத்திற்குப் பின் பன்றியாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 78
सूकर: पज्च वर्षाणि दश वर्षाणि श्वाविध: । बिडाल: पज्च वर्षाणि दश वर्षाणि कुक्कुट:,पाँच वर्षमक सूअर रहकर दस वर्ष भेड़िया, पाँच वर्ष बिलाव, दस वर्ष मुर्गा, तीन महीने चींटी और एक महीने कीड़ेकी योनिमें रहता है। इन सभी योनियोंमें चक्कर लगानेके बाद वह पुनः कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है
அவன் ஐந்து ஆண்டுகள் பன்றியாகவும், பத்து ஆண்டுகள் ச்வாவித (முள்ளம்பன்றி) ஆகவும், ஐந்து ஆண்டுகள் பூனையாகவும், பத்து ஆண்டுகள் சேவலாகவும் இருக்கிறான்।
Verse 79
पिपीलिकस्तु मासांस्त्रीन् कीट: स्यान्मासमेव तु । एतानासाद्य संसारान् कृमियोनौ प्रजायते,पाँच वर्षमक सूअर रहकर दस वर्ष भेड़िया, पाँच वर्ष बिलाव, दस वर्ष मुर्गा, तीन महीने चींटी और एक महीने कीड़ेकी योनिमें रहता है। इन सभी योनियोंमें चक्कर लगानेके बाद वह पुनः कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है
பின்னர் அவன் மூன்று மாதங்கள் எறும்பாகவும், ஒரு மாதம் புழுவாகவும் இருக்கிறான். இவ்வாறு பிறவிச்சுழற்சிகளை அடைந்து, மீண்டும் புழுக்களின் யோனியிலேயே பிறக்கிறான்।
Verse 80
तत्र जीवति मासांस्तु कृमियोनौ चतुर्दश । ततो<वधर्मक्षयं कृत्वा पुनर्जायति मानव:,उस कीट-योनिमें वह चौदह महीनोंतक जीवन धारण करता है। तदनन्तर पापक्षय करके वह पुनः मनुष्य-योनिमें जन्म लेता है
அங்கே, புழுவின் யோனியில் அவன் பதினான்கு மாதங்கள் வாழ்கிறான். அதன் பின் அதர்மத்தின் பலன் தீர்ந்து, மீண்டும் மனிதப் பிறவியாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 81
उपस्थिते विवाहे तु यज्ञे दानेडपि वा विभो | मोहात् करोति यो विघ्नं॑ स मृतो जायते कृमि:,प्रभो! जो विवाह, यज्ञ अथवा दानका अवसर आनेपर मोहवश उसमें विघ्न डालता है, वह भी मरनेके बाद कीड़ा ही होता है
வல்லவனே! திருமணம், யாகம் அல்லது தானம் நடைபெற வேண்டிய நேரம் வந்தபோது, மயக்கத்தால் அதில் தடையிடுபவன் மரணத்திற்குப் பின் புழுவாகப் பிறக்கிறான்।
Verse 82
कृमिर्जीवति वर्षाणि दश पञ्च च भारत | अधर्मस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानव:,भारत! वह कीट पंद्रह वर्षोतक जीवित रहता है। फिर पापोंका क्षय करके वह मनुष्ययोनिमें जन्म लेता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பாரதா! ஒரு புழு பத்து மற்றும் ஐந்து, அதாவது பதினைந்து ஆண்டுகள் உயிர்வாழும். பின்னர் தன் அதர்மச் செயல்களின் மீதமுள்ள பாவத்தைச் சிதைத்து, மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடையும்.
Verse 83
पूर्व दत्त्वा तु यः कन्यां द्वितीये दातुमिच्छति । सो<पि राजन् मृतो जन्तुः कृमियोनौ प्रजायते,राजन्! जो पहले एक व्यक्तिको कन्यादान करके फिर दूसरेको उसी कन्याका दान करना चाहता है, वह भी मरनेके बाद कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ அரசே! முதலில் ஒரு கன்னியைக் கன்னியாதானமாக அளித்து, பின்னர் அதே கன்னியை இரண்டாம் ஒருவருக்குக் கொடுக்க விரும்புபவன், அவனும் மரணத்திற்குப் பின் புழு-யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 84
तत्र जीवति वर्षाणि त्रयोदश युधिष्ठिर । अधर्मसंक्षये युक्तस्ततो जायति मानव:,युधिष्ठिर! उस योनिमें वह तेरह वर्षोतक जीवन धारण करता है। तदनन्तर पापक्षयके पश्चात् वह पुनः मनुष्ययोनिमें उत्पन्न होता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த யோனியில் அவன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். பின்னர் அதர்மத்தின் பாவம் தீர்ந்தபின், மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்.
Verse 85
देवकार्यमकृत्वा तु पितृकार्यमथापि वा । अनिर्वाप्य समश्नन् वै मृतो जायति वायस:,जो देवकार्य अथवा पितृकार्य न करके बलि-वैश्वदेव किये बिना ही अन्न ग्रहण करता है, वह मरनेके बाद कौएकी योनिमें जन्म लेता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தேவர்க்குரிய கடமையையோ பித்ருகடமையையோ செய்யாமல், பலி-வைஶ்வதேவம் முதலிய அர்ப்பணங்களைச் செய்யாமல் உணவு உண்ணுபவன், மரணத்திற்குப் பின் காகப் பிறவியை அடைகிறான்.
Verse 86
वायस: शतवर्षाणि ततो जायति कुक्कुट: । जायते व्यालकश्चापि मासं तस्मात् तु मानुष:,सौ वर्षोतक कौएके शरीरमें रहकर वह मुर्गा होता है। उसके बाद एक मासतक सर्प रहता है। तत्पश्चात् मनुष्यका जन्म पाता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—நூறு ஆண்டுகள் அவன் காகப் பிறவியில் இருப்பான்; அதன் பின் சேவலாகப் பிறப்பான். பின்னர் ஒரு மாதம் பாம்புப் பிறவியிலும் இருப்பான்; அதன் பின் மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைவான்.
Verse 87
ज्येष्ठं पितृसमं चापि भ्रातरं यो5वमन्यते । सो5पि मृत्युमुपागम्य क्रौज्चयोनौ प्रजायते,बड़ा भाई पिताके समान आदरणीय है, जो उसका अपमान करता है, उसे मृत्युके बाद क्रौंच पक्षीकी योनिमें जन्म लेना पड़ता है
மூத்த அண்ணன் தந்தைக்கு ஒப்பானவர்; அவரை அவமதிப்பவன் மரணத்திற்குப் பின் கிரௌஞ்சப் பறவையின் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 88
क्रौज्चो जीवति वर्ष तु ततो जायति चीरक: । ततो निधनमापन्नो मानुषत्वमुपाश्षुते,क्रौंच होकर वह एक वर्षतक जीवित रहता है। उसके बाद चीरक जातिका पक्षी होता है और फिर मरनेके बाद मनुष्य-योनिमें जन्म पाता है
கிரௌஞ்சமாக அவன் ஒரு ஆண்டு வாழ்கிறான்; அதன் பின் சீరక வகைப் பறவையாகப் பிறக்கிறான். பின்னர் இறந்து மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்.
Verse 89
वृषलो ब्राह्मणीं गत्वा कृमियोनौ प्रजायते । ततः सम्प्राप्प निधनं जायते सूकर: पुनः:,शूद्र-जातिका पुरुष ब्राह्मणजातिकी स्त्रीके साथ समागम करके देहत्यागके पश्चात् पहले कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है। फिर मरनेके बाद सूअर होता है
சூத்ரன் ஒரு பிராமணியை அணைந்தால், உடலை விட்ட பின் முதலில் புழு-யோனியில் பிறக்கிறான்; பின்னர் இறந்து பன்றியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 90
सूकरो जातमात्रस्तु रोगेण प्रियते नूप । श्वा ततो जायते मूढ: कर्मणा तेन पार्थिव,नरेश्वर! सूअरकी योनिमें जन्म लेते ही वह रोगसे मर जाता है। पृथ्वीनाथ! तत्पश्चात् वह मूढ़ जीव उसी पाप-कर्मके कारण कुत्ता होता है
அரசே! பன்றியாகப் பிறந்தவுடனே அவன் நோயால் இறக்கிறான். பூமிநாதா! அதே பாவச் செயல் காரணமாக அந்த மயங்கிய உயிர் பின்னர் நாயாகப் பிறக்கிறது.
Verse 91
श्वा भूत्वा कृतकर्मासौ जायते मानुषस्तत: । तत्रापत्यं समुत्पाद्य मृतो जायति मूषिक:,कुत्ता होनेपर पापकर्मका भोग समाप्त करके वह मनुष्ययोनिमें जन्म लेता है। मनुष्ययोनिमें भी वह एक ही संतान पैदा करके मर जाता है और शेष पापका फल भोगनेके लिये चूहा होता है
நாயாக இருந்து செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்த பின் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான். அங்கேயும் ஒரே ஒரு பிள்ளையைப் பெற்று இறந்து, மீதமுள்ள பாவப் பலனை அனுபவிக்க எலியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 92
कृतघ्नस्तु मृतो राजन् यमस्य विषयं गत: । यमस्य पुरुषै: क्रुद्धैर्वधं प्राप्नोति दारुणम्,राजन! कृतघ्न मनुष्य मरनेके बाद यमराजके लोकमें जाता है। वहाँ क्रोधमें भरे हुए यमदूत उसके ऊपर बड़ी निर्दयताके साथ प्रहार करते हैं
அரசே! நன்றிக்கெட்டவன் இறந்த பின் யமனின் ஆளுமைக்குள் செல்கிறான். அங்கே கோபம் கொண்ட யமதூதர்கள் அவனுக்கு கடுமையான, பயங்கரமான தண்டனையை அளிக்கின்றனர்.
Verse 93
दण्डं समुद्गरं शूलमग्निकुम्भं च दारुणम् । असिपत्रवनं घोरवालुकं कूटशाल्मलीम्
தண்டம், முத்கரம், சூலம், கொடுமையான அக்னிகும்பம்; மேலும் அசிபத்ரவனம், அச்சமூட்டும் காய்ந்த மணல், முள்ளுகள் நிறைந்த கூட்-சால்மலி.
Verse 94
एताश्षान्याश्च बद्धी क्ष यमस्य विषयं गत: । यातनाः: प्राप्य तत्रोग्रास्ततो वध्यति भारत
இவ்வாறும் பிற விதங்களிலும் கட்டப்பட்டு அவன் யமனின் உலகிற்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறான். அங்கே கொடிய வேதனைகளை அனுபவித்த பின், ஓ பாரதா, அவன் கொல்லப்படுகிறான்.
Verse 95
भारत! वह दण्ड, मुद्गर और शूलकी चोट खाकर दारुण अग्निकुम्भ (कुम्भीपाक), असिपत्रवन, तपी हुई भयंकर बालू, काँटोंसे भरी हुई शाल्मली आदि नरकोंमें कष्ट भोगता है। यमलोकमें पहुँचकर इन ऊपर बताये हुए तथा और भी बहुत-से नरकोंकी भयंकर यातनाएँ भोगकर वह वहाँ यमदूतोंद्वारा पीटा जाता है ।। ततो हतः कृतध्नः स तत्रोग्रैर्भरतर्षभ । संसारचक्रमासाद्य कृमियोनौ प्रजायते,भरतश्रेष्ठ! इस प्रकार निर्दयी यमदूतोंसे पीड़ित हुआ कृतघ्न पुरुष पुनः संसारचक्रमें आता और कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है
பின்னர், ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே கொடிய யமதூதர்களால் அடித்து வீழ்த்தப்பட்ட அந்த நன்றிக்கெட்டவன் மீண்டும் சம்சாரச் சக்கரத்தில் வந்து புழுவின் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 96
कृमिर्भवति वर्षाणि दश पठ्च च भारत । ततो गर्भ समासाद्य तत्रैव प्रियते शिशु:,भारत! पंद्रह वर्षोतक वह कीड़ेकी योनिमें रहता है। फिर गर्भमें आकर वहीं गर्भस्थ शिशुकी दशामें ही मर जाता है
ஓ பாரதா! அவன் பத்து மற்றும் ஐந்து—மொத்தம் பதினைந்து ஆண்டுகள் புழுவாக இருக்கிறான். அதன் பின் கருவில் புகுந்து, அங்கேயே கருவிலுள்ள குழந்தை நிலையிலேயே இறக்கிறான்.
Verse 97
ततो गर्भशतैर्जन्तुर्बहुभि: सम्प्रपद्यते । संसारांश्व बहून् गत्वा ततस्तिर्यक्षु जायते,इस तरह कई सौ बार वह जीव गर्भकी यन्त्रणा भोगता है। तदनन्तर बहुत बार जन्म लेनेके पश्चात् वह तिर्यग्योनिमें उत्पन्न होता है
அப்போது அந்த ஜீவன் நூற்றுக்கணக்கான கருப்பைகளில் புகுந்து, மீண்டும் மீண்டும் கர்ப்பவேதனையை அனுபவிக்கிறது. பல்வேறு சம்சாரச் சுழற்சிகளில் அலைந்து, பலமுறை பிறந்து, இறுதியில் அது திர்யக்யோனிகளில் (மனிதரல்லாத உயிரினங்களில்) பிறக்கிறது.
Verse 98
ततो दुःखमनुप्राप्य बहु वर्षमणानिह । अपुनर्भवसंयुक्तस्तत: कूर्म: प्रजायते,इन योनियोंमें बहुत वर्षोतक दुःख भोगनेके पश्चात् वह फिर मनुष्ययोनिमें न आकर दीर्घकालके लिये कछुआ हो जाता है
பின்னர் அந்த யோனிகளில் பல ஆண்டுகள் துன்பத்தை அனுபவித்த பின், அது மீண்டும் மனிதநிலைக்குத் திரும்பாது; அபுனர்பவம் (மீள்பிறவியின்மை) பெறாமல், நீண்ட காலம் ஆமை (கூர்ம) ஆகப் பிறக்கிறது.
Verse 99
दधि हृत्वा बकश्नापि प्लवो मत्स्यानसंस्कृतान् | चोरयित्वा तु दुर्बुद्धिर्मधु दंश: प्रजायते,दुर्बुद्धि मनुष्य दहीकी चोरी करके बगला होता है, कच्ची मछलियोंकी चोरी करके वह कारण्डव नामक जलपक्षी होता है और मधुका अपहरण करके वह डाँस (मच्छर) की योनिमें जन्म लेता है
தயிரைத் திருடினால் தீய புத்தியுடையவன் கொக்கு (பக) ஆகப் பிறக்கிறான்; சமைக்காத மீன்களைத் திருடினால் ப்லவ (கரண்டவ) எனப்படும் நீர்ப்பறவையாகப் பிறக்கிறான்; தேனைத் திருடினால் தம்ஷ (கொசு) ஆகப் பிறக்கிறான்.
Verse 100
फल वा मूलकं हृत्वा अपूपं वा पिपीलिका: । चोरयित्वा च निष्पावं जायते हलगोलक:,फल, मूल अथवा पूएकी चोरी करनेपर मनुष्यको चींटीकी योनिमें जन्म लेना पड़ता है। निष्पाव (मटर या उड़द) की चोरी करनेवाला हलगोलक नामवाला कीड़ा होता है
பழம், மூலகம் (முள்ளங்கி) அல்லது அபூபம் (பூஆ/அப்பம்) ஆகியவற்றைத் திருடினால் மனிதன் எறும்பாக (பிபீலிகா) பிறக்கிறான். நிஷ்பாவம் (ஒருவகை பயறு/பீன்ஸ்) திருடினால் ‘ஹலகோலக’ எனப்படும் புழுவாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 101
पायसं चोरयित्वा तु तित्तिरित्वमवाप्तुते हृत्वा पिष्टमयं पूपं कुम्भोलूक: प्रजायते,खीरकी चोरी करनेवाला तीतरकी योनिमें जन्म लेता है। आटेका पूआ चुराकर मनुष्य मरनेके बाद उल्लू होता है
பாயசம் (கீரு) திருடினால் அது தித்திரி (காடை/பார்ட்ரிட்ஜ்) ஆகப் பிறக்கிறது. மாவால் செய்யப்பட்ட பூபம் (பூஆ/கேக்) திருடினால் மரணத்திற்குப் பின் கும்போலூக (ஆந்தை) ஆகப் பிறக்கிறது.
Verse 102
अयो हत्वा तु दुर्बद्धिवायसो जायते नर: । कांस्य हृत्वा तु दुर्बुद्धिहारितो जायते नर:,लोहेकी चोरी करनेवाला मूर्ख मानव कौवा होता है। काँसकी चोरी करके खोटी बुद्धिवाला मनुष्य हारीत नामक पक्षी होता है
இரும்பைத் திருடும் கெட்ட அறிவுடைய மனிதன் காகமாகப் பிறக்கிறான். காஞ்சியம் (காஞ்சு/பெல்-மெட்டல்) திருடும் கெட்ட அறிவுடையவன் ‘ஹாரித’ எனப்படும் பறவையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 103
राजतं भाजनं हृत्वा कपोत: सम्प्रजायते । हृत्वा तु काज्चनं भाण्डं कृमियोनौ प्रजायते,चाँदीका बर्तन चुरानेवाला कबूतर होता है और सुवर्णमय भाण्डकी चोरी करके मनुष्यको कीड़ेकी योनिमें जन्म लेना पड़ता है
வெள்ளிப் பாத்திரத்தைத் திருடுபவன் புறாவாகப் பிறக்கிறான்; பொன்னால் ஆன பாத்திரத்தைத் திருடுபவன் புழுக்களின் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 104
पत्रोर्ण चोरयित्वा तु कृकलत्वं निगच्छति । कौशिक तु ततो हृत्वा नरो जायति वर्तकः,ऊनी वस्त्र चुरानेवाला कृकल (गिरगिट) की योनिमें जन्म लेता है। कौशेय (रेशमी) वस्त्रकी चोरी करनेपर मनुष्य बत्तक होता है
தாவரநார் மற்றும் கம்பளி ஆடையைத் திருடுபவன் பல்லி (கிருகல) நிலையை அடைகிறான். ஆனால் கௌசேயம் (பட்டு) ஆடையைத் திருடுபவன் வாத்தாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 105
अंशुकं चोरयित्वा तु शुकी जायति मानव: । चोरयित्वा दुकूलं तु मृतो हंस: प्रजायते,अंशुक (महीन कपड़े) की चोरी करके मनुष्य तोतेका जन्म पाता है तथा दुकूल (उत्तरीय वस्त्र) की चोरी करके मृत्युको प्राप्त हुआ मानव हंसकी योनिमें जन्म लेता है
அம்சுகம் (மெல்லிய ஆடை) திருடுபவன் கிளியாகப் பிறக்கிறான். துகூலம் (மேலாடை) திருடி இறந்தவன் அன்னமாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 106
क्रौज्च: कार्पासिकं हृत्वा मृतो जायति मानव: । चोरयित्वा नर: पट्ट त्वाविकं चैव भारत
கார்பாசிகம் (பருத்தி) ஆடையைத் திருடி இறந்த மனிதன் கிரௌஞ்சப் பறவையாகப் பிறக்கிறான். மேலும், ஓ பாரதா, பட்டும் (பட்டம்) கம்பளியும் (ஆவிகம்) திருடுபவனும் அதுபோன்ற தாழ்ந்த பிறவிகளையே அடைகிறான்.
Verse 107
वर्णान् हत्वा तु पुरुषो मृतो जायति बर्लिण:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— வர்ணங்களை அழித்தவன் மரணத்திற்குப் பின் ‘பர்லிண’ ஆகப் பிறக்கிறான்.
Verse 108
वर्णकादींस्तथा गन्धांश्नोरयित्वेह मानव:,राजन! जो मनुष्य लोभके वशीभूत होकर वर्णक (अनुलेपन) आदि तथा चन्दनकी चोरी करता है, वह छछूँदर होता है। उस योनिमें वह पंद्रह वर्षतक जीवित रहता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அரசே! பேராசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு வர்ணகம் (அனுலேபனம்) போன்ற அழகு-பூச்சுகள், மணமுள்ள லேபங்கள், சந்தனம் ஆகியவற்றைத் திருடுபவன், மூஞ்சுறு (மஸ்க்-எலி) கருவில் வீழ்கிறான்; அந்தப் பிறவியில் பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்.
Verse 109
छुच्छुन्दरित्वमाप्रोति राजल्लाॉभपरायण: । तत्र जीवति वर्षाणि ततो दश च पठच च,राजन! जो मनुष्य लोभके वशीभूत होकर वर्णक (अनुलेपन) आदि तथा चन्दनकी चोरी करता है, वह छछूँदर होता है। उस योनिमें वह पंद्रह वर्षतक जीवित रहता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அரசே! பேராசைக்கு அடிமையானவன் மூஞ்சுறு நிலையை அடைகிறான்; அந்த யோனியில் பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்.
Verse 110
अधर्मस्य क्षयं गत्वा ततो जायति मानुष: । चोरयित्वा पयश्चापि बलाका सम्प्रजायते,फिर अधर्मका क्षय हो जानेपर वह मनुष्यका जन्म पाता है। दूध चुरानेवाली स्त्री बगुली होती है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அதர்மத்தின் மீதி க்ஷயமான பின் அவன் மீண்டும் மனிதப் பிறவி அடைகிறான். மேலும் பாலைத் திருடினாலும் குற்றவாளி ‘பலாகா’ (நாரை/கொக்கு) ஆகப் பிறக்கிறான்.
Verse 111
यस्तु चोरयते तैलं नरो मोहसमन्वित: । सो<पि राजन् मृतो जन्तुस्तैलपायी प्रजायते,राजन! जो मनुष्य मोहयुक्त होकर तेल चुराता है, वह मरनेपर तेलपायी नामक कीड़ा होता है इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि संसारचक्रं नाम एकादशाधिकशततमो<ध्याय:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அரசே! மோகத்தில் ஆழ்ந்து எண்ணெயைத் திருடுபவன், மரணத்திற்குப் பின் ‘தைலபாயீ’ எனப்படும் எண்ணெய் குடிக்கும் புழுவாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 112
अश्त्र॑ पुरुषं हत्वा सशस्त्र: पुरुषाधम: । अर्थार्थी यदि वा वैरी स मृतो जायते खर:
ஆயுதம் ஏந்தியவன் ஆயுதமற்ற மனிதனை கொன்றால், அவன் மனிதர்களில் அதமன். அது பொருள்-லோபத்தாலோ பகைமையாலோ நடந்தாலும்—மரணத்திற்குப் பின் அவன் கழுதை யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 113
एकस्तरति दुर्गाणि गच्छत्येकस्तु दुर्गतिम् । बृहस्पतिजीने कहा--राजन्! प्राणी अकेला ही जन्म लेता, अकेला ही मरता, अकेला ही दुःखसे पार होता तथा अकेला ही दुर्गति भोगता है,जो नीच मनुष्य धनके लोभसे अथवा शत्रुताके कारण हथियार लेकर निहत्थे पुरुषको मार डालता है, वह अपनी मृत्युके बाद गदहेकी योनिमें जन्म पाता है ।। खरो जीवति वर्षे द्वे ततः शस्त्रेण वध्यते । स मृतो मृगयोनौ तु नित्योद्धिग्नोडभिजायते गदहा होकर वह दो वर्षोतक जीवित रहता है। फिर शस्त्रसे उसका वध होता है। इस प्रकार मरकर वह मृगकी योनिमें जन्म लेता और हिंसकोंके भयसे सदा उद्विग्न रहता है
மனிதன் தனியே துன்பமான வழிகளைத் தாண்டுகிறான்; தனியே துர்கதியில் வீழ்கிறான். உயிர் தனியே பிறக்கிறது, தனியே இறக்கிறது; தனியே துயரைத் தாண்டுகிறது, தனியே துரதிர்ஷ்டத்தைச் சுவைக்கிறது. ஆகவே பொருள்-லோபத்தாலோ பகைமையாலோ ஆயுதம் எடுத்துக் கொண்டு ஆயுதமற்ற மனிதனை கொல்லும் கீழ்மகன்—மரணத்திற்குப் பின் கழுதை யோனியில் பிறக்கிறான். கழுதையாக இரண்டு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, பின்னர் ஆயுதத்தால் கொல்லப்படுகிறான்; அப்படி இறந்து மான்-யோனியில் பிறந்து, வேட்டையாடிகளின் அச்சத்தால் எப்போதும் கலங்கிக் கொண்டே வாழ்கிறான்.
Verse 114
मृगो वध्यति शस्त्रेण गते संवत्सरे तु सः । हतो मृगस्ततो मीन: सो5पि जालेन बध्यते,मृग होकर वह सालभरमें ही शस्त्रद्वारा मारा जाता है। मरनेपर मत्स्य होता है, फिर वह भी जालसे बँधता है
ஒரு ஆண்டு கடந்தவுடன் மான் ஆயுதத்தால் கொல்லப்படுகிறது. அந்த மான் கொல்லப்பட்ட பின் மீனாகிறது; அதுவும் வலையில் சிக்குகிறது.
Verse 115
मासे चतुर्थे सम्प्राप्ते श्वापद: सम्प्रजायते । श्वापदो दश वर्षाणि द्वीपी वर्षाणि पजच च,वह किसी प्रकार जालसे छूटा हुआ भी चौथे महीनेमें मृत्युको प्राप्त हो हिंसक जन्तु भेड़िया आदि होता है। उस योनिमें दस वर्षोतक रहकर वह पाँच वर्षोतक व्याप्र या चीतेकी योनिमें पड़ा रहता है
நான்காம் மாதம் வந்தபோது அவன் ஶ்வாபதமாக (ஓநாய் போன்ற கொடிய மிருகமாக) பிறக்கிறான். ஶ்வாபத யோனியில் பத்து ஆண்டுகள் இருந்து, பின்னர் ஐந்து ஆண்டுகள் த்வீபியாக (புலி/சிறுத்தை போன்ற) ஆகிறான்.
Verse 116
ततस्तु निधन प्राप्त: कालपर्यायचोदित: । अधर्मस्य क्षयं कृत्वा ततो जायति मानुष:,तदनन्तर पापका क्षय होनेपर कालकी प्रेरणासे मृत्युको प्राप्त हो वह पुनः मनुष्य होता है
பின்னர் காலச் சுழற்சியின் உந்துதலால் அவன் மரணத்தை அடைகிறான். அதர்மத்தின் மீதமுள்ள பலன் தீர்ந்த பின் அவன் மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்.
Verse 117
स्त्रियं हत्वा तु दुर्बद्धिर्यमस्य विषयं गत: । बहून् क्लेशान् समासाद्य संसारांश्चैव विंशतिम्,जो खोटी बुद्धिवाला पुरुष स्त्रीकी हत्या कर डालता है, वह यमराजके लोकमें जाकर नाना प्रकारके क्लेश भोगनेके पश्चात् बीस बार दुःखद योनियोंमें जन्म लेता है
தீய அறிவுடையவன் ஒரு பெண்ணைக் கொன்றால், அவன் யமனின் உலகத்தை அடைகிறான். அங்கே பலவகைத் துன்பங்களை அனுபவித்த பின், துயரமிகு யோனிகளில் இருபது முறை பிறக்கிறான்.
Verse 118
ततः पश्चान्महाराज कृमियोनौ प्रजायते । कृमिर्विशतिवर्षाणि भूत्वा जायति मानुष:,महाराज! तदनन्तर वह कीड़ेकी योनिमें जन्म लेता है और बीस वर्षोंतक कीट-योनिमें रहकर अन्तमें मनुष्य होता है
மகாராஜா! அதன் பின் அவன் புழு யோனியில் பிறக்கிறான். இருபது ஆண்டுகள் புழுவாக இருந்து, பின்னர் மீண்டும் மனிதனாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 119
भोजन चोरयित्वा तु मक्षिका जायते नर: । मक्षिकासंघवशगो बहून् मासान् भवत्युत
உணவைத் திருடும் மனிதன் ஈயாகப் பிறக்கிறான். ஈக்களின் கூட்டத்தின் ஆட்பட்டவனாய் பல மாதங்கள் அந்த நிலையிலேயே இருக்கிறான்.
Verse 120
धान्यं॑ हृत्वा तु पुरुषो लोमश: सम्प्रजायते
தானியத்தைத் திருடும் மனிதன் முடி நிறைந்த உடலுடன் பிறக்கிறான்.
Verse 121
तथा पिण्याकसम्मसिश्रमशन चोरयेन्नर: । स जायते बश्रुसमो दारुणो मूषिको नर:
அதேபோல், பிண்யாகம் (எண்ணெய் பிழிந்த பின் மீதமிருக்கும் பிண்ணாக்கு) கலந்த உணவைத் திருடுபவன், பழுப்பு நிறமுடைய, கொடுஞ்சுபாவம் கொண்ட எலியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 122
दशन् वै मानुषान्नित्यं पापात्मा स विशाम्पते । धान्यकी चोरी करनेवाले मनुष्यके शरीरमें दूसरे जन्ममें बहुत-से रोएँ पैदा होते हैं। प्रजानाथ! जो मानव तिलके चूर्णसे मिश्रित भोजनकी चोरी करता है, वह नेवलेके समान आकारवाला भयानक चूहा होता है तथा वह पापी सदा मनुष्योंको काटा करता है ।। घृतं हृत्वा तु दुर्बद्धि काकमदगु: प्रजायते,जो दुर्बुद्धि मनुष्य घी चुराता है, वह काकमदगु (सींगवाला जल-पक्षी) होता है। जो खोटी बुद्धिवाला मनुष्य मत्स्य और मांसकी चोरी करता है, वह कौवा होता है। नमककी चोरी करनेसे मनुष्यको चिरिकाक-योनिमें जन्म लेना पड़ता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— பிரஜாநாதா! அந்தப் பாபாத்மன் எந்த எந்த பிறவியில் பிறந்தாலும், எப்போதும் மனிதர்களைக் கடித்துக் கொண்டே இருப்பான். தானியத்தைத் திருடுபவனுக்கு அடுத்த பிறவியில் உடலெங்கும் பல ரோமங்கள் உண்டாகும். எள்ளுப் பொடி கலந்த உணவைத் திருடுபவன், நரிக்கீரை (நெவல்) போன்ற உருவமுடைய பயங்கர எலியாகப் பிறந்து, அந்தப் பாவி எந்நாளும் மனிதர்களைக் கடித்துக் கொண்டே இருப்பான்।
Verse 123
मत्स्यमांसमथो हृत्वा काको जायति दुर्मति: । लवणं चोरयित्वा तु चिरिकाक: प्रजायते,जो दुर्बुद्धि मनुष्य घी चुराता है, वह काकमदगु (सींगवाला जल-पक्षी) होता है। जो खोटी बुद्धिवाला मनुष्य मत्स्य और मांसकी चोरी करता है, वह कौवा होता है। नमककी चोरी करनेसे मनुष्यको चिरिकाक-योनिमें जन्म लेना पड़ता है
தீய அறிவுடையவன் மீனையும் மாம்சத்தையும் திருடினால், காகமாகப் பிறப்பான். உப்பைத் திருடுபவன் ‘சிரிகாக’ எனப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட பறவை-யோனியில் பிறப்பான்।
Verse 124
विश्वासेन तु निक्षिप्तं यो विनिहल्लोति मानव: । स गतायुर्नरस्तात मत्स्ययोनौ प्रजायते,तात! जो मानव विश्वासपूर्वक रखी हुई दूसरेकी धरोहरको हड़प लेता है, वह गतायु होनेपर मत्स्यकी योनिमें जन्म लेता है
அன்புடையோனே! நம்பிக்கையுடன் தன்னிடம் ஒப்படைத்து வைத்த பிறருடைய சொத்தை அபகரிப்பவன், உயிர் முடிந்த பின் மீன்-யோனியில் பிறப்பான்।
Verse 125
मत्स्ययोनिमनुप्राप्य मृतो जायति मानुष: । मानुषत्वमनुप्राप्य क्षीणायुरुपपद्यते,मत्स्ययोनिमें जन्म लेनेके बाद जब मरता है, तब पुनः मनुष्यका जन्म पाता है। मानव- योनिमें आकर उसकी आयु बहुत कम होती है
மீன்-யோனியில் சென்று அங்கே இறந்த பின், அவன் மீண்டும் மனிதனாகப் பிறப்பான். ஆனால் மனிதப் பிறவி பெற்றாலும் அவனுடைய ஆயுள் குறைந்து விடும்।
Verse 126
पापानि तु नरा: कृत्वा तिर्यग् जायन्ति भारत । न चात्मन: प्रमाणं ते धर्म जानन्ति किंचन,भारत! पाप करके मनुष्य पशु-पक्षियोंकी योनिमें जन्म लेते हैं। वहाँ उन्हें अपने उद्धार करनेवाले धर्मका कुछ भी ज्ञान नहीं रहता
பாரதா! பாவச் செயல்களைச் செய்த மனிதர்கள் தாழ்ந்த யோனிகளில்—விலங்குகள், பறவைகள் ஆகியவற்றில்—பிறக்கின்றனர். அங்கே தம்மைத் தாமே வழிநடத்தும் நம்பகமான அறிவும் இல்லை; தர்மம் பற்றி அவர்கள் எதையும் அறியார்।
Verse 127
ये पापानि नराः कृत्वा निरस्यन्ति व्रतैः सदा । सुखदुःखसमायुक्ता व्यथितास्ते भवन्त्युत,जो पापाचारी पुरुष लोभ और मोहके वशीभूत हो पाप करके उसे व्रत आदिके द्वारा दूर करनेका प्रयत्न करते हैं, वे सदा सुख-दुःख भोगते हुए व्यथित रहते हैं। उन्हें कहीं रहनेको ठौर नहीं मिलता तथा वे म्लेच्छ होकर सदा मारे-मारे फिरते हैं। इसमें संशय नहीं है
பாவம் செய்து, அதை விரதம் முதலிய அனுஷ்டானங்களால் எப்போதும் கழுவ முயல்வோர் இன்பம்-துன்பம் என்ற இரட்டையில் கட்டுண்டவர்களாகவே இருந்து, உள்ளம் வருந்துகின்றனர். உண்மையான திருத்தமின்றி வெறும் பரிகாரம் செய்தால் பாவத்தின் வேர் அறுபடாது.
Verse 128
असंवासा: प्रजायन्ते म्लेच्छाश्वापि न संशय: । नरा: पापसमाचारा लोभमोहसमन्विता:,जो पापाचारी पुरुष लोभ और मोहके वशीभूत हो पाप करके उसे व्रत आदिके द्वारा दूर करनेका प्रयत्न करते हैं, वे सदा सुख-दुःख भोगते हुए व्यथित रहते हैं। उन्हें कहीं रहनेको ठौर नहीं मिलता तथा वे म्लेच्छ होकर सदा मारे-मारे फिरते हैं। इसमें संशय नहीं है
பேராசை, மயக்கம் ஆகியவற்றால் இயக்கப்படும் பாவச்செயலாளர்களிடமிருந்து நிலையான குடியிருப்பும் உரிய சமூகச் சேர்ந்திடமும் அற்றவர்கள் பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் ம்லேச்ச நிலைக்கும் வீழ்வர்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 129
वर्जयन्ति च पापानि जन्मप्रभूति ये नरा: । अरोगा रूपवन्तस्ते धनिनश्व भवन्त्युत,जो मनुष्य जन्मसे ही पापका परित्याग कर देते हैं, वे नीरोग, रूपवान् और धनी होते हैं
பிறப்பிலிருந்தே பாவங்களை விலக்கும்ோர் நோயற்றவர்களாகவும், அழகுடையவர்களாகவும், செல்வமுடையவர்களாகவும் ஆகின்றனர்.
Verse 130
स्त्रियो5प्येतेन कल्पेन कृत्वा पापमवाप्रुयु: । एतेषामेव जनन््तूनां भार्यात्वमुपयान्ति ता:,स्त्रियाँ भी यदि पूर्वोक्त पापकर्म करती हैं तो पापकी भागिनी होती हैं और वे उन पापभोगी प्राणियोंकी ही पत्नी होती हैं
இதே முறையில் பெண்களும் இவ்வாறான பாவச் செயல்களைச் செய்தால், அவர்கள் அந்தப் பாவத்தின் பங்காளிகளாவர்; மேலும் அந்தப் பாவத்தின் பலனை அனுபவிக்க வேண்டிய அதே உயிர்களுக்கே மனைவியாவர்.
Verse 131
परस्वहरणे दोषा: सर्व एव प्रकीर्तिता: । एतद्धि लेशमात्रेण कथितं ते मयानघ,निष्पाप नरेश! पराये धनका अपहरण करनेसे जो दोष होते हैं, वे सब बताये गये। यहाँ मेरे द्वारा संक्षेपसे ही इस विषयका दिग्दर्शन कराया गया है
பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பதால் உண்டாகும் குற்றங்கள் அனைத்தும் கூறப்பட்டன. குற்றமற்ற அரசே! இதை நான் உமக்கு மிகச் சுருக்கமாக—ஒரு சுட்டிக்காட்டாக மட்டுமே—விளக்கியேன்.
Verse 132
अपरस्मिन् कथायोगे भूय: श्रोष्यसि भारत । एतन्मया महाराज ब्रह्मणो वदत: पुरा,भरतनन्दन! अब दूसरी बार बातचीतके प्रसंगमें फिर कभी इस विषयको सुनना। महाराज! पूर्वकालमें ब्रह्माजी देवर्षियोंके बीच यह प्रसंग सुना रहे थे। वहाँ उन्हींके मुँहसे मैंने ये सारी बातें सुनी थीं और तुम्हारे पूछनेपर उन्हीं सब बातोंका मैंने भी यथार्थरूपसे वर्णन किया है। राजन्! यह सुनकर तुम सदा धर्ममें मन लगाओ
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பாரதா! வேறொரு உரையாடல்-சூழலில் நீ இதை மீண்டும் கேட்பாய். மகாராஜா! பழங்காலத்தில் பிரம்மா தாமே உரைத்தபோது, அவரின் வாயிலிருந்து இவ்விஷயங்களை நான் கேட்டேன். நீ கேட்டதால், நான் கேட்டதுபோலவே உண்மையாக உனக்குச் சொன்னேன். அரசே, இதைக் கேட்டபின் எப்போதும் தர்மத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்து.
Verse 133
सुरषषीरणां श्रुतं मध्ये पृष्टभश्नापि यथातथम् । मयापि तच्च कार्त्स्न्येन यथावदनुवर्णितम् । एतच्छुत्वा महाराज धर्मे कुरुमनः सदा,भरतनन्दन! अब दूसरी बार बातचीतके प्रसंगमें फिर कभी इस विषयको सुनना। महाराज! पूर्वकालमें ब्रह्माजी देवर्षियोंके बीच यह प्रसंग सुना रहे थे। वहाँ उन्हींके मुँहसे मैंने ये सारी बातें सुनी थीं और तुम्हारे पूछनेपर उन्हीं सब बातोंका मैंने भी यथार्थरूपसे वर्णन किया है। राजन्! यह सुनकर तुम सदा धर्ममें मन लगाओ
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தேவரிஷிகளின் நடுவே நான் இந்த நிகழ்வை அப்படியே கேட்டேன்; நீ கேட்ட கேள்விகளுக்கேற்பவே நான் பதில் சொன்னேன். அந்த முழு விஷயத்தையும் முறையாகவும் முழுமையாகவும் நான் விளக்கியுள்ளேன். மகாராஜா, பாரத குலமகிழ்வே! இதைக் கேட்டபின் எப்போதும் தர்மத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்து.
Verse 153
तथैवाधर्मसंयुक्तो नरकं॑ चोपपद्यते । धर्मयुक्त प्राणी ही उत्तम स्वर्गमें जाता है और अधर्मपरायण जीव नरकमें पड़ता है
அதேபோல் அதர்மத்தோடு இணைந்தவன் நரகத்தை அடைகிறான்.
Verse 163
धर्म एको मनुष्याणां सहाय: पारलौकिक: । इसलिये विद्वान् पुरुषको चाहिये कि न्यायसे प्राप्त हुए धनके द्वारा धर्मका अनुष्ठान करे। एकमात्र धर्म ही परलोकमें मनुष्योंका सहायक है
மறுலோகத்தில் மனிதர்க்கு ஒரே துணை தர்மமே.
Verse 176
नर: करोत्यकार्याणि परार्थे लोभमोहितः । जो बहुश्रुत नहीं है, वही मनुष्य लोभ और मोहके वशीभूत हो दूसरेके लिये लोभ, मोह, दया अथवा भयसे न करने योग्य पापकर्म कर बैठता है
பேராசையால் மயங்கிய மனிதன், பிறர்க்காக என்ற பெயரிலும் செய்யக்கூடாத செயல்களைச் செய்கிறான்.
Verse 183
एतत् त्रयमवाप्तव्यमधर्मपरिवर्जितम् | धर्म, अर्थ और काम--ये तीन जीवनके फल हैं, अतः मनुष्यको अधर्मके त्यागपूर्वक इन तीनोंको उपलब्ध करना चाहिये
இம்மூன்றும் அடையத்தக்கவையே; ஆனால் அதர்மத்தை நாடாமல். தர்மம், அர்த்தம், காமம்—இவை மனித வாழ்வின் மூன்று பயன்கள்; ஆகையால் அதர்மத்தைத் துறந்தே இம்மூன்றையும் பெற வேண்டும்.
Verse 216
बुद्धिरात्मा च सहिता धर्म पश्यन्ति नित्यदा | बृहस्पतिजीने कहा--धर्मराज! पृथ्वी, जल, अग्नि, वायु, आकाश, मन, यम, बुद्धि और आत्मा--ये सब सदा एक साथ मनुष्यके धर्मपर दृष्टि रखते हैं
புத்தியும் ஆத்மாவும் ஒன்றிணைந்து எப்போதும் மனிதனின் தர்மத்தை நோக்குகின்றன. மேலும் உபதேசத்தில் ப்ருஹஸ்பதி தர்மராஜனிடம்—பூமி, நீர், அகம், காற்று, ஆகாயம், மனம், யமன், புத்தி, ஆத்மா—இவை அனைத்தும் எந்நாளும் ஒன்றாக மனிதனின் தர்மநடத்தை சாட்சியாகக் கவனிக்கின்றன—என்று கூறினார்.
Verse 226
एतैश्व सह धर्मोडपि तं जीवमनुगच्छति । दिन और रात भी इस जगतके सम्पूर्ण प्राणियोंके कर्मोंके साक्षी हैं। इन सबके साथ धर्म भी जीवका अनुसरण करता है
இவற்றுடன் தர்மமும் அந்த உயிரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது. பகலும் இரவும் இந்த உலகின் எல்லா உயிர்களின் செயல்களுக்கு சாட்சிகள்; அந்தச் சாட்சிகளுடன் தர்மமும் உயிரைத் தொடர்ந்து நடக்கிறது.
Verse 233
शरीर वर्जयन्त्येते जीवितेन विवर्जितम् | महामते! त्वचा, अस्थि, मांस, शुक्र और शोणित--ये सब धातु निष्प्राण शरीरका परित्याग कर देते हैं अर्थात् ये उस शरीरधारी जीवात्माका साथ छोड़ देते हैं, एक धर्म ही उसके साथ जाता है
உயிர் நீங்கியவுடன் இவை அனைத்தும் உடலை விட்டு விலகுகின்றன. மகாமதியே! தோல், எலும்பு, மாமிசம், விந்து, இரத்தம்—இவ்வெல்லா தாதுக்களும் உயிரற்ற உடலைத் துறக்கின்றன; அதாவது உடலோடு இருந்த ஆத்மாவை விட்டுச் செல்கின்றன. தர்மம் மட்டுமே அவனுடன் செல்கிறது.
Verse 1063
क्षौमं च वस्त्रमादाय शशो जन्तु: प्रजायते । सूती वस्त्रकी चोरी करके मरा हुआ मनुष्य क्रौंच पक्षीकी योनिमें जन्म लेता है। भारत! पाटम्बर, भेड़के ऊनका बना हुआ तथा क्षौम (रेशमी) वस्त्र चुरानेवाला मनुष्य खरगोश नामक जन्तु होता है
க்ஷௌம ஆடையைத் திருடியவன் இறந்தபின் சச (முயல்) யோனியில் பிறக்கிறான். மேலும் பட்டாடை, ஆட்டின் மயிரால் நெய்யப்பட்ட ஆடை, க்ஷௌம ஆடை—இவற்றை அபகரிப்பவனும் சசத்துவத்தை அடைகிறான்.
Verse 1073
हत्वा रक्तानि वस्त्राणि जायते जीवजीवक: । अनेक प्रकारके रंगोंकी चोरी करके मृत्युको प्राप्त हुआ पुरुष मोर होता है। लाल कपड़े चुरानेवाला मनुष्य चकोरकी योनिमें जन्म लेता है
சிவப்பு ஆடைகளை அழிப்பவனோ திருடுபவனோ ‘ஜீவஜீவக’ப் பறவையாகப் பிறக்கிறான். பலவகை நிறங்களைத் திருடியவன் மரணத்திற்குப் பின் மயிலாக ஆகிறான். சிவப்பு துணியைத் திருடியவன் சக்கோரப் பறவையின் யோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 1196
ततः पापक्षयं कृत्वा मानुषत्वमवाप्तुते । भोजनकी चोरी करके मनुष्य मक्खी होता है और कई महीनोंतक मक्खियोंके समुदायके अधीन रहता है। तत्पश्चात् पापोंका भोग समाप्त करके वह पुनः मनुष्य-योनिमें जन्म लेता है
பின்னர் பாவம் க்ஷயமடைந்த பின் அவன் மீண்டும் மனிதநிலையை அடைகிறான். உணவைத் திருடியவன் ஈயாகப் பிறந்து, பல மாதங்கள் ஈக்களின் கூட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து இருக்கிறான்; அதன் பின் பாவபோக முடிவுற்றதும் மீண்டும் மனிதயோனியில் பிறக்கிறான்.
Verse 1936
शरीरनिचयं ज्ञातुं बुद्धिस्तु मम जायते । युधिष्ठिरने पूछा--भगवन्! आपके मुँहसे मैंने धर्मयुक्त परम हितकर बात सुनी। अब शरीरकी स्थिति जाननेके लिये मेरा विचार हो रहा है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவனே! உமது வாயிலிருந்து நான் தர்மத்தோடு கூடிய, மிகுந்த நன்மை தரும் உரையை கேட்டேன். இப்போது உடலின் நிலையும் இயல்பும் அறிய வேண்டும் என்ற எண்ணம் என் மனத்தில் எழுகிறது.
Yudhiṣṭhira asks how a person can be freed from suffering when harm occurs not only through physical acts but also through speech and mental intention—expanding dharma from external behavior to internal causality.
Ahiṃsā is a complete discipline requiring prior mental renunciation, regulated speech, and controlled action; ethical purity is treated as cumulative and fragile, failing if any channel is neglected.
No explicit phalaśruti is stated in the provided verses; instead, the chapter frames practical consequence through the logic of suffering and release (duḥkha–pramokṣa), implying soteriological benefit through comprehensive restraint.