Adhyaya 123

Verse 1

: द्वाविशर्त्याधेकशततमो< ध्याय: युधिष्ठिर

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! காந்தாரி கருவுற்று ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, குந்தி பிள்ளை பெறுவதற்காக அழிவிலா இயல்புடைய தர்மதேவனை (அச்யுதனை) ஆவாஹனம் செய்தாள்।

Verse 2

सा बलिं त्वरिता देवी धर्मायोपजहार ह । जजाप विधिवज्जप्यं दत्तं दुर्वाससा पुरा

தேவி குந்தி விரைந்து தர்மதேவனுக்குப் பலி-உபஹாரத்தை அர்ப்பணித்தாள். பின்னர் முன்பு மகரிஷி துர்வாசர் அளித்த மந்திரத்தை விதிப்படி ஜபித்தாள்।

Verse 3

आजगाम ततो देवो धर्मो मन्त्रबलातू ततः । विमाने सूर्यसंकाशे कुन्ती यत्र जपस्थिता,तब मन्त्रबलसे आकृष्ट हो भगवान्‌ धर्म सूर्यके समान तेजस्वी विमानपर बैठकर उस स्थानपर आये, जहाँ कुन्तीदेवी जपमें लगी हुई थीं

அப்போது மந்திரத்தின் வலிமையால் ஈர்க்கப்பட்ட தர்மதேவன், சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் விமானத்தில் ஏறி, குந்திதேவி ஜபத்தில் ஆழ்ந்திருந்த இடத்திற்கே வந்தான்।

Verse 4

विहस्य तां ततो ब्रूया: कुन्ति कि ते ददाम्यहम्‌ । सा त॑ विहस्यमानापि पुत्र देहुब्रवीदिदम्‌

அப்போது தர்மன் சிரித்தபடி, “குந்தி, உனக்கு நான் என்ன தர வேண்டும்?” என்றான். அவன் விளையாட்டாகச் சிரித்துக் கேட்டாலும் குந்தி, “எனக்கு ஒரு மகனை அருளுங்கள்” என்று கூறினாள்।

Verse 5

संयुक्ता सा हि धर्मेण योगमूर्तिधरेण ह । लेभे पुत्र वरारोहा सर्वप्राणभूृतां हितम्‌

பின்னர் யோகமூர்த்தியைத் தாங்கிய தர்மனுடன் ஒன்றுபட்டு, அழகிய அங்கங்களையுடைய குந்தி, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யத் தக்க ஒரு மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 6

ऐन्द्रे चन्द्रसमायुक्ते मुहूर्तेडभिजितेडष्टमे । दिवामध्यगते सूर्य तिथौ पूर्णेडतिपूजिते

பின்னர் சந்திரன் ஐந்திர நக்ஷத்திரத்துடன் சேர்ந்திருந்தபோது, மிகச் சிறந்த ‘அபிஜித்’ எனும் எட்டாம் முஹூர்த்தம் நிலவியபோது, சூரியன் பகல் நடுவில் இருந்தபோது, மிகப் போற்றப்படும் ‘பூர்ணா’ திதி இருந்த அந்தப் பரம சுபவேளையில் குந்திதேவி மிகுந்த புகழுடைய ஒரு சிறந்த மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 7

समृद्धयशसं कुन्ती सुषाव प्रवरं सुतम्‌ । जातमात्रे सुते तस्मिन्‌ वागुवाचाशरीरिणी

மிகுந்த புகழால் விளங்கிய குந்தி ஒரு சிறந்த மகனைப் பெற்றாள். அந்தக் குழந்தை பிறந்த உடனே, வானிலிருந்து உடலற்ற ஓர் வாக்கு ஒலித்தது।

Verse 8

एष धर्मभूृतां श्रेष्ठो भविष्यति नरोत्तम: । विक्रान्त: सत्यवाक्‌ त्वेव राजा पृथ्व्यां भविष्यति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த உத்தம மனிதன் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையானவன் ஆவான். பூமியில் வீரமிக்க, சத்தியவாக்குடைய அரசனாக இருப்பான்; புகழ், ஒளி (தேஜஸ்), நேர்மையான நடத்தையுடன் கூடி தர்மநெறியால் ஆட்சி செய்வான்.

Verse 9

युधिष्ठिर इति ख्यात:ः पाण्डो: प्रथमज: सुतः । भविता प्रथितो राजा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः:

பாண்டுவின் முதற்பிறந்த மகன் ‘யுதிஷ்டிரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான். அவன் புகழ்மிக்க அரசனாகி மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தி அடைவான்.

Verse 10

धार्मिक त॑ सुतं लब्ध्वा पाण्डुस्तां पुनरब्रवीत्‌,उस धर्मात्मा पुत्रको पाकर राजा पाण्डुने पुनः (आग्रहपूर्वक) कुन्तीसे कहा --

அந்த தர்மமிகு மகனைப் பெற்ற பின், அரசன் பாண்டு குந்தியிடம் மீண்டும் கூறினான்—அதே வழியில் மேலும் தொடருமாறு வலியுறுத்தினான்.

Verse 11

प्राहु: क्षत्रे बलज्येष्ठं बलज्येष्ठं सुतं वृणु । (अश्वमेध: क्रतुश्रेष्ठो ज्योतिश्श्रेष्ठो दिवाकर: । ब्राह्मणों द्विपदां श्रेष्ठो बलश्रेष्ठस्तु मारुत: ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘க்ஷத்திரியரிடத்தில் வலிமையே உயர்ந்த சிறப்பாகக் கருதப்படுகிறது; ஆகவே வலிமையில் முதன்மையான மகனைத் தேர்ந்தெடு. அஸ்வமேதம் யாகங்களில் சிறந்தது; சூரியன் ஒளிகளின் தலைவன்; பிராமணன் மனிதர்களில் முதன்மை—அதுபோல வலிமையில் வாயுதேவன் உச்சன். அழகியவளே, மகப்பேறு வேண்டி ஒழுக்கநியமங்களுடன், எல்லா உயிர்களாலும் போற்றப்படும் தேவசிரேஷ்டன் வாயுவை அழை. அவர் தரும் மகன் மனிதர்களில் உயிர்சக்தியிலும் உடல்வலிமையிலும் முதன்மை பெறுவான்.’ கணவன் இவ்வாறு கூற, குந்தி வாயுதேவனையே அழைத்தாள்.

Verse 12

ततस्तामागतो वायुर्मगारूढो महाबल: । किं ते कुन्ति ददाम्यद्य ब्रूहि यत्‌ ते हदि स्थितम्‌

அப்போது பேராற்றலுடைய வாயுதேவன் மான் மீது ஏறி குந்தியிடம் வந்து கூறினான்—“குந்தி, உன் உள்ளத்தில் உள்ள விருப்பத்தைச் சொல். இன்று நான் உனக்கு என்ன அளிக்க வேண்டும்?”

Verse 13

सा सलज्जा विहस्याह पुत्र देहि सुरोत्तम । बलवन्तं महाकायं सर्वदर्पप्रभञ्जनम्‌

குந்தி வெட்கத்துடன் புன்னகைத்து கூறினாள்— “தேவர்களில் சிறந்தவனே! எனக்கு மிகுந்த வலிமையும் பேருருவும் உடைய, அனைவரின் அகந்தையையும் நொறுக்கும் ஒரு மகனை அருள்வாயாக.”

Verse 14

तस्माज्जज्ञे महाबाहुर्भीमो भीमपराक्रम: । तमप्यतिबलं जात॑ वागुवाचाशरीरिणी

அவரிடமிருந்து (வாயுதேவரிடமிருந்து) பேர்புயத்துடன், அச்சுறுத்தும் வீரத்துடன் பீமன் பிறந்தான். அந்த அளவற்ற வலிமை கொண்ட குழந்தை பிறந்தவுடனே உடலற்ற வானொலி கூறியது— “இந்தக் குமாரன் வலிமையாளர்களில் முதன்மை.”

Verse 15

सर्वेषां बलिनां श्रेष्ठो जातो5यमिति भारत । इदमत्यद्भुतं चासीज्जातमात्रे वृकोदरे

ஓ பாரதா! உடலற்ற வானொலி கூறியது— “இந்தக் குழந்தை வலிமையாளர்களில் முதன்மையாகப் பிறந்துள்ளது.” மேலும் வ்ருகோதரன் பிறந்த அதே கணத்தில் மிக அதிசயமான ஒன்று நிகழ்ந்தது.

Verse 16

यदड्कात्‌ पतितो मातु: शिलां गान्रैव्यचूर्णयत्‌ । (कुन्ती तु सह पुत्रेण यात्वा सुरुचिरं सर: । स्नात्वा तु सुतमादाय दशमे5हनि यादवी ।।

தாயின் மடியில் இருந்து விழுந்தவுடனே, தன் உடலின் மோதலால் ஒரு பாறையைத் தூளாக்கினான். யாதவ குலமகள் குந்தி, பத்தாம் நாளில் மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு அழகிய ஒரு குளத்தருகே சென்று, நீராடி, தேவர்களை வழிபடுவதற்காக ப்ருதா ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள். ஓ பாரதச் சிறந்தவனே! மலைக்கருகே சென்றபோது, அவளை கொல்ல எண்ணி ஒரு பெரும் புலி மலைக் குகையிலிருந்து வெளியே வந்தது. அதை பாய்ந்து வரக் கண்ட, தேவர்களைப் போன்ற வீரமுடைய குரு குலச் சிறந்தவன் பாண்டு வில்லை இழுத்து மூன்று அம்புகளால் அதைத் துளைத்தான்—அது கொடிய கர்ஜனையால் முழுக் குகையையும் அதிர வைத்தது. புலி பயத்தால் கலங்கிய குந்தி திடீரென துள்ளி எழுந்தாள்.

Verse 17

नान्वबुध्यत संसुप्तमुत्सड़े स्वे वृकोदरम्‌ । ततः स वज्रसंघात: कुमारो न्‍्यपतद्‌ गिरी

அவசரத்தில், தன் மடியில் வ்ருகோதரன் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவன் கவனிக்கவில்லை. அப்போது இடியெனக் கடினமான உடலுடைய அந்தக் குமாரன் மலைச் சிகரத்தின் மீது விழுந்தான்.

Verse 18

पतता तेन शतधा शिला गान्रैविंचूर्णिता । तां शिलां चूर्णितां दृष्टवा पाण्डुविस्मयमागत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அது விழும் வேளையில், தன் அங்கங்களின் மோதலால் அந்த மலைப் பாறையை நூறு துண்டுகளாகச் சிதைத்து, முற்றிலும் பொடியாக்கியது. கல் துகள்துகளாக நசுங்கியதைக் கண்ட மன்னன் பாண்டு பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 19

(मघे चन्द्रमसा युक्ते सिंहे चाभ्युदिते गुरौ । दिवामध्यगते सूर्ये तिथौ पुण्ये त्रयोदशे ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—சந்திரன் மகா நட்சத்திரத்துடன் சேர்ந்திருந்தபோது, குரு (வியாழன்) சிம்ம லக்னத்தில் உதித்திருந்தபோது, சூரியன் பகல் நடுவில் வானின் மத்தியில் நின்றிருந்தபோது—அந்தப் புனித திரயோதசி திதியில், மைத்ர முஹூர்த்தத்தில் குந்தி அசையாத வலிமையுடைய பீமனைப் பெற்றாள். ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! பீமன் பிறந்த அதே நாளில், அங்கேயே ஹஸ்தினாபுரத்தில் பூமிபதி துரியோதனனும் பிறந்தான்.

Verse 20

जाते वृकोदरे पाण्डुरिदं भूयो5न्वचिन्तयत्‌ | कथं नु मे वर: पुत्रो लोकश्रेष्ठो भवेदिति

விர்கோதரன் பிறந்தபின் பாண்டு மீண்டும் சிந்தித்தான்—“எந்த வழியால் எனக்கு உலகில் சிறந்தவனாக விளங்கும் ஒரு உத்தமப் புதல்வன் கிடைப்பான்?”

Verse 21

दैवे पुरुषकारे च लोको<यं सम्प्रतिष्ठित: । तत्र दैवं तु विधिना कालयुक्तेन लभ्यते,यह संसार दैव तथा पुरुषार्थपर अवलम्बित है। इनमें दैव तभी सुलभ (सफल) होता है, जब समयपर उद्योग किया जाय

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த உலகம் தெய்வமும் மனித முயற்சியும் ஆகிய இரண்டின்மேலும் நிலைபெற்றுள்ளது; ஆனால் தெய்வம் எனப்படுவதும் முறையாக, காலத்திற்கேற்ற முயற்சி செய்யும்போதுதான் பலன் தரும்.

Verse 22

इन्द्रो हि राजा देवानां प्रधान इति नः श्रुतम्‌ अप्रमेयबलोत्साहो वीर्यवानमितद्युति:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தேவர்களில் இந்திரனே அரசன், அவர்களுள் முதன்மை என நாம் கேட்டுள்ளோம்; அளவிடமுடியாத வலமும் உற்சாகமும் உடையவன், வீரத்தால் மிக்கவன், எல்லையற்ற ஒளியுடையவன். தவத்தால் அவனைத் திருப்திப்படுத்தி நான் மகாபலமுடைய ஒரு புதல்வனைப் பெறுவேன். அவன் அளிக்கும் புதல்வன் நிச்சயமாக எல்லாரிலும் சிறந்தவனாகி, போரில் எதிர்த்து நிற்கும் மனிதரையும் மனிதரல்லாதவரையும்—தைத்யர், தானவர்கள் முதலியவர்களையும்—வதம் செய்ய வல்லவனாக இருப்பான். ஆகவே மனம், மொழி, செயல் ஆகிய மூன்றாலும் நான் கடுந்தவம் மேற்கொள்வேன்.

Verse 23

त॑ तोषयित्वा तपसा पुत्र लप्स्ये महाबलम्‌ । यं दास्यति स मे पुत्र॑ं स वरीयान्‌ भविष्यति

தவத்தால் அவரை மகிழ்வித்து நான் மாபெரும் வலிமையுடைய மகனைப் பெறுவேன். அவர் எனக்குத் தரும் மகனே என் மகன்; அவன் வலமும் வீரமும் கொண்டவர்களில் சிறந்தவனாக விளங்குவான்.

Verse 24

अमानुषान्‌ मानुषांश्व संग्रामे स हनिष्यति । कर्मणा मनसा वाचा तस्मात्‌ तप्स्ये महत्‌ तप:

அவன் போர்க்களத்தில் மனிதரும் அமனிதரும் ஆகிய இரு பகைவரையும் அழிக்க வல்லவன். ஆகவே செயல், மனம், சொல்—மூன்றாலும் நான் மாபெரும் தவம் மேற்கொள்வேன்.

Verse 25

बालक भीमके शरीरकी चोटसे चट्टान टूट गयी ततः पाणए्डुर्महाराजो मन्त्रयित्वा महर्षिभि: । दिदेश कुन्त्या: कौरव्यो व्र॒तं सांवत्सरं शुभम्‌

அப்போது மன்னன் பாண்டு மகரிஷிகளுடன் ஆலோசித்து, குந்தியிடம் நல்வரமளிக்கும் ஆண்டு முழுவதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விரதத்தை விதித்தான்.

Verse 26

आत्मना च महाबाहुरेकपादस्थितो5 भवत्‌ । उग्रं स तप आस्थाय परमेण समाधिना

மகாபாகு பாண்டு தன்னடக்கத்துடன் ஒரு காலில் நின்று, பரம சமாதியுடன் கடும் தவத்தை மேற்கொண்டான். நீண்ட காலம் கழிந்தபின் வாசவன் (இந்திரன்) அவன்மேல் அருள்கொண்டு அருகே வந்தான்.

Verse 27

आरिराधयिषुर्देव॑ त्रिदशानां तमीश्वरम्‌ सूर्येण सह धर्मात्मा पर्यतप्पत भारत

ஓ பாரதா! முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் அந்த ஈசுவரனைப் பிரசன்னப்படுத்த விரும்பிய தர்மாத்மா பாண்டு, சூரியனுடன் சேர்ந்து தவத்தில் எரிந்தான்.

Verse 28

शक्र उवाच पुत्रं तव प्रदास्यामि त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्‌,इन्द्रने कहा--राजन! मैं तुम्हें ऐसा पुत्र दूँगा, जो तीनों लोकोंमें विख्यात होगा

சக்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—அரசே! மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் பரவும் ஒரு மகனை உனக்கு அருள்வேன்.

Verse 29

ब्राह्मणानां गवां चैव सुह्दां चार्थसाधकम्‌ | दुर्ददां शोकजननं सर्वबान्धवनन्दनम्‌

இந்தச் செயல் பிராமணர்களையும் பசுக்களையும் நல்வாழ்த்துநர்களையும் கூடப் பாதிக்கும்; உண்மையில் நன்மை தருவதைச் சிதைக்கும். இதை விட்டொழிதல் கடினம்; ஆனால் இது துயரை உண்டாக்கும்; (சிறிது காலம்) எல்லா உறவினரையும் மகிழ்விக்கும்.

Verse 30

इत्युक्त: कौरवो राजा वासवेन महात्मना

வாசவன் (இந்திரன்) இவ்வாறு கூறியதும், தர்மநெறி கொண்ட கௌரவ குலத்தரசன் பாண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தேவராஜனின் சொற்களை நினைத்து, அவன் குந்தியிடம் கூறினான்—“கல்யாணி! உன் விரதத்தின் வருங்கால விளைவு மங்களகரமாக இருக்கும். தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் நம்மீது திருப்தியடைந்து, உன் சங்கல்பத்தின்படி உனக்கு ஒரு சிறந்த மகனை அருள விரும்புகிறான்—அவன் அதிமானுடச் செயல்கள் புரிவான்; புகழ்மிக்கவன், பகைவரை அடக்கும் வீரன், அரசியல் நுண்ணறிவுடையவன், உயர்ந்த மனத்தவன், சூரியனைப் போன்ற ஒளிவீசுபவன், அசைக்க முடியாதவன், செயலில் உறுதியானவன், காண்போர்க்கு வியப்பூட்டுபவன்.”

Verse 31

उवाच कुन्तीं धर्मात्मा देवराजवच: स्मरन्‌ । उदर्कस्तव कल्याणि तुष्टो देवगणेश्वर:

தேவராஜனின் சொற்களை நினைத்து தர்மநெறியுடையவன் (பாண்டு) குந்தியிடம் கூறினான்—“கல்யாணி! உன் விரதத்தின் வருங்கால விளைவு நன்மையானது; தேவர்களின் தலைவர் திருப்தியடைந்துள்ளார்.”

Verse 32

दातुमिच्छति ते पुत्रं यथा संकल्पितं त्वया । अतिमानुषकर्माणं यशस्विनमरिंदमम्‌

உன் சங்கல்பத்தின்படி உனக்கு ஒரு மகனை அருள விரும்புகிறான்—அவன் அதிமானுடச் செயல்கள் புரிவான்; புகழ்மிக்கவன், பகைவரை அடக்கும் வீரன்.

Verse 33

नीतिमन्तं महात्मानमादित्यसमतेजसम्‌ । दुराधर्ष क्रियावन्तमतीवाद्भुतदर्शनम्‌

இந்திரன் இவ்வாறு கூறியதைக் கேட்ட தர்மாத்மாவான குருநந்தனன் மகாராஜ பாண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தேவராஜனின் வாக்குகளை நினைவுகூர்ந்து குந்திதேவியிடம் கூறினார்—“கல்யாணி! உன் விரதத்தின் வருங்காலப் பயன் மங்களகரமானது. தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் நம்மீது திருப்தியடைந்து, உன் சங்கல்பத்தின்படி உனக்கு சிறந்த புதல்வனை அளிக்க விரும்புகிறான். அவன் அசாதாரண கருமங்களைச் செய்பவன், புகழ்மிக்கவன், பகைவரை அடக்கும் வீரன், நீதிநுணுக்கம் அறிந்தவன், மகாமனத்தவன், சூரியனுக்கு ஒப்பான தேஜஸுடன், அணுக இயலாதவன், செயலில் உறுதியானவன், காண்பதற்கே அதிசயமான தோற்றமுடையவன்.”

Verse 34

पुत्र जनय सुश्रोणि धाम क्षत्रियतेजसाम्‌ | लब्ध: प्रसादो देवेन्द्रात्‌ तमाह्य शुचिस्मिते

“சுஶ்ரோணி! இப்போது க்ஷத்திரியத் தேஜஸின் உறைவிடமாகிய ஒரு புதல்வனைப் பெறுவாயாக. சுசிஸ்மிதே குந்தி! நான் தேவேந்திரனின் அருளைப் பெற்றுள்ளேன்; ஆகவே நீ இப்போது அவரையே ஆவாஹனம் செய்.”

Verse 35

वैशम्पायन उवाच एवमुक्ता तत: शक्रमाजुहाव यशस्विनी । अथाजगाम देवेन्द्रो जनयामास चार्जुनम्‌

வைசம்பாயனன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின் யசஸ்வினியான குந்தி சக்ரனை (இந்திரனை) ஆவாஹனம் செய்தாள். அப்போது தேவேந்திரன் வந்து அர்ஜுனனைப் பிறப்பித்தான்.

Verse 36

वैशम्पायनजी कहते हैं--महाराज पाण्डुके यों कहने-पर यशस्विनी कुन्तीने इन्द्रका (उत्तराभ्यां तु पूर्वाभ्यां फल्गुनीभ्यां ततो दिवा । जातस्तु फाल्गुने मासि तेनासौ फाल्गुन: स्मृतः ।।

வைசம்பாயனன் கூறினான்—மகாராஜ பாண்டு இவ்வாறு கூறியபின் யசஸ்வினியான குந்தி இந்திரனை ஆவாஹனம் செய்தாள். அந்தக் குழந்தை பாகுண மாதத்தில் பகற்காலத்தில், பூர்வ-பாகுணி மற்றும் உத்தர-பாகுணி நட்சத்திரங்களின் சந்திக்காலத்தில் பிறந்தது. பாகுண மாதத்திலும் பாகுணி நட்சத்திரங்களிலும் பிறந்ததால் அவன் “பாகுணன்” என நினைவுகூரப்பட்டான். இளவரசன் பிறந்த உடனே, மிக ஆழ்ந்த முழக்கத்துடன் ஆகாயமெங்கும் ஒலிக்கச் செய்த உடலற்ற வாணி, தூய புன்னகையுடைய குந்தியை நோக்கி, எல்லா உயிர்களும் ஆசிரமவாசிகளும் கேட்கத் தெளிவாக இவ்வாறு உரைத்தது—

Verse 37

शृण्वतां सर्वभूतानां तेषां चाश्रमवासिनाम्‌ | कुन्तीमाभाष्य विस्पष्टमुवाचेदं शुचिस्मिताम्‌

எல்லா உயிர்களும் ஆசிரமவாசிகளும் கேட்கும்படி, அந்த வாணி தூய புன்னகையுடைய குந்தியை நோக்கி மிகத் தெளிவாக இவ்வாறு உரைத்தது—

Verse 38

कार्तवीर्यसम: कुन्ति शिवतुल्यपराक्रम: । एष शक्र इवाजय्यो यशस्ते प्रथयिष्यति

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ குந்தீ! இக்குழந்தை கார்த்தவீர்யனைப் போலப் பராக்கிரமமுடையவன்; சிவனை ஒத்த வீரமிக்கவன்; மேலும் சக்ரன் (இந்திரன்) போல் அஜேயன். உன் புகழை எங்கும் பரப்புவான்.

Verse 39

अदित्या विष्णुना प्रीतिर्यथाभूदभिवर्धिता । तथा विष्णुसम: प्रीतिं वर्धयिष्यति ते$र्जुन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— விஷ்ணுவால் அதிதியின் மகிழ்ச்சி எவ்வாறு பெருகினதோ, அதுபோல விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான உன் அர்ஜுனன் உன் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பான்.

Verse 40

एष मद्रान्‌ वशे कृत्वा कुरूंश्व सह सोमकै: । चेदिकाशिकरूषांश्व॒ कुरुलक्ष्मीं वहिष्पति,“तुम्हारा यह वीर पुत्र मद्र, कुर, सोमक, चेदि, काशि तथा करूष नामक देशोंको वशमें करके कुरुवंशकी लक्ष्मीका पालन करेगा

வைசம்பாயனர் கூறினார்— உன் வீரமகன் மத்ரர்களை அடக்கி, சோமகர்களுடன் கூடிய குருக்களையும், மேலும் சேதி, காசி, கரூஷர்களையும் வென்று, குருவம்சத்தின் செல்வச் சிறப்பைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துவான்.

Verse 41

(गत्वोत्तरदिशं वीरो विजित्य युधि पार्थिवान्‌ । धनरत्नौघधममितमानयिष्यति पाण्डव: ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்த வீர பாண்டவன் வடதிசை சென்று அங்குள்ள அரசர்களை போரில் வென்று அளவிலாப் பொன்-மாணிக்கக் குவியலைக் கொண்டு வருவான். மேலும் அவன் புயவலத்தால் காண்டவ வனத்தில் ஹவ்யவாஹனன் (அக்னிதேவன்) எல்லா உயிர்களின் கொழுப்பை உண்டு பரம திருப்தி அடைவான்.

Verse 42

ग्रामणीक्ष महीपालानेष जित्वा महाबल: । भ्रातृभि: सहितो वीरस्त्रीन्‌ मेधानाहरिष्यति

வைசம்பாயனர் கூறினார்— இந்த மகாபல வீரன் முழுக் க்ஷத்திரியக் கூட்டத்தின் தலைவனாக விளங்குவான். போரில் அரசர்களை வென்று, சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து மூன்று அச்வமேத யாகங்களை நடத்துவான்.

Verse 43

जामदग्न्यसम: कुन्ति विष्णुतुल्यपराक्रम: । एष वीर्यवतां श्रेष्ठो भविष्यति महायशा:,'कुन्ती! यह परशुरामके समान वीर योद्धा, भगवान्‌ विष्णुके समान पराक्रमी, बलवानोंमें श्रेष्ठ और महान्‌ यशस्वी होगा

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ குந்தீ! இவன் ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) போல் வீரன்; விஷ்ணுவைப் போலப் பராக்கிரமம் உடையவன். வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மையானவனாகி, பெரும் புகழ் பெறுவான்.

Verse 44

एष युद्धे महादेवं तोषयिष्यति शंकरम्‌ । अस्त्रं पाशुपतं नाम तस्मात्‌ तुष्टादवाप्स्यति

வைசம்பாயனர் கூறினார்— இவன் போரில் மகாதேவன் சங்கரனை மகிழ்விப்பான்; மகிழ்ந்த அந்த மகேஸ்வரனிடமிருந்து ‘பாசுபதம்’ என்னும் அஸ்திரத்தைப் பெறுவான்.

Verse 45

निवातकववचा नाम दैत्या विबुधविद्विष: । शक्राज्ञया महाबाहुस्तान्‌ वधिष्यति ते सुत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘நிவாதகவசர்’ எனப்படும் தைத்யர்கள் தேவர்களின் நிரந்தர பகைவர்கள். இந்திரனின் ஆணையின்படி உன் மகாபாகு மகன் அவர்களை வதம் செய்வான்.

Verse 46

तथा दिव्यानि चास्त्राणि निखिलेनाहरिष्यति । विप्रणष्टां श्रियं चायमाहर्ता पुरुषर्षभ:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவ்வாறே, மனிதர்களில் சிறந்த இவன் எல்லா தெய்வ அஸ்திரங்களையும் முழுமையாகப் பெறுவான்; மேலும் இழந்த செல்வச் சிறப்பையும் மீட்டுக் கொண்டு வருவான்.

Verse 47

ं 24443 पंप कुन्ती शुश्राव सूतके । च्चारितामुच्चैस्तां निशम्य तपस्विनाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— பிறப்புக்குப் பிந்தைய சூதகக் காலத்தில் குந்தீ மிக அதிசயமான ஆகாசவாணியை கேட்டாள். உயர்ந்த குரலில் முழங்கிய அந்த தெய்வ வாக்கைக் கேட்டதும், சதசிருங்கத்தில் வாழ்ந்த தவமுனிவர்களும், விமானங்களில் இருந்த இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 48

बभूव परमो हर्ष: शतशृड्शनिवासिनाम्‌ | तथा देवनिकायानां सेन्द्राणां च दिवौकसाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—சதச்ருங்கத்தில் வாழும் தவமுனிவர்களிடையே பேரானந்தம் எழுந்தது. அதுபோலவே, விண்ணுலகில் வாழும் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கூட்டத்திலும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி பரவியது. அந்த அதிசயமான ஆகாசவாணியை கேட்ட அவர்கள், உலக ஒழுங்கே உறுதிப்பட்டதுபோல் பேருவகை கொண்டனர்।

Verse 49

आकाशे दुन्दुभीनां च बभूव तुमुल: स्वनः । उदतिष्ठन्महाघोष: पुष्पवृष्टिभिरावृत:,तदनन्तर आकाशमें फूलोंकी वर्षकि साथ देव-दुन्दुभियोंका तुमुल नाद बड़े जोरसे गूँज उठा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அதன்பின் ஆகாயத்தில் தேவதுந்துபிகளின் பேரொலி எழுந்தது. மலர்மழையால் மூடப்பட்ட விண்ணில் மகத்தான ஜயகோஷம் முழங்கியது—இது நல்வரமாக, நிகழவிருக்கும் காரியத்திற்கு விண்ணுலக ஒப்புதலும் கொண்டாட்டமும் எனக் குறித்தது।

Verse 50

समवेत्य च देवानां गणा: पार्थमपूजयन्‌ । काद्रवेया वैनतेया गन्धर्वाप्सरसस्तथा । प्रजानां पतय: सर्वे सप्त चैव महर्षय:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தேவர்கூட்டம் அங்கு ஒன்றுகூடி பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மீது வணக்கமும் புகழும் செலுத்தியது. கதிருவின் புதல்வரான நாகர்கள், விநதையின் புதல்வன் கருடன், கந்தர்வர்-அப்சரஸ்கள், எல்லா பிரஜாபதிகளும், ஏழு மகரிஷிகளும் அங்கு வந்து அவன் புகழை உயர்த்தினர்।

Verse 51

भरद्वाज: कश्यपो गौतमश्न विश्वामित्रो जमदन्निर्वसिष्ठ: । यश्नोदितो भास्करे< भूत्‌ प्रणष्टे सो>प्यत्रात्रिर्भगवानाजगाम

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரத்வாஜர், காச்யபர், கௌதமர், விஸ்வாமித்ரர், ஜமதக்னி, வசிஷ்டர் ஆகியோரும் அங்கு வந்தனர். மேலும், சூரியன் மறைந்து பகல் ஒளி ஒழிந்தபின் நட்சத்திர வடிவில் தோன்றுவார் என்று சொல்லப்படும் வணக்கத்திற்குரிய அத்ரி முனிவரும் அங்கு வந்தார். இவ்வாறு தேவரும் ரிஷிகளும் பெருந்தொகையாய் கூடிப் பார்த்தனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 52

मरीचिरद्;िराश्चैव पुलस्त्य: पुलह:ः क्रतुः । दक्ष: प्रजापतिश्रैव गन्धर्वाप्सरसस्तथा,मरीचि और अंगिरा, पुलस्त्य, पुलह, क्रतु एवं प्रजापति दक्ष, गन्धर्व तथा अप्सराएँ भी आयीं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மரீசி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது, பிரஜாபதி தக்ஷன்; மேலும் கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களும் அங்கு வந்தனர். இவ்வாறு ஆதிமுனிவரும் விண்ணுலகச் சத்துவங்களும் அந்த தர்மமயமான பெருநிகழ்வின் சாட்சிகளாயினர்।

Verse 53

दिव्यमाल्याम्बरधरा: सर्वालंकारभूषिता: । उपगायन्ति बीभत्सुं नृत्यन्तेडप्सरसां गणा:

அவர்கள் அனைவரும் தெய்வீக மாலைகளும் தெய்வீக ஆடைகளும் அணிந்து, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். அங்கே அப்சரைகளின் கூட்டம் ஒன்று திரண்டு, பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) புகழைப் பாடி நடனம் தொடங்கியது.

Verse 54

तथा महर्षयश्चापि जेपुस्तत्र समन्‍्ततः । गन्धर्वें: सहित: श्रीमान्‌ प्रागायत च तुम्बुरु:

அவ்வாறே மகரிஷிகளும் அங்கே சுற்றிலும் நின்று மங்கள மந்திரங்களை ஜபிக்கத் தொடங்கினர். கந்தர்வர்களுடன் கூடிய புகழ்மிக்க தும்புரு இனிய குரலில் பாடத் தொடங்கினார்.

Verse 55

भीमसेनोग्रसेनौ च ऊर्णायुरनघस्तथा । गोपतिर्धतराष्ट्रश्न सूर्यवर्चास्तथाष्टम:

பீமசேனன், உக்ரசேனன், ஊர்ணாயு, குற்றமற்ற அனகன்; கோபதி, த்ருதராஷ்ட்ரன்; மேலும் எட்டாவதாக சூர்யவர்சா—இத்தகைய தெய்வ கந்தர்வர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 56

युगपस्तृणप: काष्णिनिन्दिश्षित्ररथस्तथा । त्रयोदश: शालिशिरा: पर्जन्यश्व चतुर्दश:

யுகபன், த்ருணபன், கார்ஷ்ணி, நந்தி, சித்ரரதன்; பதிமூன்றாவதாக சாலிசிரா, பதினான்காவதாக பர்ஜன்யஷ்வ—இவர்களும் அங்கே வந்தனர்.

Verse 57

कलि: पञठ्चदशश्लैव नारदक्षात्र षोडश: । ऋत्वा बृहत्त्वा बृहक: करालश्न महामना:

பதினைந்தாவதாக கலி, பதினாறாவதாக க்ஷத்ர குலத்தில் பிறந்த நாரதன்; மேலும் ரித்வா, ப்ருஹத்த்வா, ப்ருஹகன், மகாமனத்தையுடைய கராலன்—இவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 58

ब्रह्मचारी बहुगुण: सुवर्णश्रेति विश्वुतः । विश्वावसुर्भुगन्युश्व सुचन्द्रश्न शरुस्तथा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அங்கே பல தேவர்கந்தர்வர்கள் வந்தனர்—பிரம்மசாரி, பல்குணமிக்கவும் புகழ்பெற்றவும் ஆன சுவர்ணஶ்ரேஷ்டி; விஶ்வாவசு, பூமன்யு, சுசந்திர, ஶரு, பீமசேன, உக்ரசேன, ஊர்ணாயு, அனக, கோபதி, த்ருதராஷ்ட்ர, சூர்யவர்சா; மேலும் வரிசையாக யுகப, த்ருணப, கார்ஷ்ணி, நந்தி, சித்ரரத, ஶாலிஶிரா, பர்ஜன்ய, கலி, நாரத, ரித்வா, ப்ருஹத்த்வா, ப்ருஹக, மகாமனத்தையுடைய கரால; மேலும் பாடல் இனிமை நிறைந்த புகழ்பெற்ற ஹாஹா, ஹூஹூ—இத்தனை தேவர்கந்தர்வரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 59

गीतमाधुर्यसम्पन्नौ विख्यातौ च हहाहुहू । इत्येते देवगन्धर्वा जग्मुस्तत्र नराधिप

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! பாடல் இனிமை நிறைந்த புகழ்பெற்ற கந்தர்வர்கள் ஹாஹா, ஹூஹூ, மற்ற தேவர்கந்தர்வர்களுடன் அங்கே வந்தனர்।

Verse 60

तथैवाप्सरसो हृष्टा: सर्वालंकारभूषिता: । ननृतुर्वे महाभागा जगुश्वायतलोचना:,इसी प्रकार समस्त आभूषणोंसे विभूषित बड़े-बड़े नेत्रोंवाली परम सौभाग्यशालिनी अप्सराएँ भी हर्षोल्लासमें भरकर वहाँ नृत्य करने लगीं

அதேபோல் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியால் திளைத்த நீண்ட கண்களையுடைய பெரும் பேறுபெற்ற அப்சரஸ்களும் அங்கே நடனம் தொடங்கினார்கள்; பாடலும் பாடினார்கள்।

Verse 61

अनूचानानवद्या च गुणमुख्या गुणावरा | अद्विका च तथा सोमा मिश्रकेशी त्वलम्बुषा

அங்கே அனூசானா, அனவத்யா, குணமுக்யா, குணாவரா, அத்விகா, சோமா, மிஷ்ரகேஷீ மற்றும் அலம்புஷா ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 62

मरीचि: शुचिका चैव विद्युत्पर्णा तिलोत्तमा । अम्बिका लक्षणा क्षेमा देवी रम्भा मनोरमा

அங்கே மரீசி, சுசிகா, வித்யுத்பர்ணா, திலோத்தமா, அம்பிகா, லக்ஷணா, க்ஷேமா, தேவி, ரம்பா, மனோரமா ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 63

असिता च सुबाहुश्न सुप्रिया च वपुस्तथा । पुण्डरीका सुगन्धा च सुरसा च प्रमाथिनी

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அங்கே அசிதா, சுபாஹு, சுப்ரியா, வபு; மேலும் புண்டரீகா, சுகந்தா, சுரசா, பிரமாதினீ ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 64

काम्या शारद्वती चैव ननृतुस्तत्र सड्घश: । मेनका सहजन्या च कर्णिका पुज्जिकस्थला

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அங்கே குழுக்களாக காம்யா, சாரத்வதீ நடனம் ஆடினர்; மேலும் மேனகா, சகஜன்யா, கர்ணிகா, புஞ்ஜிகஸ்தலாவும் இருந்தனர்.

Verse 65

ऋतुस्थला घृताची च विश्वाची पूर्वचित्त्यपि । उम्लोचेति च विख्याता प्रम्लोचेति च ता दश

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களில் ருதுஸ்தலா, க்ருதாசீ, விஷ்வாசீ, மேலும் பூர்வசித்தியும் இருந்தனர். உம்லோசா, பிரம்லோசா எனப் புகழ்பெற்றவர்களும்—இவ்வாறு அந்தப் பத்து (அப்சரஸ்கள்) பெயரிடப்பட்டனர்.

Verse 66

उनके नाम इस प्रकार हैं--अनूचाना और अनवसद्या

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களின் பெயர்கள் இவ்வாறு: அனூசானா, அனவசத்யா; குணமுக்யா, குணாவரா; அத்ரிகா, சோமா; மிஷ்ரகேசீ, அலம்புஷா; மரீசீ, சுசிகா; வித்யுத்பர்ணா, திலோத்தமா; அம்பிகா, லக்ஷணா, க்ஷேமா, தேவி, ரம்பா, மனோரமா; அசிதா, சுபாஹு; சுப்ரியா, வபு; புண்டரீகா, சுகந்தா; சுரசா, பிரமாதினீ; காம்யா, சாரத்வதீ முதலியோர். அவர்கள் குழுக்களாகக் கூடி நடனம் தொடங்கினர். அவர்களில் மேனகா, சகஜன்யா, கர்ணிகா, புஞ்ஜிகஸ்தலா, ருதுஸ்தலா, க்ருதாசீ, விஷ்வாசீ, பூர்வசித்தீ, உம்லோசா, பிரம்லோசா—இந்தப் பத்து பேர் மிகப் புகழ்பெற்றவர்கள். இம்முதன்மை அப்சரஸ்களில் பதினொன்றாவதாக ஊர்வசி; அந்தப் பெருங்கண்கள் கொண்ட அழகியோர் அங்கே பாடத் தொடங்கினர்.

Verse 67

इन्द्रो विवस्वान्‌ पूषा च त्वष्टा च सविता तथा । पर्जन्यश्वैव विष्णुश्व॒ आदित्या द्वादश स्मृता: । महिमान॑ पाण्डवस्य वर्धयन्तो>म्बरे स्थिता:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்திரன், விவஸ்வான், பூஷன், த்வஷ்டா, சவிதா; மேலும் பர்ஜன்யன், விஷ்ணு—இவர்கள் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் வானில் நின்று பாண்டவன் (அர்ஜுனன்) மகிமையை உயர்த்தினர்.

Verse 68

मृगव्याधश्च सर्पश्न निर्क्रतिश्न महायशा: । अजैकपादहिर्बुध्न्य: पिनाकी च परंतप

சத்திருதமன மகாராஜா! மிருகவ்யாதன், சர்ப்பன், மகாயசமுடைய நிருதி, அஜைகபாதன், அஹிர்புத்ந்யன், பினாகி—இவ்வுருத்ரர்களும் அங்கே ஆகாயத்தில் வந்து நின்றனர்.

Verse 69

दहनो<थेश्व॒रशक्षेव कपाली च विशाम्पते । स्थाणुर्भगश्च भगवान्‌ रुद्रास्तत्रावतस्थिरे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ விசாம்பதே! தஹனன், ஈசுவரன், கபாலி, ஸ்தாணு, மற்றும் பகவான் பக—இவ்வுருத்ரர்களும் அங்கே வந்து நின்றனர்.

Verse 70

अश्विनौ वसवश्चाष्टी मरुतश्न॒ महाबला: । विश्वेदेवास्तथा साध्यास्तत्रासन्‌ परित: स्थिता:,दोनों अश्विनीकुमार तथा आठों वसु, महाबली मरुद्गण एवं विश्वेदेवणण तथा साध्यगण वहाँ सब ओर विद्यमान थे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இரு அச்வினிக் குமாரர்கள், எட்டு வசுக்கள், மகாபலமுடைய மருத்கணங்கள், மேலும் விச்வேதேவர்கள் மற்றும் சாத்யர்கள்—அனைவரும் அங்கே சுற்றிலும் நின்றனர்.

Verse 71

कर्कोटको<थ सर्पश्च वासुकिश्न भुजड्रम: । कश्यपश्चाथ कुण्डश्न तक्षकश्न महोरग:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—கர்கோடகன், வாசுகி என்னும் நாகன், கசியபன், குண்டன், மேலும் மகோரகன் தக்ஷகன்—இவர்கள் அங்கே நின்றனர்.

Verse 72

आयसयुस्तपसा युक्ता महाक्रोधा महाबला: । एते चान्ये च बहवस्तत्र नागा व्यवस्थिता:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீண்ட ஆயுளும் தவவலிமையும் உடைய, பெருங்கோபமும் பேராற்றலும் கொண்ட இந்நாகர்கள்; இவர்களுடன் இன்னும் பல நாகர்களும் அங்கே கூடிநின்றனர்.

Verse 73

तार्कष्यक्षारिष्टनेमि श्व॒ गरुडश्षासितध्वज: । अरुणश्षारुणिश्लैव वैनतेया व्यवस्थिता:,ताक्ष्य और अरिष्टनेमि, गरुड एवं असितध्वज, अरुण तथा आरुणि--विनताके ये पुत्र भी उस उत्सवमें उपस्थित थे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தார்க்ஷ்யன், அரிஷ்டநேமி, வெண்கருடன், அசிதத்வஜன், மேலும் அருணன், ஆருணி—விநதையின் இப்புதல்வர்கள் அனைவரும் அந்த மாபெரும் விழாவில் வந்து தத்தம் இடங்களில் ஒழுங்காக நிலைபெற்றிருந்தனர்.

Verse 74

तांश्व देवगणान्‌ सर्वास्तप:सिद्धा महर्षय: । विमानगिर्यग्रगतान्‌ ददृशुर्नेतरे जना:,वे सब देवगण विमान और पर्वतके शिखरपर खड़े थे। उन्हें तप:सिद्ध महर्षि ही देख पाते थे, दूसरे लोग नहीं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்தத் தேவகணங்கள் அனைத்தும் விமானங்களின் முன்புறத்திலும் மலைச் சிகரங்களின் உச்சியிலும் நின்றிருந்தனர். அவர்களைத் தவத்தால் सिद्धி பெற்ற மகரிஷிகளே காண முடிந்தது; பிறர் காண இயலவில்லை.

Verse 75

तद्‌ दृष्टवा महदाश्चर्य विस्मिता मुनिसत्तमा: । अधिकां सम ततो वृत्तिमवर्तन्‌ पाण्डवान्‌ प्रति

அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து முனிவர்களில் சிறந்தோர் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். அந்நாள்முதல் பாண்டவர்களிடத்தில் அவர்களுடைய மனநிலை மேலும் உகந்ததாக—அன்பும் மரியாதையும் நிறைந்ததாக—மாறியது.

Verse 76

पाण्डुस्तु पुनरेवैनां पुत्रलोभान्महायशा: । वक्तुमैच्छद्‌ धर्मपत्नीं कुन्ती त्वेममथाब्रवीत्‌

அதன்பின் பெரும்புகழ் பெற்ற பாண்டு, புதல்வர் வேண்டுமென்ற ஆசையால் மீண்டும் தன் தர்மபத்னி குந்தியிடம் பேச விரும்பினார்; ஆனால் குந்தி அவரைத் தடுத்து இவ்வாறு கூறினாள்—

Verse 77

नातश्षतुर्थ प्रसवमापत्स्वपि वदन्त्युत । अतः: परं स्वैरिणी स्थाद्‌ बन्धकी पञ्चमे भवेत्‌

குந்தி கூறினாள்—“ஆரியபுத்திரா! ஆபத்துக் காலத்திலும் சாஸ்திரங்கள் மூன்றை மீறி நான்காம் பிள்ளை பெறுதலை அனுமதிப்பதில்லை. ஆகவே அந்த அளவைத் தாண்டி புதல்வரை நாடும் பெண் ‘ஸ்வைரிணி’ எனக் கருதப்படுவாள்; ஐந்தாம் பிள்ளை பிறந்தால் அவள் ‘பந்தகீ’—குலத்திற்கு அவப்பெயர் தருபவள்—என்று மதிக்கப்படுவாள்.”

Verse 78

स त्वं विद्वन्‌ धर्ममिममधिगम्य कथं नु माम्‌ । अपत्यार्थ समुत्क्रम्य प्रमादादिव भाषसे

அறிவாளனே! இந்த தர்மத்தை அறிந்தும் கவனக்குறைவால் பேசுபவனைப் போல நீ என்னிடம் ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாய்? தர்மப் பாதையை ஒதுக்கிவிட்டு மீண்டும் என்னை சந்தானப் பெறுதலுக்காக ஏன் தூண்டுகிறாய்?

Verse 96

यशसा तेजसा चैव वृत्तेन च समन्वित: । “यह श्रेष्ठ पुरुष धर्मात्माओंमें अग्रगण्य होगा और इस पृथ्वीपर पराक्रमी एवं सत्यवादी राजा होगा। पाण्डुका यह प्रथम पुत्र 'युधिष्ठिर' नामसे विख्यात हो तीनों लोकोंमें प्रसिद्धि एवं ख्याति प्राप्त करेगा; यह यशस्वी

வைசம்பாயனர் கூறினார்—புகழும் ஒளியும் நற்குணநடத்தையும் உடைய அவன் தர்மாத்மர்களில் முதன்மையானவன் ஆவான். இப்பூமியில் அவன் வல்லமையுடைய, சத்தியவாதி அரசனாக விளங்குவான். பாண்டுவின் முதற்புதல்வன் ‘யுதிஷ்டிரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, மூன்று உலகங்களிலும் கீர்த்தி அடைவான்—புகழ்மிக்கவன், ஒளிமிக்கவன், நற்குணநடத்தையில் நிலைத்தவன் ஆவான்.

Verse 121

इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपर्वके अन्तर्गत सम्भवपर्वमें कुन्तीको पुत्रोत्पत्तिके लिये आदेशविषयक एक सौ इक्कीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் குந்திக்கு புத்ரோத்பத்தி குறித்து அளிக்கப்பட்ட ஆணையை விவரிக்கும் நூற்று இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 122

(पाण्डुरुवाच एवमेतद्‌ धर्मशास्त्रं यथा वदसि तत्‌ तथा ।) पाण्डुने कहा--प्रिये! वास्तवमें धर्मशास्त्रका ऐसा ही मत है। तुम जो कुछ कहती हो

பாண்டு கூறினார்—பிரியமே! நீ சொல்வதுபோலவே தர்மசாஸ்திரத்தின் போதனையும் உள்ளது. நீ கூறியது சரியே. இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் பாண்டவோத்பத்தி குறித்த நூற்று இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 273

त॑ तु कालेन महता वासव: प्रत्यपद्यत । और भारत! वे महाबाहु धर्मात्मा पाण्डु स्वयं देवताओंके ईश्वर इन्द्रदेवकी आराधना करनेके लिये चित्तवृत्तियोंको अत्यन्त एकाग्र करके एक पैरसे खड़े हो सूर्यके साथ-साथ उग्र तप करने लगे अर्थात्‌ सूर्योदय होनेके समय एक पैरसे खड़े होते और सूर्यास्ततक उसी रूपमें खड़े रहते। इस तरह दीर्घकाल व्यतीत हो जानेपर इन्द्रदेव उनपर प्रसन्न हो उनके समीप आये और इस प्रकार बोले--

நீண்ட காலம் கடந்தபின் வாசவன் (இந்திரன்) அவன்மேல் அருள்புரிந்தான். ஓ பாரதா! வலிய தோள்களையுடைய தர்மாத்மா பாண்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சூரியனோடு ஒத்திசைந்து கடுந்தவம் செய்தான்—சூரியோதயத்தில் ஒரு காலில் நின்று, சூரியாஸ்தமனம் வரை அதேபடி நிலைத்திருந்தான். இவ்வாறு நீண்ட காலம் தவம் தொடர்ந்தபின், திருப்தியடைந்த இந்திரன் அவன் அருகே வந்து இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 293

सुतं ते5ग्रयं प्रदास्पामि सर्वामित्रविनाशनम्‌ | वह ब्राह्मणों

சக்ரன் கூறினான்—உனக்கு நான் ஒரு சிறந்த மகனை அருள்வேன்; அவன் எல்லா பகைவர்களையும் அழிப்பவன். அவன் பிராமணர்கள், பசுக்கள், நல்வாழ்த்துநர்கள் ஆகியோரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவான்; பகைவர்களுக்கு துயரம் அளிப்பான்; எல்லா உறவினர்களையும் மகிழ்விப்பான்.