Shloka 50
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
समवेत्य च देवानां गणा: पार्थमपूजयन् । काद्रवेया वैनतेया गन्धर्वाप्सरसस्तथा । प्रजानां पतय: सर्वे सप्त चैव महर्षय:
samavetya ca devānāṁ gaṇāḥ pārtham apūjayan | kādraveyā vainateyā gandharvāpsarasas tathā | prajānāṁ patayaḥ sarve sapta caiva maharṣayaḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தேவர்கூட்டம் அங்கு ஒன்றுகூடி பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மீது வணக்கமும் புகழும் செலுத்தியது. கதிருவின் புதல்வரான நாகர்கள், விநதையின் புதல்வன் கருடன், கந்தர்வர்-அப்சரஸ்கள், எல்லா பிரஜாபதிகளும், ஏழு மகரிஷிகளும் அங்கு வந்து அவன் புகழை உயர்த்தினர்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Excellence aligned with dharma is not merely personal achievement; it becomes a public good that worthy communities—gods, sages, and celestial beings—affirm. The verse models an ethic of honoring merit and righteous conduct, reinforcing social and cosmic order through recognition.
A wide assembly forms: divine hosts, Nāgas, Garuḍa, Gandharvas, Apsarases, Prajāpatis, and the seven great seers. They collectively honor and praise Pārtha (Arjuna), marking a moment of elevated acclaim and auspicious endorsement.