Adhyaya 37

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे षट्त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं दारुवनं प्राप्तो भगवान् गोवृषध्वजः / मोहयामास विप्रेन्द्रान् सूत वक्तुमिहार्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! காளைச் சின்னம் தாங்கிய பகவான் (சிவன்) தாருவனத்துக்கு எவ்வாறு வந்தார்? அங்கே முதன்மை பிராமணர்களை அவர் எவ்வாறு மயக்கி வழிதவறச் செய்தார்? இதை இங்கே நீர் கூறவேண்டும்.

Verse 2

सूत उवाच पुरा दारुवन् रम्ये देवसिद्धनिषेविते / सपुत्रदारा मुनयस्तपश्चेरुः सहस्रशः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள், சித்தர்கள் உலாவும் இனிய தாருவனத்தில், மகன்களும் மனைவியரும் உடன் ஆயிரக்கணக்கான முனிவர்கள் தவம் செய்தனர்.

Verse 3

प्रवृत्तं विविधं कर्म प्रकुर्वाणा यथाविधि / यजन्ति विविधैर्यज्ञैस्तपन्ति च महर्षयः

பலவகைச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டு, விதிப்படி அவற்றைச் செய்து, அந்த மகரிஷிகள் பல யாகங்களால் வழிபட்டு, தவமும் மேற்கொண்டனர்.

Verse 4

तेषां प्रवृत्तिविन्यस्तचेतसामथ शूलधृक् / ख्यापयन् स महादोषं ययौ दारुवनं हरः

அவர்களின் மனம் வெளிப்புறச் செயலில் மட்டும் நிலைத்திருப்பதை அறிந்து, திரிசூலம் தாங்கிய ஹரன் (சிவன்) அவர்களின் பெரும் குறையை வெளிப்படுத்த தாருவனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 5

कृत्वा विश्वगुरुं विष्णुं पार्श्वे देवो महेश्वरः / ययौ निवृत्तविज्ञानस्थापनार्थं च शङ्करः

உலககுரு விஷ்ணுவைத் தம் அருகில் வைத்துக் கொண்டு தேவ மகேஸ்வரர் புறப்பட்டார்; நிவ்ருத்தி-ஞானத்தை நிறுவும் பொருட்டு சங்கரரும் சென்றார்।

Verse 6

आस्थाय विपुलं वेशमूनविंशतिवत्सरः / लीलालसो महाबाहुः पीनाङ्गश्चारुलोचनः

மிகச் சிறந்த ஆடை அணிந்து, இருபது வயதிற்கும் குறைந்த இளைஞனெனத் தோன்றினார்—லீலையில் மகிழ்வோர், பெருந்தோளர், உறுதியான அங்கங்களுடன் அழகிய கண்கள் உடையவர்।

Verse 7

चामीकरवपुः श्रीमान् पूर्णचन्द्रनिभाननः / मत्तमातङ्गगामनो दिग्वासा जगदीश्वरः

தங்க ஒளியுடைய உடலுடன், திருச்செல்வம் பொலிந்து, பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்துடன்; மதயானையின் மாட்சிமை நடைபோல் நடந்து, திகம்பரராகிய அவர் ஜகதீஸ்வரர்।

Verse 8

कुशेशयमयीं मालं सर्वरत्नैरलङ्कृताम् / दधानो भगवानीशः समागच्छति सस्मितः

தாமரை மலர்களால் ஆன, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட மாலையைத் தாங்கிய பகவான் ஈசன் மென்முறுவலுடன் அணுகினார்।

Verse 9

यो ऽनन्तः पुरुषो योनिर्लोकानामव्ययो हरिः / स्त्रीवेषं विष्णुरास्थाय सो ऽनुगच्छति शूलिनम्

அனந்த பரமபுருஷனும், உலகங்களின் யோனி-காரணனும், அழிவிலா ஹரியுமான விஷ்ணு, ஸ்த்ரீவேடம் பூண்டு, சூலதாரி சிவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறார்।

Verse 10

सम्पूर्णचन्द्रवदनं पीनोन्नतपयोधरम् / शुचिस्मितं सुप्रसन्नं रणन्नुपुरकद्वयम्

அவளது முகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல; மார்பகம் நிறைந்து உயர்ந்தது. தூய மெல்லிய புன்னகையுடன் பிரசன்ன முகத்தாள், அவளின் இரு நுபுரங்கள் ஒலித்தன.

Verse 11

सुपीतवसनं दिव्यं श्यामलं चारुलोचनम् / उदारहंसचलनं विलासि सुमनोहरम्

அவள் தெய்வீகமான ஒளிவீசும் மஞ்சள் ஆடையணிந்தாள்; கருமை நிறத்தாள், அழகிய கண்களுடையாள். உயர்ந்த அன்னத்தின் நடைபோல் நடந்து, விளையாட்டுத் தன்மையால் மனத்தை மயக்கினாள்.

Verse 12

एवं स भगवानीशो देवदारुवने हरः / चचार हरिणा भिक्षां मायया मोहयन् जगत्

இவ்வாறு பகவான் ஈசன், ஹரன், தேவதாரு வனத்தில் மானுடன் (உடன்) பிச்சை யாசித்து உலாவி, தன் மாயையால் உலகை மயக்கினான்.

Verse 13

दृष्ट्वा चरन्तं विश्वेशं तत्र तत्र पिनाकिनम् / मायया मोहिता नार्यो देवदेवं समन्वयुः

இங்கும் அங்கும் உலாவும் பினாகம் தாங்கிய விஸ்வேஸ்வரனைப் பார்த்து, மாயையால் மயங்கிய பெண்கள் தேவர்களின் தேவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 14

विस्त्रस्तवस्त्राभरणास्त्यक्त्वा लज्जां पतिव्रताः / सहैव तेन कामार्ता विलासिन्यश्चरन्तिहि

ஆடையும் அணிகளும் சிதறி, நாணத்தை விட்டு—பதிவிரதையராயிருந்தும்—அந்த விளையாட்டுப் பெண்கள் காமத்தால் துயருற்று அவனுடன் உலாவினர்.

Verse 15

ऋषीणां पुत्रका ये स्युर्युवानो जितमानसाः / अन्वगच्छन् हृषीकेशं सर्वे कामप्रपीडिताः

முனிவர்களின் இளைய புதல்வர்கள், மனத்தை வென்றவர்களாயினும், இந்திரியங்களின் ஆண்டவன் ஹ்ருஷீகேசனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; ஆனால் அனைவரும் காமவேகத்தால் வாட்டப்பட்டனர்।

Verse 16

गायन्ति नृत्यन्ति विलासबाह्या नारीगणा मायिनमेकमीशम् / दृष्ट्वा सपत्नीकमतीवकान्त- मिच्छन्त्यथालिङ्गनमाचरन्ति

பாடி ஆடி, விளையாட்டுத் தாளங்களுடன் பெண்குழுக்கள் அந்த ஒரே மாயாவி ஈசனை நோக்குகின்றன. துணைவியுடன் இருந்தும் மிக அழகிய ஆண்டவனைப் பார்த்து, அவர்கள் அணைத்துக்கொள்ள விரும்பி அதையே செய்கின்றனர்।

Verse 17

पदे निपेतुः स्मितमाचरन्ति गायन्ति गीतानि मुनीशपुत्राः / आलोक्य पद्मापतिमादिदेवं भ्रूभङ्गमन्ये विचरन्ति तेन

சிலர் அவர் பாதங்களில் விழுந்தனர்; சிலர் பக்தி-மகிழ்ச்சியால் மெல்லப் புன்னகைத்தனர்; முனிவர்தலைவர்களின் புதல்வர்கள் ஸ்தோத்திரப் பாடல்கள் பாடினர். ஆதிதேவன் பத்மாபதியைப் பார்த்த சிலர் புருவம் சுருக்கி, அந்த பேர்தரிசனத்தால் கலங்கி அலைந்தனர்।

Verse 18

आसामथैषामपि वासुदेवो मायी मुरारिर्मनसि प्रविष्टः / करोति भोगान् मनसि प्रवृत्तिं मायानुभूयन्त इतिव सम्यक्

இவர்களுடைய மனத்திலும் வாசுதேவன்—முராரி, மாயையை ஆள்பவன்—புகுந்து, அனுபவங்களையும் மனத்தின் வெளிப்போக்கையும் உண்டாக்குகிறான். இவ்வாறு அவர்கள் மாயையை அதன் முறையான செயல்பாட்டின்படி முழுமையாக அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 19

विभाति विश्वामरभूतभर्ता स माधवः स्त्रीगणमध्यविष्टः / अशेषशक्त्यासनसंनिविष्टो यथैकशक्त्या सह देवदेवः

உலகம், தேவர்கள், உயிர்கள் அனைத்தையும் தாங்கும் மாதவன், சக்திகளின் கூட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்து ஒளிர்கிறான். அளவற்ற சக்திகளின் ஆசனத்தில் நிலைபெற்று, தேவதேவன் ஒரே பரம சக்தியுடன் இருப்பதுபோல் அவன் விளங்குகிறான்।

Verse 20

करोति नृत्यं परमप्रभावं तदा विरूढः पुनरेव भूयः / ययौ समारुह्य हरिः स्वभावं तदीशवृत्तामृतमादिदेवः

அப்போது அவர் பரமப் பிரபாவமிக்க நடனத்தை ஆடினார்; பின்னர் மீண்டும் எழுந்து ஆதிதேவன் ஹரி தன் இயல்பான சொரூபத்தில் ஏறி புறப்பட்டான்; ஈசுவரனின் தெய்வ நடத்தை அமுதமெனும் வரலாற்றை விட்டுச் சென்றான்.

Verse 21

दृष्ट्वा नारीकुलं रुद्रं पुत्राणामपि केशवम् / मोहयन्तं मुनिश्रेष्ठाः कोपं संदधिरे भृशम्

ருத்ரன் பெண்கூட்டத்தை மயக்குவதையும், கேசவன் அவர்களுடைய மகன்களையும் கூட மயக்குவதையும் கண்டு, சிறந்த முனிவர்கள் மிகுந்த கோபம் கொண்டனர்.

Verse 22

अतीव परुषं वाक्यं प्रोचुर्देवं कपर्दिनम् / शेषुश्च शापैर्विविधैर्मायया तस्य मोहिताः

அவர்கள் கபர்தின தேவனிடம் மிகக் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னார்கள்; மற்றவர்களும் அவன் மாயையால் மயங்கி பலவித சாபங்களால் (அவரை) தாக்கினர்.

Verse 23

तपांसि तेषां सर्वेषां प्रत्याहन्यन्त शङ्करे / यथादित्यप्रकाशेन तारका नभसि स्थिताः

சங்கரன் முன்னிலையில் அவர்களுடைய எல்லா தவங்களும் வலியிழந்தன—வானில் உள்ள நட்சத்திரங்கள் சூரிய ஒளியில் மங்குவது போல.

Verse 24

ते भग्नतपसो विप्राः समेत्य वृषभध्वजम् / को भवानिति देवेशं पृच्छन्ति स्म विमोहिताः

தவம் சிதைந்த அந்தப் பிராமண முனிவர்கள் ஒன்றுகூடி வृषபத்வஜன் (சிவன்) அருகே வந்து, மயங்கியவர்களாய் தேவேசனை நோக்கி—“நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 25

सो ऽब्रवीद् भगवानीशस्तपश्चर्तुमिहागतः / इदानीं भार्यया देशे भवद्भिरिह सुव्रताः

அப்பொழுது பகவான் ஈசன் கூறினார்: 'நான் இங்கு தவம் செய்ய வந்துள்ளேன். சிறந்த விரதங்களைக் கொண்டவர்களே! இப்போது நான் என் மனைவியுடன் இவ்விடத்தில் உங்கள் முன்னிலையில் தங்குவேன்.'

Verse 26

तस्य ते वाक्यमाकर्ण्य भृग्वाद्या मुनिपुङ्गवाः / ऊचुर्गृहीत्वा वसनं त्यक्त्वा भार्यां तपश्चर

அவருடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பிருகு முதலான சிறந்த முனிவர்கள் கூறினர்: 'துறவிக்குரிய ஆடையை அணிந்து, மனைவியைத் துறந்து தவம் செய்வீராக.'

Verse 27

अथोवाच विहस्येशः पिनाकी नीललोहितः / संप्रेक्ष्य जगतो योनिं पार्श्वस्थं च जनार्दनम्

பிறகு, பினாகம் ஏந்தியவரும் நீலலோகிதருமான ஈசன், உலகின் மூலக்கருவையும் (மாயை) தன் அருகில் நின்றிருந்த ஜனார்த்தனனையும் பார்த்து புன்னகைத்து பேசினார்.

Verse 28

कथं भवद्भिरुदितं स्वभार्यापोषणोत्सुकैः / त्यक्तव्या मम भार्येति धर्मज्ञैः शान्तमानसैः

'தங்கள் மனைவியரைப் பேணுவதில் ஆர்வముள்ள நீங்கள், தர்மத்தை அறிந்தும் அமைதியான மனதுடையவர்களாயிருந்தும், என் மனைவி கைவிடப்பட வேண்டும் என்று எப்படிக் கூறலாம்?'

Verse 29

ऋषय ऊचुः व्यभिचाररता नार्यः संत्याज्याः पतिनेरिताः / अस्माभिरेषा सुभगा तादृशी त्यागमर्हति

ரிஷிகள் கூறினர்: 'கற்பு நெறி தவறிய பெண்களைக் கணவன்மார் கைவிட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. எங்களைப் பொறுத்தவரை, இந்த அழகிய பெண்ணும் அத்தகையவளே; ஆதலால் இவள் கைவிடப்படத் தகுந்தவள்.'

Verse 30

महादेव उवाच न कदाचिदियं विप्रा मनसाप्यन्यमिच्छति / नाहमेनामपि तथा विमुञ्चामि कदाचन

மகாதேவர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, அவள் எந்நேரமும் மனத்தாலும் பிறரை விரும்புவதில்லை; நானும் அவளை எப்போதும் கைவிடேன்।

Verse 31

ऋषय ऊचुः दृष्ट्वा व्यभिचरन्तीह ह्यस्माभिः पुरुषाधम / उक्तं ह्यसत्यं भवता गम्यतां क्षिप्रमेव हि

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மனிதர்களில் தாழ்ந்தவனே, இங்கே நீ தவறான நடத்தை செய்கிறதைப் பார்த்து நாங்கள் அறிந்தோம்; நீ பொய் சொன்னாய், ஆகவே உடனே புறப்படு।

Verse 32

एवमुक्ते महादेवः सत्यमेव मयेरितम् / भवतां प्रतिभात्येषेत्युक्त्वासौ विचचार ह

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது மகாதேவர் பதிலளித்தார்—நான் சொன்னது நிச்சயமாக உண்மையே; உங்களுக்கு அப்படியே தோன்றினால்—என்று கூறி அவர் வழி சென்றார்।

Verse 33

सो ऽगच्छद्धरिणा सार्धं मुनिन्द्रस्य महात्मनः / वसिष्ठस्याश्रमं पुण्यं भिक्षार्थो परमेश्वरः

அப்போது பரமேஸ்வரன் பிச்சை வேண்டி மானுடன் சேர்ந்து முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரின் புனித ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 34

दृष्ट्वा समागतं देवं भिक्षमाणमरुन्धती / वसिष्ठस्य प्रिया भार्या प्रत्युद्गम्य ननाम नम्

பிச்சை வேண்டி வந்த தேவனைப் பார்த்து, வசிஷ்டரின் அன்புத் துணைவி அருந்ததி முன்னே சென்று வரவேற்று பக்தியுடன் வணங்கினாள்।

Verse 35

प्रक्षाल्य पादौ विमलं दत्त्वा चासनमुत्तमम् / संप्रेक्ष्य शिथिलं गात्रमभिघातहतं द्विजैः / संधयामास भैषज्यैर्विष्णा वदना सती

சதி அவருடைய பாதங்களைத் தூய்மையாகக் கழுவி, சிறந்த ஆசனத்தை அர்ப்பணித்தாள். பிறகு இருபிறப்போரின் அடிகளால் தளர்ந்த அங்கங்களை நோக்கி, விஷ்ணுவைப் போன்ற ஒளிவீசும் முகத்தையுடைய சதி மருந்துகளால் அவற்றைச் சீர்செய்து நலமளித்தாள்.

Verse 36

चकार महतीं पूजां प्रार्थयामास भार्यया / को भवान् कुत आयातः किमाचारो भवानिति / उवाच तां महादेवः सिद्धानां प्रवरो ऽस्म्यहम्

அவர் மகத்தான பூஜையைச் செய்து, மனைவியுடன் சேர்ந்து பணிவுடன் வேண்டினார்—“நீங்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? உங்கள் ஒழுக்கநெறி என்ன?” அப்போது மகாதேவர் அவளிடம்—“நான் சித்தர்களில் முதன்மை” என்று கூறினார்.

Verse 37

यदेतन्मण्डलं शुद्धं भाति ब्रह्ममयं सदा / एषैव देवता मह्यं धारयामि सदैव तत्

எப்போதும் பிரம்மமயமாக ஒளிரும் அந்தத் தூய மண்டலம்—அதுவே எனக்கான ஆராத்ய தெய்வம்; அதை நான் எந்நேரமும் தியானித்து நிலைநிறுத்துகிறேன்.

Verse 38

हत्युक्त्वा प्रययौ श्रीमाननुगृह्य पतिव्रताम् / ताडयाञ्चक्रिरे दण्डैर्लोष्टिभिर्मुष्टिभिद्विजाः

அந்தக் கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லி, பதிவிரதைக்கு அருள்காட்டி, அந்தப் பெருமைமிக்கவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். பின்னர் இருபிறப்போர் குச்சிகள், மண் கட்டிகள், குத்துகளால் அடிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 39

दृष्ट्वा चरन्तं गिरिशं नग्नं विकृतलक्षणम् / प्रोचुरेतद् भवांल्लिङ्गमुत्पाटयतु दुर्मते

கிரீசன் நிர்வாணமாக, விகாரமான அடையாளங்களுடன் அலைவதைப் பார்த்த அவர்கள்—“இந்தத் தீயமதி தன் லிங்கத்தைப் பிய்த்தெறியட்டும்!” என்று கூறினர்.

Verse 40

तानब्रवीन्महायोगी करिष्यामीति शङ्करः / युष्माकं मामके लिङ्गे यदि द्वेषो ऽभिजायते

மகாயோகி சங்கரன் அவர்களிடம் கூறினார்—“நான் அதைச் செய்வேன். என் லிங்கத்தைப் பற்றித் தங்களிடத்தில் வெறுப்பு எழுந்தால்…”

Verse 41

इत्युक्त्वोत्पाटयामास भगवान् भगनेत्रहा / नापश्यंस्तत्क्षणेनेशं केशवं लिङ्गमेव च

இவ்வாறு கூறி, பகனேத்ரஹா எனும் பகவான் உடனே அதை பறித்தெடுத்தார். அந்தக் கணமே அவர்கள் கேசவனையும் வேறெதையும் காணவில்லை—லிங்கமே மட்டும் நிலைத்தது.

Verse 42

तदोत्पाता बभूवुर्हि लोकानां भयशंसिनः / न राजते सहस्रांशुश्चचाल पृथिवी पुनः / निष्प्रभाश्च ग्रहाः सर्वे चुक्षुभे च महोदधिः

அப்போது உலகத்தாருக்கு அச்சம் தரும் கொடிய அபசகுனங்கள் எழுந்தன. ஆயிரம் கதிர் சூரியன் ஒளியிழந்தான்; பூமி மீண்டும் நடுங்கியது; எல்லா கிரகங்களும் பிரகாசமற்றன; பேர்கடல் கலங்கி எழுந்தது.

Verse 43

अपश्यच्चानुसूयात्रेः स्वप्नं भार्या पतिव्रता / कथयामास विप्राणां भयादाकुलितेक्षणा

அத்திரியின் பத்தினி விரதம் கொண்ட மனைவி அனசூயா ஒரு கனவு கண்டாள்; அச்சத்தால் கலங்கிய கண்களுடன் அதை பிராமண முனிவர்களிடம் கூறினாள்.

Verse 44

तेजसा भासयन् कृत्स्नं नारायणसहायवान् / भिक्षमाणः शिवो नूनं दृष्टो ऽस्माकं गृहेष्विति

“நிச்சயமாக எங்கள் இல்லங்களில் சிவன் பிச்சை யாசித்து தோன்றினார்—தன் தேஜஸால் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்து, துணையாக நாராயணனுடன்.”

Verse 45

तस्या वचनमाकर्ण्य शङ्कमाना महर्षयः / सर्वे जग्मुर्महायोगं ब्रह्माणं विश्वसंभवम्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட மகரிஷிகள் சந்தேகத்தால் நிறைந்து, அனைவரும் சேர்ந்து மகாயோகி, உலகத் தோற்றத்தின் மூலமான பிரம்மாவிடம் சென்றனர்.

Verse 46

उपास्यमानममलैर्योगिभिर्ब्रह्मवित्तमैः / चतुर्वेदैर्मूर्तिमद्भिः सावित्र्या सहितं प्रभुम्

மாசற்ற யோகிகள், பிரம்மஞானத்தில் முதன்மையோர் வழிபடும் அந்த பரமேஸ்வரனை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் நான்கு வேதங்களாக உருவெடுத்தவர், சாவித்ரீ (காயத்ரீ) உடன் விளங்கும் ஆண்டவன்.

Verse 47

आसीनमासने रम्ये नानाश्चर्यसमन्विते / प्रभासहस्रकलिले ज्ञानैश्वर्यादिसंयुते

பல அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய ஆசனத்தில் அவர் அமர்ந்திருந்தார்; ஆயிரம் ஒளிகளின் பிரகாசம் நிறைந்தவர், ஞானம், ஐஸ்வரியம் முதலிய தெய்வீக சிறப்புகளுடன் கூடியவர்.

Verse 48

विभ्राजमानं वपुषा सस्तितं शुभ्रलोचनम् / चतुर्मुखं महाबाहुं छन्दोमयमजं परम्

அவர் உடலொளியால் பிரகாசித்து, உறுதியாக நிலைத்திருந்தார்; வெண்மையாக ஒளிரும் கண்கள் உடையவர்; நான்முகன், மாபெரும் புஜங்கள் உடையவர்—வேதச் சந்தங்களால் ஆனவர், பிறவியற்ற பரம்பொருள்.

Verse 49

विलोक्य वेदपुरुषं प्रसन्नवदनं शुभम् / शिरोभिर्धरणीं गत्वा तोषयामासुरीश्वरम्

வேதபுருஷனை—மங்களமும் அமைதியும் நிறைந்த முகத்துடன்—கண்டு, அவள் தலை வணங்கி நிலத்தைத் தொட்டு நமஸ்கரித்து, இவ்வாறு எல்லோரின் ஈசுவரனைத் திருப்திப்படுத்தினாள்.

Verse 50

तान् प्रसन्नमना देवश्चतुर्मूर्तिश्चतुर्मुखः / व्याजहार मुनिश्रेष्ठाः किमागमनकारणम्

அப்போது மனம் அமைதியுற்ற, நான்கு முகங்களும் நான்கு வடிவங்களும் கொண்ட தேவன் பிரம்மா, அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர்களை நோக்கி—“உங்கள் வருகையின் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டான்.

Verse 51

तस्य ते वृत्तमखिलं ब्रह्मणः परमात्मनः / ज्ञापयाञ्चक्रिरे सर्वे कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्

பின்னர் அவர்கள் தலைமேல் கைகூப்பி, பரமாத்மஸ்வரூபனான பிரம்மாவிடம், அவரைப் பற்றிய நிகழ்ந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தனர்.

Verse 52

ऋषय ऊचुः कश्चिद् दारुवनं पुण्यं पुरुषो ऽतीवशोभनः / भार्यया चारुसर्वाङ्ग्या प्रविष्टो नग्न एव हि

முனிவர்கள் கூறினர்—“மிக அழகிய ஒரு புருஷன், எல்லா அங்கங்களும் அழகிய மனைவியுடன், புனிதமான தாருவனத்தில் நுழைந்தான்; உண்மையில் அவன் நிர்வாணமாகவே வந்தான்.”

Verse 53

मोहयामास वपुषा नारीणां कुलमीश्वरः / कन्यकानां प्रिया चास्य दूषयामास पुत्रकान्

அந்த ஈச்வரன் தன் அழகிய வடிவால் பெண்களின் குடும்பங்களை மயக்கினான்; கன்னியருக்கு பிரியனாகி, அவர்களின் புதல்வர்களையும் கெடுதலுக்குள் இட்டான்.

Verse 54

अस्माभिर्विविधाः शापाः प्रदत्ताश्च पराहताः / ताडितो ऽस्माभिरत्यर्थं लिङ्गन्तु विनिपातितम्

நாங்கள் பலவித சாபங்களை உச்சரித்து எறிந்தோம்; மேலும் மிகுந்த வலிமையுடன் தாக்கி, லிங்கத்தையும் கீழே விழச் செய்தோம்.

Verse 55

अन्तर्हितश्च भगवान् सभार्यो लिङ्गमेव च / उत्पाताश्चाभवन् घोराः सर्वभूतभयङ्कराः

அப்போது பகவான் தம் துணைவியுடன் கூடவும், அந்த லிங்கமும் மறைந்தன. பின்னர் எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்தும் கொடிய அபசகுனங்கள் எழுந்தன.

Verse 56

क एष पुरुषो देव भीताः स्म पुरुषोत्तम / भवन्तमेव शरणं प्रपन्ना वयमच्युत

ஹே தேவா! இந்தப் புருஷன் யார்? ஹே புருஷோத்தமா! நாங்கள் அஞ்சுகிறோம். ஹே அச்யுதா! உம்மையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டு உமது பாதங்களில் அடைந்தோம்.

Verse 57

त्वं हि वेत्सि जगत्यस्मिन् यत्किञ्चिदपि चेष्टितम् / अनुग्रहेण विश्वेश तदस्माननुपालय

இந்த உலகில் எத்தகைய இயக்கமும் முயற்சியும் எதுவாயினும் அதை நீயே அறிவாய். ஆகவே ஹே விஸ்வேஸ்வரா, அருளால் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 58

विज्ञापितो मुनिगणैर्विश्वात्मा कमलोद्भवः / ध्यात्वा देवं त्रिशूलाङ्कं कृताञ्जलिरभाषत

முனிவர்கள் விண்ணப்பித்தபோது, தாமரையில் பிறந்த உலகாத்மா பிரம்மா, திரிசூலச் சின்னமுடைய தேவன் சிவனைத் தியானித்து, கைகூப்பி உரைத்தார்.

Verse 59

ब्रह्मोवाच हा कष्टं भवतामद्य जातं सर्वार्थनाशनम् / धिग्बलं धिक् तपश्चर्या मिथ्यैव भवतामिह

பிரம்மா கூறினார்—அய்யோ! இன்று உங்கள்மேல் எல்லாப் பயன்களையும் அழிக்கும் பெருந்துயரம் ஏற்பட்டது. ச்சீ, வலத்திற்கு! ச்சீ, தவத்திற்கு! இங்கு உங்களுக்கெல்லாம் இது முற்றிலும் வீணாயிற்று.

Verse 60

संप्राप्य पुण्यसंस्कारान्निधीनां परमं निधिम् / उपेक्षितं वृथाचारैर्भवद्भिरिह मोहितैः

புண்ணியச் சன்ஸ்காரங்களால் நிதிகளுள் பரம நிதியை அடைந்தும், இங்கு மயக்கமுற்ற நீங்கள் வீணான பயனற்ற நடத்தைகளில் ஈடுபட்டு அதனை அலட்சியப்படுத்தினீர்।

Verse 61

काङ्क्षन्ते योगिनो नित्यं यतन्तो यतयो निधिम् / यमेव तं समासाद्य हा भवद्भिरुपेक्षितम्

எப்போதும் முயன்று தவமிருக்கும் யதி-யோகிகள் இடையறாது ஏங்கும் அந்த நிதியையே, நீங்கள் உண்மையில் அடைந்தும்—அய்யோ—அவரை அலட்சியப்படுத்தினீர்।

Verse 62

यजन्ति यज्ञैर्विविधैर्यत्प्राप्त्यैर्वेदवादिनः / महानिधिं समासाद्य हा भवद्भिरुपेक्षितम्

அதை அடையவே வேதவாதிகள் பலவகை யாகங்களைச் செய்கின்றனர்; அந்த மகாநிதியை அடைந்தும்—அய்யோ—நீங்கள் அதை அலட்சியப்படுத்தினீர்।

Verse 63

यं समासाद्य देवानैमैश्वर्यमखिलं जगत् / तमासाद्याक्षयनिधिं हा भवद्भिरुपेक्षितम्

அவரை அடைந்ததால் தேவர்கள் முழு உலகின் ஐஸ்வரியத்தைப் பெற்றனர்; அதே அழிவிலா நிதியான இறைவனை அடைந்தும்—அய்யோ—நீங்கள் அலட்சியப்படுத்தினீர்।

Verse 64

यत्समापत्तिजनितं विश्वेशत्वमिदं मम / तदेवोपेक्षितं दृष्ट्वा निधानं भाग्यवर्जितैः

சமாபத்தியில் இருந்து பிறந்த எனது இந்த விஸ்வேசரத்துவம்; அதே நிதியை நற்பேறு அற்றோர் அலட்சியப்படுத்துவதைப் பார்த்து (மனம் வருந்துகிறது)।

Verse 65

यस्मिन् समाहितं दिव्यमैश्वर्यं यत् तदव्ययम् / तमासाद्य निधिं ब्राह्म हा भवद्भिर्वृथाकृतम्

எதில் தெய்வீக ஈசுவரிய சக்தி ஒன்றுகூடி நிலைபெற்றதோ, அது அழிவிலாதது—அந்த நிதியை அடைந்தும், ஓ பிராமணரே, அய்யோ! நீங்கள் வீணாக நடந்தீர்கள்; அதில் உண்மையான சரணடைதல் செய்யவில்லை।

Verse 66

एष देवो महादेवो विज्ञेयस्तु महेश्वरः / न तस्य परमं किञ्चित् पदं समधिगम्यते

இவ்வே தேவன் மகாதேவன்—உண்மையிலே மகேஸ்வரன்—என்று அறியப்பட வேண்டும். அவருக்கு மேலான பரமப் பதம் எதுவும் முழுமையாக அடையவும் அறியவும் இயலாது।

Verse 67

देवतानामृषीणां च पितॄणां चापि शाश्वतः / सहस्रयुगपर्यन्ते प्रलये सर्वदेहिनाम् / संहरत्येष भगवान् कालो भूत्वा महेश्वरः

தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் உட்பட எல்லா உடலுடையவர்களையும்—ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவடைந்து பிரளயம் வரும் வேளையில்—இந்த நித்திய பகவான் மகேஸ்வரன் காலமாகி அனைவரையும் தன்னுள் ஒடுக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 68

एष चैव प्रजाः सर्वाः सृजत्येकः स्वतेजसा / एष चक्री च वज्री च श्रीवत्सकृतलक्षणः

அவனே ஒருவனாகத் தன் சொந்தத் தேஜஸால் எல்லாப் பிரஜைகளையும் படைக்கிறான். அவனே சக்கரதாரி, வஜ்ரதாரி; அவன் மார்பில் புனிதமான ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் விளங்குகிறது।

Verse 69

योगी कृतयुगे देवस्त्रेतायां यज्ञ उच्यते / द्वापरे भगवान् कालो धर्मकेतुः कलौ युगे

கிருதயுகத்தில் தேவன் ‘யோகி’ எனப் புகழப்படுகிறார்; திரேதையில் ‘யஜ்ஞ’ எனச் சொல்லப்படுகிறார். த்வாபரத்தில் பகவான் ‘காலன்’; கலியுகத்தில் ‘தர்மகேது’—தர்மத்தின் கொடி—என்று போற்றப்படுகிறார்।

Verse 70

रुद्रस्य मूर्तयस्तिस्त्रो याभिर्विश्वमिदं ततम् / तमो ह्यग्नी रजो ब्रह्मा सत्त्वं विष्णुरिति प्रभुः

ருத்ரனுக்கு மூன்று மூர்த்திகள் உண்டு; அவைகளால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபித்துள்ளது. தமோகுணத்தில் அவர் அக்னி, ரஜோகுணத்தில் அவர் பிரம்மா, சத்த்வகுணத்தில் அவர் விஷ்ணு—அவரே பரமப் பிரபு.

Verse 71

मूर्तिरन्या स्मृता चास्य दिग्वासा वै शिवा ध्रुवा / यत्र तिष्ठति तद् ब्रह्म योगेन तु समन्वितम्

அவருடைய இன்னொரு ரூபம் நினைவுகூரப்படுகிறது—திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட, நிலைத்த, மங்களகரமான சிவன். அவர் எங்கு தங்குகிறாரோ அதுவே பிரம்மம்; யோகத்தால் இணைந்து உணரப்படுவது.

Verse 72

या चास्य पार्श्वगा भार्या भवद्भिरभिवीक्षिता / सा हि नारायणो देवः परमात्मा सनातनः

மேலும் அவர் அருகில் நிற்கும் துணைவி, நீங்கள் இப்பொழுது தரிசித்தவள்—அவளே தேவ நாராயணன்; அவளே சனாதன பரமாத்மா.

Verse 73

तस्मात् सर्वमिदं जातं तत्रैव च लयं व्रजेत् / स एव मोहयेत् कृत्स्नं स एव परमा गतिः

அவரிடமிருந்தே இவை அனைத்தும் தோன்றின; அவரிடமே மீண்டும் லயமாகும். அவரே அனைத்தையும் மயக்குகிறார்; அவரே பரமகதி—உயர்ந்த அடைக்கலம்.

Verse 74

सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् / एकशृङ्गो महानात्मा पुराणो ऽष्टाक्षरो हरिः

அந்த பரமபுருஷன் ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் பாதங்கள் உடையவன். ஒரே சிருங்கம் கொண்ட தனித்துவன்; மகாத்மா, ஆதிபுருஷன் ஹரி—புனித அஷ்டாக்ஷர மந்திர வடிவன்.

Verse 75

चतुर्वेदश्चतुर्मूर्तिस्त्रिमूर्तिस्त्रिगुणः परः / एकमूर्तिरमेयात्मा नारायण इति श्रुतिः

அவரே நான்கு வேதங்களின் வடிவம்; அவரே நான்கு மூர்த்தி; அவரே திரிமூர்த்தி, மேலும் முக்குணங்களைத் தாண்டிய பரமேஸ்வரன். பல வடிவங்களில் தோன்றினாலும், அவரது ஆதிச் சொரூபம் ஒன்றே—அளவிட முடியாத ஆத்மசொரூபம். ஆகவே ஸ்ருதி கூறுகிறது: ‘அவரே நாராயணன்.’

Verse 76

ऋतस्य गर्भो भगवानापो मायातनुः प्रभुः / स्तूयते विविधैर्मन्त्रैर्ब्राह्मणैर्धर्ममोक्षिभिः

பகவான் ருதத்தின் கர்ப்பம்; அவரே ஆபः (தெய்வீக நீர்) எனும் சொரூபம்; மாயைத் தனுவுடைய ஆண்டவன் ஈஸ்வரன். தர்மமும் மோக்ஷமும் நாடும் பிராமணர்கள் பல்வேறு வேத மந்திரங்களால் அவரைத் துதிக்கின்றனர்.

Verse 77

संहृत्य सकलं विश्वं कल्पान्ते पुरुषोत्तमः / शेते योगामृतं पीत्वा यत् तद् विष्णोः परं पदम्

கல்பாந்தத்தில் புருஷோத்தமன் முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஒடுக்கி, யோகாமிர்தத்தை அருந்தி, அந்தப் பரம நிலையிலே துயில்கிறான்—அதுவே விஷ்ணுவின் பரம பதம், பரம தாமம்.

Verse 78

न जायते न म्रियते वर्धते न च विश्वसृक् / मूलप्रकृतिरव्यक्ता गीयते वैदिकैरजः

அது பிறப்பதில்லை, இறப்பதில்லை, வளர்வதில்லை; மேலும் அது உலகத்தைப் படைப்பவனுமல்ல. வேத ரிஷிகள் அதை ‘அஜம்’, ‘அவ்யக்த மூலப்ரக்ருதி’ என்று பாடுகின்றனர்.

Verse 79

ततो निशायां वृत्तायां सिसृक्षुरखिलञ्जगत् / अजस्य नाभौ तद् बीजं क्षिपत्येष महेश्वरः

பின்னர் இரவு கடந்தபோது, முழு உலகையும் படைக்க விரும்பி, இந்த மகேஸ்வரன் அந்த விதையை அஜன் (பிரம்மா) என்பவனின் நாபியில் இடுகிறார்.

Verse 80

तं मां वित्त महात्मानं ब्रह्माणं विश्वतो मुखम् / महान्तं पुरुषं विश्वमपां गर्भमनुत्तमम्

என்னை அந்த மகாத்ம பிரம்மமாக அறிக—விச்வதோமுகன் (எல்லாமுகன்) ஆகிய ஈசுவரன்; மகாபுருஷன், தானே இவ்வுலகம், மேலும் ‘அபாம் கர்பம்’—நீர்களின் ஒப்பற்ற கருவாக, படைப்பின் பரம மூலமாக இருப்பவன்.

Verse 81

न तं विदाथ जनकं मोहितास्तस्य मायया / देवदेवं महादेवं भूतानामीश्वरं हरम्

அவருடைய மாயையால் மயங்கிய நீங்கள் அந்த ஜனகனை அறியவில்லை—அந்த ஹரனை; தேவர்களின் தேவன், மகாதேவன், எல்லா பூதங்களுக்கும் ஈசுவர-அதிபதி.

Verse 82

एष देवो महादेवो ह्यनादिर्भगवान् हरः / विष्णुना सह संयुक्तः करोति विकरोति च

இதே தேவனே மகாதேவன்—அநாதியான பகவான் ஹரன். விஷ்ணுவுடன் இணைந்து அவர் படைப்பையும், மாற்றம்/லயத்தையும் நிகழ்த்துகிறார்.

Verse 83

न तस्य विद्यते कार्यं न तस्माद् विद्यते परम् / स वेदान् प्रददौ पूर्वं योगमायातनुर्मम

அவருக்கு செய்ய வேண்டிய கட்டாயக் கருமம் எதுவும் இல்லை; அவருக்கு மேல் எதுவும் இல்லை. ஆதியில் அவர் வேதங்களை அருளினார்—அவருடைய உடலே என் யோகமாயை (தெய்வ வெளிப்பாட்டு சக்தி) ஆகும்.

Verse 84

स मायी मायया सर्वं करोति विकरोति च / तमेव मुक्तये ज्ञात्वा व्रजेत शरणं भवम्

அந்த மாயாதிபதி தன் மாயையால் அனைத்தையும் உருவாக்கியும் மாற்றியும் செய்கிறான். அவனையே முக்தியின் வழி என்று அறிந்து, பவ (சிவன்) சரணத்தை அடைய வேண்டும்.

Verse 85

इतीरिता भगवता मरीचिप्रमुखा विभुम् / प्रणम्य देवं ब्रह्माणं पृच्छन्ति स्म सुदुः खिताः

பகவான் அருளிய உபதேசத்தினால் மாறீசி முதலிய முனிவர்கள் அந்த வல்லமைமிகு தேவன் பிரம்மாவை வணங்கி, மிகுந்த துயருடன் அவரை வினவத் தொடங்கினர்।

Verse 86

मुनय ऊचुः कथं पश्येम तं देवं पुनरेव पिनाकिनम् / ब्रूहि विश्वामरेशान त्राता त्वं शरणैषिणाम्

முனிவர்கள் கூறினர்—அந்த பினாகம் தாங்கிய தேவன் (சிவன்) மீண்டும் எங்களுக்கு எவ்வாறு தரிசனம் தருவான்? உலகத் தேவர்களின் ஈசனே, கூறுவாயாக; சரணடைந்தோர்க்கு நீயே காப்பாளர்।

Verse 87

पितामह उवाच यद् दृष्टं भवता तस्य लिङ्गं भुवि निपातितम् / तल्लिङ्गानुकृतीशस्य कृत्वा लिङ्गमनुत्तमम्

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்—நீங்கள் பூமியில் விழுந்திருந்ததாகக் கண்ட ஈசன் (சிவன்) லிங்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதனை ஒத்த ஒரு ஒப்பற்ற லிங்கத்தை உருவாக்குங்கள்…

Verse 88

पूजयध्वं सपत्नीकाः सादरं पुत्रसंयुताः / वैदिकैरेव नियमैर्विविधैर्ब्रह्मचारिणः

மனைவியருடன், மகன்களுடன் கூடி, பக்தியுடன் வணங்குங்கள்; பிரம்மச்சாரிகள் பலவகை வேத நியமங்களும் விரதங்களும் படியே நடக்கட்டும்।

Verse 89

संस्थाप्य शाङ्करैर्मन्त्रैरृग्यजुः सामसंभवैः / तपः परं समास्थाय गृणन्तः शतरुद्रियम्

ரிக்-யஜுர்-சாம வேதங்களில் பிறந்த சாங்கர மந்திரங்களால் முறையாக நிறுவி, அவர்கள் உன்னத தவத்தை மேற்கொண்டு, ருத்ரனைப் போற்றும் சதருத்ரீயத்தை ஓதினர்।

Verse 90

समाहिताः पूजयध्वं सपुत्राः सह बन्धुभिः / सर्वे प्राञ्जलयो भूत्वा शूलपाणिं प्रपद्यथ

மனம் ஒருமைப்படுத்தி, மகன்களும் உறவினரும் உடன், சூலபாணி இறைவனை வழிபடுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் கைகூப்பி அவரிடமே சரணடையுங்கள்.

Verse 91

ततो द्रक्ष्यथ देवेशं दुर्दर्शमकृतात्मभिः / यं दृष्ट्वा सर्वमज्ञानमधर्मश्च प्रणश्यति

அப்போது தேவர்களின் ஈசனை நீங்கள் காண்பீர்கள்; அடக்கமற்ற உள்ளத்தார்க்கு அவர் காண்பதற்கு அரிது. அவரைத் தரிசித்தவுடன் எல்லா அறியாமையும் அதர்மமும் அழியும்.

Verse 92

ततः प्रणम्य वरदं ब्रह्माणममितौजसम् / जग्मुः संहृष्टमनसो देवदारुवनं पुनः

பின்னர் வரம் அருளும் அளவற்ற ஒளியுடைய பிரம்மாவை வணங்கி, அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 93

आराधयितुमारब्धा ब्रह्मणा कथितं यथा / अजानन्तः परं देवं वीतरागा विमत्सराः

பிரம்மா கூறியபடியே அவர்கள் ஆராதனையைத் தொடங்கினர்; பரம தேவனை இன்னும் அறியாதிருந்தாலும், அவர்கள் பற்றற்றவர்களாகவும் பொறாமையற்றவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 94

स्थण्डिलेषु विचित्रेषु पर्वतानां गुहासु च / नदीनां च विविक्तेषु पुलिनेषु शुभेषु च

பலவகைத் தனிமையான திறந்த நிலங்களில், மலைக் குகைகளில், மேலும் நதிகளின் மங்களமான ஒதுக்கான மணற்பரப்புகளில் (தங்கி தியானம் செய்ய வேண்டும்).

Verse 95

शैवालभोजनाः केचित् केचिदन्तर्जलेशयाः / केचिदभ्रावकाशास्तु पादाङ्गुष्ठाग्रविष्ठिताः

சிலர் பாசியையே உணவாகக் கொள்கிறார்கள்; சிலர் நீருக்குள் மூழ்கி உறங்குகின்றார்கள்; சிலர் திறந்த வானின் கீழ் தங்குகின்றார்கள்; சிலர் பெருவிரலின் நுனியில் சமநிலையுடன் நின்றிருக்கின்றார்கள்।

Verse 96

दन्तो ऽलूखलिनस्त्वन्ये ह्यश्मकुट्टास्तथा परे / शाकपर्णाशिनः केचित् संप्रक्षाला मरीचिपाः

சிலர் பற்களால் மட்டும் மென்று வாழ்கிறார்கள்; சிலர் உலக்கையில் இடித்து; இன்னோர் சிலர் கற்களால் அரைத்து. சிலர் கீரை-இலைகளை உண்டு வாழ்கிறார்கள்; சிலர் நன்றாகக் கழுவி உண்ணுகிறார்கள்; சிலர் சூரியக் கதிர்களையே அருந்தி கடுந்தவம் செய்கிறார்கள்।

Verse 97

वृक्षमूलनिकेताश्च शिलाशय्यास्तथा परे / कालं नयन्ति तपसा पूजयन्तो महेश्वरम्

சிலர் மரங்களின் வேரடியில் தங்குகின்றார்கள்; சிலர் வெறும் பாறையையே படுக்கையாக்குகின்றார்கள்; அவர்கள் தவத்தில் காலத்தை கழித்து, மகேஸ்வரன் (சிவன்) அவரை வழிபடுகின்றார்கள்।

Verse 98

ततस्तेषां प्रसादार्थं प्रपन्नार्तिहरो हरः / चका भगवान् बुद्धिं प्रबोधाय वृषध्वजः

அப்போது அவர்களுக்கு அருள் வழங்குவதற்காக, சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் ஹரன் அவர்களின் புத்தியைத் தூண்டினார்; வृषத்வஜன் எனும் பகவான் அவர்களின் விவேகத்தை விழிப்பூட்டினார்।

Verse 99

देवः कृतयुगे ह्यस्मिन् शृङ्गे हिमवतः शुभे / देवदारुवनं प्राप्तः प्रसन्नः परमेश्वरः

இந்த க்ருதயுகத்தில், அருள்மிகு பரமேஸ்வரன் எனும் தேவன், ஹிமவத் மலையின் மங்களமான சிகரத்துக்கு வந்து தேவதாரு வனத்தை அடைந்தார்।

Verse 100

भस्मपाण्डुरदिग्धाङ्गो नग्नो विकृतलक्षणः / उल्मुकव्यग्रहस्तश्च रक्तपिङ्गललोचनः

அவருடைய அங்கங்கள் பஸ்மம் பூசப்பட்டு சாம்பல் நிறமாகத் தோன்றின; அவர் நிர்வாணராக, வித்தியாசமான தவச் சின்னங்களுடன் இருந்தார். கையில் உல்முகம் (அக்கினிக் கட்டை) ஏந்தி, செம்மஞ்சள் கண்களுடன் கடும் துறவியாய் விளங்கினார்.

Verse 101

क्वचिच्च हसते रौद्रं क्वचिद् गायति विस्मितः / क्वचिन्नृत्यति शृङ्गारी क्वचिद्रौति मुहुर्मुहुः

ஒருபொழுது அவர் ரௌத்ரமாகச் சிரிப்பார்; மற்றொரு பொழுது வியப்பில் பாடுவார். சிலவேளை சிருங்கார உணர்வில் நடனமாடுவார்; மீண்டும் மீண்டும் அழுதுவிடுவார்.

Verse 102

आश्रमे ऽभ्यागतो भिक्षां याचते च पुनः पुनः / मायां कृत्वात्मनो रूपं देवस्तद् वनमागतः

ஆசிரமத்துக்கு வந்து அவர் மீண்டும் மீண்டும் பிக்ஷை யாசித்தார். தன் சொந்த ரூபத்தை மாயையால் ஏற்று, அந்த தேவன் அந்த வனத்துக்கு வந்தான்.

Verse 103

कृत्वा गिरिसुतां गौरीं पार्श्वेदेवः पिनाकधृक् / सा च पूर्ववद् देवेशी देवदारुवनं गता

பினாகம் ஏந்திய சிவன்—அங்கே பார்ஷ்வதேவன் என அழைக்கப்பட்டவர்—மலைமகள் கௌரியை வெளிப்படுத்தினார். அந்த தேவேசி தேவியும் முன்புபோல தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 104

दृष्ट्वा समागतं देवं देव्या सह कपर्दिनम् / प्रणेमुः शिरसा भूमौ तोषयामासुरीश्वरम्

தேவியுடன் கபர்தின் (சிவன்) வந்ததைப் பார்த்த அவர்கள் தலை தரையில் வைத்து வணங்கினர்; இவ்வாறு தேவர்களின் ஈஸ்வரனை மகிழ்வித்தனர்.

Verse 105

वैदिकैर्विविधैर्मन्त्रैः सूक्तैर्माहेश्वरैः शुभैः / अथर्वशिरसा चान्ये रुद्राद्यैर्ब्रह्मभिर्भवम्

பலவகை வேத மந்திரங்களாலும், மங்களமான மாஹேஸ்வர ஸூக்தங்களாலும், மேலும் சிலர் அதர்வஶிரஸ் உடனும் ருத்ராதி மந்திரங்கள், பிரஹ்மஸூக்தங்கள் முதலியவற்றாலும் பவனை (சிவனை) வழிபட்டனர்।

Verse 106

नमो देवादिदेवाय महादेवाय ते नमः / त्र्यम्बकाय नमस्तुभ्यं त्रिशूलवरधारिणे

தேவர்க்கும் ஆதிதேவனாகிய மகாதேவனுக்கு நமஸ்காரம்; மூன்று கண்களுடைய திர்யம்பகா, சிறந்த திரிசூலம் தாங்கிய உமக்கு வணக்கம்।

Verse 107

नमो दिग्वाससे तुभ्यं विकृताय पिनाकिने / सर्वप्रणतदेहाय स्वयमप्रणतात्मने

வானமே ஆடையாகிய திக்வாசனே, அற்புதமான பினாகம் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அனைவரும் வணங்கும் திருமேனியுடையவனே, ஆனால் உமது ஆத்மா எவருக்கும் வணங்காதவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 108

अन्तकान्तकृते तुभ्यं सर्वसंहरणाय च / नमो ऽस्तु नृत्यशीलाय नमो भैरवरूपिणे

மரணத்தை வென்றவனே, அனைத்தையும் லயப்படுத்துவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நடனத்தில் திளைப்பவனே நமோ, பைரவ ரூபம் தரிப்பவனே நமோ।

Verse 109

नरनारीशरीराय योगिनां गुरवे नमः / नमो दान्ताय शान्ताय तापसाय हराय च

ஆண்-பெண் இரு வடிவத் திருமேனியுடைய, யோகிகளின் குருவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தமனமுடையவனே, அமைதியுடையவனே, தவசியான ஹரனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 110

विभीषणाय रुद्राय नमस्ते कृत्तिवाससे / नमस्ते लेलिहानाय शितिकण्ठाय ते नमः

அச்சமூட்டும் ருத்ரனே, உமக்கு வணக்கம்; ஹே க்ருத்திவாச (தோல் ஆடை அணிந்தவனே) உமக்கு நமஸ்காரம். எரியும் அগ্নிபோல் திகழ்வோனே, உமக்கு வணக்கம்; ஹே நீலகண்டனே, மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 111

अघोरघोररूपाय वामदेवाय वै नमः / नमः कनकमालाय देव्याः प्रियकराय च

அகோரமும் கோரமும்—இரு வடிவங்களையும் உடைய வாமதேவனுக்கு நிச்சயமாக வணக்கம். மேலும் கனகமாலனுக்கும் வணக்கம்; அவன் தேவிக்கு பிரியமானவன், அவளுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவன்.

Verse 112

गङ्गासलिलधाराय शम्भवे परमेष्ठिने / नमो योगाधिपतये ब्रह्माधिपतये नमः

கங்கையின் நீர்தாரை இறங்கும் பரமேஷ்வரன் சம்புவுக்கு வணக்கம். யோகத்தின் அதிபதிக்கு வணக்கம்; பரம்பிரம்மத்தின் அதிபதிக்கும் வணக்கம்.

Verse 113

प्राणाय च नमस्तुभ्यं नमो भस्माङ्गरागिने / नमस्ते घनवाहाय दंष्ट्रिणे वह्निरेतसे

பிராணனாகவே விளங்கும் உமக்கு வணக்கம்; திருநீறு பூசிய அங்கங்களையுடைய இறைவா, உமக்கு வணக்கம். மேகத்தை வாகனமாகக் கொண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்; தந்தம் உடையவனே, அগ্নி-வீரியனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 114

ब्रह्मणश्च शिरो हर्त्रे नमस्ते कालरूपिणे / आगतिं ते न जनीमो गतिं नैव च नैव च / विश्वेश्वर महादेव यो ऽसि सो ऽसि नमो ऽस्तु ते

பிரம்மாவின் தலைையை அகற்றியவனே, காலரூபனே, உமக்கு வணக்கம். உமது வருகையை நாங்கள் அறியோம்; உமது போக்கையும் அறியோம்—அறியவே அறியோம். ஹே விஸ்வேஸ்வரா, ஹே மகாதேவா—நீர் எதுவோ அதுவே; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 115

नमः प्रमथनाथाय दात्रे च शुभसंपदाम् / कपालपाणये तुभ्यं नमो मीढुष्टमाय ते / नमः कनकलिङ्गाय वारिलिङ्गाय ते नमः

பிரமதர்களின் நாதனே, மங்களச் செல்வம் அருள்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கபாலம் தாங்கிய கரத்தோனே, உமக்கு நமோ நமः; வரதனே, பேரருளாளனே! கனகலிங்கத்துக்கு நமः; வாரிலிங்க ரூபனே, உமக்கு நமः.

Verse 116

नमो वह्न्यर्कलिङ्गाय ज्ञानलिङ्गाय ते नमः / नमो भुजङ्गहाराय कर्णिकारप्रियाय च / किरीटिने कुण्डलिने कालकालाय ते नमः

அக்னி-சூரிய லிங்க ரூபனே, உமக்கு நமः; ஞான-லிங்க ரூபனே, உமக்கு நமः. பாம்பு மாலையணிந்தவனே, கர்ணிகார மலர்ப் பிரியனே, உமக்கு வணக்கம். கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்தவனே—காலத்திற்கும் காலனே, உமக்கு நமः.

Verse 117

वामदेव महेशान देवदेव त्रिलोचन / क्षम्यतां यत्कृतं मोहात् त्वमेव शरणं हि नः

வாமதேவனே, மகேசானனே, தேவர்களின் தேவனே, திரிலோசனனே! மயக்கத்தால் செய்த எதையும் மன்னிப்பாயாக. நீயே நிச்சயமாக எங்கள் சரணம்.

Verse 118

चरितानि विचित्राणि गुह्यानि गहनानि च / ब्रह्मादीनां च सर्वेषां दुर्विज्ञेयो ऽसि शङ्कर

சங்கரனே! உமது செயல்கள் வியப்பூட்டுவன, ரகசியமானவை, ஆழ்ந்து அறிய இயலாதவை; பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களுக்கும் நீர் அறிதற்கரியவர்.

Verse 119

अज्ञानाद् यदि वा ज्ञानाद् यत्किञ्चित्कुरुते नरः / तत्सर्वं भगवानेन कुरुते योगमायया

அறியாமையாலோ அறிவாலோ—மனிதன் எதைச் செய்தாலும், அதையெல்லாம் பகவான் தம் யோகமாயை சக்தியால் நிகழ்த்துகிறார்.

Verse 120

एवं स्तुत्वा महादेवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना / ऊचुः प्रणम्य गिरिशं पश्यामस्त्वां यथा पुरा

இவ்வாறு மகாதேவனைப் போற்றி, உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து அவர்கள் கிரீசனை வணங்கி—“முன்பு போலவே எங்களுக்கு உமது தரிசனம் அருள்வீராக” என்று கூறினர்.

Verse 121

तेषां संस्तवमाकर्ण्य सोमः मोमविभूषणः / स्वमेव परमं रूपं दर्शयामास शङ्करः

அவர்களின் ஸ்துதியைக் கேட்டதும், தலையில் சந்திரகலையை அணிந்த சங்கரன் தன் பரம ரூபத்தையே அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தி அருளினார்.

Verse 122

तं ते दृष्ट्वाथ गिरिशं देव्या सह पिनाकिनम् / यथा पूर्वं स्थिता विप्राः प्रणेमुर्हृष्टमानसाः

பின்னர் தேவியுடன் பினாகத்தைத் தாங்கிய கிரீசனைத் தரிசித்து, முன்புபோலவே நின்றிருந்த அந்த பிராமண முனிவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் வணங்கினர்.

Verse 123

ततस्ते मुनयः सर्वे संस्तूय च महेश्वरम् / भृग्वङ्गिरोवसिष्ठास्तु विश्वामित्रस्तथैव च

அதன்பின் அந்த எல்லா முனிவர்களும் மகேஸ்வரனைப் போற்றினர்—பிருகு, அங்கிரஸ், வசிஷ்டர், அதுபோல விஸ்வாமித்திரரும்.

Verse 124

गौतमो ऽत्रिः सुकेशश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः / मरीचिः कश्यपश्चापि संवर्तश्च महातपाः / प्रणम्य देवदेवेशमिदं वचनमब्रुवन्

கௌதமர், அத்ரி, சுகேசர், புலஸ்தியர், புலஹர், க்ரது, மரீசி, கஷ்யபர், சம்வர்த்தர் ஆகிய மகாதபஸ்விகள் தேவர்களின் தேவேசனை வணங்கி இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 125

कथं त्वां देवदेवेश कर्मयोगेन वा प्रभो / ज्ञानेन वाथ योगेन पूजयामः सदैव हि

தேவர்களின் தேவனே, பரம்பொருளே! எம்மால் உம்மை எப்போதும் எவ்வாறு வழிபடலாம்—கர்மயோகத்தாலா, ஞானத்தாலா, அல்லது யோகத்தாலா?

Verse 126

केन वा देवमार्गेण संपूज्यो भगवानिह / किं तत् सेव्यमसेव्यं वा सर्वमेतद् ब्रवीहि नः

இங்கே பகவானை எந்த தெய்வமார்க்கத்தால் முற்றிலும் வழிபட வேண்டும்? எது பின்பற்றத்தக்கது, எது தவிர்க்கத்தக்கது—இவை அனைத்தையும் எமக்கு உரையுங்கள்.

Verse 127

देवदेव उवाच एतद् वः संप्रवक्ष्यामि गूढं गहनमुत्तमम् / ब्रह्मणे कथितं पूर्वमादावेव महर्षयः

தேவதேவன் கூறினான்—மகாரிஷிகளே! ஆதியில் முன்பு பிரம்மாவுக்கு உரைக்கப்பட்ட, மறைமையான, ஆழ்ந்த, உத்தமமான உபதேசத்தை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 128

सांख्ययोगो द्विधा ज्ञेयः पुरुषाणां हि साधनम् / योगेन सहितं सांख्यं पुरुषाणां विमुक्तिदम्

சாங்க்யமும் யோகமும்—உடலுடையோர்க்கு சாதனமாக இருவகையென அறியப்பட வேண்டும்; ஆனால் யோகத்துடன் இணைந்த சாங்க்யம் மனிதர்க்கு விடுதலை அளிப்பதாகும்.

Verse 129

न केवलेन योगेन दृश्यते पुरुषः परः / ज्ञानं तु केवलं सम्यगपवर्गफलप्रदम्

யோகமட்டுமே கொண்டு பரமபுருஷன் காணப்படுவதில்லை; ஆனால் முறையாக நிலைபெற்ற தூய ஞானமே அபவர்கம் எனும் விடுதலைப் பலனை அளிக்கும்.

Verse 130

भवन्तः केवलं योगं समाश्रित्य विमुक्तये / विहाय सांख्यं विमलमकुर्वन्त परिश्रमम्

மோட்சத்திற்காக நீங்கள் யோகத்தை மட்டுமே சார்ந்தீர்கள்; தூய, குற்றமற்ற சாங்க்யத்தை விட்டு வெறும் உழைப்பையே செய்தீர்கள்।

Verse 131

एतस्मात् कारणाद् विप्रानृणां केवलधर्मिणाम् / आगतो ऽहमिमं देशं ज्ञापयन् मोहसंभवम्

இதனாலேயே, ஓ விப்ரர்களே—தர்மத்தில் மட்டும் நிலைத்தவர்களே—மோகம் எவ்வாறு எழுகிறது என்பதை அறிவிக்க நான் இந்நாட்டிற்கு வந்தேன்।

Verse 132

तस्माद् भवद्भिर्विमलं ज्ञानं कैवल्यसाधनम् / ज्ञातव्यं हि प्रयत्नेन श्रोतव्यं दृश्यमेव च

ஆகையால் நீங்கள் தூய ஞானத்தை—கைவல்யத்திற்கான சாதனத்தை—முயற்சியுடன் அறிய வேண்டும்; அது கேள்வியால் கற்றறியப்பட வேண்டியது, மேலும் தன்னனுபவத்தால் நேரில் காணப்பட வேண்டியது.

Verse 133

एकः सर्वत्रगो ह्यात्मा केवलश्चितिमात्रकः / आनन्दो निर्मलो नित्यं स्यादेतत् सांख्यदर्शनम्

ஆத்மா ஒன்றே; எங்கும் பரவி, தனித்தது—தூய சைதன்யமாத்திரம். அது ஆனந்தமயம், மாசற்றது, நித்தியம்; இதுவே சாங்க்ய தரிசனம்.

Verse 134

एतदेव परं ज्ञानमेष मोक्षो ऽत्र गीयते / एतत् कैवल्यममलं ब्रह्मभावश्च वर्णितः

இதுவே பரம ஞானம்; இதுவே இங்கு மோட்சம் எனப் பாடப்படுகிறது. இதுவே மாசற்ற கைவல்யம்; இதுவே பிரம்மபாவம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 135

आश्रित्य चैतत् परमं तन्निष्ठास्तत्परायणाः / पश्यन्ति मां महात्मानो यतयो विश्वमीश्वरम्

இந்த பரமத் தத்துவத்தைச் சரணடைந்து, அதிலே நிலைத்து அதற்கே பராயணமாயுள்ள மகாத்ம யதிகள் என்னை—அனைத்துலகையும் வியாபித்து ஆளும் ஈசுவரனை—தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 136

एतत् तत् परमं ज्ञानं केवलं सन्निरञ्जनम् / अहं हि वेद्यो भगवान् मम मूर्तिरियं शिवा

இதுவே பரம ஞானம்—ஒன்றே, தூயது, நிரஞ்சனம். அறியத்தக்க பகவான் நானே; இந்த சிவா என் வெளிப்பட்ட மூர்த்தியே.

Verse 137

बहूनि साधनानीह सिद्धये कथितानि तु / तेषामभ्यधिकं ज्ञानं मामकं द्विजपुङ्गवाः

சித்திக்காக இங்கே பல சாதனங்கள் கூறப்பட்டன; ஆனால், ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே, அவை அனைத்திலும் மேலானது என் இந்த ஞானமே.

Verse 138

ज्ञानयोगरताः शान्ता मामेव शरणं गताः / ये हि मां भस्मनिरता ध्यायन्ति सततं हृदि

ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், என்னையே சரணடைந்தவர்கள்—பஸ்மத்தில் (திருநீறு) நிலைத்து, இதயத்தில் என்னை இடையறாது தியானிப்பவர்கள்.

Verse 139

मद्भक्तिपरमा नित्यं यतयः क्षीणकल्मषाः / नाशयाम्यचिरात् तेषां घोरं संसारसागरम्

என் பக்தியில் எப்போதும் பரமமாய் இருந்து, பாவமாசுகள் குன்றிய யதிகளுக்காக—அந்த பயங்கரமான சம்சாரக் கடலை நான் விரைவில் அழித்துவிடுகிறேன்.

Verse 140

प्रशान्तः संयतमना भस्मोद्धूलितविग्रहः / ब्रह्मचर्यरतो नग्नो व्रतं पाशुपतं चरेत्

அமைதியும் மனக்கட்டுப்பாடும் உடையவனாய், உடலெங்கும் புனித விபூதி பூசி; பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, நிர்வாணன்—அதாவது பற்றற்றவன்—ஆகப் பாசுபத விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 141

निर्मितं हि मया पूर्वं व्रतं पाशुपतं परम् / गुह्याद् गुह्यतमं सूक्ष्मं वेदसारं विमुक्तये

இந்த உன்னத பாசுபத விரதத்தை நான் பழங்காலத்தில் நிறுவினேன்; ரகசியத்திலும் மிக ரகசியம், உள்ளார்ந்த முறையில் நுண்மை, வேதத்தின் சாரம், இறுதி விடுதலைக்காக.

Verse 142

यद् वा कौपीनवसनः स्याद् वैकवसनो मुनिः / वेदाभ्यासरतो विद्वान् ध्यायेत् पशुपतिं शिवम्

அல்லது கௌபீனம் அணிந்தவனாக, அல்லது ஒரே ஆடை அணிந்த முனிவனாக இருக்கலாம்; வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்ட ஞானி, பசுபதி சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 143

एष पाशुपतो योगः सेवनीयो मुमुक्षुभिः / भस्मच्छन्नैर्हि सततं निष्कामैरिति विश्रुतिः

இதுவே பாசுபத யோகம்; முக்தியை நாடுவோர் இதை பக்தியுடன் பயில வேண்டும். விபூதி பூசிய, நிஷ்காமமான சாதகர்கள் இதை எப்போதும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று மரபு கூறுகிறது.

Verse 144

वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः / बहवो ऽनेन योगेन पूता मद्भावमागताः

பற்று, பயம், கோபம் இன்றிப்—என்னில் ஒன்றியவர்களாய், என்னையே சரணடைந்தவர்களாய்—பலர் இந்த யோகத்தால் தூய்மையடைந்து என் பாவம், அதாவது என் நிலை/சொரூபத்தை, அடைந்தனர்.

Verse 145

अन्यानि चैव शास्त्राणि लोके ऽस्मिन् मोहनानितु / वेदवादविरुद्धानि मयैव कथितानि तु

இந்த உலகில் வேறு சில சாஸ்திரங்களும் உள்ளன; அவை மயக்கத்தை உண்டாக்குபவை, வேதவாதத்திற்கு விரோதமானவை; ஆயினும் அவையும் என்னாலேயே உரைக்கப்பட்டன।

Verse 146

वामं पाशुपतं सोमं लाकुलं चैव भैरवम् / असेव्यमेतत् कथितं वेदवाह्यं तथेतरम्

வாமம், பாசுபதம், சௌமம், லாகுலம், பைரவம்—இவை வேதத்திற்கு வெளியானதும் நல்வழக்கத்திற்கு விரோதமானதும் ஆகையால் பின்பற்றத் தகாதவை என அறிவிக்கப்பட்டன।

Verse 147

वेदमुर्तिरहं विप्रा नान्यशास्त्रार्थवेदिभिः / ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदं सनातनम्

ஓ பிராமணர்களே, நான் வேதமூர்த்தி. பிற சாஸ்திரங்களின் பொருளை மட்டும் அறிந்தவர்களால் என் உண்மைச் சொரூபம் அறியப்படாது; சனாதன வேதத்தை விட்டுவிட்டால் எவ்விதமும் அல்ல।

Verse 148

स्थापयध्वमिदं मार्गं पूजयध्वं महेश्वरम् / अचिरादैश्वरं ज्ञानमुत्पत्स्यति न संशयः

இந்த மார்க்கத்தை நிறுவி மகேஸ்வரனைப் பூஜியுங்கள். விரைவில் ஈஸ்வரப் பிரசாதமான ஞானம் உதிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 149

मयि भक्तिश्च विपुला भवतामस्तु सत्तमाः / ध्यातमात्रो हि सान्निध्यं दास्यामि मुनिसत्तमाः

ஓ சத்தமர்களே, என்னிடத்தில் உங்களுக்குப் பெரும் பக்தி உண்டாகுக. ஓ முனிவர்சிறந்தோரே, நினைவு-தியானம் மட்டுமாலே நான் உங்களுக்கு என் சான்னித்யத்தை அருள்வேன்।

Verse 150

इत्युक्त्वा भगवान् सोमस्तत्रैवान्तरधीयत / तो ऽपि दारुवने तस्मिन् पूजयन्ति स्म शङ्करम् / ब्रह्मचर्यरताः शान्ता ज्ञानयोगपरायणाः

இவ்வாறு கூறி பகவான் சோமன் அங்கேயே அந்தர்தானமாயினான். அவர்களும் அந்த தாருவனத்தில் சங்கரனை வழிபட்டுக் கொண்டிருந்தனர்—பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, அமைதியுடன், ஞானயோகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர்.

Verse 151

समेत्य ते महात्मानो मुनयो ब्रह्मवादिनः / वितेनिरे बहून् वादान्नध्यात्मज्ञानसंश्रयान्

கூடி வந்த அந்த மகாத்ம முனிவர்கள்—பிரம்மத்தை உரைப்போர்—அத்தியாத்ம ஞானத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு பல விவாதங்களையும் உரையாடல்களையும் விரித்தனர்.

Verse 152

किमस्य जगतो मूलमात्मा चास्माकमेव हि / को ऽपि स्यात् सर्वभावानां हेतुरीश्वर एव च

இந்த உலகின் மூலக் காரணம் என்ன? மேலும் ஆத்மா உண்மையில் நமக்கே உரியதா? எல்லா நிலைகளுக்கும் காரணம் யார்? அவர் ஒரே ஈசுவரனே.

Verse 153

इत्येवं मन्यमानानां ध्यानमार्गावलम्बिनाम् / आविरासीन्महादेवी देवी गिरिवरात्मजा

தியானப் பாதையில் நிலைத்திருந்த அவர்கள் இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டிருந்தபோது, மகாதேவி—மலைகளில் சிறந்ததின் மகள்—அவர்களுக்கு முன் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 154

कोटिसूर्यप्रतीकाशा ज्वालामालासमावृता / स्वभाभिर्विमलाभिस्तु पूरयन्ती नभस्तलम्

அவள் கோடி சூரியர்களைப் போல் ஒளிர்ந்தாள்; தீப்பொறி மாலைகளால் சூழப்பட்டாள்; தன் மாசற்ற பிரகாசங்களால் வான்வெளியெங்கும் நிரப்பினாள்.

Verse 155

तामन्वपश्यन् गिरिजाममेयां ज्वालासहस्रान्तरसन्निविष्टाम् / प्रणेमुरेकामखिलेशपत्नीं जानन्ति ते तत् परमस्य बीजम्

ஆயிரம் ஜ்வாலைகளின் நடுவே நிலைபெற்ற அளவிலாத கிரிஜையைப் பார்த்து, அவர்கள் அனைத்துலக ஈசனின் ஒரே துணைவியைக் கும்பிட்டனர். உண்மையை அறிந்தோர் அவளில் பரமத்தின் உன்னத பீஜத்தை உணர்வர்.

Verse 156

असमाकमेषा परमेशपत्नी गतिस्तथात्मा गगनाभिधाना / पश्यन्त्यथात्मानमिदं च कृत्स्नं तस्यामथैते मुनयश्च विप्राः

அவளே எங்களின் பரம அடைக்கலம்—பரமேஸ்வரனின் துணைவி—‘ககனா’ எனப் புகழப்படும், அவளே ஆத்மா. அவளிலேயே இம்முனிவரும் பிராமணரும் ஆத்மாவையும் முழு உலகையும் காண்கிறார்கள்.

Verse 157

निरीक्षितास्ते परमेशपत्न्या तदन्तरे देवमशेषहेतुम् / पश्यन्ति शंभुं कविमीशितारं रुद्रं बृहन्तं पुरुषं पुराणम्

பரமேஸ்வரனின் துணைவியின் பார்வைக்குள் இருந்தபோதே, அந்த இடைவெளியில் அவர்கள் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான தேவனை கண்டனர்—சம்பு, கவிஞன்-ரிஷி, ஆளும் ஈசன்; ருத்ரன், பெருமான், ஆதிப் புருஷன், புராணன்.

Verse 158

आलोक्य देवीमथ देवमीशं प्रणेमुरानन्दमवापुरग्र्यम् / ज्ञानं तदैशं भगवत्प्रसादा- दाविर्बभौ जन्मविनाशहेतु

தேவியையும் ஈசனையும் கண்டு அவர்கள் வணங்கி உன்னத ஆனந்தத்தை அடைந்தனர். பின்னர் பகவானின் அருளால் தெய்வீக ஞானம் வெளிப்பட்டது—அது மறுபிறவியின் அழிவுக்குக் காரணம்.

Verse 159

इयं हि सा जगतो योनिरेका सर्वात्मिका सर्वनियामिका च / माहेश्वरीशक्तिरनादिसिद्धा व्योमाभिधाना दिवि राजतीव

அவளே உலகின் ஒரே யோனி—அனைவரின் ஆத்மாவாகவும் அனைத்தையும் ஆளும் நியாமிகையாகவும் உள்ளாள். ஆதியற்றும் நிலைபெற்றும் உள்ள இந்த மாஹேஸ்வரீ சக்தி ‘வ்யோமா’ எனப் பெயர்பெற்று, விண்ணில் அரசர்போல் ஒளிர்கிறாள்.

Verse 160

अस्या महत्परमेष्ठी परस्ता- न्महेश्वरः शिव एको ऽथ रुद्रः / चकार विश्वं परशक्तिनिष्ठां मायामथारुह्य स देवदेवः

இந்த மகத்தையும் பரமேஷ்டியையும் கடந்த பரத்திலே ஒரே மகேஸ்வரன்—சிவன், அவனே ருத்ரன்—நிற்பான். பராசக்தியில் நிலைபெற்ற மாயையை ஏறி அந்த தேவதேவன் உலகை படைத்தான்.

Verse 161

एको देवः सर्वभूतेषु गूढो मायी रुद्रः सकलो निष्कलश्च / स एव देवी न च तद्विभिन्न- मेतज्ज्ञात्वा ह्यमृतत्वं व्रजन्ति

ஒரே தேவன் எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்திருக்கிறான்—மாயை உடைய ருத்ரன், சகுணனும் நிர்குணனும். அவனே தேவியாகிய சக்தி; அவளிடமிருந்து வேறல்ல. இதை அறிந்தோர் அமரத்துவம் அடைவர்.

Verse 162

अन्तर्हितो ऽभूद् भगवानथेशो देव्या भर्गः सह देवादिदेवः / आराधयन्ति स्म तमेव देवं वनौकसस्ते पुनरेव रुद्रम्

அப்போது பகவான் ஈசன்—ஒளிமிகு பர்கன், தேவர்களின் ஆதிதேவன்—தேவியுடன் மறைந்தான். பின்னர் வனவாசிகள் மீண்டும் அதே தேவன் ருத்ரனையே வழிபட்டனர்.

Verse 163

एतद् वः कथितं सर्वं देवदेवविचेष्टितम् / देवदारुवने पूर्वं पुराणे यन्मया श्रुतम्

தேவதேவனுடைய இவ்வெல்லா திருவிளையாடல்களையும் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; தேவதாருவனப் பற்றிப் புராணத்தில் முன்பு நான் கேட்டதுதான் இது.

Verse 164

यः पठेच्छृणुयान्नित्यं मुच्यते सर्वपातकैः / श्रावयेद् वा द्विजान् शान्तान् स याति परमां गतिम्

யார் இதை தினமும் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; மேலும் அமைதியான த்விஜர்களுக்கு இதைச் செவியுறச் செய்வோர் பரமகதியை அடைவர்.