Adhyaya 18

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे सप्तदशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः अहन्यहनि कर्तव्यं ब्राह्मणानां महामुने / तदाचक्ष्वाखिलं कर्म येन मुच्येत बन्धनात्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் உபரிவிபாகத்தில் பதினேழாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமுனியே! பிராமணர்கள் நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய அனைத்துக் கடமைகளையும் கூறுவீராக; அவற்றால் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறலாம்।

Verse 2

व्यास उवाच वक्ष्ये समाहिता यूयं शृणुध्वं गदतो मम / अहन्यहनि कर्तव्यं ब्राह्मणानां क्रमाद् विधिम्

வியாசர் கூறினார்—நீங்கள் அமைதியுடன் கவனமாக என் சொற்களை கேளுங்கள்; பிராமணர்கள் நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய நியமத்தை வரிசையாக நான் உரைப்பேன்।

Verse 3

ब्राह्मे मुहूर्ते तूत्थाय धर्ममर्थं च चिन्तयेत् / कायक्लेशं तदुद्भूतं ध्यायीत मनसेश्वरम्

பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுந்து தர்மமும் அர்த்தமும் சிந்திக்க வேண்டும்; அதனால் உண்டாகும் உடல் சிரமத்தை உணர்ந்து மனத்தின் ஈசுவரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 4

उषः काले ऽथ संप्राप्ते कृत्वा चावश्यकं बुधः / स्नायान्नदीषु सुद्धासु शौचं कृत्वा यथाविधि

விடியற்காலை வந்தபோது அறிவுடையவன் அவசியமான கடமைகளைச் செய்து, தூய நதிகளில் நீராடி, விதிப்படி சௌச சுத்தியை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 5

प्रातः स्नानेन पूयन्ते ये ऽपि पापकृतो जनाः / तस्मात् सर्वप्रयत्नेन प्रातः स्नानं समाचरेत्

காலைப் பொழுதின் ஸ்நானத்தால் பாவம் செய்தவர்களும் தூய்மையடைகின்றனர்; ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் தினமும் காலை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

प्रातः स्नानं प्रशंसन्ति दृष्टादृष्टकरं शुभम् / ऋषीणामृषिता नित्यं प्रातः स्नानान्न संशयः

காலை ஸ்நானம் நன்மை தருவது; காணப்படும், காணப்படாத பலன்களையும் அளிப்பது என்று அவர்கள் புகழ்கின்றனர். ரிஷிகளுக்கு இது நிலையான நித்திய அனுஷ்டானம்; காலை ஸ்நானத்தில் ஐயமில்லை।

Verse 7

मुखे सुप्तस्य सततं लाला याः संस्त्रवन्ति हि / ततो नैवाचरेत् कर्म अकृत्वा स्नानमादितः

உறங்கும் மனிதனின் வாயில் எப்போதும் உமிழ்நீர் சுரக்கிறது; ஆகவே முதலில் ஸ்நானம் செய்யாமல் எந்தச் செயலும் (சிறப்பாக தர்மக் கடமை) செய்யக் கூடாது।

Verse 8

अलक्ष्मीः कालकर्णो च दुः स्वप्नं दुर्विचिन्तितम् / प्रातः स्नानेन पापानि पूयन्ते नात्र संशयः

அலக்ஷ்மி, காலகர்ணன், தீய கனவுகள், தீங்கு தரும்/அசுத்த எண்ணங்கள்—காலை ஸ்நானத்தால் பாவங்கள் கழுவப்படுகின்றன; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

न च स्नानं विना पुंसां पावनं कर्म सुस्मृतम् / होमे जप्ये विशेषेण तस्मात् स्नानं समाचरेत्

ஸ்நானமின்றி மனிதரின் எந்தப் புனிதிகரச் செயலும் உண்மையில் தூய்மை தருவதாக ஸ்மிருதிகள் கூறவில்லை. குறிப்பாக ஹோமம், ஜபம் ஆகியவற்றில்; ஆகவே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

अशक्तावशिरस्कं वा स्नानमस्य विधीयते / आर्द्रेण वाससा वाथ मार्जनं कापिलं स्मृतम्

முழு விதியைச் செய்ய இயலாதவர்க்கும், தலைக்கேசமில்லாதவர்க்கும் ஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது; அல்லது ஈரத் துணியால் உடலைத் துடைப்பதும் ‘காபில’ சௌசம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 11

असामर्थ्ये समुत्पन्ने स्नानमेवं समाचरेत् / ब्राह्मादीनि यथाशक्तौ स्नानान्याहुर्मनीषिणः

இயலாமை ஏற்பட்டால் இவ்விதமே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பிராஹ்ம-ஸ்நானம் முதலான உயர்ந்த ஸ்நானங்களைத் தம் திறனுக்கேற்பச் செய்ய வேண்டும் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 12

ब्राह्ममाग्नेयमुद्दिष्टं वायव्यं दिव्यमेव च / वारुणं यौगिकं तद्वत् षोढा स्नानं प्रकीर्तितम्

பிராஹ்ம ஸ்நானமும் ஆக்நேய ஸ்நானமும் போதிக்கப்பட்டன; அதுபோல வாயவ்ய, திவ்ய, வாருண, யோகிக—இவ்வாறு ஸ்நானம் ஆறு வகை எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 13

ब्राह्मं तु मार्जनं मन्त्रैः कुशैः सोदकबिन्दुभिः / आग्नेयं भस्मना पादमस्तकाद्देहधूलनम्

பிராஹ்ம சௌசம் என்பது மந்திரங்களுடன் குசை மற்றும் நீர்த்துளிகளால் மார்ஜனம் (தெளித்தல்) செய்வது; ஆக்நேய சௌசம் என்பது பஸ்மத்தால் பாதம் முதல் தலை வரை உடலைத் தூய்மைப்படுத்துதல்।

Verse 14

गवां हि रजसा प्रोक्तं वायव्यं स्नानमुत्तमम् / यत्तु सातपवर्षेण स्नानं तद् दिव्यमुच्यते

மாடுகளால் எழும் தூசியே சிறந்த வாயவ்ய ஸ்நானம் எனக் கூறப்படுகிறது; சூரிய ஒளியும் மழையும் மூலம் நிகழும் ஸ்நானம் ‘திவ்ய’ ஸ்நானம் என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 15

वारुणं चावगाहस्तु मानसं त्वात्मवेदनम् / यौगिकं स्नानमाख्यातं योगो विष्णुविचिन्तनम्

நீரில் முழுகுதல் ‘வாருண ஸ்நானம்’ எனப்படும். ஆத்மாவின் நேரடி உணர்வே ‘மானஸ ஸ்நானம்’. ‘யோகிக ஸ்நானம்’ என்பது யோகமே—நித்தம் விஷ்ணு தியானம்.

Verse 16

आत्मतीर्थमिति ख्यातं सेवितं ब्रह्मवादिभिः / मनः शुचिकरं पुंसां नित्यं तत् स्नानमाचरेत्

இது ‘ஆத்ம தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; பிரஹ்மவாதிகளால் போற்றிப் பயிலப்பட்டது. இது மனதைத் தூய்மைப்படுத்துவதால், அந்த உள்நீராடலை நித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

शक्तश्चेद् वारुणं विद्वान् प्राजापत्यं तथैव च / प्रक्षाल्य दन्तकाष्ठं वै भक्षयित्वा विधानतः

அறிஞன் ஆற்றல் உடையவனாயின், விதிப்படி வாருணக் கிரியையும், அதுபோலப் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தமும் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தந்தகாஷ்டத்தை கழுவி, விதிப்படி அதை மென்று/பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 18

आचम्य प्रयतो नित्यं स्नानं प्रातः समाचरेत् / मध्याङ्गुलिसमस्थौल्यं द्वादशाङ्गुलसंमितम्

ஆசமனம் செய்து, கட்டுப்பாட்டுடன் நித்தம் காலை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். (ஸ்நான இடம்/நீரளவு) நடுவிரலின் தடிமனுக்கு ஒப்பாகவும், பன்னிரண்டு அங்குல அளவாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 19

सत्वचं दन्तकाष्ठं स्यात् तदग्रेण तु धावयेत् / क्षीरवृक्षसमुद्भूतं मालतीसंभवं शुभम् / अपामार्गं च बिल्वं च करवीरं विशेषतः

தந்தகாஷ்டம் பட்டையுடன் இருக்க வேண்டும்; அதன் முனையால் பற்களைத் தூய்மை செய்ய வேண்டும். பால் சாறு உடைய மரங்களிலிருந்து வந்ததும், மாலதி (மல்லிகை)யிலிருந்து வந்ததும் மங்களம்; குறிப்பாக அபாமார்கம், பில்வம், கரவீரம்.

Verse 20

वर्जयित्वा निन्दितानि गृहीत्वैकं यथोदितम् / परिहृत्य दिनं पापं भक्षयेद् वै विधानवित्

நிந்திக்கப்பட்டவற்றை விட்டு, சாஸ்திரம் கூறியபடி அனுமதிக்கப்பட்ட அந்த ஒரே பொருளை மட்டும் ஏற்க வேண்டும். பாபமான நாளை ஒதுக்கி, விதி அறிந்தவன் முறையின்படி உண்க வேண்டும்.

Verse 21

नोत्पाटयेद्दन्तकाष्टंनाङ्गुल्या धावयेत् क्वचित् / प्रक्षाल्य भङ्क्त्वा तज्जह्याच्छुचौदेशे समाहितः

பல் குச்சியை இழுத்துப் பறிக்கக் கூடாது; எப்போதும் விரலால் பற்களைத் தேய்க்கவும் கூடாது. அதை கழுவி உடைத்து, மனம் அமைதியுடன் தூய இடத்தில் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 22

स्नात्वा संतर्पयेद् देवानृषीन् पितृगणांस्तथा / आचम्य मन्त्रवन्नित्यं पुनराचम्य वाग्यतः

ஸ்நானம் செய்து தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருகணங்களை விதிப்படி திருப்திப்படுத்த வேண்டும். தினமும் மந்திரத்துடன் ஆச்சமனம் செய்து, மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்து, வாக்கை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 23

संमार्ज्य मन्त्रैरात्मानं कुशैः सोदकबिन्दुभिः / आपो हिष्ठा व्याहृतिभिः सावित्र्या वारुणैः शुभैः

நீர் துளிகள் தெளிக்கப்பட்ட குசா புல்லால் மந்திரங்களுடன் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் ‘ஆபோ ஹிஷ்டா’ ஸூக்தம், வ்யாஹ்ருதிகள், சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மற்றும் மங்களமான வருண மந்திரங்களால் சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

ओङ्कारव्याहृतियुतां गायत्रीं वेदमातरम् / जप्त्वा जलाञ्जलिं दद्याद् भास्करं प्रति तन्मनाः

ஓங்காரம் மற்றும் வ்யாஹ்ருதிகளுடன் கூடிய வேதமாதா காயத்ரீயை ஜபித்து, பின்னர் மனதை பாஸ்கரன் (சூரியன்) மீது நிலைநிறுத்தி நீராஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 25

प्राक्कूलेषु समासीनो दर्भेषु सुसमाहितः / प्राणायामत्रयं कृत्वा ध्यायेत् संध्यामिति श्रुतिः

கிழக்குநோக்கி ஆற்றங்கரையில் தர்பைமேல் அமர்ந்து, மனத்தை நன்கு ஒருமைப்படுத்தி, மும்முறை பிராணாயாமம் செய்து பின்னர் சந்த்யாவைத் தியானிக்க வேண்டும்—என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 26

या संध्या सा जगत्सूतिर्मायातीता हि निष्कला / ऐश्वरी तु पराशक्तिस्तत्त्वत्रयसमुद्भवा

அந்த ‘சந்த்யா’யே உலகின் கருவாய்; மாயையைத் தாண்டிய, பகுதியற்ற, எல்லையற்றவள். அவளே ஐஸ்வர்யமய பராசக்தி; அவளிடமிருந்தே தத்துவத் திரயம் தோன்றுகிறது.

Verse 27

ध्यात्वार्ऽकमण्डलगतां सावित्रीं वै जपन् बुधः / प्राङ्मुखः सततं विप्रः संध्योपासनमाचरेत्

சூரியமண்டலத்தில் உறையும் சாவித்ரியைத் தியானித்து ஜபம் செய்கின்ற ஞானி விப்ரன், எப்போதும் கிழக்குநோக்கி சந்த்யோபாசனையை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 28

संध्याहीनो ऽशुचिर्नित्यमनर्हः सर्वकर्मसु / यदन्यत् कुरुते किञ्चिन्न तस्य फलमाप्नुयात्

சந்த்யாவிதியைப் புறக்கணிப்பவன் எப்போதும் அசுத்தனாய் இருந்து எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் தகுதியற்றவனாகிறான்; அவன் வேறு எதைச் செய்தாலும் அதன் பலன் பெறான்.

Verse 29

अनन्यचेतसः शान्ता ब्राह्मणा वेदपारगाः / उपास्य विधिवत् संध्यां प्राप्ताः पूर्वं परां गतिम्

ஒருமுகச் சித்தம் கொண்ட, அமைதியான, வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் விதிப்படி சந்த்யாவை உபாசித்து முன்பே பரமகதியை அடைந்தனர்.

Verse 30

यो ऽन्यत्र कुरुते यत्नं धर्मकार्ये द्विजोत्तमः / विहाय संध्याप्रणतिं स याति नरकायुतम्

சந்த்யா வணக்கப் பணிவை விட்டுவிட்டு தர்மக் காரியங்களில் வேறிடத்தில் முயல்வோர், அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பர் பல நரகங்களுக்கு ஆளாவார்।

Verse 31

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन संध्योपासनमाचरेत् / उपासितो भवेत् तेन देवो योगतनुः परः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் சந்த்யா உபாசனையைச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் யோகமே வடிவான பரம தேவன் உண்மையாய் வழிபடப்படுவான்।

Verse 32

सहस्रपरमां नित्यं शतमध्यां दशावराम् / सावित्ररिं वै जपेद् विद्वान् प्राङ्मुखः प्रयतः स्थितः

அறிஞன் தினமும் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்—உத்தமமாக ஆயிரம் முறை, மிதமாக நூறு முறை, குறைந்தது பத்து முறை—தூய்மையுடன் கட்டுப்பாட்டில் கிழக்கு நோக்கி நின்று।

Verse 33

अथोपतिष्ठेदादित्यमुदयन्तं समाहितः / मन्त्रैस्तु विविधैः सौरेरृग्यजुः सामसंभवैः

பின்னர் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி உதயமாகும் ஆதித்யன் முன் நின்று, ரிக்-யஜுர்-சாம வேதங்களில் தோன்றிய பல சௌர மந்திரங்களால் அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 34

उपस्थाय महायोगं देवदेवं दिवाकरम् / कुर्वोत प्रणतिं भूमौ मूर्ध्ना तेनैव मन्त्रतः

மகாயோக வடிவான தேவர்களின் தேவன் திவாகரனை அணுகி, அதே மந்திரத்தோடு நிலத்தில் தலை வைத்து சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

ॐ खखोल्काय शान्ताय कारणत्रयहेतवे / निवेदयामि चात्मानं नमस्ते ज्ञानरूपिणे / नमस्ते घृणिने तुभ्यं सूर्याय ब्रह्मरूपिणे

ஓம்। எல்லாவற்றையும் நிறைக்கும் அமைதிச் சொரூபனே, மும்மூலக் காரணங்களின் காரணனே! என் ஆத்மாவை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்—ஞானசொரூபனே உமக்கு வணக்கம்। கருணைமிகு ஒளிமிகு சூரியனே, பிரம்மசொரூபனே உமக்கு வணக்கம்।

Verse 36

त्वमेव ब्रह्म परममापो ज्योती रसो ऽमृतम् / भूर्भुवः स्वस्त्वमोङ्कारः सर्वे रुद्राः सनातनाः / पुरुषः सन्महो ऽतस्त्वां प्रणमामि कपर्दिनम्

நீயே பரம்பிரம்மம்—நீர், ஒளி, சாரம், அமுதம். நீயே பூः, புவः, ஸ்வः; நீயே ஓங்காரம். நித்திய ருத்ரர்கள் அனைவரும் நீயே. நீ புருஷன், சத்தியம், மகத்துவம்; ஆகவே கபர்தினே, உமக்கு வணங்குகிறேன்।

Verse 37

त्वमेव विश्वं बहुधा सदसत् सूयते च यत् / नमो रुद्राय सूर्याय त्वामहं शरणं गतः

நீயே இந்த முழு பிரபஞ்சம்—பலவிதமாக சத்-அசத் ஆகவும், உருவாகும் அனைத்தாகவும். ருத்ரனாகவும் சூரியனாகவும் உமக்கு வணக்கம்; நான் உமது சரணடைந்தேன்।

Verse 38

प्रचेतसे नमस्तुभ्यं नमो मीढुष्टमाय ते / नमो नमस्ते रुद्राय त्वामहं शरणं गतः

பிரசேதஸே, உமக்கு வணக்கம்; மிகுந்த அருளுடன் அளிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம். ருத்ரனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; நான் உமது சரணடைந்தேன்।

Verse 39

हिरण्यबाहवे तुभ्यं हिरण्यपतये नमः / अम्बिकापतये तुभ्यमुमायाः पतये नमः

ஹிரண்யபாஹுவே, உமக்கு வணக்கம்; ஹிரண்யபதியே, செல்வத்தின் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம். அம்பிகாபதியே, உமக்கு வணக்கம்; உமையின் கணவரே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 40

नमो ऽस्तु नीलग्रीवाय नमस्तुभ्यं पिनाकिने / विलोहिताय भर्गाय सहस्राक्षाय ते नमः

நீலக்ரீவனுக்கு வணக்கம்; பினாகம் தாங்கிய உமக்கு வணக்கம். விலோஹிதன், பರ್ಗன் (பாவநாசக ஒளிமான்) மற்றும் ஸஹஸ்ராக்ஷனுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 41

नमो हंसाय ते नित्यमादित्याय नमो ऽस्तु ते / नमस्ते वज्रहस्ताय त्र्यम्बकाय नमो ऽस्तु ते

ஹம்ஸ ரூபத்தில் உமக்கு எந்நாளும் வணக்கம்; ஆதித்ய ரூபத்தில் உமக்கு வணக்கம். வஜ்ரஹஸ்தனே வணக்கம்; திர்யம்பகன் (மூன்றுகண்) உமக்கு வணக்கம்.

Verse 42

प्रपद्ये त्वां विरूपाक्षं महान्तं परमेश्वरम् / हिरण्मयं गृहे गुप्तमात्मानं सर्वदेहिनाम्

நான் உம்மைச் சரணடைகிறேன்—விரூபாக்ஷன், மகா பரமேஸ்வரன்—பொன்னிய சாரமாய் உடல்-வீட்டில் மறைந்து, எல்லா தேஹிகளின் ஆத்மாவாய் உறைகிறீர்.

Verse 43

नमस्यामि परं ज्योतिर्ब्रह्माणं त्वां परां गतिम् / विश्वं पशुपतिं भीमं नरनारीशरीरिणम्

உமக்கு வணங்குகிறேன்—பரம ஒளி, பிரம்மம், உயர்ந்த அடைக்கலம். நீரே உலகம்; நீரே பசுபதி, பயமூட்டும் ஆண்டவன்; ஆண்-பெண் இரு வடிவ உடலுடையீர்.

Verse 44

नमः सूर्याय रुद्राय भास्वते परमेष्ठिने / उग्राय सर्वभक्ताय त्वां प्रपद्ये सदैव हि

சூரிய ரூப ருத்ரனே, ஒளிமிகு பரமேஷ்டியே வணக்கம். உக்ரனே, சர்வபக்தன் (அனைவரிடமும் பக்திசம கருணையுடையவன்) ஆண்டவனே—என்றும் உம்மைச் சரணடைகிறேன்.

Verse 45

एतद् वै सूर्यहृदयं जप्त्वा स्तवमनुत्तमम् / प्रातः काले ऽथ मध्याह्ने नमस्कुर्याद् दिवाकरम्

இந்த ‘சூர்யஹ்ருதயம்’ எனப்படும் ஒப்பற்ற ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்து, விடியற்காலமும் மதியமும் பக்தியுடன் திவாகரனை வணங்க வேண்டும்।

Verse 46

इदं पुत्राय शिष्याय धार्मिकाय द्विजातये / प्रदेयं सूर्यहृदयं ब्रह्मणा तु प्रदर्शितम्

பிரம்மாவால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட இந்த சூர்யஹ்ருதயத்தை, மகனுக்கோ சீடனுக்கோ—தர்மநெறி கொண்ட த்விஜனுக்கே—அளிக்க வேண்டும்; பிறருக்கு அல்ல।

Verse 47

सर्वपापप्रशमनं वेदसारसमुद्भवम् / ब्राह्मणानां हितं पुण्यमृषिसङ्घैर्निषेवितम्

இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணிப்பது; வேதத்தின் சாரத்திலிருந்து தோன்றியது; புண்ணியமும் மங்களமும் உடையது, பிராமணர்களின் நலனுக்குரியது, ரிஷி சங்கங்களால் போற்றிப் பயிலப்பட்டது।

Verse 48

अथागम्य गृहं विप्रः समाचम्य यथाविधि / प्रज्वाल्य विह्निं विधिवज्जुहुयाज्जातवेदसम्

பின்னர் இல்லம் வந்து, பிராமணன் விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து; அக்னியை ஏற்றி, முறையோடு ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 49

ऋत्विक्पुत्रो ऽथ पत्नी वा शिष्यो वापि सहोदरः / प्राप्यानुज्ञां विशेषेण जुहुयुर्वा यताविधि

சிறப்பு அனுமதி பெற்ற பின், ரித்விக்கின் மகன்—அல்லது மனைவி, சீடன், அல்லது உடன்பிறந்த சகோதரன்—விதிப்படி ஆஹுதிகளைச் செலுத்தலாம்।

Verse 50

पवित्रपाणिः पूतात्मा शुक्लाम्बरधरोत्तरः / अनन्यमानसो वह्निं जुहुयात् संयतेन्द्रियः

சடங்குப்படி தூய்மையாக்கிய கைகளும், தூய உள்ளமும் கொண்டு, தூய வெண்மையான ஆடை அணிந்து, விதிப்படி அமர்வில் நிலைத்து, சிதறாத மனமும் கட்டுப்பட்ட புலன்களும் உடன் புனித அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 51

विना दर्भेण यत्कर्म विना सूत्रेण वा पुनः / राक्षसं तद्भवेत् सर्वं नामुत्रेह फलप्रदम्

தர்பை இன்றி, அல்லது யஜ்ஞோபவீதம் (புனித நூல்) இன்றி செய்யப்படும் செயல் முழுவதும் ‘ராக்ஷஸ’ இயல்புடையதாகி, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பயன் அளிக்காது।

Verse 52

दैवतानि नमस्कुर्याद् देयसारान्निवेदयेत् / दद्यात् पुष्पादिकं तेषां वृद्धांश्चैवाभिवादयेत्

தேவர்களை வணங்கி, அர்ப்பணிக்கத் தகுந்தவற்றில் சிறந்ததை நிவேதனம் செய்து, அவர்களுக்கு மலர் முதலியவற்றைச் சமர்ப்பித்து, மூத்தோர்களையும் மரியாதையுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 53

गुरुं चैवाप्युपासीत हितं चास्य समाचरेत् / वेदाभ्यासं ततः कुर्यात् प्रयत्नाच्छक्तितो द्विजः

இருமுறை பிறந்தவன் குருவை பக்தியுடன் உபாசித்து சேவை செய்து, அவருக்கு நன்மை தருவதைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் முயற்சியுடன், தன் திறனுக்கேற்ப வேதப் பயிற்சி (அధ్యயனம்-பாராயணம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

जपेदध्यापयेच्छिष्यान् धारयेच्च विचारयेत् / अवेक्षेत च शास्त्राणि धर्मादीनि द्विजोत्तमः / वैदिकांश्चैव निगमान् वेदाङ्गानि वेशिषतः

சிறந்த இருமுறை பிறந்தவன் ஜபம் செய்ய வேண்டும், சீடர்களுக்கு கற்பிக்க வேண்டும், போதனைகளை மனதில் பதித்து அவற்றை ஆராய வேண்டும். தர்மம் முதலிய சாஸ்திரங்களைப் பரிசீலித்து, குறிப்பாக வைதிக நிகமங்களையும் வேதாங்கங்களையும் நன்கு கற்க வேண்டும்।

Verse 55

उपेयादीश्वरं चाथ योगक्षेमप्रसिद्धये / साधयेद् विविधानर्थान् कुटुम्बार्थे ततो द्विजः

பின்னர் யோக-க்ஷேமம் உறுதியாகப் பெற இருமுறை பிறந்தவன் ஈசுவரனை அணுகி சரணடைய வேண்டும்; அதன் பின் குடும்பப் பேணுதற்காக தர்மமான வழிகளில் பலவகை பொருளை ஈட்ட வேண்டும்।

Verse 56

ततो मध्याह्नसमये स्नानार्थं मृदमाहरेत् / पुष्पाक्षतान् कुशतिलान् गोमयं शुद्धमेव च

பின்னர் மதிய நேரத்தில் நீராடுவதற்காகத் தூய்மையளிக்கும் மண்ணை எடுத்துவர வேண்டும்; மேலும் மலர்கள், அக்ஷதம், குசா புல், எள் மற்றும் தூய கோமயமும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 57

नदीषु देवखातेषु तडागेषु सरःसु च / स्नानं समाचरेन्नित्यं गर्तप्रस्त्रवणेषु च

நதிகளில், தேவனால் அமைந்த புனிதக் கால்வாய்களில், குளங்கள் மற்றும் ஏரிகளில், மேலும் நீர் நிறைந்த குழிகள் மற்றும் இயற்கை ஊற்றுநீரோடைகளிலும் தினமும் நீராட வேண்டும்।

Verse 58

परकीयनिपानेषु न स्नायाद् वै कदाचन / पञ्चपिण्डान् समुद्धृत्य स्नायाद् वासंभवे पुनः

பிறருக்குச் சொந்தமான நீர்பான இடங்களில் ஒருபோதும் நீராடக் கூடாது. அசுத்தத் தொடுதலால் மீண்டும் நீராட வேண்டுமெனில், முதலில் மண்ணின் ஐந்து கட்டிகளை எடுத்து விட்டு மீண்டும் நீராட வேண்டும்।

Verse 59

मृदैकया शिरः क्षाल्यं द्वाभ्यां नाभेस्तथोपरि / अधश्च तिसृभिः कायं पादौ षड्भिस्तथैव च

ஒருமுறை மண்ணால் தலை கழுவ வேண்டும்; இருமுறை நாபிக்குமேல் பகுதியை; மூன்றுமுறை நாபிக்குக் கீழ் உடலை; அதுபோல ஆறுமுறை பாதங்களை கழுவ வேண்டும்।

Verse 60

मृत्तिका च समुद्दिष्टा त्वार्द्रामलकमात्रिका / गोमयस्य प्रमाणं तत् तेनाङ्गं लेपयेत् ततः

மண்ணும் விதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது—ஈரமான ஆமலகி (நெல்லிக்காய்) அளவு. கோமயத்திற்கும் அதே அளவே; அதனால் உடலை லேபித்து பின்னர் விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

लेपयित्वा तु तीरस्थस्तल्लिङ्गैरेव मन्त्रतः / प्रक्षाल्याचम्य विधिवत् ततः स्नायात् समाहितः

தீர்த்தக் கரையில் நின்று, அந்த லிங்கச் சின்னங்களோடு மந்திரம் உச்சரித்து லேபித்து, பின்னர் அதை கழுவி, விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து; அதன் பின் ஒருமனத்துடன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

अभिमन्त्र्य जलं मन्त्रैस्तल्लिङ्गैर्वारुणैः शुभैः / भावपूतस्तदव्यक्तं ध्यायन् वै विष्णुमव्ययम्

அந்த லிங்கச் சின்னங்களுடன் கூடிய மங்களமான வாருண மந்திரங்களால் நீரை அபிமந்திரித்து, உள்ளுணர்வு தூய்மையடைந்தவன் அந்த அவ்யக்தத் தத்துவத்தை, அதாவது அழிவிலா விஷ்ணுவை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 63

आपो नारायणोद्भूतास्ता एवास्यायनं पुनः / तस्मान्नारायणं देवं स्नानकाले स्मरेद् बुधः

நீர்கள் நாராயணனிடமிருந்து தோன்றின; அவையே மீண்டும் அவருக்கே ஆயனம்—ஆதாரம். ஆகையால் ஸ்நான நேரத்தில் ஞானி நாராயண தேவனை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 64

प्रोच्य सोंकारमादित्यं त्रिर्निमज्जेज्जलाशये / आचान्तः पुनराचामेन्मन्त्रेणानेन मन्त्रवित्

ஆதித்தியனுடன் கூடிய புனித ‘ஓம்’காரத்தை உச்சரித்து, நீர்நிலத்தில் மூன்று முறை மூழ்க வேண்டும். ஆச்சமனம் செய்து, மந்திரம் அறிந்தவன் இதே மந்திரத்தால் மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

अन्तश्चरसि भूतेषु गुहायां विश्वतो मुखः / त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कार आपो ज्योती रसो ऽमृतम्

நீ எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளுறையாகச் சஞ்சரித்து, இதயக் குகையில் உறைந்து, எங்கும் முகமுடையவன். நீயே யாகம், நீயே வஷட்காரம்; நீயே நீர், நீயே ஒளி, நீயே சாரம், நீயே அமுதம்.

Verse 66

द्रुपदां वा त्रिरभ्यस्येद् व्याहृतिप्रणवान्विताम् / सावित्रीं वा जपेद् विद्वान् तथा चैवाघमर्षणम्

அல்லது வ்யாஹ்ருதிகள் (பூः, புவः, ஸ்வः) மற்றும் பிரணவம் (ஓம்) உடன் கூடிய திரிபத காயத்ரியை மூன்று முறை பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அல்லது அறிஞன் சாவித்ரீ (காயத்ரீ மந்திரம்) ஜபித்து, அதுபோல அ஘மர்ஷணத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 67

ततः संमार्जनं कुर्यादापो हि ष्ठा मयोभुवः / इदमापः प्रवहत व्याहृतिभिस्तथैव च

பின்பு ‘ஆபோ ஹிஷ்டா மயோபுவஃ’ என்று சொல்லி சுத்திகரிப்பு (தெளித்தலும் துடைத்தலும்) செய்ய வேண்டும்; நீர் உண்மையில் உயிரளிப்பதும் ஆனந்தமளிப்பதும். ‘இதமாபஃ ப்ரவஹத’ என்று கூறி, வ்யாஹ்ருதிகளுடன் அதேபோல் செயல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

ततो ऽभिमन्त्र्य तत् तीर्थमापो हिष्ठादिमन्त्रकैः / अन्तर्जलगतो मग्नो जपेत् त्रिरघमर्षणम्

பின்பு ‘ஆபோ ஹிஷ்டா’ முதலிய நீர்மந்திரங்களால் அந்த தீர்த்தத்தை அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் நீருக்குள் முழுகி, முழுகிய நிலையிலே பாபநாசகமான அ஘மர்ஷணத்தை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 69

त्रिपदां वाथ सावित्रीं तद्विष्णोः परमं पदम् / आवर्तयेद् वा प्रणवं देवं वा संस्मरेद्धरिम्

அல்லது திரிபத சாவித்ரீ (காயத்ரீ)— ‘தத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம்’— என்பதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அல்லது பிரணவம் (ஓம்) மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்க வேண்டும்; அல்லது தேவனான ஹரியை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 70

द्रुपदादिव यो मन्त्रो यजुर्वेदे प्रतिष्ठितः / अन्तर्जले त्रिरावर्त्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

யஜுர்வேதத்தில் நிலைபெற்ற ‘த்ருபதா…’ எனத் தொடங்கும் அந்த மந்திரத்தை நீரில் மூழ்கி மூன்று முறை ஜபித்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 71

अपः पाणौ समादाय जप्त्वा वै मार्जने कृते / विन्यस्य मूर्ध्नि तत् तोयं मुच्यते सर्वपातकैः

கையில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு மார்ஜன விதிக்குரிய மந்திரத்தை ஜபித்து, அந்தப் புனித நீரைத் தலையின் உச்சியில் வைத்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 72

यथाश्वमेधः क्रतुराट् सर्वपापापनोदनः / तथाघमर्षणं सूक्तं सर्वपापापनोदनम्

யாதொரு அஸ்வமேதம்—யாகங்களின் அரசன்—எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுகிறதோ, அதுபோல அ஘மர்ஷண ஸூக்தமும் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குகிறது.

Verse 73

अथोपतिष्ठेदादित्यं मूर्ध्नि पुष्पान्विताञ्जलिम् / प्रक्षिप्यालोकयेद् देवमुद्वयं तमसस्परि

பின்பு ஆதித்ய தேவனை வணக்கத்துடன் அணுகி நிற்க வேண்டும்; தலையின் மேல் மலர்களால் நிறைந்த அஞ்சலியைத் தாங்க வேண்டும். மலர்களை அர்ப்பணித்து, இருளுக்கு அப்பால் உதயமாகும் தேவனை நோக்கி தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 74

उदुत्यं चित्रमित्येते तच्चक्षुरिति मन्त्रतः / हंसः शुचिषदेतेन सावित्र्या च विशेषतः

‘உதுத்யம் சித்ரம்…’ என்றும் ‘தச் சக்ஷுஃ…’ என்றும் இவை மந்திரங்கள். இவற்றினாலும், குறிப்பாக சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யினாலும், ஒளிமிகு புனித லோகத்தில் உறையும் ஹம்ஸ ரூபமான (ஸோऽஹம்) அந்தராத்மாவை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 75

अन्यैश्च वैदिकैर्मन्त्रैः सौरैः पापप्रणाशनैः / सावित्रीं वै जपेत् पश्चाज्जपयज्ञः स वै स्मृतः

மற்ற வைதிக, சூரிய-சார்ந்த பாபநாசக மந்திரங்களுடன் ஜபித்து, அதன் பின் சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யை ஜபிக்க வேண்டும். இதுவே ஜப-யஜ்ஞம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 76

विविधानि पवित्राणि गुह्यविद्यास्तथैव च / शतरुद्रीयमथर्वशिरः सौरांश्च शक्तितः

அவர் பலவகைத் தூய்மைப்படுத்தும் விதிகளையும், மறைமந்திர-வித்தைகளையும் போதிப்பார்; மேலும் திறன் அளவிற்கு சதருத்ரீயம், அதர்வசிரஸ், சௌர ஸ்தோத்திரங்களையும் போதிப்பார்.

Verse 77

प्राक्कूलेषु समासीनः कुशेषु प्राङ्मुखः शुचिः / तिष्ठंश्चेदीक्षमाणोर्ऽकं जप्यं कुर्यात् समाहितः

கிழக்குக் கரையில் குசப்புல் ஆசனத்தில் அமர்ந்து, கிழக்குநோக்கி தூய்மையுடன் இருந்து—தேவைப்பட்டால் நின்றபடியும்—சூரியனை நோக்கி பார்வை வைத்து, ஒருமனத்துடன் விதிக்கப்பட்ட ஜபத்தை செய்ய வேண்டும்.

Verse 78

स्फाटिकेन्द्राक्षरुद्राक्षैः पुत्रजीवसमुद्भवः / कर्तव्या त्वक्षमाला स्यादुत्तरादुत्तमा स्मृता

ஸ்படிகம், இந்திராக்ஷம், ருத்ராக்ஷம் மணிகளால், புத்ரஜீவ மணியை மைய/முதன்மை மணியாக வைத்து அக்ஷமாலையை செய்ய வேண்டும்; அது ‘உத்தமத்திலும் உத்தமம்’ என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 79

जपकाले न भाषेत नान्यानि प्रेक्षयेद् बुधः / न कम्पयेच्छिरोग्रीवां दन्तान्नैव प्रकाशयेत्

ஜப நேரத்தில் ஞானி சாதகர் பேசக்கூடாது; பிறவற்றை இங்கும் அங்கும் நோக்கக்கூடாது. தலை-கழுத்தை அசைக்கக்கூடாது; பற்களையும் வெளிப்படுத்தக்கூடாது.

Verse 80

गुह्यका राक्षसा सिद्धा हरन्ति प्रसभं यतः / एकान्ते सुशुभे देशे तस्माज्जप्यं समाचरेत्

குஹ்யகர்கள், ராக்ஷசர்கள் மற்றும் சில சித்தர்கள் வலுக்கட்டாயமாக சாதனையின் பலனைப் பறிக்கக் கூடும்; ஆகவே தனிமையான மிகச் சுபமான இடத்தில் மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 81

चण्डालाशौचपतितान् दृष्ट्वाचम्य पुनर्जपेत् / तैरेव भाषणं कृत्वा स्नात्वा चैव जपेत् पुनः

சண்டாளன், அசுசி அல்லது பதிதனைப் பார்த்தால் ஆச்சமனம் செய்து மீண்டும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அவர்களுடன் பேசினால் நீராடிய பின்பே மீண்டும் ஜபம் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 82

आचम्य प्रयतो नित्यं जपेदशुचिदर्शने / सौरान् मन्त्रान् शक्तितो वै पावमानीस्तु कामतः

அசுசியைப் பார்த்தால் தினமும் கட்டுப்பாட்டுடன் ஆச்சமனம் செய்து ஜபம் செய்ய வேண்டும். தன் திறனுக்கு ஏற்ப சௌர மந்திரங்களையும், விருப்பப்படி பாவமானி சுத்தி ஸூக்தங்களையும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 83

यदि स्यात् क्लिन्नवासा वै वारिमध्यगतो जपेत् / अन्यथा तु शुचौ भूम्यां दर्भेषु सुसमाहितः

உடை நனைந்திருந்தால் நீரின் நடுவில் நின்று ஜபம் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் தூய நிலத்தில் தர்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்து மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 84

प्रदक्षिणं समावृत्य नमस्कृत्वा ततः क्षितौ / आचम्य च यथाशास्त्रं शक्त्या स्वाध्यायमाचरेत्

பிரதட்சிணை முடித்து பின்பு தரையில் பணிந்து வணங்க வேண்டும்; சாஸ்திர விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, தன் திறனுக்கு ஏற்ப ஸ்வாத்யாயமும் ஜபமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 85

ततः संतर्पयेद् देवानृषीन् पितृगणांस्तथा / अदावोङ्कारमुच्चार्य नमो ऽन्ते तर्पयामि वः

பின்னர் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருகணங்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். தொடக்கத்தில் ‘ஓம்’ உச்சரித்து, முடிவில் “நமோ, இறுதியில் உங்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறேன்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 86

देवान् ब्रह्मःऋषींश्चैव तर्पयेदक्षतोदकैः / तिलोदकैः पितॄन् भक्त्या स्वसूत्रोक्तविधानतः

தேவர்கள் மற்றும் பிரம்மரிஷிகளுக்கு அக்‌ஷதம் (முழு அரிசி) கலந்த நீரால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பித்ருக்களுக்கு எள்ளு கலந்த நீரால் பக்தியுடன் திருப்தி செய்ய வேண்டும்—தன் கிருஹ்யசூத்திர விதிப்படி.

Verse 87

अन्वारब्धेन सव्येन पाणिना दक्षिणेन तु / देवर्षोस्तर्पयेद् धीमानुदकाञ्जलिभिः पितन्

இடக்கையை ஆதரவாக வைத்துக் கொண்டு, வலக்கையால் ஞானி அஞ்சலிநீர் கொண்டு தேவரிஷிகளையும் பித்ருக்களையும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 88

यज्ञोपवीती देवानां निवीती ऋषीतर्पणे / प्राचीनावीती पित्र्ये तु स्वेन तीर्थेन भावतः

தேவர்க்கான கர்மங்களில் யஜ்ஞோபவீதத்தை உபவீத முறையில் அணிய வேண்டும்; ரிஷி தர்ப்பணத்தில் நிவீத முறையில்; பித்ரு கர்மத்தில் பிராசீனாவீத முறையில்—தத்தம் தீர்த்தத்துடன், உரிய பக்தி-பாவத்துடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

निष्पीड्य स्नानवस्त्रं तु समाचम्य च वाग्यतः / स्वैर्मन्त्रैरर्चयेद् देवान् पुष्पैः पत्रैरथाम्बुभिः

குளித்த துணியைப் பிழிந்து, வாக்கை அடக்கி ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தன் மந்திரங்களால் தேவர்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—மலர்கள், இலைகள் அல்லது நீராலும் கூட.

Verse 90

ब्रह्माणं शङ्करं सूर्यं तथैव मधुसूदनम् / अन्यांश्चाभिमतान् देवान् भक्त्या चाक्रोधनो ऽत्वरः

பக்தியுடன்—கோபமின்றி, அவசரமின்றி—பிரம்மா, சங்கரன், சூரியன், மதுசூதனன் (விஷ்ணு) ஆகியோரையும், தாம் விரும்பும் பிற தேவர்களையும் முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 91

प्रदद्याद् वाथ पुष्पाणि सूक्तेन पौरुषेण तु / आपो वा देवताः सर्वास्तेन सम्यक् समर्चिताः

அல்லது புருஷஸூக்தத்தை ஓதிக்கொண்டு மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். உண்மையில் ‘ஆபः’ (நீர்தத்துவம்) எல்லாத் தேவர்களுமாகும்; அதனால் அவர்கள் அனைவரும் முற்றிலும் முறையாக வழிபடப்படுகின்றனர்।

Verse 92

ध्यात्वा प्रणवपूर्वं वै दैवतानि समाहितः / नमस्कारेण पुष्पाणि विन्यसेद् वै पृथक् पृथक्

பிரணவம் (ஓம்) முன்னிட்டு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி தேவர்களைத் தியானித்து, வணக்கத்துடன் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 93

न विष्ण्वाराधनात् पुण्यं विद्यते कर्म वैदिकम् / तस्मादनादिमध्यान्तं नित्यमाराधयेद्धरिम्

விஷ்ணுவின் ஆராதனைக்கு இணையான புண்ணியத்தைத் தரும் வேதக் கர்மம் எதுவும் இல்லை. ஆகவே ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற ஹரியை எப்போதும் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 94

तद्विष्णोरिति मन्त्रेण सूक्तेन पुरुषेण तु / नैताभ्यां सदृशो मन्त्रो सूक्तेन पुरुषेण तु / नैताभ्यां सदृशो मन्त्रो वेदेषूक्तश्चतुर्ष्वपि

“தத் விஷ்ணோ:” என்று தொடங்கும் மந்திரமும் புருஷஸூக்தமும்—இவ்விரண்டிற்குச் சமமான மந்திரம் நான்கு வேதங்களிலும் இல்லை; வேதவாக்குகளில் இவற்றுக்கு ஒப்பில்லை।

Verse 95

निवेदयेत स्वात्मानं विष्णावमलतेजसि / तदात्मा तन्मनाः शान्तस्तद्विष्णोरिति मन्त्रतः

களங்கமற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவில் தன் ஆத்மாவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மனமும் ஆத்மாவும் அவரில் லயித்து அமைதியடைந்து ‘இது விஷ்ணுவினதே’ என்ற மந்திரத்தால் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 96

अथवा देवमीशानं भगवन्तं सनातनम् / आराधयेन्महादेवं भावपूतो महेश्वरम्

அல்லது பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் ஈசானன்—சனாதன பகவான்—மகாதேவ மகேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 97

मन्त्रेण रुद्रागायत्र्या प्रणवेनाथ वा पुनः / ईशानेनाथ वा रुद्रैस्त्र्यम्बकेन समाहितः

உள்ளம் ஒருமுகப்படச் சமாதானமடைந்து ருத்ரகாயத்ரீ மந்திரத்தால், அல்லது பிரணவம் ‘ஓம்’ மூலம், அல்லது ஈசான மந்திரத்தால், அல்லது ருத்ர நாம/மந்திரங்களால்—சிறப்பாக த்ரியம்பக மந்திரத்தால்—தியானத்தில் ஆழ வேண்டும்.

Verse 98

पुष्पैः पत्रैरथाद्भिर्वा चन्दनाद्यैर्महेश्वरम् / उक्त्वा नमः शिवायेति मन्त्रेणानेन योजयेत्

மலர்கள், இலைகள் அல்லது நீர்—சந்தனம் முதலியவற்றுடன்—மகேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்; ‘நமః சிவாய’ என்று உச்சரித்து இதே மந்திரத்துடன் ஒவ்வொரு அர்ப்பணத்தையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 99

नमस्कुर्यान्महादेवं ऋतं सत्यमितिश्वरम् / निवेदयीत स्वात्मानं यो ब्रह्माणमितीश्वरम्

‘ருதம்’ ‘சத்யம்’ எனப் போற்றப்படும் ஈசுவரனாகிய மகாதேவனை வணங்க வேண்டும்; அவரே பிரம்மம் என அறிந்து தன் ஆத்மாவையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 100

प्रदक्षिणं द्विजः कुर्यात् पञ्च ब्रह्माणि वै जपन् / ध्यायीत देवमीशानं व्योममध्यगतं शिवम्

இருபிறப்பாளர் பஞ்ச-பிரம்ம மந்திரங்களை ஜபித்தபடி பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். ஆகாய நடுவில் நிலைபெற்ற ஈசான ரூப சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 101

अथावलोकयेदर्कं हंसः सुचिषदित्यृचा / कुर्यात् पञ्च महायज्ञान् गृहं गत्वा समाहितः

பின்னர் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி சூரியனை நோக்கி, ‘ஹம்ஸः சுசிஷத்…’ எனத் தொடங்கும் ஆதித்ய ருசாவை ஜபிக்க வேண்டும். அதன் பின் இல்லம் சென்று விதிப்படி பஞ்ச மஹாயஜ்ஞங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

देवयज्ञं पितृयज्ञं भूतयज्ञं तथैव च / मानुष्यं ब्रह्मयज्ञं च पञ्च यज्ञान् प्रचक्षते

தேவயஜ்ஞம், பித்ருயஜ்ஞம், பூதயஜ்ஞம், மானுஷ்யயஜ்ஞம், பிரம்மயஜ்ஞம்—இவையே பஞ்ச யஜ்ஞங்கள் என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 103

यदि स्यात् तर्पणादर्वाक् ब्रह्मयज्ञः कृतो न हि / कृत्वा मनुष्ययज्ञं वै ततः स्वाध्यायमाचरेत्

தர்ப்பணத்திற்கு முன் பிரம்மயஜ்ஞம் (ஸ்வாத்யாயம்) செய்யப்படவில்லை என்றால், முதலில் மானுஷ்யயஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றி அதன் பின் ஸ்வாத்யாயம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 104

अग्नेः पश्चिमतो देशे भूतयज्ञान्त एव वा / कुशपुञ्जे समासीनः कुशपाणिः समाहितः

அக்னியின் மேற்குப் பகுதியில் அல்லது பூதயஜ்ஞத்தின் முடிவில், குசப் புல் குவியலில் அமர்ந்து, கையில் குசத்தைத் தாங்கி, மனத்தை ஒருமைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 105

शालाग्नौ लौकिके वाग्नौ जले भूभ्यामथापिवा / वैश्वदेवं ततः कुर्याद् देवयज्ञः स वै स्मृतः

பின்னர் சாலாக்னியிலோ, இல்லறத்தின் சாதாரண அக்னியிலோ, அல்லது நீரிலோ நிலத்திலோ கூட, வைஶ்வதேவ அர்ப்பணத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அதுவே தேவயஜ்ஞம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 106

यदि स्याल्लौकिके पक्वं ततो ऽन्नं तत्र हूयते / शालाग्नौ तत्र देवान्नं विधिरेष सनातनः

சாதாரண அக்னியில் உணவு சமைந்திருந்தால், அதே உணவையே அங்கேயே ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; சாலாக்னியில் அது தேவர்களின் பங்காகும்—இது சனாதன விதி.

Verse 107

देवेभ्यस्तु हुतादन्नाच्छेषाद् भूतबलिं हरेत् / भूतयज्ञः स वै ज्ञेयो भूतिदः सर्वदेहिनाम्

தேவர்களுக்கு அன்னத்தை ஹோமமாக அர்ப்பணித்த பின், மீதமுள்ள பங்கில் இருந்து உயிர்களுக்கான பலியை வைக்க வேண்டும்; இதுவே பூதயஜ்ஞம், எல்லா உடலுடையோருக்கும் நலன் தருவது.

Verse 108

श्वभ्यश्च श्वपचेभ्यश्च पतितादिभ्य एव च / दद्याद् भूमौ बलिं त्वन्नं पक्षिभ्यो ऽथ द्विजोत्तमः

இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் நிலத்தில் அன்னபலியை வைத்து—நாய்களுக்கு, சண்டாளர் போன்றோருக்கு, வீழ்ந்தவர்களுக்கும் முதலியோருக்கும் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் பறவைகளுக்கும் உணவு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 109

सायं चान्नस्य सिद्धस्य पत्न्यमन्त्रं बलिं हरेत् / भूतयज्ञस्त्वयं नित्यं सायं प्रातर्विधीयते

மாலையில் உணவு சமைந்த பின், மனைவியின் மந்திரத்துடன் பலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இந்த பூதயஜ்ஞம் தினமும், மாலையும் காலையும் செய்யப்பட வேண்டியது.

Verse 110

एकं तु भोजयेद् विप्रं पितॄनुद्दिश्य सत्तमम् / नित्यश्राद्धं तदुद्दिष्टं पितृयज्ञो गतिप्रदः

பித்ருக்களை நோக்கி ஒரே சிறந்த பிராமணருக்காவது அன்னம் அளித்து போஷிக்க வேண்டும். அதுவே ‘நித்ய ஸ்ராத்தம்’; அது பித்ரு-யஜ்ஞமாகி நல்வழி (கதி) அளிக்கும்.

Verse 111

उद्धृत्य वा यथाशक्ति किञ्चिदन्नं समाहितः / वेदतत्त्वार्थविदुषे द्विजायैवोपपादयेत्

அல்லது மனத்தை அமைதியாகக் கொண்டு, தன் திறனுக்கேற்ப சிறிது அன்னத்தைப் பிரித்து, வேதத்தின் தத்துவார்த்தத்தை அறிந்த இருபிறப்புப் பிராமணருக்கே முறையாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 112

पूजयेदतिथिं नित्यं नमस्येदर्चयेद् द्विजम् / मनोवाक्कर्मभिः शान्तमागतं स्वगृह ततः

அதிதியை நாள்தோறும் மரியாதை செய்ய வேண்டும்; இருபிறப்புப் பிராமணருக்கு வணங்கி வழிபட வேண்டும். பின்னர் தன் இல்லத்திற்கு வந்த அமைதியானவரை மனம்-வாக்கு-செயல் மூன்றாலும் அமைதியுடன் உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 113

हन्तकारमथाग्रं वा भिक्षां वा शक्तितो द्विजः / दद्यादतिथये नित्यं बुध्येत परमेश्वरम्

இருபிறப்புடையவன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அதிதிக்கு நாள்தோறும் வீட்டில் சமைத்த உணவையோ பிச்சையையோ அளிக்க வேண்டும்; அவ்வாறு அளிக்கும் போது அந்த அதிதியில் பரமேஸ்வரனையே உணர்ந்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 114

भिक्षामाहुर्ग्रासमात्रमग्रं तस्याश्चतुर्गुणम् / पुष्कलं हन्तकारं तु तच्चतुर्गुणमुच्यते

பிச்சையின் சிறந்த அளவு ஒரு வாய்க்கொள்கை (ஒரு கிராசம்) என்று கூறப்படுகிறது; ‘முழு’ பங்கு அதற்கு நான்கு மடங்கு. ஆனால் ‘புஷ்கலம்’—அதிகமாகி தீங்கு விளைவிப்பது—அதற்கும் நான்கு மடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 115

गोदोहमात्रं कालं वै प्रतीक्ष्यो ह्यतिथिः स्वयम् / अभ्यागतान् यथाशक्ति पूजयेदतिथिं यथा

அதிதி தானாகவே பசு பால் கறக்கும் அளவு நேரம்தான் காத்திருக்க வேண்டும். இல்லறத்தான் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப வந்த அதிதியை முறையாகப் பூஜித்து உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 116

भिक्षां वै भिक्षवे दद्याद् विधिवद् ब्रह्मचारिणे / दद्यादन्नं यथाशक्ति त्वर्थिभ्यो लोभवर्जितः

பிச்சைக்காரருக்கு பிச்சையும், பிரம்மச்சாரிக்கு விதிப்படி தானமும் அளிக்க வேண்டும். பேராசை இன்றி வேண்டுவோர்க்கும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அன்னம் வழங்க வேண்டும்.

Verse 117

सर्वेषामप्यलाभे तु अन्नं गोभ्यो निवेदयेत् / भुञ्जीत बन्धुभिः सार्धं वाग्यतो ऽन्नमकुत्सयन्

அவர்கள் யாரும் கிடைக்காவிடில், அன்னத்தை பசுக்களுக்கு நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் வாக்கை அடக்கி, அன்னத்தை இகழாமல், உறவினருடன் சேர்ந்து உண்ண வேண்டும்.

Verse 118

अकृत्वा तु द्विजः पञ्च महायज्ञान् द्विजोत्तमाः / भृञ्जीत चेत् स मूढात्मा तिर्यग्योनिं सगच्छति

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! ஐந்து மகாயஜ்ஞங்களைச் செய்யாமல் உண்பவன் மயக்கமுற்றவன்; அவன் திர்யக் யோனி எனும் மிருகப் பிறவியை அடைவான்.

Verse 119

वेदाभ्यासो ऽन्वहं शक्त्या महायज्ञक्रिया क्षमा / नाशयत्याशु पापानि देवानामर्चनं तथा

தினந்தோறும் ஆற்றலுக்கேற்ப வேதப் பயிற்சி‑அధ్యயனம், மகாயஜ்ஞங்களின் முறையான செயல், மேலும் தேவர்களின் அர்ச்சனை—இவை பாவங்களை விரைவில் அழிக்கும்.

Verse 120

यो मोहादथवालस्यादकृत्वा देवतार्चनम् / भुङ्क्ते स याति नरकान् शूकरेष्वभिजायते

மயக்கம் அல்லது சோம்பல் காரணமாக தேவதையை வழிபடாமல் உண்பவன் நரகங்களுக்கு சென்று, பன்றிகளின் யோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 121

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन कृत्वा कर्माणि वै द्विजाः / भुञ्जीत स्वजनैः सार्धं सयाति परमां गतिम्

ஆகையால், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! எல்லா முயற்சியுடனும் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்து, தம் உறவினருடன் சேர்ந்து தர்மப்படி அனுபவியுங்கள்; அதனால் பரமகதி அடைவீர்கள்।