Adhyaya 19

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे अष्टादशो ऽध्यायः व्यास उवाच प्राङ्मुखो ऽन्नानि भुञ्जीत सूर्याभिमुख एव वा / आसीनस्त्वासने शुद्धे भूम्यां पादौ निधाय तु

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில் பதினெட்டாம் அதிகாரம். வ்யாசர் கூறினார்—கிழக்கை நோக்கி அல்லது சூரியனை நோக்கி, தூய ஆசனத்தில் அமர்ந்து, கால்களை நிலத்தில் வைத்து உணவு உண்ண வேண்டும்।

Verse 2

आयुष्यं प्राङ्मुखो भुङ्क्ते यशस्यं दक्षिणामुखः / श्रियं प्रत्यङ्मुखो भुङ्क्ते ऋतं भुङ्क्ते उदङ्मुखाः

கிழக்கை நோக்கி உண்டால் ஆயுள் பெருகும்; தெற்கை நோக்கி உண்டால் புகழ் கிடைக்கும். மேற்கை நோக்கி உண்டால் செல்வம் வரும்; வடக்கை நோக்கி உண்டால் ‘ருதம்’—சத்திய-தர்மத்தின் வலிமை—கிடைக்கும்।

Verse 3

पञ्चार्द्रे भोजनं कुर्याद् भूमौ पात्रं निधाय तु / उपवासेन तत्तुल्यं मनुराह प्रजापतिः

நாளின் ஐந்தாம் பகுதியிலேயே, பாத்திரத்தை நிலத்தில் வைத்து உணவு உண்ண வேண்டும்; பிரஜாபதி மனு இதை உபவாசத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் என்கிறார்।

Verse 4

उपलिप्ते शुचौ देशे पादौ प्रक्षाल्य वै करौ / आचम्यार्द्राननो ऽक्रोधः पञ्चार्द्रे भोजनं चरेत्

பூசிப் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட தூய இடத்தில் பாதங்களும் கைகளும் கழுவி; ஆச்சமனம் செய்து, முகம் ஈரமாய் இருந்து, கோபமின்றி விதிப்படி உணவு உண்ண வேண்டும்।

Verse 5

महाव्यहृतिभिस्त्वन्नं परिधायोदकेन तु / अमृतोपस्तरणमसीत्यापोशानक्रियां चरेत्

மஹாவ்யாஹ்ருதிகளைச் சொல்லி நீரால் உணவைச் சுற்றி (பரிதானம் செய்து) புனிதப்படுத்தி; பின்னர் “நீ அமிர்தத்தின் உபஸ்தரணம்” என்று கூறி ஆபோஷணக் கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

स्वाहाप्रणवसंयुक्तां प्राणायाद्याहुतिं ततः / अपानाय ततो हुत्वा व्यानाय तदनन्तरम्

பின்னர் ஓங்காரமும் “ஸ்வாஹா”வும் இணைந்த முதல் ஆஹுதியை பிராணனுக்குச் செலுத்த வேண்டும்; அதன் பின் அபானனுக்கும், அடுத்ததாக வியானனுக்கும் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்।

Verse 7

उदानाय ततः कुर्यात् समानायेति पञ्चमीम् / विज्ञाय तत्त्वमेतेषां जुहुयादात्मनि द्विजः

பின்னர் உதானனுக்காக ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்; சமானனுக்காக ஐந்தாவது ஆஹுதியையும் செலுத்த வேண்டும். இவற்றின் தத்துவத்தை அறிந்து, த்விஜன் அவற்றை ஆத்மாவிலேயே ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

शेषमन्नं यथाकामं भुञ्जीतव्यं जनैर्युतम् / ध्यात्वा तन्मनसा देवमात्मानं वै प्रजापतिम्

பின்னர் மீதமுள்ள உணவை அங்குள்ளவர்களுடன் விருப்பம்போல் உண்ணலாம்; அதே மனத்தால் தெய்வமான ஆத்மா—பிரஜாபதியை—தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 9

अमृतापिधानमसीत्युपरिष्टादपः पिबेत् / आचान्तः पुनराचामेदायं गौरिति मन्त्रतः

“நீ அமிர்தத்தின் ஆடையாக இருக்கிறாய்” என்று ஜபித்து விதிப்படி மேல்நோக்கி நீரை ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். ஆச்சமனம் முடித்து, “இது பசு” என்ற மந்திரத்தால் விதியின்படி மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

द्रुपदां वा त्रिरावर्त्य सर्वपापप्रणाशनीम् / प्राणानां ग्रन्थिरसीत्यालभेद् हृदयं ततः

அல்லது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தூய்மை மந்திரத்தை மூன்றுமுறை உச்சரித்து, பின்னர் “நீ பிராணங்களின் முடிச்சு” என்று தியானித்து இதயத்தைத் தொட வேண்டும்; அதன் பின் விதியைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 11

आचम्याङ्गुष्ठमात्रेति पादाङ्गुष्ठे ऽथ दक्षिणे / निः स्त्रवयेद् हस्तजलमूर्ध्वहस्तः समाहितः

ஆச்சமனம் செய்து, பெருவிரல் அளவு நீரை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் வலது காலின் பெருவிரலில் கையிலுள்ள நீரைச் சொட்ட விட வேண்டும்—கையை உயர்த்தி வைத்து, மனத்தை அமைதியாகக் காத்தல் வேண்டும்.

Verse 12

हुतानुमन्त्रणं कुर्यात् श्रद्धायामिति मन्त्रतः / अथाक्षरेण स्वात्मानं योजयेद् ब्रह्मणेति हि

“ஸ்ரத்தாயாம்…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் அர்ப்பணித்த ஆஹுதியை விதிப்படி அனுமந்திரணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் புனித அక్షரம் “ஓம்” மூலம், “ப்ரஹ்மணே” மந்திரத்தால் தன் ஆத்மாவை ப்ரஹ்மத்தில் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 13

सर्वेषामेव यागानामात्मयागः परः स्मृतः / यो ऽनेन विधिना कुर्यात् स याति ब्रह्मणः क्षयम्

எல்லா யாகங்களிலும் ஆத்மயாகம் (உள்ளார்ந்த யாகம்) உயர்ந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது. இந்த விதிப்படி அதைச் செய்பவன் ப்ரஹ்மத்தின் அழியாப் பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 14

यज्ञोपवीती भुञ्जीत स्त्रग्गन्धालङ्कृतः शुचिः / सायंप्रापर्नान्तरा वै संध्यायां तु विशेषतः

யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, தூய்மையுடன் இருந்து, மாலை‑நறுமணம்‑உகந்த அலங்காரங்களால் அலங்கரித்து உணவு கொள்ள வேண்டும். இது மாலையில்—அபராஹ்ணம் மற்றும் சந்தியா இடைவேளையில்—சிறப்பாக சந்தியா வழிபாட்டு நேரத்தில் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 15

नाद्यात् सूर्यग्रहात् पूर्वमह्नि सायं शशिग्रहात् / ग्रहकाले च नाश्नीयात् स्नात्वाश्नीयात् तु मुक्तयोः

சூரிய கிரகணத்திற்கு முன் பகலில் உணவு கொள்ளக் கூடாது; சந்திர கிரகணத்திற்கு முன் மாலையிலும் உண்ணக் கூடாது. கிரகண நேரத்தில் உண்ணுதல் தடை; கிரகணம் முடிந்த பின் நீராடி அதன் பின் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

मुक्ते शशिनि भुञ्जीत यदि न स्यान्महानिशा / अमुक्तयोरस्तङ्गतयोरद्याद् दृष्ट्वा परे ऽहनि

சந்திரன் வெளிப்பட்டு (உதித்த) இருந்தால், ‘மகாநிசா’ எனும் நியம உபவாச இரவு அல்லாதபட்சத்தில் உணவு கொள்ளலாம். ஆனால் சூரியன்‑சந்திரன் இருவரும் இன்னும் உதிக்காதிருந்தாலோ அல்லது அஸ்தமித்திருந்தாலோ, அடுத்த நாள் அவர்களைப் பார்த்த பின் மட்டுமே உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 17

नाश्नीयात् प्रेक्षमाणानामप्रदायैव दुर्मतिः / न यज्ञशिष्टादन्द् वा न क्रुद्धो नान्यमानसः

மூடமதி உடையவன் பிறர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களுக்கு பங்கு அளிக்காமல் உணவு கொள்ளக் கூடாது. யஜ்ஞ‑சிஷ்டம் (யாகத்திலிருந்து மீந்த பிரசாதம்) இன்றி உண்ணக் கூடாது; கோபத்தில் உண்ணக் கூடாது; மனம் வேறிடத்தில் நிலைத்து உண்ணவும் கூடாது.

Verse 18

आत्मार्थं भोजनं यस्य रत्यर्थं यस्य मैथुनम् / वृत्यर्थं यस्य चाधीतं निष्फलं तस्य जीवितम्

யாருடைய உணவு தமக்காக மட்டுமே, யாருடைய மைதுனம் இன்பத்திற்காக மட்டுமே, யாருடைய கல்வி வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே இருக்கிறதோ—அவருடைய வாழ்க்கை பயனற்றது.

Verse 19

यद्भुङ्क्ते वेष्टितशिरा यच्च भुङ्क्ते उदङ्मुखः / सोपानत्कश्च यद् भुङ्क्ते सर्वं विद्यात् तदासुरम्

தலை மூடி உண்ணுதல், வடக்கு நோக்கி உண்ணுதல், பாதுக்கா/காலணி அணிந்து உண்ணுதல்—இவை அனைத்தும் ஆசுர (அசுத்த, ஒழுக்கமின்மை) இயல்பென அறிய வேண்டும்।

Verse 20

नार्धरात्रे न मध्याह्ने नाजीर्णे नार्द्रवस्त्रधृक् / न च भिन्नासनगतो न शयानः स्थितो ऽपि वा

நள்ளிரவில் அல்ல, நண்பகலில் அல்ல, அஜீரண நிலையில் அல்ல, ஈர உடை அணிந்தும் அல்ல; உடைந்த/தகாத ஆசனத்தில் அமர்ந்தும் அல்ல; படுத்தும் அல்ல—நின்றும் கூட (ஜபம்/பாராயணம்) செய்யக் கூடாது।

Verse 21

न भिन्नभाजने चैव न भूम्यां न च पाणिषु / नोच्छिष्टो घृतमादद्यान्न मूर्धानं स्पृशेदपि

உடைந்த பாத்திரத்தில் அல்ல, தரையில் அல்ல, கைகளில் வைத்தும் நெய் எடுக்கக் கூடாது. உச்சிஷ்ட/அசுத்த நிலையில் நெய் எடுக்க வேண்டாம்; தலையையும் தொடக்கூடாது।

Verse 22

न ब्रह्म कीर्तयन् वापि न निः शेषं न भार्यया / नान्धकारे न चाकाशे न च देवालयादिषु

பிரம்மனைப் போற்றும் பாராயணம்/கீர்த்தனமும் முறையின்றி செய்யக் கூடாது—அலட்சியமாகவும் அல்ல, மனைவியுடன் கூடவும் அல்ல; இருளில் அல்ல, திறந்த வெளி ஆகாயத்தின் கீழும் அல்ல, தேவாலய முதலிய இடங்களிலும் (அங்கு அது பொருந்தாவிடில்) அல்ல।

Verse 23

नैकवस्त्रस्तु भुञ्जीत न यानशयनस्थितः / न पादुकानिर्गतो ऽथ न हसन् विलपन्नपि

ஒரே ஆடை அணிந்து உண்ணக் கூடாது; வாகனத்தில் அமர்ந்தும் அல்ல, படுக்கையில் படுத்தும் அல்ல. காலணி/பாதுக்கா அணிந்து வெளியே சென்று வந்தபினும் உண்ண வேண்டாம்; சிரித்தபடியும் அழுதபடியும் உண்ண வேண்டாம்।

Verse 24

भुक्त्वैवं सुखमास्थाय तदन्नं परिणामयेत् / इतिहासपुराणाभ्यां वेदार्थानुपबृंहयेत्

இவ்வாறு உண்டு நிம்மதியாக அமர்ந்து அந்த அன்னம் முறையாக ஜீரணமாகுமாறு செய்ய வேண்டும்; இதிகாச‑புராணங்களால் வேதார்த்தத்தை உறுதிப்படுத்தி தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 25

ततः संध्यामुपासीत पूर्वोक्तविधिना द्विजः / आसीनस्तु जपेद् देवीं गायत्रीं पश्चिमां प्रति

அதன்பின் இருமுறை பிறந்தவன் முன் கூறிய முறையின்படி ஸந்த்யா உபாசனையைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அமர்ந்து மேற்கு நோக்கி தேவீ காயத்ரீயை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 26

न तिष्ठति तु यः पुर्वां नास्ते संध्यां तु पश्चिमाम् / स शूद्रेण समो लोके सर्वधर्मविवर्जितः

யார் காலை ஸந்த்யாவைச் செய்யாதோ, மாலை ஸந்த்யாவையும் அனுஷ்டிக்காதோ, அவன் உலகில் சூத்ரனுக்கு ஒப்பானவன்—அனைத்து தர்மங்களிலிருந்தும் விலகியவன்—என்று கருதப்படுகிறான்.

Verse 27

हुत्वाग्निं विधिवन्मन्त्रैर्भुक्त्वा यज्ञावशिष्टकम् / सभृत्यबान्धवजनः स्वपेच्छुष्कपदो निशि

விதிப்படி மந்திரங்களால் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி, யாகத்தில் மீந்த பிரசாதத்தை உண்டு, பணியாளர்கள்‑உறவினர்‑ஆதரிப்போர் உடன், இரவில் தன் விருப்பப்படி உலர்ந்த சமமான படுக்கை இடத்தில் உறங்க வேண்டும்.

Verse 28

नोत्तराभिमुखः स्वप्यात् पश्चिमाभिमुखो न च / न चाकाशे न नग्नो वा नाशुचिर्नासने क्वचित्

வடக்கு நோக்கியும் உறங்கக் கூடாது; மேற்கு நோக்கியும் அல்ல. திறந்த வானின் கீழும் அல்ல, நிர்வாணமாகவும் அல்ல; அசுத்த நிலையில் அல்ல, எப்போதும் அசுத்தமான ஆசனத்திலும் அல்ல.

Verse 29

न शीर्णायां तु खट्वायां शून्यागारे न चैव हि / नानुवंशं न पालाशे शयने वा कदाचन

உடைந்த கட்டிலிலும், வெறிச்சோடிய வீட்டிலும் எப்போதும் படுக்கக் கூடாது. மூங்கில் கட்டமைப்பிலும், பலாச மரத்தால் செய்த படுக்கையிலும் ஒருபோதும் உறங்க வேண்டாம்.

Verse 30

इत्येतदखिलेनोक्तमहन्यहनि वै मया / ब्राह्मणानां कृत्यजातमपवर्गफलप्रदम्

இவ்வாறு நான் நாள்தோறும் பிராமணர்களுக்குரிய எல்லாக் கடமைகளையும் முழுமையாக உரைத்தேன்; அவை அபவர்கம் எனும் இறுதி விடுதலைப் பலனை அளிப்பவை.

Verse 31

नास्तिक्यादथवालस्यात् ब्राह्मणो न करोति यः / स याति नरकान् घोरान् काकयोनौ च जायते

தர்மத்தில் நம்பிக்கையின்மையாலோ சோம்பலாலோ தன் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்யாத பிராமணன் கொடிய நரகங்களுக்கு சென்று, காக யோனியிலும் பிறக்கிறான்.

Verse 32

नान्यो विमुक्तये पन्था मुक्त्वाश्रमविधिं स्वकम् / तस्मात् कर्माणि कुर्वोत तुष्टये परमेष्ठिनः

தன் ஆச்ரம விதியை விட்டு முழு விடுதலைக்கு வேறு வழி இல்லை. ஆகவே பரமேஷ்டி ஆண்டவனின் திருப்திக்காக தன் கடமைக் கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.