Adhyaya 71

Verse 1

[वेर्सेस् २,७०।३ - ४९ नोत् अवैलब्ले अत् प्रेसेन्त्] सूत उवाच सात्त्वताज्जज्ञिरे पुत्राः कौशल्यायां महाबलाः / भजमानो भजिर्द्दिव्यो वृष्णिर्देवावृधो ऽन्धकः

[2.70.3–49 செய்யுள்கள் கிடைக்கவில்லை] சூதர் கூறினார்—கௌசல்யையில் சாத்த்வதனிடமிருந்து மகாபலமுடைய புதல்வர்கள் பிறந்தனர்: பஜமானன், பஜி, திவ்யன், வ்ருஷ்ணி, தேவாவ்ருதன், அந்தகன்।

Verse 2

महाभोजश्च विख्यातो ब्रह्मण्यस्सत्यसंगरः / तेषां हि सर्गाश्चत्वारः शृणुध्वं विस्तरेण वै

மகாபோஜன் புகழ்பெற்றவன்; பிராமணர்களை மதிக்கும், சத்தியப் போரில் உறுதியானவன். அவர்களுக்குச் நான்கு ஸர்கங்கள் உள்ளன—விரிவாகக் கேளுங்கள்.

Verse 3

भजमानस्य सृंजय्यो बाह्यका चोपवाह्यका / सृंज यस्य सुते द्वे तु बाह्यके ते उदावहत्

பஜமானனின் மனைவிகள் ஸ்ரிஞ்ஜய்யா, பாஹ்யகா, உபவாஹ்யகா. ஸ்ரிஞ்ஜயனின் இரண்டு மகள்களை பாஹ்யகா திருமணமாக அளித்தாள்.

Verse 4

तस्य भार्ये भगिन्यौ ते प्रसूते तु सुतान्बहून् / निम्लोचिः किङ्कणश्चैव धृष्टिः पर पुरञ्जयः

அவருடைய மனைவிகளான அந்த இரு சகோதரிகள் பல புதல்வர்களை பெற்றனர்—நிம்லோசி, கிங்கணன், த்ருஷ்டி, பரபுரஞ்சயன்.

Verse 5

ते बाह्यकाया सृंजय्या भजमानाद्विजज्ञिरे / अयुताजित्सहस्राजिच्छताजिदिति नामतः

அவர்கள் பாஹ்யகா மற்றும் ஸ்ரிஞ்ஜய்யாவால் பஜமானனுக்கு பிறந்தனர்; பெயரால் அயுதாஜித், ஸஹஸ்ராஜித், ஷதாஜித் என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 6

बाह्यकायां भगिन्यां ते भजमानाद्विजज्ञिरे / तेषां देवावृधो राजा चचार परमं तपः / पुत्रः सर्वगुणोपेतो मम भूयादिति स्म ह

பாஹ்யகா எனும் அந்த சகோதரியிடமும் அவர்கள் பஜமானனுக்கு பிறந்தனர். அவர்களில் அரசன் தேவாவ்ருதன், “எனக்கு எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த மகன் உண்டாகட்டும்” என்று பரம தவம் செய்தான்.

Verse 7

संयोज्या त्मानमेवं स पर्णाशजलमस्पृशत्

இவ்வாறு தன்னைத் தானே அடக்கி, அவன் பர்ணாசா நதியின் நீரைத் தொட்டான்।

Verse 8

सा चोपस्पर्शनात्तस्य चकार प्रियमापगा / कल्याणत्वान्नरपतेस्तस्य सा निम्नगोत्तमा

அவனது ஸ்பரிசத்தால் அந்த அபகா நதி மகிழ்ந்து, நரபதிக்குப் பிரியமான நன்மையைச் செய்தது; அந்தச் சிறந்த நதி அரசனுக்கு மங்களம் அளித்தது।

Verse 9

चिन्तयाभिपरीताङ्गी जगामाथ विनिश्चयम् / नाभिगच्छामि तां नारीं यस्यामेवंविधः सुतः

சிந்தையால் கலங்கிய அவள் தீர்மானித்தாள்—‘இவ்வகை மகன் உள்ள அந்தப் பெண்ணிடம் நான் செல்லமாட்டேன்.’

Verse 10

भवेत्सर्वगुणोपेतो राज्ञो देवावृधस्य हि / तस्मादस्य स्वयं चाहं भवाम्यद्य सहव्रता

தேவாவ்ருத அரசன் எல்லா நற்குணங்களும் உடையவனாக இருக்கட்டும்; ஆகவே இன்று நான் தானே அவனின் ‘சஹவ்ரதா’—பதிவிரதைத் துணைவியாக ஆகிறேன்।

Verse 11

जज्ञे तस्याः स्वयं हृत्स्थो भावस्तस्य यथेरितः / अथ भूत्वा कुमारी तु सा चिन्तापरमेव च

அவளின் இதயத்தில் கூறியதுபோலவே உணர்வு தானே எழுந்தது; பின்னர் அவள் கன்னியாக இருந்தும் மிகுந்த சிந்தையில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 12

वरयामास राजानं तामियेष स पार्थिवः / तस्यामाधत्त गर्भे स तेजस्विनमुदा रधीः

அரசன் அவளை மணம் செய்தான்; அவளும் அந்தப் பார்திவ அரசனை அணைந்தாள். மகிழ்ந்து அவள் கருவில் ஒளிமிகு புதல்வனைத் தாங்கினாள்.

Verse 13

अथ सा नवमे मासि सुषुवे सरिता वरा / पुत्रं सर्वगुणोपेतं बभ्रुं देवावृधत्तदा

பின்னர் ஒன்பதாம் மாதத்தில் சிறந்த சரிதை ஒரு மகனைப் பெற்றாள்—அனைத்துக் குணங்களும் நிறைந்த பப்ரு; அப்போது தேவர்கள் தேவாவ்ருதனை உயர்த்திப் போற்றினர்.

Verse 14

तत्र वंशे पुराणज्ञा गाथां गायन्ति वै द्विजाः / गुणान्देवावृधस्यापि कीर्तयन्तो महात्मनः

அந்த வம்சத்தில் புராணம் அறிந்த இருவேதியர் கீதங்களைப் பாடுவர்; மகாத்மா தேவாவ்ருதனின் குணங்களையும் போற்றிக் கூறுவர்.

Verse 15

यथैव शृणुमो दूरात्सपंश्यामस्तथान्तिकात् / बभ्रुः श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृथः समः

நாம் தொலைவில் இருந்து கேட்பதுபோல, அருகிலும் காண்கிறோம்—பப்ரு மனிதர்களில் சிறந்தவன்; தேவர்களிடையே தேவாவ்ருதனுக்கு ஒப்பானவன்.

Verse 16

पुरुषाः पञ्चषष्टिश्च सहस्राणि च सप्ततिः / येमृतत्वमनुप्राप्ता बब्रोर्देवावृधादपि

அறுபத்தைந்து ஆயிரத்து எழுபது ஆண்கள்—அவர்கள் பப்ரு மற்றும் தேவாவ்ருதன் வழியாக அமரத்துவத்தை அடைந்தனர்.

Verse 17

यज्वा दानपतिर्धीरो ब्रह्मण्यः सत्यवाग्बुधः / कीर्त्तिमांश्च महाभोजः सात्त्वतानां महारथः

அவன் யாகம் செய்தவன், தானத்தின் தலைவன், திடமுடையவன், பிராமணரைப் போற்றுபவன், சத்தியவாக்கும் ஞானமும் உடையவன். கீர்த்திமான் மகாபோஜன்; சாத்த்வதர்களின் மகாரதன்.

Verse 18

तस्यान्ववायः सुमहान्भोजा ये भुवि विश्रुताः / गान्धारी चैव माद्री च धृष्टैर्भार्ये बभूवतुः

அவனுடைய வம்சம் மிகப் பெருமைமிக்கது; பூமியில் புகழ்பெற்ற போஜர்கள் தோன்றினர். த்ருஷ்டனுக்கு காந்தாரியும் மாத்ரியும் இரு மனைவிகளாக ஆனார்கள்.

Verse 19

गान्धारी जनयामास सुमित्रं मित्रनन्दनम् / साद्री युधाजितं पुत्रं ततो मीढ्वांसमेव च

காந்தாரி, மித்ரநந்தனன் சுமித்ரனைப் பெற்றாள். மாத்ரி, யுதாஜித் என்ற மகனையும், பின்னர் மீட்வான்ஸனையும் பெற்றாள்.

Verse 20

अनमित्रं शिनं चैव ताबुभौ पुरुषोत्तमौ / अनमित्रसुतो निघ्नो निघ्नस्य द्वौ बभूवतुः

அனமித்ரனும் ஷினனும் இருவரும் சிறந்த புருஷர்கள் ஆனார்கள். அனமித்ரனின் மகன் நிக்னன்; நிக்னனுக்கு இரு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 21

प्रसेनश्च महाभागः सत्राजिच्च सुताबुभौ / तस्य सत्राजितः सूर्यः सखा प्राणसमो ऽभवत्

மகாபாக்யசாலியான பிரசேனனும் சத்ராஜித்தும் இரு மகன்களாகப் பிறந்தனர். சத்ராஜித்துக்கு சூரியதேவனுடன் உயிருக்கு ஒப்பான நட்பு இருந்தது.

Verse 22

स कदाचिन्निशापाये रथेन रथिनां वरः / तोयं कूलात्समुद्धर्तुमुपस्थातुं ययौरविम्

ஒருமுறை இரவு முடிவுறும் வேளையில், ரதிகளுள் சிறந்த அந்த அரசன் ரதத்தில் சென்று, கரையிலிருந்து நீரை எடுத்துக் கொண்டு சூரியதேவனை வழிபடப் புறப்பட்டான்।

Verse 23

तस्योपतिष्ठतः सूर्यं विवस्वानग्रतः स्थितः / सुस्पष्टमूर्त्तिर्भगवांस्तेजोमण्डलवान्विभुः

அவன் வழிபடுகின்றபோது, சூரியன் விவஸ்வான் அவன் முன்னே நின்றான்—தெளிவான திருமேனியுடன், பகவானாய், ஒளிவட்டம் சூழ்ந்த பரம்பொருளாய்।

Verse 24

अथ राजा विवस्वन्तमुवाच स्थितमग्रतः / यथैव व्योम्नि पश्यामि त्वामहं ज्योतिषां पते

அப்போது முன்னே நின்ற விவஸ்வானை நோக்கி அரசன் கூறினான்—ஒளிகளின் அதிபதியே! வானில் உம்மை நான் எவ்வாறு காண்கிறேனோ, அதுபோல இங்கேயும் காண்கிறேன்।

Verse 25

तेजोमण्डलिनं चैव तथैवाप्यग्रतः स्थितम् / को विशेषो विवस्वंस्ते सख्येनोपगतस्य वै

மேலும் உம்மை ஒளிவட்டம் சூழ்ந்தவாறே முன்னே நின்றதாகக் காண்கிறேன்; விவஸ்வானே, நண்பனாய் வந்த உமது இந்நிலையில் என்ன விசேஷம் உள்ளது?

Verse 26

एतच्छ्रुत्वा स भगवान्मणिरत्नं स्यमन्तकम् / स्वकण्ठादवमुच्याथ बबन्ध नृपतेस्तदा

இதைக் கேட்ட பகவான் சூரியதேவன், ‘ஸ்யமந்தகம்’ எனும் மணிரத்தினத்தைத் தன் கழுத்திலிருந்து கழற்றி, அப்பொழுதே அரசனுக்குக் கட்டிவைத்தான்।

Verse 27

ततो विग्रहवन्तं तं ददर्श नृपतिस्तदा / प्रीतिमानथ तं दृष्ट्वा मुहूर्त्तं कृतवान्कथाम्

அப்போது அரசன் அந்த உருவமுடையவரைக் கண்டான். அவரைக் கண்டு மகிழ்ந்து சிறிதுநேரம் அவருடன் உரையாடினான்.

Verse 28

तमभिप्रस्थितं भूयो विवस्वन्तं स सत्रजित् / प्रोवाचाग्निसवर्णं त्वां येन लोकः प्रपश्यति

மீண்டும் புறப்பட்டுச் செல்லும் விவஸ்வானை சத்ரஜித் கூறினான்— “அக்னி நிறத் தேஜஸுடையவனே! உலகம் எதனால் காண்கிறதோ, அதுவே நீ.”

Verse 29

तदेतन्मणिरत्नं मे भगवन्दातुमर्हसि / स्यमं तकं नाममणिं दत्तवांस्तस्य भास्करः

பகவனே! இந்த மணிரத்தினத்தை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். ‘ஸ்யமந்தக’ எனும் இந்த மணியை அவனுக்கு பாஸ்கரன் அளித்தான்.

Verse 30

स तमामुच्य नगरीं प्रविवेश महीपतिः / विस्मापयित्वाथ ततः पुरीमन्तःपुरं ययौ

அவனை விடைபெற்று அரசன் நகரத்துள் நுழைந்தான். அனைவரையும் வியப்புறச் செய்து பின்னர் அரண்மனை அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 31

स प्रसेनाय तद्दिव्यं मणिरत्नं स्यमन्तकम् / ददौ भ्रात्रे नरपतिः प्रेम्णा सत्राजिदुत्तमम्

அந்த நரபதி சத்ரஜித் அன்புடன் தன் சகோதரன் பிரசேனனுக்கு அந்த தெய்வீக ‘ஸ்யமந்தக’ மணிரத்தினத்தை அளித்தான்.

Verse 32

स्यमन्तको नाम मणिर्यस्मिन्राष्ट्रे स्थितो भवेत् / कामवर्षी च पर्जन्यो न च व्याधिभयं तथा

எந்த நாட்டில் ‘ஸ்யமந்தக’ எனும் மணி நிலைத்திருக்கிறதோ, அங்கே விரும்பியபடி மழை பொழியும் பர்ஜன்யன் உண்டு; நோய்பயம் அங்கே இல்லை.

Verse 33

लिप्सां चक्रे प्रसेनात्तु मणिरत्नं स्यमन्तकम् / गोविन्दो न च तं लेभे शक्तो ऽपि न जहार च

பிரசேனன் ஸ்யமந்தக மணிரத்தினத்தைப் பெற ஆசை கொண்டான்; ஆனால் கோவிந்தன் அதை அடையவும் இல்லை, வல்லமையிருந்தும் பறிக்கவும் இல்லை.

Verse 34

कधाचिन्मृगयां यातः प्रसेनस्तेन भूषितः / स्यमन्तककृते सिंहाद्वधं प्राप सुदारुणम्

ஒருமுறை அந்த மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிரசேனன் வேட்டைக்குச் சென்றான்; ஸ்யமந்தகத்தின் காரணமாகவே அவன் சிங்கத்தால் மிகக் கொடிய மரணத்தை அடைந்தான்.

Verse 35

जांबवानृक्षराजस्तु तं सिंहं निजघान वै / आदाय च मणिं दिव्यं स्वबिलं प्रविवेश ह

அப்போது ரிக்ஷராஜன் ஜாம்பவான் அந்தச் சிங்கத்தை நிச்சயமாகக் கொன்றான்; அந்தத் தெய்வீக மணியை எடுத்துக் கொண்டு தன் குகைக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 36

तत्कर्म कृष्णस्य ततो वृष्ण्यन्धकमहत्तराः / मणिं गृध्नोस्तु मन्वानास्तमेव विशशङ्किरे

அந்த நிகழ்வுக்குப் பின் வ்ருஷ்ணி-அந்தக குலத்தின் மூத்தோர், மணி மீது ஆசை கொண்டவன் என எண்ணி, அந்தச் செயலைக் குறித்து கிருஷ்ணனையே சந்தேகித்தனர்.

Verse 37

मिथ्यापवादं तेभ्यस्तं बलवानरिसूदनः / अमृष्यमाणो भगवान्वनं स विचचार ह

அவர்கள் செய்த பொய்யான பழியைத் தாங்காது, வலிமைமிக்க அரிசூதனன் பகவான் வனத்தில் உலாவினார்।

Verse 38

स तु प्रोसेनो मृगयामचरद्यत्र चाप्यथ / प्रसेनस्य पदं ग्राह्यं पुरं पौराप्तकारिभिः

அப்போது பிரோசேனன் எங்கெங்கோ வேட்டையாடிக் கொண்டிருந்தான்; பிரோசேனனின் பாதச்சுவடுகள் நகரத்தாரால் பின்தொடரத் தக்கவையாக இருந்தன।

Verse 39

ऋक्षवन्तं गिरिवरं विन्ध्यं च नगमुत्तमम् / अन्वेषयत्परिश्रान्तः स ददर्श महामनाः

஋க்ஷவந்தம் எனும் சிறந்த மலைத்தொடரையும், உயர்ந்த விந்த்ய மலைத்தொடரையும் தேடி அலைந்து களைத்தபோதும் அந்த மகாமனன் அவற்றைக் கண்டான்।

Verse 40

साश्वं हतं प्रसेनं तं नाविन्दत्तत्र वै मणिम् / अथ सिंहः प्रसेनस्य शरीरस्याविदूरतः

அவன் அங்கே குதிரையுடன் கொல்லப்பட்ட பிரோசேனனை கண்டான்; ஆனால் அங்கே அந்த மணியைப் பெறவில்லை; பிரோசேனனின் உடலுக்கு அருகே ஒரு சிங்கம் இருந்தது।

Verse 41

ऋक्षेण निहतो दृष्टः पदैरृक्षस्य सूचितः / पदैरन्वेषयामास गुहामृक्षस्य यादवः

அவன் கரடியால் கொல்லப்பட்டதாகத் தெரிந்தது; கரடியின் பாதச்சுவடுகள் அதைக் காட்டின; அப்போது யாதவன் அந்தச் சுவடுகளைத் தொடர்ந்து கரடியின் குகையைத் தேடினான்।

Verse 42

महत्यन्तर्बिले वाणीं शश्राव प्रमदेरिताम् / धात्र्या कुमारमादाय सुतं जांबवतो द्विजाः / क्रीडयन्त्याथ मणिना मारोदीरित्युदीरितम्

மாபெரும் குகையின் உள்ளே, ஒரு பெண் தூண்டிய குரலை அவன் கேட்டான். தாத்ரி ஜாம்பவானின் மகன் குழந்தையைத் தூக்கி, மணியுடன் விளையாடிக்கொண்டே—“அடி, கொடு!” என்று உரைத்தாள், ஓ இருபிறப்பினரே।

Verse 43

धात्र्युवाच प्रसेनमवधीत्सिंहः सिंहो जांबवता हतः

தாத்ரி கூறினாள்—சிங்கம் பிரசேனனை கொன்றது; அந்தச் சிங்கத்தை ஜாம்பவான் வதைத்தான்।

Verse 44

सुकुमारक मारो दीस्तव ह्यें स्यमन्तकः / व्यक्तीकृतश्च शब्दः स तूर्णं चापि ययौ बिलम्

“மென்மையான குழந்தையே, அடி—கொடு; இந்த ச்யமந்தகம் உன்னதே.” என்று தெளிவாகக் கேட்டவுடன், அவன் விரைந்து குகைக்குள் சென்றான்।

Verse 45

अपश्यच्च बिलाभ्याशे प्रसेन मवदारितम् / प्रविश्य चापि भगवान्स ऋक्षबिलमञ्जसा

குகை அருகே பிரசேனன் சிதைந்த நிலையில் இருப்பதை அவன் கண்டான். பின்னர் பகவான் எளிதாக அந்த கரடி-குகைக்குள் நுழைந்தார்।

Verse 46

ददर्श ऋक्षराजानं जांबवन्तमुदारधीः / युयुधे वासुदेवस्तु बिले जांबवता सह

உயர்ந்த அறிவுடைய அவர் கரடி-அரசன் ஜாம்பவானை கண்டார். பின்னர் வாசுதேவன் குகையில் ஜாம்பவானுடன் போரிட்டான்।

Verse 47

बाहुभ्यामेव गोविन्दो दिवसानेकविंशतिम् / प्रविष्टे च बिलं कृष्णे वसुदेवापुरस्सराः

கோவிந்தன் தன் புஜபலத்தாலேயே இருபத்தொன்று நாட்கள் போரிட்டான்; கிருஷ்ணன் குகையில் நுழைந்தபோது வாசுதேவர் முதலியோர் முன்னே சென்று பின்தொடர்ந்தனர்.

Verse 48

पुनर्द्वारवतीं चैत्य हतं कृष्णं न्यवेदयन् / वासुदेवस्तु निर्जित्य जांबवन्तं महाबलम्

மீண்டும் த்வாரவதிக்கு சென்று, சைத்யத்தில் ‘கிருஷ்ணன் கொல்லப்பட்டான்’ என்று அறிவித்தனர்; ஆனால் வாசுதேவன் மகாபலன் ஜாம்பவந்தனை வென்றான்.

Verse 49

लेभे जांबवन्तीं कन्यामृक्षराजस्य सम्मनाम् / भगवत्तेजसा ग्रस्तो जांबवांन्प्रसभं मणिम्

அவன் கரடி அரசனின் அன்புக் கன்னி ஜாம்பவதியைப் பெற்றான்; பகவத் தேஜஸால் மயங்கிய ஜாம்பவன் வலியால் எடுத்த மணியையும் ஒப்படைத்தான்.

Verse 50

सुतां जांबवतीमाशु विष्वक्सेनाय दत्तवान् / मणिं स्यमन्तकं चैव जग्रहात्मविशुद्धये

ஜாம்பவதி என்ற மகளைக் உடனே விஷ்வக்சேனனுக்குக் கொடுத்தான்; தன் ஆத்ம சுத்திக்காக ச்யமந்தக மணியையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 51

अनुनीयर्क्षराजं तं निर्ययौ च तदा बिलात् / एवं स मणिमाहृत्य विशोध्यात्मानमात्मना

அந்த கரடி அரசனை சமாதானப்படுத்தி அவன் அப்போது குகையிலிருந்து வெளியே வந்தான்; இவ்வாறு மணியை கொண்டு வந்து தானே தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தினான்.

Verse 52

ददौ सत्राजिते रत्नं मणिं सात्त्वतसन्निधौ / कन्यां पुनर्जांबवतीमुवाह मधुसूदनः

சாத்த்வதர்களின் முன்னிலையில் சத்ராஜித் அந்த ரத்தின மணியை அளித்தான்; பின்னர் மதுசூதனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஜாம்பவதியை மணந்தான்.

Verse 53

तस्मान्मिथ्याभिशापात्तु व्यशुध्यन्मधुसूदनः / इमां मिथ्याभिशप्तिं यः कृष्णस्येह व्यपोहिताम्

அந்த பொய்யான சாபத்தினால் மதுசூதனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் குற்றமற்றவனாய் தூய்மையடைந்தான்; இங்கே கிருஷ்ணன் மீது சுமத்தப்பட்ட இந்த மித்யாசாபம் நீங்கியதை யார் அறிகிறாரோ.

Verse 54

वेद मिथ्याभिशप्तिं स नाभिस्पृशति कर्हिचित् / दश त्वासन्सत्रजितो भार्यास्तस्यायुतं सुताः

இந்த மித்யா-சாபத்தை அறிந்தவனை அது எப்போதும் அணுகாது; சத்ராஜித்துக்கு பத்து மனைவியர் இருந்தனர், அவனுக்கு பத்தாயிரம் புதல்வர்கள் இருந்தனர்.

Verse 55

ख्यातिमन्तस्त्रयस्तेषां भङ्गकारस्तु पूर्वजः / वीरो वातपतिश्चैव तपस्वी च बहुप्रियः

அவர்களில் மூவர் பெரும் புகழுடையோர்; அவர்களில் மூத்தவன் பங்ககாரன்—வீரன், வாதபதி, தவசி, பலருக்கும் பிரியமானவன்.

Verse 56

अथ वीरमती नाम भङ्गकारस्य तु प्रसूः / सुषुवे सा कुमारीस्तु तिस्रो रूपगुणान्विताः

பின்னர் பங்ககாரனின் மனைவி வீரமதி என்னும் பெயருடையவள்; அவள் அழகும் நற்குணமும் நிறைந்த மூன்று மகள்களைப் பெற்றாள்.

Verse 57

सत्यभामोत्तमा स्त्रीणां व्रतिनी च दृढव्रता / तथा तपस्विनी चैव पिता कृष्णय तां ददौ

சத்தியபாமை பெண்களில் சிறந்தவள்; விரதமுடையவள், உறுதியான விரதத்தாள், தவசினி; அவளின் தந்தை அவளை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அளித்தார்.

Verse 58

न च सत्राजितः कृष्णो मणिरत्नं स्यमन्तकम् / आदत्त तदुपश्रुत्य भोजेन शतधन्वना

சத்ராஜித் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு ச்யமந்தக மணிரத்தினத்தை அளிக்கவில்லை; இதைக் கேட்ட போஜ வம்சத்தவன் சததன்வா (கோபமுற்றான்).

Verse 59

तदा हि प्रार्थयामास सत्यभामामनिन्दिताम् / अक्रूरो धनमन्विच्छन्मणिं चैव स्यमन्तकम्

அப்போது அக்ரூரன், செல்வத்தையும் ச்யமந்தக மணியையும் நாடி, குற்றமற்ற சத்தியபாமையை மணம் வேண்டினான்.

Verse 60

सत्राजितं ततो इत्वा शतधन्वा महाबलः / रात्रौ तं मणिमादाय ततो ऽक्रूराय दत्तवान्

பின்னர் மாபெரும் வலிமையுடைய சததன்வா சத்ராஜித்திடம் சென்று, இரவில் அந்த மணியை எடுத்துக் கொண்டு, அதை அக்ரூரனுக்கு அளித்தான்.

Verse 61

अक्रूरस्तु तदा रत्नमादाय स नरर्षभः / समयं कारयाञ्चक्रे बोध्यो नान्यस्य चेत्युत

அப்போது மனிதர்களில் சிறந்த அக்ரூரன் அந்த ரத்தினத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ‘இது வேறு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது’ என உடன்படிக்கை செய்தான்.

Verse 62

वयमभ्युपयोत्स्यामः कृष्णेन त्वां प्रधर्षितम् / मम वै द्वारका सर्वा वेशे तिष्ठत्य संशयम्

கிருஷ்ணனால் அவமதிக்கப்பட்ட உன்னை நாம் காப்போம்; என் துவாரகை முழுவதும் ஐயமின்றி துக்கவேடத்தில் உள்ளது.

Verse 63

हते पितरि दुःखार्त्ता सत्यभामा यशस्विनी / प्रययौ रथमारुह्य नगरं वारणावतम्

தந்தை கொல்லப்பட்டதால் துயருற்ற புகழ்மிக்க சத்யபாமா ரதமேறி வாரணாவத நகரத்திற்குப் புறப்பட்டாள்.

Verse 64

सत्यभामा तु तद्वृत्तं भोजस्य शतधन्वनः / भर्तुर्निवेद्य दुःखार्त्ता पार्श्वस्थाश्रूण्यवर्त्तयत्

சத்யபாமா, போஜன் சததன்வாவின் அந்த நிகழ்வை கணவரிடம் அறிவித்து, துயருற்றவளாய் அருகிலிருந்தோரின் கண்ணீரை பெருகச் செய்தாள்.

Verse 65

पाण्डवानां तु दग्धानां हरिः कृत्वोदकक्रियाम् / कल्यार्थे चैव भ्रातॄणां न्ययोजयत सात्यकिम्

எரிந்த பாண்டவர்களுக்காக ஹரி நீர்க்கிரியை செய்து, சகோதரர்களின் நலனுக்காக சாத்தியகியை நியமித்தான்.

Verse 66

ततस्त्वरितमागत्य द्वारकां मधुसूदनः / पूर्वजं हलिनं श्रीमानिदं वचनमब्रवीत्

பின்னர் மதுசூதனன் விரைந்து துவாரகைக்கு வந்து, செல்வமிக்கவன் தன் மூத்தவன் ஹலதரனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 67

हतः प्रसेनः सिंहेन सत्राजिच्छतधन्वना / स्यमन्तको मार्गणीयस्तस्य प्रभुरहं प्रभो

பிரசேனன் சிங்கத்தால் கொல்லப்பட்டான்; சததன்வா சத்ராஜித்தையும் வதைத்தான். ச்யமந்தக மணியைத் தேட வேண்டும்; ஹே பிரபோ, அதன் உரிமையாளர் நானே.

Verse 68

तहारोह रथं शीघ्रं भोजं हत्वा महाबलम् / स्यमन्तकं महाबाहो सामान्यं वो भविष्यति

அப்போது விரைவாக ரதத்தில் ஏறி, அந்த மாபெரும் பலமுள்ள போஜனை வதைக்க. ஹே மஹாபாஹோ, ச்யமந்தக மணி உனக்கு எளிதில் கிடைக்கும்.

Verse 69

ततः प्रवृत्ते युद्धे तु तुमुले भोजकृष्णयोः / शतधन्वा तमक्रूरमवैक्षत्सर्वतो दिशम्

பின்னர் போஜனும் கிருஷ்ணனும் இடையே கடும் போர் தொடங்கியது. அப்போது சததன்வா எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கி அக்ரூரனை கண்டான்.

Verse 70

अनालब्धावहारौ तु कृत्वा भोजजनार्द्दनौ / शक्तो ऽपि शाठ्याद्धार्दिक्यो नाक्रूरो ऽभ्युपपद्यत

போஜனுக்கும் ஜனார்தனனுக்கும் (மணியை) பெற முடியாத நிலையை ஏற்படுத்தி, வல்லமையிருந்தும் ஹார்திக்ய அக்ரூரன் வஞ்சகத்தால் முன்வரவில்லை.

Verse 71

अपयोते ततो बुद्धिं भूयश्चक्रे भयान्वितः / योजनानां शतं साग्रं हृदया प्रत्यपद्यत

பின்னர் பயத்தால் கலங்கியவன் மீண்டும் ஓடத் தீர்மானித்தான்; மனத்தில் நூற்றுக்கும் மேலான யோஜனை தூரம் செல்ல எண்ணினான்.

Verse 72

विख्याता हृदया नाम शतयोजनगामिनी / भोजस्य वडवा दिव्या यया कृष्णमयोधयत्

‘ஹ்ருதயா’ எனப் புகழ்பெற்ற, நூறு யோஜனை தூரம் செல்லவல்ல போஜனின் தெய்வீகக் குதிரை; அதனால் கிருஷ்ணன் போரிட்டான்.

Verse 73

क्षीणां जवेन त्दृदयामध्वनः शतयोजने / दृष्ट्वा रथस्य तां वृद्धिं शतधन्वा समुद्रवत्

நூறு யோஜனை வழியில் வேகமாக ஓடி ‘ஹ்ருதயா’ சோர்ந்தாள்; ரதத்தின் அந்த முன்னேற்றத்தைப் பார்த்து சததன்வா கடல்போல் கலங்கினான்.

Verse 74

ततस्तस्या हयायास्तु श्रमात्खेदाच्च वै द्विजाः / खमुत्पेतुरथ प्राणाः कृष्णो राममथाब्रवीत्

அப்போது, ஓ இருவேதியரே, அந்தக் குதிரை உழைப்பு மற்றும் துயரால் உயிர் வானில் பறந்தது; பின்னர் கிருஷ்ணன் ராமனிடம் கூறினான்.

Verse 75

तिष्ठस्वेह महाबाहो दृष्टदोषा मया हयी / पद्भ्यां गत्वा हरिष्यामि मणिरत्नं स्यमन्तकम्

ஓ மகாபாஹோ, நீ இங்கேயே நில்லு; குதிரையில் குறை நான் கண்டேன். நான் காலால் சென்று ச்யமந்தக மணிரத்தினத்தை கொண்டு வருவேன்.

Verse 76

पद्भ्यामेव ततो गत्वा शतधन्वानमच्युतः / मिथिलोपवने तं वै जघान परमास्त्रवित्

அப்போது அச்யுதன் காலால் சென்று, உத்தம அஸ்திரங்களை அறிந்தவன், மிதிலாவின் தோட்டத்தில் சததன்வாவை வதைத்தான்.

Verse 77

स्यमन्तकं न चापश्यद्धत्वा भोजं महाबलम् / निवृत्तं चाब्र वीत्कृष्णं रत्नं देहीति लाङ्गली

ச்யாமந்தக ரத்தினம் காணப்படவில்லை. மகாபலன் போஜனை வதைத்து திரும்பிய கிருஷ்ணனைப் பார்த்த லாங்கலி (பலராமன்) “ரத்தினத்தைத் தா” என்று கூறினான்.

Verse 78

नास्तीति कृष्णश्चोवाच ततो रामो रुषान्वितः / धिक्छब्दपूर्वमसकृत्प्रत्युवाच जनार्द्दनम्

கிருஷ்ணன் “இல்லை” என்றான். அப்போது கோபம் கொண்ட ராமன் ‘திக்’ என்று சொல்லி ஜனார்தனனை மீண்டும் மீண்டும் எதிர்த்துப் பேசினான்.

Verse 79

भातृत्वान्मर्षयाम्वेष स्वस्ति ते ऽस्तु व्रजाम्यहम् / कृत्यं न मे द्वारकया न त्वया न च वृष्णिभिः

சகோதரத்தினால் நான் பொறுத்துக் கொள்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாக, நான் செல்கிறேன். எனக்கு த்வாரகையோடு காரியம் இல்லை; உன்னோடும் இல்லை; வ்ருஷ்ணிகளோடும் இல்லை.

Verse 80

प्रविवेश ततो रामो मिथिलामरिमर्द्दनः / सर्वकामैरुपहृतैर्मैथिलेनैव पूजितः

பின்னர் அரிமர்த்தனன் ராமன் மிதிலைக்குள் நுழைந்தான். மைதில மன்னன் தானே எல்லா வகை காணிக்கைகளுடன் அவனைப் பூஜித்தான்.

Verse 81

एतस्मिन्नेव काले तु बभ्रुर्मतिमतां वरः / नानारूपान्क्रतून्सर्वा नाजहार निरर्गलान्

அதே காலத்தில் அறிவுடையோரில் சிறந்த பப்ரு, பலவகையான எல்லா யாகங்களையும் தடையின்றி நடத்தினான்.

Verse 82

दीक्षामयं सकवचं रक्षार्थं प्रविवेश ह / स्यमन्तककृते प्राज्ञो कान्दिनीजो महामनाः

ஸ்யமந்தகத்தை காக்கும் பொருட்டு, ஞானமிகு மகாமனத்தையுடைய காந்தினீஜன் தீட்சாமயக் கவசத்தில் புகுந்தான்।

Verse 83

अकूर यज्ञा इति ते ख्यातास्तस्य महात्मनः / बह्वन्नदक्षिणाः सर्वे सर्वकामप्रदायिनः

அம்மகாத்மாவின் யாகங்கள் ‘அகூர யாகங்கள்’ எனப் புகழ்பெற்றன; அவை அனைத்தும் மிகுந்த அன்னமும் தட்சிணையும் உடையவை, எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வன।

Verse 84

अथ दुर्योधनो राजा गत्वाथ मिथिलां प्रभुः / गदाशिक्षां ततो दिव्यां बलभद्रादवाप्तवान्

பின்பு அரசன் துர்யோதனன் மிதிலைக்குச் சென்று, பலபத்ரனிடமிருந்து தெய்வீகமான கதாப் பயிற்சியைப் பெற்றான்।

Verse 85

प्रसाद्य तु ततो रामो वृष्ण्यन्धकमहारथैः / आनीतो द्वारकामेव कृष्णेन च महात्मना

பின்பு வृष்ணி-அந்தக மகாரதர்கள் ராமனை மனமகிழச் செய்தனர்; மகாத்மா கிருஷ்ணன் அவரைத் த்வாரகைக்குக் கொண்டு வந்தான்।

Verse 86

अक्रूरश्चान्धकैः सार्द्धमथायात्पुरुषर्षभः / युद्धे हत्वा तु शत्रुघ्नं सह बन्धुमता बली

பின்பு புருஷரிஷபனான அகூரன் அந்தகர்களுடன் வந்தான்; வலிமைமிக்கவன் பந்துமதாவுடன் சேர்ந்து போரில் சத்ருக்னனை வதைத்தான்।

Verse 87

सुयज्ञतनयायां तु नरायां नरसत्तमौ / भङ्गकारस्य तनयौ विश्रुतौ सुमहाबलौ

சுயஜ்ஞனின் மகள் நராவின் கர்ப்பத்தில் இரு நரசிறந்தோர் பிறந்தனர்; அவர்கள் பங்ககாரனின் புதல்வர், மிகுந்த வலிமையுடன் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 88

जज्ञातेंऽधकमुख्यस्य शक्रघ्नो बन्धुमांश्च तौ / वधे च भङ्गकारस्य कृष्णो न प्रीतिमानभूत्

அந்தகத் தலைவனிடத்தில் அவர்கள் சக்ரக்னன், பந்துமானன் எனப் பிறந்தனர்; பங்ககாரன் வதத்தில் கிருஷ்ணன் மகிழ்ச்சியடையவில்லை.

Verse 89

ज्ञातिभेदभयाद्भीतस्तमुबेक्षितवानथ / अपयाते ततो ऽक्रूरे नावर्षत्पाकशासनः

உறவினரிடையே பிளவு ஏற்படும் அச்சத்தால் பயந்து அவனைப் புறக்கணித்தான்; அக்குரூரன் சென்றபின் பாகசாசனன் (இந்திரன்) மழை பொழியவில்லை.

Verse 90

अनावृष्ट्या हतं राष्ट्रमभवद्बहुधा यतः / ततः प्रसादयामासुरक्रूरं कुकुरान्धकाः

மழையின்மையால் நாடு பலவிதமாகத் துன்புற்றது; அப்போது குகுரரும் அந்தகரும் அக்குரூரனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றனர்.

Verse 91

पुनर्द्वारवतीं प्राप्ते तदा दानपतौ तथा / प्रववर्ष सहस्राक्षः कुक्षौ जलनिधेस्ततः

தானபதி அக்குரூரன் மீண்டும் த்வாரவதிக்கு வந்தபோது, ஆயிரக்கண் இந்திரன் கடலின் மடியில் பெருமழை பொழிந்தான்.

Verse 92

कन्यां वै वासुदेवाय स्वसारं शीलसंमताम् / अक्रूरः प्रददौ श्रीमान्प्रीत्यर्थं मुनिपुङ्गवाः

முனிவரரான ஸ்ரீமான் அக்ரூரர், பிரீதிக்காக வாசுதேவருக்கு தன் நற்குணமுடைய சகோதரி கன்னியை அளித்தார்.

Verse 93

अथ विज्ञाय योगेन कृष्णो बभ्रुगतं मणिम् / सभामध्ये तदा प्राह तमक्रूरं जनार्द्दनः

அப்போது கிருஷ்ணன் யோகத்தால் பப்ருவிடம் சென்ற மணியை அறிந்து, சபை நடுவில் ஜனார்தனன் அக்ரூரரிடம் கூறினான்.

Verse 94

यत्तद्रत्नं मणिवरं तव हस्तगतं प्रभो / तत्प्रयच्छ स्वमानार्ह मयि मानार्यकं कृथाः

பிரபோ! உன் கையில் உள்ள அந்த உயர்ந்த ரத்தினமணியை அளி; நீ மரியாதைக்குரியவன்—என்னை அவமதிக்காதே.

Verse 95

षष्टिवर्षगते काले यद्रोषो ऽभूत्तदा मम / सुसंरूढो ऽसकृत्प्राप्तस्तदा कालात्ययो महान्

அறுபது ஆண்டுகள் கடந்தபோது எனக்குள் எழுந்த கோபம், மீண்டும் மீண்டும் வந்து உறுதியாக வேரூன்றியது; அப்போது பெரும் காலவிலக்கு ஏற்பட்டது.

Verse 96

ततः कृष्णस्य वचनात्सर्वसात्त्वतसंसदि / प्रददौ तं मणिं बभ्रुरक्लेशेन महामतिः

பின்னர் கிருஷ்ணனின் சொல்லின்படி, எல்லா சாத்த்வதர்களின் சபையில், மகாமதியான பப்ரு எந்தத் துன்பமுமின்றி அந்த மணியை அளித்தான்.

Verse 97

ततस्तमार्जवप्राप्तं बभ्रोर्हस्तादरिन्दमः / ददौ हृष्टमनास्तुष्टस्तं मणिं बभ्रवे पुनः

அப்போது அரிந்தமன், பப்ருவின் கையிலிருந்து நேர்மையால் பெற்ற அந்த மணியை எடுத்துக் கொண்டு, மகிழ்ந்த மனத்துடன் திருப்தியடைந்து அந்த மணியை மீண்டும் பப்ருவுக்கே அளித்தான்।

Verse 98

स कृष्णहस्तात्संप्राप्य मणिरत्नं स्यमन्तकम् / आबध्य गान्दिनीपुत्रो विरराजांशुमानिव

கிருஷ்ணனின் கையிலிருந்து ச்யமந்தகமெனும் மணிரத்தினத்தைப் பெற்ற காந்தினீபுத்திரன் அதை அணிந்து, சூரியனைப் போல ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தான்।

Verse 99

इमां मिथ्याभिशाप्तिं यो विशुद्धिमपि चोत्तमाम् / वेद मिथ्याभिशप्तिं स न लभेत कथञ्चन

இந்த பொய்யான அபிசாபத்தையும், அதனுடன் உத்தமமான தூய்மையையும் அறிந்தவன், பொய்யாகச் சபிக்கப்பட்டாலும் எவ்விதத்திலும் தீங்கு அடையான்।

Verse 100

अनमित्राच्छिनिर्जज्ञे कनिष्ठाद्वृष्णिनन्दनात् / सत्यवान्सत्यसंपन्नः सत्यकस्तस्य चात्मजः

வೃಷ்ணிநந்தனனின் இளையவன் அனமித்ரனிடமிருந்து ஷினி பிறந்தான்; ஷினியின் மகன் சத்தியகன், சத்தியவானும் சத்தியசம்பன்னனுமாய் விளங்கினான்।

Verse 101

सात्यकिर्युयुधानश्च तस्य भूतिः सुतो ऽभवत् / भूतेर्युगन्धरः पुत्र इति भौत्यः प्रकीर्त्तितः

சத்தியகன் யுயுதானன் என்றும் அழைக்கப்பட்டான்; அவனுக்கு பூதி என்ற மகன் பிறந்தான். பூதியின் மகன் யுகந்தரன்; ஆகவே அவன் ‘பௌத்ய’ எனப் புகழப்பட்டான்।

Verse 102

माड्याः सुतस्य जज्ञे तु सुतो वृष्णिर्युधाजितः / जज्ञाते तनयौ वृष्णेः श्वफल्कश्चित्रकश्च यः

மாட்யாவின் மகனுக்கு யுதாஜித் எனும் வृष்ணி குமாரன் பிறந்தான். வृष்ணிக்கு இரு மகன்கள்—ச்வபல்கன் மற்றும் சித்ரகன்—பிறந்தனர்.

Verse 103

श्वफल्कस्तु महाराजो धर्मात्मा यत्र वर्तते / नास्ति व्याधिभयं तत्र न चावृष्टिभयं तथा

ச்வபல்கன் தர்மாத்மாவான மகாராஜன்; அவர் எங்கு வாழ்ந்தாரோ அங்கு நோய்பயம் இல்லை, மழையின்மையின் பயமும் இல்லை.

Verse 104

कादाचित्काशिराजस्य विभोस्तु द्विजसत्तमाः / त्रीणि वर्षाणि विषये नावर्षत्पाकशासनः

ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! ஒருகாலத்தில் காசிராஜனின் நாட்டில் மூன்று ஆண்டுகள் பாகசாசனன் இந்திரன் மழை பொழியவில்லை.

Verse 105

स तत्रवासयामास श्वफल्कं परमार्चितम् / श्वफल्कपरिवासेन प्रावर्षत्पाकशासनः

அப்போது அவர் மிகப் போற்றப்பட்ட ச்வபல்கனை அங்கே தங்க வைத்தார்; ச்வபல்கன் தங்கியதாலேயே பாகசாசனன் இந்திரன் மழை பொழிந்தான்.

Verse 106

श्वफल्कः काशिराजस्य सुतां भार्यामविन्दत / गान्दिनींनाम गां सा हि ददौ विप्राय नित्यशः

ச்வபல்கன் காசிராஜனின் மகளைக் மனைவியாகப் பெற்றான்; அவள் காந்தினி எனப் பெயருடையவள், தினமும் ஒரு பிராமணனுக்கு ஒரு பசுவை தானமாக அளித்தாள்.

Verse 107

सा मातुरुदरस्था वै बहून्वर्षशातान्किल / निवसंती न वै जज्ञे गर्भस्थां तां पिताब्रवीत्

அவள் தாயின் கருவில் உண்மையாகப் பல நூறு ஆண்டுகள் தங்கி இருந்தும் பிறக்கவில்லை; அப்போது தந்தை கருவிலிருந்த கன்னியிடம் கூறினார்.

Verse 108

जायस्व शीघ्रं भद्रं ते किमर्थं वापि तिष्ठसि / प्रोवाच चैनं गर्भस्था सा कन्या गां दिने दिने

“விரைவில் பிறந்து வா; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; எதற்காகத் தங்கியிருக்கிறாய்?” என்று கூற, கருவிலிருந்த கன்னி தினந்தோறும் அவனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள்.

Verse 109

यदि दद्यास्ततो गर्भाद्बहिः स्यां हायनैस्त्रिभिः / तथेत्युवाच तां तस्याः पिता काममपूरयत्

கன்னி கூறினாள்: “நீங்கள் அனுமதித்தால், மூன்று ஆண்டுகளில் நான் கருவிலிருந்து வெளியே வருவேன்.” தந்தை “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி அவள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார்.

Verse 110

दाता यज्वा च शुरश्च श्रुतवानतिथिप्रियः / तस्याः पुत्रः स्मृतो ऽक्रूरः श्वाफल्को भूरिदक्षिणः

அவன் தானம் செய்பவன், யாகம் நடத்துபவன், வீரன், வேதஞானம் உடையவன், விருந்தோம்பலன்; அவளுடைய மகன் ‘அக்ரூரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்—ச்வாஃபல்கன் வம்சத்தவன், மிகுந்த தட்சிணை அளிப்பவன்.

Verse 111

उपमङ्गुस्तथा मङ्गुर्मृदुरश्चारिमेजयः / गिरिरक्षस्ततो यक्षः शत्रुघ्नो ऽथारिमर्दनः

உபமங்கு, மங்கு, ம்ருதுர், சாரிமேஜய; பின்னர் கிரிரக்ஷ, யக்ஷ, சத்ருக்ன, மேலும் அரிமர்தன—இவர்களும் (மற்ற) புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 112

धर्मवृद्धः सुकर्मा च गन्धमादस्तथापरः / आवाहप्रतिवाहौ च वसुदेवा वराङ्गना

தர்மவிருத்தன், சுகர்மன், கந்தமாதன் மற்றும் மற்றொருவன்; மேலும் ஆவாஹன், பிரதிவாஹன்; வஸுதேவா எனும் சிறந்த நங்கை இருந்தாள்.

Verse 113

अक्रूरादौग्रसेन्यां तु सुतौ द्वौ कुलनन्दिनौ / देववानुपदेवश्च जज्ञाते देवसंनिभौ

அக்ரூரரின் அவுக்ரசேனி மனைவியிடத்தில் குலத்தை மகிழ்விக்கும் இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—தேவவான், உபதேவன்—தேவரைப் போன்ற ஒளியுடன்.

Verse 114

चित्रकस्याभवन्पुत्राः पृथुर्विपृथुरेव च / अश्वग्रीवो ऽश्ववाहश्च सुपार्श्वकगवेषणौ

சித்ரகனுக்கு புதல்வர்கள்: ப்ருது, விப்ருது; அஸ்வக்ரீவன், அஸ்வவாஹன்; மேலும் சுபார்ஷ்வகன், கவேஷணன்.

Verse 115

अरिष्टनेमिरश्वास्यः सुवार्मा वर्मभृत्तथा / अभूमिर्बहुभूमिश्च श्रविष्ठाश्रवणे स्त्रियौ

அரிஷ்டநேமி, அஸ்வாஸ்யன், சுவார்மா, வர்மப்ருத்; அபூமி, பஹுபூமி; மேலும் ஸ்ரவிஷ்டா, ஸ்ரவணா எனும் இரு பெண்கள் இருந்தனர்.

Verse 116

सत्यकात्काशिदुहिता लेभे या चतुरः सुतान् / कुकुरं भजमानं च शुचिं कंबल बर्हिषम्

சத்யகனால் காசியின் மகள் நான்கு புதல்வர்களைப் பெற்றாள்—குகுரன், பஜமானன், சுசி, கம்பலன், பர்ஹிஷன் எனப் பெயருடையோர்.

Verse 117

कुकुरस्य सुतो वृष्णिर्वृष्णेस्तु तनयो ऽभवत् / कपोतरोमा तस्याथ विलोमाभवदात्मजः

குகுரனின் மகன் வृष்ணி; வृष்ணிக்கும் ஒரு மகன் பிறந்தான். அவனுக்கு கபோதரோமா எனும் மகன்; பின்னர் அவனுக்கு விலோமா எனும் புதல்வன் தோன்றினான்.

Verse 118

तस्यासीत्तुंबुरुसखा विद्वान्पुत्रोंऽधकः किल / ख्यायते यस्य नामान्यच्चन्दनोदकदुन्दुभिः

அவனுக்கு தும்புருசகா எனும் ஞானமிக்க மகன் இருந்தான்; உண்மையாக அவனுடைய மகன் அந்தகன் எனப் புகழப்பட்டது. அவனுடைய நாமங்கள் சந்தனநீரும் துந்துபி முழக்கமும் உடன் பாடப்படுகின்றன.

Verse 119

तस्याभिजित्ततः पुत्र उत्पन्नस्तु पुनर्वसुः / अश्वमेधं तु पुत्रार्थमाजहार नरोत्तमः

அவனுக்கு அபிஜித் எனும் மகன் இருந்தான்; அவனிடமிருந்து புனர்வசு பிறந்தான். அந்த நரோத்தமன் புத்திரப் பெறுதற்காக அச்வமேத யாகத்தை நடத்தினான்.

Verse 120

तस्य मध्ये ऽतिरात्रस्य सदोमध्यात्ससुच्छ्रितः / ततस्तु विद्वान्धर्मज्ञो दाता यज्वा पुनर्वसुः

அந்த அதிராத்திர யாகத்தின் நடுவில், சதோமத்தியிலிருந்து அவன் நன்கு வெளிப்பட்டான். அப்போது புனர்வசு ஞானி, தர்மஞானி, தானவான், யாகம் செய்பவன் ஆனான்.

Verse 121

तस्याथ पुत्रमिथुनं बभूवाभिजितः किल / आहुकश्चाहुकी चैव ख्यातौ मतिमतां वरौ

பின்னர் அபிஜித்திற்கு இரட்டைப் பிள்ளைகள் பிறந்தனர். ஆஹுகன் மற்றும் ஆஹுகீ—இருவரும் அறிவுடையோரில் சிறந்தவர்களாகப் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 122

इमांश्चोदा हरन्त्यत्र श्लोकान्प्रति तमाहुकम् / सोपासांगानुकर्षाणां सध्वजानां वरूथिनाम्

இங்கே சோடா தமாஹுகனை நோக்கி இச்சுலோகங்களை உரைத்தான்—உபாங்கங்களுடனும், அணுசரர்களுடனும், த்வஜங்களுடன் கூடிய அந்த வரூதினிகள் குறித்து।

Verse 123

रथानां मेघघोषाणां महस्राणि दशैव तु / नासत्यवादी चासीत्तु नायज्ञो नासहस्रदः

மேகமுழக்கம் போல் ஒலிக்கும் ரதங்கள் பத்தாயிரம்; அவர் பொய்யுரையாளர் அல்ல, யாகத்தை விலக்கினவர் அல்ல, ஆயிரம் தானம் செய்யாதவரும் அல்ல।

Verse 124

नाशुचिर्नाप्यधर्मात्मा नाविद्वान्न कृशो ऽभवत् / आर्द्रकस्य धृतिः पुत्र इत्येवमनुशुश्रुम्

அவர் அசுசியல்ல, அதர்மாத்மாவும் அல்ல; அவித்வானும் அல்ல, க்ருஷனாகவும் ஆகவில்லை. ‘ஆர்த்ரகனின் மகன் த்ருதி’ என்று இவ்வாறே கேட்டோம்.

Verse 125

स तेन परिवारेण किशोरप्रतिमान्हयान् / अशीतिमश्वनियुतान्याहुको ऽप्रतिमो व्रजन्

அவர் அந்தப் பரிவாரத்துடன், இளமை ஒத்த குதிரைகளை—குதிரைகளின் எண்பது நியுதங்களை—அழைத்துக் கொண்டு, ஒப்பற்ற ஆஹுகன் பயணித்தான்.

Verse 126

पूर्वस्यां दिशि नागानां भोजस्य त्वतिभावयन् / रूप्यकाञ्चनकक्षाणां स्रहस्राण्येकविंशतिः

கிழக்கு திசையில், நாகர்களின் போஜனின் பெருமையை மேலும் உயர்த்தி, வெள்ளி-பொன் கச்சைகளின் இருபத்தொன்று ஆயிரம் இருந்தன.

Verse 127

तावन्त्येव सहस्राणि उत्तरस्यां तथादिशि / भूमिपालस्य भोजस्य उत्तिष्टेत्किङ्कणी किल

வடதிசையிலும் அதே அளவு ஆயிரங்கள் இருந்தன; பூமிபாலன் போஜனின் கிங்கிணி (சிலம்பொலி) எழுந்ததென கூறுவர்.

Verse 128

आहुकश्चाप्यवन्तीषु स्वसारं त्वाहुकीं ददौ / आहुकात्काश्यदुहितुर्द्वै पुत्रौ संबभूवतुः

அவந்தியில் ஆஹுகன் தன் சகோதரி ஆஹுகியைத் தானமாக (திருமணமாக) அளித்தான்; ஆஹுகனால் காஷ்யரின் மகளுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 129

देवकश्चोग्रसेनश्च देवगर्भसमावुभौ / देवकस्य सुता वीरा जज्ञिरे त्रिदशोपमाः

தேவகனும் உக்ரசேனனும்—இருவரும் தேவகர்பையின் புதல்வர்கள்; தேவகனின் வீர மகள்கள் தேவர்களை ஒத்தவர்களாய் பிறந்தனர்.

Verse 130

देववानुपदेवश्च सुदेवो देवरक्षितः / तेषां स्वसारः सप्तासन्वसुदेवाय ता ददौ

தேவவான், உபதேவன், சுதேவன், தேவரக்ஷிதன் ஆகியோர் இருந்தனர்; அவர்களுடைய ஏழு சகோதரிகளை வாசுதேவனுக்கு அளித்தான்.

Verse 131

धृतदेवोपदेवा च तथान्या देवरक्षिता / श्रीदेवा शान्तिदेवा च सहदेवा तथापरा

த்ருததேவா, உபதேவா, மேலும் இன்னொரு தேவரக்ஷிதா; ஸ்ரீதேவா, சாந்திதேவா, மேலும் மற்றொரு சகதேவாவும் இருந்தனர்.

Verse 132

सप्तमी देवकी तासां सानुजा चारुदर्शना / नवोग्रसेनस्य सुताः कंसस्तेषां तु पूर्वजः

அவர்களில் ஏழாவது தேவகி; இளையவளுடன் கூடிய அழகிய தோற்றமுடையவள். அவர்கள் அனைவரும் நவோக்ரசேனனின் புதல்வர்கள்; அவர்களில் கம்சன் மூத்தவன்.

Verse 133

न्यग्रो दश्च सुनामा च कङ्कशङ्कुसुभूमयः / सुतनू राष्ट्रपालश्च युद्धतुष्टश्च तुष्टिमान्

ந்யக்ர, தச, சுநாமா, கங்க, சங்கூ, சுபூமி; மேலும் சுதனூ, ராஷ்ட்ரபால, யுத்ததுஷ்ட, துஷ்டிமான் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 134

तेषां स्वसारः पञ्चैव कंसा कंसवती तथा / सुतनू राष्ट्रपाली च कङ्का चैव वराङ्गना

அவர்களுக்கு ஐந்து சகோதரிகள்—கம்சா, கம்சவதி, சுதனூ, ராஷ்ட்ரபாலி, மற்றும் கங்கா—அனைவரும் அழகிய வராங்கனைகள்.

Verse 135

उग्रसेनो महापत्यो व्याख्यातः कुकुरोद्भवः / कुकुराणामिमं वंशं धारयन्नमितौजसाम्

குகுர குலத்தில் பிறந்த மகாபராக்கிரமன் உக்ரசேனன் இங்கு விளக்கப்படுகிறான்; அளவற்ற ஒளியுடைய குகுரர்களின் இந்த வம்சத்தைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 136

आत्मनोविपुलं वंशं प्रजावांश्च भवेन्नरः / भजमानस्य पुत्रस्तु रथिमुख्यो विदूरथः

மனிதன் தன்னுக்குப் பெரும் வம்சமும் சந்ததி வளமும் பெறுவான். பஜமானனின் மகன் ரதிகளுள் முதன்மையான விதூரதன் ஆவான்.

Verse 137

राजाधिदेवः शूरश्च विदूरथसुतो ऽभवत् / तस्य शूरस्य तु सुता जज्ञिरे बलवत्तराः

விதூரதனின் புதல்வன் ராஜாதிதேவன் மற்றும் சூரன் ஆனான். அந்தச் சூரனுக்கு மிகுந்த வலிமை உடைய பிள்ளைகள் பிறந்தனர்.

Verse 138

वातश्चैव निवातश्च शोणितः श्वेतवाहनः / शमी च गदवर्मा च निदान्तः खलु शत्रुजित्

வாதன், நிவாதன், சோணிதன், ச்வேதவாஹனன், சமீ, கதவர்மன், நிதாந்தன், மேலும் சத்ருஜித்—இவர்கள் (அவ்வம்சத்தில்) தோன்றினர்.

Verse 139

शमीपुत्रः प्रतिक्षत्रः प्रतिक्षत्रस्य चात्मजः / स्वयंभोजः स्वयंभोजाद्धृदिकः संबभूव ह

சமீயின் மகன் பிரதிக்ஷத்ரன்; பிரதிக்ஷத்ரனின் மகன் சுயம்போஜன். சுயம்போஜனிடமிருந்து ஹ்ருதிகன் பிறந்தான்.

Verse 140

हृदिकस्य सुतास्त्वासन्दश भीमपराक्रमाः / कृतवर्माग्रजस्तेषां शतधन्वा तु मध्यमः

ஹ்ருதிகனுக்கு பீமனின் பராக்கிரமம் போன்ற பத்து மகன்கள் இருந்தனர். அவர்களில் க்ருதவர்மன் மூத்தவன்; சததன்வா நடுவானவன்.

Verse 141

देवबाहुस्सुबाहुश्च भिषक्श्वेतरथश्च यः / सुदान्तश्चाधिदान्तश्च कनकः कनकोद्भवः

தேவபாஹு, சுபாஹு, பிஷக், ச்வேதரதன், சுதாந்தன், அதிதாந்தன், கனகன், கனகோத்பவன்—இவர்களும் (மற்றோர்) ஆவர்.

Verse 142

देवबाहोस्सुतो विद्वाञ्जज्ञे कंबलबर्हिषः / असमौजाः सुतस्तस्य सुसमौजाश्च विश्रुतः

தேவபாஹுவின் மகனாகிய ஞானி கம்பலபர்ஹிஷன் பிறந்தான். அவனுக்கு அசமௌஜன் என்றும் புகழ்பெற்ற சுசமௌஜன் என்றும் மகன்கள் இருந்தனர்.

Verse 143

अजातपुत्राय ततः प्रददावसमौजसे / सुचन्द्रं वसुरूपं च कृष्ण इत्यन्धकाः स्मृताः

பின்னர் பிள்ளையில்லாத அசமௌஜனுக்கு சுசந்திரன், வசுரூபன் என்ற மகன்கள் அளிக்கப்பட்டனர்; ‘கிருஷ்ண’ என அంధகர்கள் நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 144

अन्धकानामिमं वंशं कीर्त्तयेद्यस्तु नित्यशः / आत्मनो विपुलं वंशं लभते नात्र संशयः

அந்தகர்களின் இவ்வம்சத்தை தினந்தோறும் பாடுபவன், தன் வம்சம் பெருகும் பெருமையை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 145

अश्मक्यां जनयामास शूरं वै देव मीढुषम् / मारिष्यां जज्ञिरे शूराद्भोजायां पुरुषा दश

தேவமீடுஷன் அஷ்மகியிடத்தில் சூரனைப் பெற்றான். பின்னர் சூரனால் மாரிஷ்யா எனும் போஜா பெண்ணில் பத்து மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 146

वसुदेवो महाबाहुः पूर्वमानकदुन्दुभिः / जज्ञे तस्य प्रसूतस्य दुन्दुभिः प्राणदद्दिवि

மகாபாஹுவான வசுதேவன் முன்பு ‘ஆனகதுந்துபி’ எனப் பெயர்பெற்று பிறந்தான். அவன் பிறந்தபோது விண்ணில் துந்துபிகள் முழங்கின.

Verse 147

आनकानां च संह्नादः सुमहानभवद्दिवि / पपात पुष्पवर्षं च शरस्य भवने महत्

வானில் ஆனகங்களின் பேரொலி எழுந்தது; சரனின் மாளிகையில் மிகப் பெரிய மலர்மழை பொழிந்தது.

Verse 148

मनुष्यलोके कृत्स्ने ऽपि रूपे नास्ति समो भुवि / यस्यासीत्पुरुषाग्र्यस्य कान्तिश्चन्द्रमसो यथा

முழு மனிதலோகத்திலும் அழகில் பூமியில் அவனுக்கு இணை யாரும் இல்லை; அந்த உத்தமனின் ஒளி நிலவுபோல் இருந்தது.

Verse 149

देवभागस्ततो जज्ञे ततो देवश्रवाः पुनः / अनाधृष्टिवृकश्चैव नन्दनश्चैव सृंजयः

அதன்பின் தேவபாகன் பிறந்தான்; பின்னர் தேவஸ்ரவா; மேலும் அனாத்ருஷ்டிவ்ருகன், நந்தனன், ஸ்ருஞ்ஜயன் ஆகியோரும் பிறந்தனர்.

Verse 150

श्यामः शमीको गण्डूषः स्वसारस्तु वरागनाः / पृथा च श्रुतदेवा च श्रुतकीर्तिः श्रुत श्रवाः

ஷ்யாமன், ஷமீகன், கண்டூஷன்; மேலும் அவர்களின் சகோதரிகள்—வராங்கனா, ப்ருதா, ஸ்ருததேவா, ஸ்ருதகீர்த்தி, ஸ்ருதஸ்ரவா.

Verse 151

राजाधिदेवी च तथा पञ्चैता वीरमातरः / पृथां दुहितरं शूरः कुन्तिभोजाय वै ददौ

ராஜாதிதேவியும்; இவர்கள் ஐவரும் வீரர்களின் தாய்மார்கள். சூரன் தனது மகள் ப்ருதாவை குந்திபோஜனுக்கு அளித்தான்.

Verse 152

तस्मात्सा तु स्मृता कुन्ती कुन्तिभोजात्मजा पृथा / कुरुवीरः पाण्डुमुख्यस्तस्माद्भार्यामविन्दत

ஆகையால் அவள் ‘குந்தி’ எனப் புகழப்பட்டாள்; குந்திபோஜனின் மகள் ப்ருதா. குருவீரன் பாண்டு அவளைத் தன் தர்மபத்னியாக அடைந்தான்.

Verse 153

पुथा जज्ञे ततः पुत्रांस्त्रीनग्निसमतेजसः / लोके प्रतिरथान्वीराञ्छक्रतुल्यपराक्रमान्

பின்னர் ப்ருதா, அக்னியைப் போன்ற ஒளியுடைய மூன்று புதல்வர்களை பெற்றாள்; அவர்கள் உலகில் எதிர்வீரரைத் தடுக்க வல்ல வீரர்கள், இந்திரனுக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் உடையோர்.

Verse 154

धर्माद्युधिष्टिरं पुत्रं मारुताच्च वृकोदरम् / इन्द्राद्धनञ्जयं चैव पृथा पुत्रानजीचनत्

தர்மனிடமிருந்து யுதிஷ்டிரன், மாருதனிடமிருந்து வ்ருகோதரன் (பீமன்), இந்திரனிடமிருந்து தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) — இப்புதல்வர்களை ப்ருதா பெற்றாள்.

Verse 155

माद्रवत्या तु जनितावश्विनाविति विश्रुतम् / नकुलः सहदेवश्च रुपसत्त्वगुणान्वितौ

மாத்ரியால் அஸ்வினி தேவர்களிடமிருந்து பிறந்தவர்கள் என்று புகழ்பெற்ற நகுலன், சகதேவன்; அவர்கள் அழகு, சத்துவம், நற்குணங்கள் நிறைந்தோர்.

Verse 156

जज्ञे तु श्रुतदेवायां तनयो वृद्धशर्मणः / करूषाधिपतेर्ंवीरो दन्तवक्रो महाबलः

ஸ்ருததேவையில் வ்ருத்தசர்மனின் மகன் பிறந்தான்; கரூஷ நாட்டின் அதிபதியான வீரன், மஹாபலன் தந்தவக்ரன்.

Verse 157

कैकयाच्छ्रुतिकीर्त्यं तु जज्ञे संतर्दनो बली / चेकितानबृहत्क्षत्रौ तथैवान्यौ महाबलौ

கைகய நாட்டின் ஸ்ருதிகீர்த்தியிடமிருந்து வல்லமைமிக்க சந்தர்தனன் பிறந்தான்; அதுபோல சேகிதானன், ப்ருஹத்க்ஷத்ரன் மற்றும் மற்ற இரு மகாபலரும் தோன்றினர்।

Verse 158

विन्दानुविन्दावावन्त्यौ भ्रातरौ सुमहाबलौ / श्रुतश्रवायां चैद्यस्तु शिशुपालो बभूव ह

அவந்தி நாட்டின் இரு சகோதரர்கள் விந்தன், அனுவிந்தன் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; மேலும் ஸ்ருதஸ்ரவையிடமிருந்து சேத்ய நாட்டின் சிசுபாலன் பிறந்தான்।

Verse 159

दमघोषस्य राजर्षेः पुत्रो विख्यातपौरुषः / यः पुरा सदशग्रीवः संबभूवारिमर्दनः

ராஜரிஷி தமகோஷனின் மகன் புகழ்பெற்ற வீரன்; அவன் முன்பு தசக்ரீவன் (ராவணன்) எனப் பிறந்து பகைவரை மடக்கியவன்.

Verse 160

वैश्रवाणानुजस्तस्य कुंभकर्णो ऽनुजस्तथा पत्न्यस्तु वसुदेवस्य त्रयोदश वराङ्गनाः

அவனுக்கு வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) இளையவன்; கும்பகர்ணனும் அவனுடைய இளைய சகோதரன். வாசுதேவனுக்கு பதின்மூன்று சிறந்த மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 161

पौरवी रोहिणी चैव मदिरा चापरा तथा / तथैव भद्रवैशाखी सुनाम्नी पञ्चमी तथा

பௌரவீ, ரோஹிணீ, மதீரா, அபரா; அதுபோல பத்ரவைசாகீ, சுநாம்னீ—இவள் ஐந்தாவதாகவும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 162

सहदेवा शान्तिदेवा श्रीदेवा देवरक्षिता / धृतदेवोपदेवा च देवकी सप्तमी तथा

சஹதேவா, சாந்திதேவா, ஸ்ரீதேவா, தேவரக்ஷிதா; மேலும் த்ருததேவா, உபதேவா, தேவகீ—இவள் ஏழாவது எனவும் கூறப்பட்டது.

Verse 163

सुगन्धा वनराजी च द्वेचान्ये परिचारिके / रोहिणी पौरवी चैव बाह्लीकस्यानुजाभवत्

சுகந்தா, வனராஜீ—இன்னும் இரண்டு பணிவிடையாளிகள்; மேலும் ரோஹிணீ, பௌரவீ—பாஹ்லீகனின் இளைய சகோதரிகளாயினர்.

Verse 164

ज्येष्ठा पत्नी महाभागदयिताऽनकदुन्दुभेः / ज्येष्ठे लेभे सुतं रामं सारणं हि शठं तथा

ஜ்யேஷ்டா, அனகதுந்துபியின் பெரும் பாக்கியமிக்க அன்புப் பட்டமகிஷி; ஜ்யேஷ்டாவால் ராமன், ஸாரணன், சடன் எனும் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 165

दुर्दमं दमनं शुभ्रं पिण्डारककुशीतकौ / चित्रां नाम कुमारीं च रोहिण्यष्टौ व्यजायत

ரோஹிணீ துர்தமன், தமனன், சுப்ரன், பிண்டாரகன், குசீதகன்—மேலும் ‘சித்ரா’ என்ற ஒரு கன்னியையும் சேர்த்து—எட்டு பிள்ளைகளைப் பெற்றாள்.

Verse 166

पुत्रौ रामस्य जज्ञाते विज्ञातौ निशठोल्मुकौ / पार्श्वी च पार्श्वमर्दी च शिशुः सत्यधृतिस्तथा

ராமனுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—புகழ்பெற்ற நிசடன், உல்முகன்; மேலும் பார்ஷ்வீ, பார்ஷ்வமர்தீ, சிசு, சத்யத்ருதி ஆகியோரும் பிறந்தனர்.

Verse 167

मन्दबाह्यो ऽथ रामणाङ्गिरिको गिरिरेव च / शुल्कगुल्मो ऽतिगुल्मश्च दरिद्रान्तक एव च

மந்தபாஹு, ராமணாங்கிரிக, கிரிரேவ; மேலும் சுல்ககுல்ம, அதிகுல்ம, தரித்ராந்தக—இவை புனித நாமங்களாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 168

कुमार्यश्चापि पञ्जान्या नामतस्ता निबोधत / अर्चिष्मती सुनन्दा च सुरसा सुवचास्तथा

பஞ்சான்யாவின் குமாரிகள் பெயரால் கேளுங்கள்—அர்ச்சிஷ்மதி, சுநந்தா, சுரசா, சுவசா.

Verse 169

तथा शतबला चैव सारणस्य सुतास्त्विमाः / भद्राश्वो भद्रगुप्तिश्च भद्रविष्टस्तथैव च

அதேபோல் சதபலா; இவர்கள் சாரணனின் புதல்வர்கள்—பத்ராஷ்வ, பத்ரகுப்தி, பத்ரவிஷ்ட.

Verse 170

भद्रबाहुर्भद्ररथो भद्रकल्पस्तथैव च / सुपार्श्वकः कीर्त्तिमांश्च रोहिताश्वः शठात्मजाः

பத்ரபாஹு, பத்ரரத, பத்ரகல்ப; மேலும் சுபார்ஷ்வக, கீர்த்திமான், ரோஹிதாஷ்வ—இவர்கள் ஷடனின் புதல்வர்கள்.

Verse 171

दुर्मदस्याभिभूतश्च रोहिण्याः कुलजाः स्मृताः / नन्दोपनन्दौ मित्रश्च कुक्षिमित्रस्तथा बलः

துர்மதனின் அபிபூதனும் ரோஹிணியின் குலத்தில் பிறந்தவன் எனச் சொல்லப்படுகிறது; நந்த, உபநந்த, மித்ர, குக்ஷிமித்ர மற்றும் பல.

Verse 172

चित्रोपचित्रौ कृतकस्तुष्टिः पुष्टिरथापरः / मदिरायाः सुता एते वसुदेवाद्धिजज्ञिरे

சித்ரோபசித்ர, க்ருதக, துஷ்டி, புஷ்டி மற்றும் அபரன்—இவர்கள் மதிரையின் புதல்வர்கள்; வாசுதேவரிடமிருந்தே பிறந்தனர்.

Verse 173

उपबिंबो ऽथ बिंबश्च सत्त्वदन्तमहौजसौ / चत्वार एते विख्याता भद्रापुत्रा महाबलाः

உபபிம்பன், பிம்பன், சத்த்வதந்தன், மகௌஜஸன்—இந்நால்வரும் புகழ்பெற்றோர்; பத்ரையின் புதல்வர்கள், மாபெரும் வலிமையுடையோர்.

Verse 174

वैशाल्यामदधाच्छौरिः पुत्रं कौशिकमुत्तमम् / देवक्यां जज्ञिरे सौरेः सुषेणः कीर्त्तिमानपि

சௌரி வைசால்யையில் உத்தமப் புதல்வன் கௌசிகனை அளித்தான்; மேலும் தேவகியின் கருவில் சௌரியின் புகழ்மிக்க புதல்வன் சுஷேணனும் பிறந்தான்.

Verse 175

उदर्षिर्भद्रसेनश्च ऋजुदायश्च पञ्चमः / षष्ठो हि भद्रदेवश्च कंसः सर्वाञ्जघान तान्

உதர்ஷி, பத்ரசேனன், ஐந்தாம் ருஜுதாயன், ஆறாம் பத்ரதேவன்—இவர்களையெல்லாம் கம்சன் கொன்றான்.

Verse 176

अथ तस्या मवस्थाया आयुष्मान्संबभूव ह / लोकनाथः पुनर्विष्णुः पूर्वं कृष्णः प्रजापतिः

அப்போது அவளுடைய அந்த நிலையிலே ஆயுஷ்மான் தோன்றினார்; உலகநாதனான விஷ்ணு, முன்பு பிரஜாபதி கிருஷ்ணனாக இருந்தவர், மீண்டும் வெளிப்பட்டார்.

Verse 177

अनुजाताभवकृष्णात्सुभद्रा भद्रभाषिणी / कृष्णा सुभद्रेति पुनर्व्याख्याता वृष्णिनन्दिनी

கிருஷ்ணனின் இளையவளாக சுபத்ரை பிறந்தாள்; அவள் மங்களமான மொழி பேசுபவள். ‘கிருஷ்ணா’, ‘சுபத்ரா’ என மறுபடியும் விளக்கப்பட்ட வृष்ணி குல நந்தினி ஆவாள்.

Verse 178

सुभद्रायां रथी पार्थादभिमन्युरजायत / वसुदेवस्य भार्यासु महाभागासु सप्तसु

சுபத்ரையின் கர்ப்பத்தில், பார்த்தன் அர்ஜுனனால், ரதியாய் அபிமன்யு பிறந்தான். வாசுதேவரின் ஏழு மகாபாக்யவதியான மனைவியருள் (இவ்வரலாறு கூறப்படுகிறது).

Verse 179

ये पुत्रा जज्ञिरे शुरा नामतस्तान्निबोधत / पूर्वाद्याः सहदेवायां शूराद्वै जज्ञिरे सुताः

சூரனுக்கு பிறந்த புதல்வர்களின் பெயர்களை அறிந்துகொள். முதற்புதல்வர்கள் சஹதேவையில், சூரனிடமிருந்தே, பிறந்தனர்.

Verse 180

शान्तिदेवा जनस्तम्बं शौरेर्जज्ञे कुलोद्वहम् / आगावहो महात्मा च वृकदेव्या मजायत

சாந்திதேவையில், சௌரியின் ‘ஜனஸ்தம்ப’ எனும் குலோத்தமன் பிறந்தான். மேலும் வ்ருகதேவியில் ‘ஆகாவஹ’ மற்றும் ஒரு மகாத்மா புதல்வன் பிறந்தனர்.

Verse 181

श्रीदेवायां स्वयं जज्ञे मन्दको नाम नामतः / उपासंगं वसुं चापि तनयौ देवरक्षिता

ஸ்ரீதேவையில் தானே ‘மந்தக’ எனும் புதல்வன் பிறந்தான். மேலும் தேவரக்ஷிதையில் ‘உபாசங்க’ மற்றும் ‘வசு’ எனும் இரு புதல்வர்களும் பிறந்தனர்.

Verse 182

एवं दश सुतास्तस्य कंसस्तानप्यघातयत् / विजयं रोचनं चैव वर्द्धमानं च देवलम्

இவ்வாறு அவனுடைய பத்து புதல்வர்களையும் கம்சன் கொன்றான்; விஜயன், ரோசனன், வர்த்தமானன், தேவலன் ஆகியோரையும் அழித்தான்।

Verse 183

एतान्महात्मनः पुत्रान्सुषाव शिशिरावती / सप्तमी देवकी पुत्रं सुनामानमसूयत

அந்த மகாத்மாவின் இப்புதல்வர்களை சிசிராவதி பெற்றாள்; ஏழாவது முறையில் தேவகி ‘சுனாம்’ என்னும் மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 184

गवेषणं महाभागं संग्रामे चित्रयोधिनम् / श्राद्धदेव्यां पुरोद्याने वने तु विचरन्द्विजाः

மகாபாகனான கவேஷணன் போரில் வியத்தகு வீரன்; ஓ த்விஜர்களே, ஸ்ராத்ததேவியின் முன்தோட்ட வனத்தில் அவன் உலாவினான்।

Verse 185

वैश्यायामदधाच्छौरिः पुत्रं कौशिकमव्ययम् / सुगन्धी वनराजी च शौरेरास्तां परिग्रहौ

சௌரி ஒரு வைசியப் பெண்ணில் ‘கௌசிக’ எனும் அழியாத மகனைப் பெற்றான்; சுகந்தி மற்றும் வனராஜி சௌரியின் பரிக்ரஹங்கள் (துணைவியர்) ஆனார்கள்।

Verse 186

पुण्डश्च कपिलश्चैव सुगन्ध्याश्चात्मजौ तु तौ / तयो राजाभवत्पुण्ड्रः कपिलस्तु वनं ययौ

சுகந்தியின் இரு மகன்கள் புண்டன் மற்றும் கபிலன்; அவர்களில் புண்ட்ரன் அரசனானான், கபிலன் வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 187

अन्यस्यामभवद्वीरो वसुदेवात्मजो बली / जरा नाम निषादो ऽसौ प्रथमः स धनुर्द्धरः

மற்றொரு மனைவியிடத்தில் வாசுதேவனின் வலிமைமிக்க வீரப் புதல்வன் பிறந்தான். அவன் ‘ஜரா’ எனும் நிஷாதன்; முதன்மை வில்லாளர் எனப் போற்றப்பட்டான்.

Verse 188

विख्यातो देवभाग्यस्य महाभागः सुतो ऽभवत् / पण्डितानां मतं प्राहुर्देवश्रवसमुद्भवम्

தேவபாக்யனுக்கு பெரும் பாக்கியமுடைய புகழ்பெற்ற புதல்வன் பிறந்தான். பண்டிதர்கள் கூறுவது: அவன் தேவஷ்ரவஸிலிருந்து தோன்றியவன்.

Verse 189

अश्मक्यां लभते पुत्रमनाधृष्टिर्यशास्विनम् / निवृत्तशत्रुं शत्रुघ्नं श्राद्धदेवं महाबलम्

அஷ்மகியிடத்தில் அனாத்ருஷ்டிக்கு புகழ்மிக்க புதல்வன் கிடைத்தான்—பகைவரை ஒழிக்கும் சத்ருக்னன், ‘ஸ்ராத்ததேவன்’ எனும் மகாபலன்.

Verse 190

व्यजायत श्राद्धदेवो नैषादिर्यः पारिश्रुतः / एकलव्यो महाभागो निषादैः परिवर्द्धितः

‘ஸ்ராத்ததேவன்’ எனும் நைஷாதன் பிறந்தான்; அவன் ‘பாரிஷ்ருதன்’ எனப் பெயர்பெற்றான். பெரும் பாக்கியமுடைய ஏகலவ்யன் நிஷாதர்களால் வளர்க்கப்பட்டான்.

Verse 191

गण्डूषायानपत्याय कृष्णस्तुष्टो ऽददात्सुतौ / चारुदेष्णं च सांबं च कृतास्त्रौ शस्तलक्षणौ

கண்டூஷா பிள்ளையில்லாதவளாக இருந்ததால் கிருஷ்ணன் திருப்தியடைந்து அவளுக்கு இரண்டு புதல்வர்களை அளித்தான்—சாருதேஷ்ணன் மற்றும் சாம்பன்; இருவரும் ஆயுதக் கலைகளில் தேர்ந்த, வீரலட்சணமுடையோர்.

Verse 192

रन्तिश्च रन्तिपालश्च द्वौ पुत्रौ नन्दनस्य च / वृकाय वै त्वपुत्राय वसुदेवः प्रतापवान्

நந்தனனுக்கு ரந்தி, ரந்திபாலன் என இரு புதல்வர்கள் இருந்தனர். மேலும் வ்ருகன் பிள்ளையில்லாததால், வீரப்பெருமையுடைய வசுதேவன் அவனுக்குப் புதல்வனாக அளிக்கப்பட்டான்.

Verse 193

सौमिं ददौ सुत वीरं शौरिः कौशिकमेव च / सृंजयस्य धनुश्चैव विरजाश्च सुताविमौ

சௌரி, ‘சௌமி’ எனும் வீரப் புதல்வனையும் ‘கௌசிக’னையும் அளித்தான். ஸ்ரிஞ்ஜயனுக்கு இவ்விரு பிள்ளைகள்—தனு மற்றும் விரஜா.

Verse 194

अनपत्यो ऽभवच्छ्यामः शमीकस्तु वनं ययौ / जुगुप्समानो भोजत्वं राजर्षित्वमवाप्तवान्

ஷ்யாமன் பிள்ளையில்லாதவனாக இருந்தான்; ஆனால் ஷமீகன் வனத்திற்குச் சென்றான். போஜத்துவத்தை வெறுத்து, அவன் ராஜரிஷித் தன்மையை அடைந்தான்.

Verse 195

य इदं जन्म कृष्णस्य पठते नियतव्रतः / श्रावयेद्ब्राह्मणंवापि स महात्सुखमवाप्नुयात्

நியமவிரதத்துடன் கிருஷ்ணனின் இந்தப் பிறப்புக் கதையை வாசிப்பவன், அல்லது ஒரு பிராமணனுக்குச் செவியுறச் செய்வவன், பேரானந்தத்தை அடைவான்.

Verse 196

देवदेवो महातेजाः पूर्वं कृष्णः प्रजापतिः / विहारार्थं मनुष्येषु जज्ञे नारायणः प्रभुः

தேவர்களின் தேவன், மகாதேஜஸ்வி—முன்பு ‘கிருஷ்ண’ எனும் பிரஜாபதி—லீலைவிளையாட்டிற்காக மனிதர்களிடையே ஆண்டவன் நாராயணனாகப் பிறந்தான்.

Verse 197

देवक्यां वसुदेवेन तपसा पुष्करेक्षणः / चतुर्बाहुस्तु संजज्ञे दिव्यरूपश्रियान्वितः

தேவகியின் கருவில் வாசுதேவரின் தவத்தால் தாமரைநேத்திரன், திவ்யரூபச் சிறப்புடன் நான்கு கரங்களுடன் அவதரித்தான்।

Verse 198

प्रकाश्यो भगवान्योगी कृष्णो मानुषतां गतः / अव्यक्तो व्यक्तलिङ्गश्च स एव भगवान्प्रभुः

வெளிப்படத் தகுந்த யோகி பகவான் கிருஷ்ணன் மனிதநிலையை அடைந்தான்; அவன் அவ்யக்தனாயிருந்தும் வெளிப்படையான இலக்கணங்களுடன் அதே பரமப் பிரபு.

Verse 199

नारायणो यतश्चक्रे व्ययं चैवाव्ययं हि यत् / देवो नारायणो भूत्वा हरिरासीत्सनातनः

எவனிடமிருந்து நாசமும் நாசமின்மையும் உண்டாயினவோ, அந்த நாராயணனே தேவ நாராயணனாகி சனாதன ஹரியாக இருந்தான்।

Verse 200

यो ऽबुञ्जाच्चादिपुरुषं पुरा चक्रे प्रजापतिम् / अदितेरपि पुत्रत्वमेत्य यादवनन्दनः

ஆதிபுருஷனுக்கே முற்காலத்தில் பிரஜாபதி நிலையைக் கொடுத்தவன், அதே யாதவநந்தன் அதிதியின் புதல்வனாகவும் அவதரித்தான்।