
புனித சக்தியை மீண்டும் மையப்படுத்துதல்: அக்னி-தபஸைத் தூண்டுதல், இழந்த பிரஹ்மன்/இந்திரிய-வலிமையை மீட்டமைத்தல், மேலும் அபசகுனங்களையும் பகைமையான பேச்சையும் நிஷ்ப்ரபமாக்குதல். துணைத்தீமைகள்: (1) அக்னி—தபஸ் உருவாக்குபவன், இல்லத்தின் மையம் (கார்ஹபத்யம்), துரித-நிவாரகன். (2) அபசகுனப் பறவையுடன் தொடர்பால் உண்டாகும் தோஷம் மற்றும் நாளாந்த நாள்-இரவு சுழற்சி ஒத்திசைவுக்கான சாந்தி/பிராயச்சித்தம். (3) ‘வழிதவறிய’ பிரஹ்மனைச் சடங்கால் மீண்டும் அழைத்தல்; இந்திரியம், ஆத்மன், திரவிணம் போன்றவற்றை மீட்டெடுத்தல். (4) அபாமார்கம் மூலமான தாவர-சுத்திகரிப்பு—சமலத்தை வெளியேற்றுதல், சாப/எதிர்சொல்-மந்திரத் தாக்கங்களை எதிர்த்தல். (5) சரஸ்வதி—ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஆஹுதி/அர்ப்பணம் மற்றும் இல்ல நலனுக்காக.
இந்தச் சுருக்கமான ஆத்தர்வணிக ஸூக்தம் அக்னியை தபஸ் (வெப்பம், ஒழுக்கமுடைய ஆற்றல்)-இன் தாங்கியும் உருவாக்கியும் எனக் காண்கிறது; ‘சூடேற்றுதல்’ என்ற அக்னி-தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் உள்ளார்ந்த வலிமை உருவாகும் எனப் பேசுகிறது. அக்னியின் வழி தபஸைத் தூண்டி, செய்பவர்கள் பௌஷ்டிகப் பயன்கள்—ஆயுஸ் (நீண்ட ஆயுள்), மேதா (தெளிந்த அறிவு), மற்றும் ஸ்ருதி/புகழில் உகந்த நிலை—இவற்றை நாடுகின்றனர்; இவை கவனமான கேட்கை மற்றும் சரியான யாகக் கவனக்குவிப்பால் உறுதிப்படுகின்றன.
இந்த ஒற்றை-மந்திரச் சூக்தம் குடியிருப்பின் “நாபி” (nābhi)—அதாவது அடுப்பு/யாக மையம்—எனும் நடுக்கருவில் அக்னியை ஸத்பதி (நல்லோரின் தலைவர்) என்றும் புரோஹித-யோத்தா என்றும் நிறுவுகிறது; அவர் பகைமைப் படைகளைத் துரத்தி ஒடுக்குவார். அக்னியின் மின்னும், காளை-வலிமை கொண்ட போராற்றலை அழைத்து, தாக்குதலாளர்களை நசுக்கவும், போர் தூண்டுபவர்களை “காலடியில்” தள்ளவும், சமூகத்தின் மைய நிலத்தை மீற முடியாத கோட்டையாக உறுதிப்படுத்தவும் இந்த மந்திரம் வேண்டுகிறது.
இந்த ஒற்றை-மந்திர சூக்தம் அக்னியை ‘துரிதநாசன’—துரதிர்ஷ்டமும் பேரிடரும் அழிப்பவன்—என்று அழைக்கிறது; மிக உயர்ந்த புனித ஆசனத்திலிருந்து கம்பீரமான ஸ்துதியால் அவரை ஆஹ்வானிக்கிறது. இதன் மைய வலிமை ‘பாராயண’ (கடத்தல்/கரை சேர்த்தல்) கரு: போரில் வெற்றி தரும், நிலைத்த காவலனான அக்னி, வழிபடுபவனை ஒவ்வொரு கடினப் பாதையையும் பாதுகாப்பாகக் கடத்தி, எல்லா பேரிடர்களுக்கும் அப்பால் நிலைநிறுத்த வேண்டுமென வேண்டப்படுகிறது.
அதர்வவேதம் 7.64 என்பது சுருக்கமான பிராயச்சித்த-சாந்தி மந்திரம்; கருப்பு அபசகுனப் பறவை அருகில் வருதல், அமருதல், அல்லது தொடுதலால் மாசுபடுத்துதல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் என்று கருதப்படும் அமங்கலம் மற்றும் குற்றப்பழி (எனஸ்) ஆகியவற்றைத் தணித்து/நீக்குகிறது. இப்பாடலில் இருவகைத் தூய்மைப்படுத்திகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன—துரிதத்தை கழுவி அகற்ற ‘ஆபः’ (நீர்) மற்றும் எனஸை எரித்து ஒழிக்க ‘கார்ஹபத்ய’ அக்னி—இதனால் செய்பவர் பாதுகாக்கப்படுகிறார், விடுதலை பெறுகிறார், மேலும் யாகச் சடங்கு மற்றும் சமூகத் தூய்மையில் மீண்டும் நிலைபெறுகிறார்.
இந்தச் சுருக்கமான அபாமார்க-ஸூக்தம் ஒரு செறிந்த எதிர்சாப-நீக்கமும் சுத்திகரிப்பு மந்திரமும் ஆகும். இதில் அபாமார்கச் செடி உயிருள்ள, நெறிமுறைப் புனிதப்படுத்தும் சக்தியாக அழைக்கப்படுகிறது; அது பகைமையான சாபவாக்குகளையும் உள்ளார்ந்த “களங்கம்/மாசு” (ஶமல) என்பதையும் விரட்டுகிறது. மூன்று அனுஷ்டுப் செய்யுட்களில் அபாமார்கத்திடம் வெளிப்புற சாபங்களைத் துரத்தவும், தன் சொந்தக் குற்றங்களைத் துவைத்து நீக்கவும், மேலும் ஆபத்தான, கட்டிப்போடும் காரகங்களின் தொடர்பால் ஏற்பட்ட மாசுபாட்டை அகற்றவும் வேண்டப்படுகிறது.
இந்த ஒரே-மந்திரம் கொண்ட அதர்வவேதச் சாந்தி, “வழிதவறிய” பிரஹ்மம்—அதாவது மந்திர-சக்தியும் யாக/சடங்கு செயல்திறனும்—திறந்த வெளியில் (அந்தரிக்ஷம், காற்று, மரங்கள், புதர்கள்/காடுக்கொட்டைகள்) அலைந்து சென்றதை நினைவூட்டுகிறது. புனித வல்லமை தங்கக்கூடிய இடங்களைப் பெயரிட்டு, அதை மீண்டும் திரும்ப வருமாறு ஆணையிடுவதன் மூலம், இந்த ஸூக்தம் செய்பவரின் பாதுகாப்பு மற்றும் செயலாற்றும் வலிமையை மீள நிறுவுகிறது; இதனால் சடங்கு மீண்டும் “பிடித்து” செயல்படுகிறது.
இந்த ஒரே-மந்திர மீட்புச் (பைஷஜ்ய) சூத்திரம் ஒருவரின் இழந்த அல்லது குறைந்த சக்திகளை மீண்டும் அழைக்கிறது—உறுப்பு-வலிமை/உயிர்த்துடிப்பு (இந்திரிய), தன்னிலை/சுயத்துவம் (ஆத்மன்), செல்வம் (த்ரவிண), மற்றும் பிராமணத் தேஜஸ்/பிரஹ்ம-சக்தி (ப்ராஹ்மண). மேலும், திஷ்ண்ய அக்னிகள் அனைத்தையும் அதன் ‘யதாஸ்தான’த்தில் மீண்டும் நிறுவ வேண்டுமென வேண்டுகிறது; ஆகவே இது தனிநபர் மீளமைப்பிற்கான மந்திரமாகவும், இல்லற-யாக ஒழுங்கை மறுபடியும் நிலைநிறுத்தும் சூத்திரமாகவும் அமைகிறது.
அதர்வவேதம் 7.68 என்பது சரஸ்வதியைப் போற்றும் ஒரு சுருக்கமான ஸூக்தம்; ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஆஹுதியைச் செலுத்தவும், சந்ததியின் மூலம் இல்லறத் தொடர்ச்சியை உறுதிப்படுத்தவும் இது பயன்படுகிறது. சரஸ்வதியின் விண்ணுலக ‘விதிகள்/ஆணைகள்’ இல்லற வளமையுடன் இணைக்கப்படுகின்றன; மேலும், யாகம் நிறைவேறும் ‘வாய்’ (முகம்) எனப் பித்ருக்களுடன் காணிக்கையை வெளிப்படையாகத் தொடர்புபடுத்துகிறது. இறுதியில், தேவியின் அருள்மிகு பார்வையின் கீழ் நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனும் வேண்டுதலால் இந்தச் சடங்கு உறுதியாக நிறைவு பெறுகிறது.
இந்த ஒரே மந்திரம் கொண்ட சாந்தி ஸூக்தம், நாளாந்தச் சுழற்சியை ஆளும் நன்மை தரும் சக்திகள்—வாதம் (காற்று), சூரியன், நாட்கள், இரவுகள், உஷஸ் (விடியல்)—இவை ஜபிப்பவரின் நலனுக்காக ஒத்திசைந்து அருள வேண்டுமென வேண்டுகிறது. பிராணன்/சுவாசம் (வாதம்), வெப்பமும் உயிர்சக்தியும் (சூரியன்), மேலும் காலத்தின் பாதுகாப்பான மாறுபாடு (நாள்/இரவு/விடியல்) ஆகியவற்றை ஆசீர்வதிப்பதன் மூலம், குறிப்பாக இரவுடன் தொடர்புடைய காணாத அபாயங்களை அமைதிப்படுத்தவும், ஆரோக்கியமும் நல்வாழ்வும் நிலைபெறவும் இது நோக்கம்கொள்கிறது.
இந்தச் சுருக்கமான அபிசாரிக சூக்தம் ஒரு கட்டாய/அடக்க மந்திரமாகும்; பகைவர் (அல்லது தீய சக்தி)-ஐ சடங்குரீதியாக ‘கட்டி’ அவரை அசையாமலும் பேசாமலும் ஆக்குவது இதன் நோக்கம்—அவரின் கரங்களையும் வாயையும் கட்டி, அவரின் யாகத்தின் செயல்திறனைச் சிதைத்து. இதில் அগ্নியின் கோர (அச்சமூட்டும்) ரூபம் வழியாக, ‘மன்யு’ (கோபம்) செயற்பாட்டு சக்தியாக இருந்து, எதிரியின் ஹவிஸ்/ஆஜ்யத்தைத் தாக்கி, அவரின் கிரியை நிறைவேறாமல் தடுக்கப்படுகிறது.