Sukta 115

Mantra 1

पापलक्षणनाशनम्। प्र प॑ते॒तः पा॑पि लक्ष्मि॒ नश्ये॒तः प्रामुतः॑ पत । अ॒य॒स्मये॑ना॒ङ्केन॑ द्विष॒ते त्वा स॑जामसि

ஓ பாப-லக்ஷ்மீ! பறந்து போ; அழிந்து போ—இங்கிருந்து அப்புறம் தூரம் போ. இரும்புக் கொக்கி (அங்குசம்) கொண்டு, உன்னை வெறுப்பவனின் மீது நாம் கட்டிவைக்கிறோம்.

Mantra 2

या मा॑ ल॒क्ष्मीः प॑तया॒लूरजु॑ष्टाभिच॒स्कन्द॒ वन्द॑नेव वृ॒क्षम्। अ॒न्यत्रा॒स्मत् स॑वित॒स्तामि॒तो धा॒ हिर॑ण्यहस्तो॒ वसु॑ नो॒ ररा॑णः

தூளில் மகிழ்ந்து அலைபவளாய், சிறகடித்து வரும் அந்த லக்ஷ்மீ—கொடி மரத்தைப் பற்றுவது போல—என் மீது ஏறிவிட்டாள்; ஓ சவிதா! அவளை எங்களிடமிருந்து வேறிடத்தில் வை, இங்கிருந்து அகற்றிவிடு. பொன்னைக் கையுடையவனே! மகிழ்ந்து எங்களுக்கு வசு (செல்வம்) அருள்வாயாக.

Mantra 3

एक॑शतं ल॒क्ष्म्यो॒३मर्त्य॑स्य सा॒कं त॒न्वाऽज॒नुषोऽधि॑ जा॒ताः । तासां॒ पापि॑ष्ठा॒ निरि॒तः प्र हि॑ण्मः शि॒वा अ॒स्मभ्यं॑ जातवेदो॒ नि यच्छ

ஒரு மானிடனுக்குச் நூறு லக்ஷ்மிகள் உண்டு; அவை பிறப்பிலிருந்தே உடலோடு சேர்ந்து பிறந்து அவன்மேல் அமர்ந்திருக்கும். அவற்றில் நிர்ருதி-யிலிருந்து வந்த மிகப் பாபமானதை நாம் வெளியே விரட்டுகிறோம்; நன்மை தரும் (ஶிவா) அவற்றை, ஓ ஜாதவேதஸ்! எங்களுக்காக உறுதியாக நிலைநிறுத்துவாயாக.

Mantra 4

ए॒ता ए॑ना॒ व्याक॑रं खि॒ले गा विष्ठि॑ता इव । रम॑न्तां॒ पुण्या॑ ल॒क्ष्मीर्याः पा॒पीस्ता अ॑नीनशम्

இவற்றை நான் பிரித்துத் தேர்ந்தெடுத்தேன்; நீங்கள் பாழ்நிலத்திற்குச் செல்லுங்கள்—அங்கே கிடக்கும் விஷ்டா (சாணம்) போல. புண்ணியமும் சுபமுமான லக்ஷ்மிகள் மகிழ்ந்து விளங்கட்டும்; பாபமான (அசுபமான)வை—அவற்றை நான் அழித்தேன்.