Sukta 18

Mantra 1

ब्रह्मरावी नैतां ते॑ दे॒वा अ॑ददु॒स्तुभ्यं॑ नृपते॒ अत्त॑वे । मा ब्रा॑ह्म॒णस्य॑ राजन्य॒ गां जि॑घत्सो अना॒द्याम्

பிரம்மத்தை அறிவிக்கும் குரல் கூறுகிறது: மனிதர்களின் தலைவனே, இதை உண்ண உனக்குத் தேவர்கள் அளிக்கவில்லை. அரசகுலத்தவனே, பிராமணனின் பசுவை உண்ண ஆசைப்படாதே—அது உணவல்ல.

Mantra 2

अ॒क्षद्रु॑ग्धो राज॒न्यः पा॒प आ॑त्मपराजि॒तः । स ब्रा॑ह्म॒णस्य॒ गाम॑द्याद॒द्य जी॑वानि॒ माश्वः

சூதாட்டத்தால் சீரழிந்த ராஜன்யன் (க்ஷத்திரியன்)—பாவி, தன்னாலேயே தோற்கடிக்கப்பட்டவன்—அவன் பிராமணனின் பசுவை உண்ணட்டும்; ஆனால் நான் இன்று உயிரோடு இருப்பேனாக—என் குதிரைக்கு தீங்கு நேராதாக।

Mantra 3

आवि॑ष्टिता॒घवि॑षा पृदा॒कूरि॑व॒ चर्म॑णा । सा ब्रा॑ह्म॒णस्य॑ राजन्य तृ॒ष्टैषा गौर॑ना॒द्या

தீய விஷத்தால் மூடப்பட்டவள், சிறுத்தையின் தோலால் போர்த்தியதுபோல்—இந்தப் பசு, ராஜன்யா, தாகத்தால் வாடுகிறது. இது பிராமணனுடைய பசு; இது அனாத்யம்—உண்ணத் தகாதது.

Mantra 4

निर्वै क्ष॒त्रं नय॑ति॒ हन्ति॒ वर्चो॒ऽग्निरि॒वार॑ब्धो॒ वि दु॑नोति॒ सर्व॑म्। यो ब्रा॑ह्म॒णं मन्य॑ते॒ अन्न॑मे॒व स वि॒षस्य॑ पिबति तैमा॒तस्य॑

உண்மையாகவே இது அவனுடைய க்ஷத்ர-வலிமையை வெளியே இழுத்துச் செல்கிறது; அவனுடைய ஒளி/புகழைத் தாக்கி அழிக்கிறது; பிடிபட்டு எரியூட்டப்பட்ட அக்கினி போல அனைத்தையும் குலுக்கி சிதறடிக்கிறது. யார் பிராமணனை வெறும் அன்னம் (உணவு) என எண்ணுகிறானோ—அவன் விஷத்தையே குடிக்கிறான்; தைமாத (Taimāta) என்பதன் கொல்லும் விஷத்தை.

Mantra 5

य ए॑नं॒ हन्ति॑ मृ॒दुं मन्य॑मानो देवपी॒युर्धन॑कामो॒ न चि॒त्तात्। सं तस्येन्द्रो॒ हृद॑ये॒ऽग्निमि॑न्धे उ॒भे ए॑नं द्विष्टो॒ नभ॑सी॒ चर॑न्तम्

யார் அவனை ‘மென்மையானவன்’ என்று எண்ணி அடிக்கிறானோ—தேவபேயம் (சோமம்) அருந்துபவன், செல்வம் நாடுபவன், ஆனால் அறிவற்றவன்—அந்த மனிதனின் இதயத்தில் இந்திரன் அக்கினியை ஏற்றுகிறான்; வெறுக்கப்பட்டவனாய் அவன் இரு நபஸ்கள் (இரு ஆகாயங்களில்) அலைந்து திரிகிறான்.

Mantra 6

न ब्रा॑ह्म॒णो हिं॑सित॒व्यो॒३ऽग्निः प्रि॒यत॑नोरिव । सोमो॒ ह्यऽस्य दाया॒द इन्द्रो॑ अस्याभिशस्ति॒पाः

பிராமணனைத் தீங்கிழைக்கக் கூடாது—(அவன்) அன்பிற்குரிய உடலுடைய அக்கினி போன்றவன். ஏனெனில் சோமன் அவனுடைய தாயாத (உரிமை வாரிசு); இந்திரன் அவனுடைய அபிஷஸ்தி (சாபம்/பழி) எதிராகக் காவலன்.

Mantra 7

श॒तापा॑ष्ठां॒ नि गि॑रति॒ तां न श॑क्नोति निः॒खिद॑म्। अन्नं॒ यो ब्र॒ह्मणां॑ म॒ल्वः स्वा॒द्व॑१द्मीति॒ मन्य॑ते

நூறு முள்ளுகள் உடைய அதைப் விழுங்குகிறவன், அதை மீண்டும் வெளியேற்ற இயலான். ‘பிராமணர்களின் அன்னத்தை இனிமையாக நான் உண்ணுகிறேன்’ என்று எண்ணும் அந்த மல்வ (மல்வ) —

Mantra 8

जिह्वा॒ ज्या भव॑ति॒ कुल्म॑लं॒ वाङ्ना॑डी॒का दन्ता॒स्तप॑सा॒भिदि॑ग्धाः । ते भि॑र्ब्रह्मा वि॑ध्यति देवपी॒यून् हृ॑द्ब॒लैर्धनु॑र्भिर्दे॒वजू॑तैः

நாக்கு வில்லின் ஜ்யாவாகிறது; குல்மல (மூடி/உறை) உருவாகிறது; வாக் (வாக்கு) குழாயாகிறது; பற்கள் அம்புகள்—தபஸால் கூர்மையாக்கப்பட்டு, தேஜஸால் அபிமந்திரிக்கப்பட்டவை. இவ்வம்புகளால் பிரஹ்மன் தேவ-பாகத்தைப் பறிப்பவர்களைத் துளைக்கிறான்—இதய-பலத்தால் உருவான வலிமைகளால், தேவர்கள் தூண்டிய வில்லுகளால்.

Mantra 9

ती॒क्ष्णेष॑वो ब्राह्म॒णा हे॑ति॒मन्तो॒ यामस्य॑न्ति शर॒व्यां॒३ न सा मृषा॑ । अ॒नु॒हाय॒ तप॑सा म॒न्युना॑ चो॒त दू॒रादव॑ भिन्दन्त्येनम्

பிராஹ்மணர்கள் கூர்மையான அம்புகளையுடையோர், ஆயுதம் தாங்கியோர்; அவர்கள் சரவ்யா (அம்புப் பாய்ச்சி) செலுத்துவர்—அது வீணல்ல. தபஸ் மற்றும் மன்யு (கோபம்/உக்கிர சங்கல்பம்) உடன் அவனைத் தொடர்ந்து, தொலைவிலிருந்தும் அவனைப் பிளந்து வீழ்த்துவர்.

Mantra 10

ये स॒हस्र॒मरा॑ज॒न्नासन् दशश॒ता उ॒त। ते ब्रा॑ह्म॒णस्य॒ गां ज॒ग्ध्वा वै॑तह॒व्याः परा॑भवन्

அவர்கள் அரசற்ற ஆயிரமாக இருந்தாலும், மேலும் பத்து பத்து நூறுகளாக இருந்தாலும்—அந்த வைதஹவ்யர்கள் பிராஹ்மணனின் பசுவை உண்டு, தோல்வியடைந்தனர்.

Mantra 11

गौरे॒व तान् ह॒न्यमा॑ना वैतह॒व्याँ अवा॑तिरत्। ये केस॑रप्राबन्धायाश्चर॒माजा॒मपे॑चिरन्

பசுவைப் போல, அவர்களை அடித்துத் தள்ளி, அவள் வைதஹவ்யர்களைத் தாழ்த்தி வீழ்த்தினாள்—அவளுடைய கேசர-பந்த (சிகை-அடையாளம் கொண்ட) கடைசி ஆட்டைக் கூட ஓட்டிச் சென்றவர்கள் அவர்கள்.

Mantra 12

एक॑शतं॒ ता ज॒नता॒ या भूमि॒र्व्यऽधूनुत । प्र॒जां हिं॑सि॒त्वा ब्राह्म॑णीमसंभ॒व्यं परा॑भवन्

அவர்கள் நூறு பேர்—பூமி குலுக்கி அப்புறப்படுத்திய அந்தக் கூட்டம். மக்களைத் துன்புறுத்தி, பிராமணியை அவமதித்து/மீறி, அவர்கள் அழிவில் வீழ்ந்தனர்—தாங்க முடியாத, தவிர்க்க இயலாத முடிவில்.

Mantra 13

दे॒व॒पी॒युश्च॑रति॒ मर्त्ये॑षु गरगी॒र्णो भ॑व॒त्यस्थि॑भूयान्। यो ब्रा॑ह्म॒णं दे॒वब॑न्धुं हि॒नस्ति॒ न स पि॑तृ॒याण॒मप्ये॑ति लो॒कम्

தேவர்க்குரிய புனிதப் பானம் மானிடர்களிடையே உலாவுகிறது; விஷத்தை விழுங்கியவன் எலும்பே மிகுந்தவனாய், வெறும் உடற்கூடு போல ஆகிறான். யார் பிராமணனை—தேவபந்து (தேவரின் உறவினர்)—தாக்குகிறானோ, அவன் பித்ருயானம் வழியாக அடையப்படும் உலகத்திற்கும்—எவ்விதத்திலும்—செல்லான்.

Mantra 14

अ॒ग्निर्वै नः॑ पदवा॒यः सोमो॑ दाया॒द उ॑च्यते । ह॒न्ताभिश॒स्तेन्द्र॒स्तथा॒ तद् वे॒धसो॑ विदुः

அக்னியே நிச்சயமாக எங்கள் பாதை வழிகாட்டி; சோமன் ‘தாயாத’—உரிமைமிக்க வாரிசும் நீதியான உரிமையாளனும்—என்று அழைக்கப்படுகிறான். இந்திரன் அபிசாபம் (அபிஷஸ்தி) அழிப்பவன்; இவ்வுண்மையை விதியை அமைக்கும் ஞானிகள் (வேதஸ்) அறிந்துள்ளனர்.

Mantra 15

इषु॑रिव दि॒ग्धा नृ॑पते पृदा॒कूरि॑व गोपते । सा ब्रा॑ह्म॒णस्येषु॑र्घो॒रा तया॑ विध्यति॒ पीय॑तः

மனிதர்களின் தலைவனே, விஷம் பூசப்பட்ட அம்புபோல்; மாடுகளின் காவலனே, புள்ளிப்புள்ளியான மிருகம்போல்—அப்படியே பிராமணனின் பயங்கர அம்பு. அதனால் அவன் அகந்தையில் வீங்குபவனைத் துளைக்கிறான்.