
பிரம்ம-சக்தியால் பாதுகாப்பும் மீட்பும்: ‘க/பிரஜாபதி’ எனும் அண்ட அரசாட்சியிலிருந்து இல்லப் பாதுகாப்பும் உடல்-சிகிச்சையும் (நீர், மூலிகைகள், தாயத்துகள்) வரை. துணைத்தீமைகள்— (1) பிரம்மம் மற்றும் பெயரற்ற பரமத் தத்துவம் (க/பிரஜாபதி/ஹிரண்யகர்பம்) குறித்த படைப்பியல், (2) அபோத்ரோபாயிக் இல்லக் காவல் மற்றும் இடத்திலிருந்து அச்சம்/தீய தாக்கங்களைத் துரத்தல், (3) ஸ்தம்பனமும் நித்திரை-யுக்திகளும் மூலம் விழிப்பும் இயக்கமும் முடக்குதல், (4) விஷக்ன செயல்: விஷ/தோஷத்தை நீக்கி அபாயத்தைச் சடங்குமுறையில் பிரித்தல், (5) வாஜீகரணம் மற்றும் வீரியம்/பலத்தை வளர்த்தல்.
இந்த ஸூக்தம் பிரஹ்மன் (புனித ஆற்றல்/உண்மை உச்சரிப்பு) என்பதைக் ‘முதற்பிறந்த’, உலக ஒழுங்கை நிறுவும் சக்தியாக உயர்த்துகிறது; பின்னர் அதே புரோகிதத் திறனை ப்ருஹஸ்பதி/அதர்வன் என யாகத்தை உறுதிப்படுத்த அழைக்கிறது. வானம், பூமி, அந்தரிக்ஷம் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாகத் தாங்கி நிலைநிறுத்தும் பிரபஞ்ச நிலைநாட்டியாகத் தெய்வத்தை வர்ணிப்பதன் மூலம், இது பிரபஞ்சவியலைப் பாதுகாப்பாக மாற்றுகிறது—க்ஷேமம் (பாதுகாப்பான நலன்), யாக வெற்றி, மேலும் ரக்ஷஸ், எதிரிகள், குழப்பம் போன்ற பகைமையான தடைகளைத் தள்ளிப் போக்குதல்.
அதர்வவேதம் 4.2 என்பது ‘கஸ்மை தேவாய’ பாணியிலான ஒரு பிரபஞ்ச-பௌஷ்டிக ஸூக்தம். இதில் பெயரிடப்படாத பரமத் தத்துவம் பிரஜாபதி/ஹிரண்யகர்பன் எனப் போற்றப்படுகிறது; மேலும் கேள்விவடிவ மறுபாடான “க (யார்?)” மூலம் அவன் அழைக்கப்படுகிறான். ஆகாயம், பூமி, அந்தரிக்ஷம், சூரியன், மலைகள், சமுத்திரங்கள் மற்றும் அவற்றின் ‘ரஸ’ம் போன்ற உலகத் தாங்குதல்களை வரிசைப்படுத்தி, யஜமானனை உயிர், வலிமை, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட உலகங்களின் ஆண்டவனுடன் சடங்குமுறையில் ஒத்திசைக்கிறது; இதனால் நிலைத்தன்மை, உயிர்ச்சக்தி, நலன் ஆகியவை உறுதியாகப் பெறப்படுகின்றன.
இந்த ஸூக்தம் இல்லறப் பாதுகாப்புக்கான அபோத்ரோபாயிக் (தீயசகுனம்/தீங்கு நீக்கும்) மந்திரமாகும்; ஓநாய்கள், திருடர்கள், கயிற்றுக் கண்ணிகள், தீய எண்ணமுடையோர் போன்ற அச்சுறுத்தல்களை குடியிருப்பிலிருந்து தள்ளி, “மேலும் தொலைவான பாதை” வழியாக அப்புறப்படுத்துகிறது. இதில் இடவழி நாடுகடத்தல் (அபசகுன/எதிர்மறை வழியில் ஆபத்தை வெளிப்புறம் அனுப்புதல்) இன்றனின் நீதித் தண்டனைச் சக்தி (வஜ்ரப் பாய்ச்சி) மற்றும் அதர்வண மரபின் கட்டுதல்–விடுதல் நுட்பத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; அது தேவைக்கேற்ப கட்டுப்படுத்தவும், விருப்பத்தின்படி விடுவிக்கவும் வல்லது.
அதர்வவேதம் 4.4 என்பது வாஜீகரண நோக்குடைய மருத்துவ-மந்திரச் சூக்தம்; நீரும் தாவரங்களும் கொண்ட ஆதிம “ரச”த்தை ஒருமுகப்படுத்தி, உடலில் ஆண்-வீரியமும் வலிமையும் ஆக நிறுவுகிறது. வருணனுக்காக கந்தர்வன் அந்த மூலிகையைத் தோண்டி எடுத்தான் என்ற புராண அங்கீகாரம் மூலிகையின் சக்தியைச் சான்றுபடுத்துகிறது; மேலும் அதை சோமம் போன்ற சார-தத்துவத்துடன் ஒத்திசைத்து, பெறுபவரில் காளைபோன்ற வலிமையும் மீளுருவாக்கும் ஆண்-வீரியமும் நிலைபெறச் செய்கிறது.
இது ஸ்தம்பன (அசைவின்மை/முடக்கம்) மற்றும் நித்ரா (தூக்கத் தூண்டல்) சார்ந்த ஒரு அபிசாரிக மந்திரமாகும்; சுற்றியுள்ள பகுதியில் காவல்-விழிப்பை அடக்குகிறது—காற்று, பார்வை, இயக்கம், விழிப்பு ஆகியவற்றை நிறுத்தி—சாதகன் கவனிக்கப்படாமல் கடந்து செல்லும்படி. இதில் பெண்களும் காவல் நாய்களும் உட்பட அனைவருக்கும் துயில்/மயக்கம் வருமாறு மீண்டும் மீண்டும் ஆணையிடப்படுகிறது; அதே நேரத்தில் ஒரு விதிவிலக்கும் வகுக்கப்படுகிறது: செய்பவர் மட்டும் விழித்தும் சேதமின்றியும் இருக்க வேண்டும்—இந்திரனின் அவध्यத்தன்மை (அழிக்க இயலாத தன்மை) மாதிரியாக.
அதர்வவேதம் 4.6 என்பது விஷத்தை நீக்கும் (விṣ்ந) மந்திரமாகும்; இதில் விஷம் அகற்றவும் இடமாற்றவும் இயலும் ஒரு பொருளாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்கான எதிர்வினை ஒரு ஆதிமையான புனித எதிர்விஷ மாதிரியை முன்வைக்கிறது—முதற்காலப் பிரஹ்மன் முதலில் அருந்திய சோமம்; அது எதிர்விஷத்தின் முன்னாதர்சமாக நிற்கிறது. மந்திரத்தின் வாக்குச் செயல் மீண்டும் மீண்டும் ‘சொல்லி வெளியேற்றும்’ முறையில் விஷத்தை எல்லா சாத்தியமான தங்குமிடங்களிலிருந்தும் துரத்துகிறது—குத்து/கடியில் இருந்து, பூச்சு/மருந்துப் பூச்சில் இருந்து, இலைப் பாத்திரத்தில் இருந்து, அம்புத் தண்டு/கம்பில் இருந்து, கொம்பில் இருந்து, உமி/தோலில் இருந்து. மேலும் ‘வத்ரி’ எனும் கட்டிப் பிடிக்கும் மூலிகை வலுப்படுத்தப்படுகிறது; அது விஷத்தை அதன் கற்பித மூலமான பாறை மற்றும் மலைக்குள் கட்டி, அசையாமல் அடக்கி வைத்திருக்கச் செய்கிறது.
இந்த ஸூக்தம் ஒரு சமனமும் சிகிச்சையும் அளிக்கும் மந்திரமாகும்; தீங்கான வலிமை (விஷம், தீய தாக்கம், பகைவரின் க்ருத்யா/அபிசாரம்) ஆகியவற்றை சடங்குமுறையில் “பிரித்து” அகற்றி, கரம்ப (யவக் கஞ்சி/கூழ் கலவை) மூலம் உயிர்-தாங்கும், பாதுகாப்பான பங்கினைத் தயாரிக்கிறது. இதில் உணவு ‘சாந்தி’யின் ஊடகமாக அதர்வணிக வாக்கின் சக்தியுடன் இணைக்கப்படுகிறது; அது நோயாளியின் நிலையை “உறுதியாக” நிலைநிறுத்தி, உடலில் நிலைத்தன்மையை நிறுவி, முன்பிருந்த அல்லது தொடர்ந்து நடைபெறும் மந்திரவாத/அபிசாரச் செயல்களுக்கு எதிராக பாதுகாப்புக் கோட்டையை அமைக்கிறது.
இந்த அதர்வவேதச் சூக்தம் அபிஷேகம் (தெளித்தல்/அனுலேபனம்) வழியாக நீரை தீட்சை மற்றும் சிகிச்சைச் சடங்குக் கவர்ச்சியாகச் செயல்படுத்துகிறது. இதனால் பெறுபவரின் உயிர்வளம், அழகு, மற்றும் சமூக ஒளி/வர்ச்சஸ் (vārchas) கண்கூடாக மீண்டும் வெளிப்படுகின்றன. அரசச் சூழலில் இது அரசாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தி—அரசனுள் ஊட்டமளிக்கும் ‘பால்போன்ற’ சாரத்தை இழுத்துவரச் செய்து—ஆட்சியுடன் வரும் அபாயம் (ம்ருத்யு) என்பதைச் சடங்குமுறையில் கட்டுப்படுத்தி, மக்களின் ஆதரவு, மேலும் திசைகளில் விரிவடைதல் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்துகிறது.
இந்த ஸூக்தம் அஞ்சனம் (காஜல்/கண்-மருந்து) என்பதை மலைப்பிறப்பான, உயிருள்ள நிவாரணமாகப் புனிதப்படுத்துகிறது; அது கண் நோயை ஆற்றுவதோடு நோயாளியைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்பு வட்டத்தையும் நிறுவுகிறது. அதன் தெய்வீகத் தோற்றத்திற்கான உத்தரவாதிகளாக விஶ்வே தேவாஃ-ஐ வேண்டி, அஞ்சனப் பயன்பாடு நோய், பகைவரின் மந்திரத் தாக்குதல், தீய கனவுகள், மேலும் ‘கண் வழி வரும் தீமை’ (த்ருஷ்டி தோஷம்) ஆகியவற்றுக்கு எதிரான ரக்ஷையாக அமையச் செய்கிறது. மருந்தின் பெயரைச் சொல்லி போற்றி உரைப்பதன் மூலம், இந்த ஸூக்தம் மருத்துவத்தை மந்திரமாக மாற்றுகிறது—ஒரே நேரத்தில் சிகிச்சையும் அபோத்திரபாயிக (தீமையைத் தடுக்கிற) பாதுகாப்பும் ஆகிறது.
அதர்வவேதம் 4.10 ஒரு மணி-ஸூக்தம்; இதில் சங்கம் உயிருள்ள, மனிதரூபமாக்கப்பட்ட நிவாரணமாக—கிருஷானன்—என்று அரியணை ஏற்றப்படுகிறது; அதை அணிந்து, மந்திரவலிமையால் தாயத்து (அமுலெட்) போல சக்தியூட்டலாம். கடல்-பிறப்பு உருவகங்கள், பொன்னொளி/சோம-மூலமான பிரகாசம், மற்றும் ரக்ஷஸ்-அழிப்பு உரிமைக் கூற்றுகள் மூலம் இந்த ஸூக்தம் நோய், மனக்குழப்பு (உன்மாதம்), மற்றும் நீடித்த துரதிர்ஷ்டத்தை விரட்டுகிறது; மேலும் பாதுகாப்பான பயணம் மற்றும் நீண்ட ஆயுளை உறுதிப்படுத்துகிறது.