Sukta 72

Mantra 1

विश्वे॑षु॒ हि त्वा॒ सव॑नेषु तु॒ञ्जते॑ समा॒नमेकं॒ वृष॑मण्यवः॒ पृथ॒क् स्वः सनि॒ष्यवः॒ पृथक्। तं त्वा॒ नावं॒ न प॒र्षणिं॑ शू॒षस्य॑ धु॒रि धी॑महि । इन्द्रं॒ न य॒ज्ञैश्च॒तय॑न्त आ॒यव॒ स्तोमे॑भि॒रिन्द्र॑मा॒यवः॑

எல்லா சவனங்களிலும் (சோமப் பிழிப்புகளிலும்) அவர்கள் உம்மையே—அதே ஒரே, சமமான வृषபன் (வலிமைமிகு)—தூண்டுகின்றனர்; ஒவ்வொரு குழுவும் தனித்தனியாக, ஸ்வர்கத்தை நாடுபவர்களாகத் தனித்தனியாக. ஹே இந்திரா, உம்மை—படகுபோல், கரை சேர்க்கும் படகுபோல்—சூஷ (பராக்கிரம)த்தின் நுகத்தடியில்/துரியில் நாம் அமர்த்துகிறோம். யாகங்களால் ஆயவ (ஆயு-ஜனம்) இந்திரனை எழுப்புவது போல, ஸ்தோத்திரங்களாலும் (புகழ்பாடல்களாலும்) ஆயவர்கள் இந்திரனை எழுப்புகின்றனர்.

Mantra 2

वि त्वा॑ ततस्रे मिथु॒ना अ॑व॒स्यवो॑ व्र॒जस्य॑ सा॒ता गव्य॑स्य निः॒सृजः॒ सक्ष॑न्त इन्द्र निः॒सृजः॑ । यद् ग॒व्यन्ता॒ द्वा जना॒ स्व॑१र्यन्ता॑ स॒मूह॑सि । आ॒विष्करि॑क्र॒द् वृष॑णं सचा॒भुवं॒ वज्र॑मिन्द्र सचा॒भुव॑म्

உதவியை நாடுபவர்கள் ஜோடி ஜோடியாக அணிவகுத்து உம்மை விரிக்கின்றனர்; வ்ரஜ (மாட்டுத்தொழு/மாட்டுக் கோட்டை) வென்றவர்கள், பசுக்களை விடுவிப்பவர்கள். ஹே இந்திரா, அவர்கள் ‘பசு-விடுவிப்பவர்கள்’ என்ற நிலையிலேயே வெற்றி பெறுகின்றனர். பசுக்களை நாடி, பிரகாசமான இலக்கு (ஸ்வः) நோக்கி முயலும் இரண்டு மக்கள் குழுக்களை நீர் மோதச் செய்கிறபோது, உமது வலிமையால் அந்த வृषபனை (பலவானை), உடனிருக்கும் வஜ்ரத்தை வெளிப்படுத்துவாயாக—ஹே இந்திரா, உடனிருக்கும் வஜ்ரத்தை।

Mantra 3

उ॒तो नो॑ अ॒स्या उ॒षसो॑ जु॒षेत॒ ह्य॑१र्कस्य॑ बोधि ह॒विषो॒ हवी॑मभिः॒ स्व॑र्षाता॒ हवी॑मभिः । यदि॑न्द्र॒ हन्त॑वे॒ मृघो॒ वृषा॑ वज्रिं॒ चिके॑तसि । आ मे॑ अ॒स्य वे॒धसो॒ नवी॑यसो॒ मन्म॑ श्रुधि॒ नवी॑यसः

எங்களுக்காக அவர் இந்த உஷஸ் (விடியல்) பற்றியும் மகிழ்வடையட்டும்; ஆம், எங்கள் அழைப்புகளுடன்—ஸ்தோத்திரம் (ऋக்) மற்றும் ஹவி (ஆஹுதி) நோக்கி—எழுந்தருளட்டும்; ஹே ஸ்வः-வெற்றியாளனே, எங்கள் அழைப்புகளுடன். ஹே இந்திரா, அந்த ம்ருக (உன்மத்த/காட்டு பகை)னை அடிக்க, ஹே வृषபா, வஜ்ரதாரியே, நீர் எண்ணும்போது, என் இந்த புதிய மந்திர-வடிவத்தை கேளும்—இந்த வேதஸ் (ஊக்கமுற்ற விதாதா/ரிஷி) என்பவனின் புதிய உரையை கேளும்.