Amritnada

Verse 1

शास्त्राण्यधीत्य मेधावी अभ्यस्य च पुनः पुनः । परं ब्रह्म विज्ञाय उल्कावत्तान्यथोत्सृजेत् ॥१॥

Przestudiowawszy traktaty i praktykując je raz po raz, mędrzec, po zrealizowaniu Najwyższego Brahmana, powinien odstawić te traktaty, niczym płonącą żagiew.

Verse 2

ओङ्कारं रथमारुह्य विष्णुं कृत्वाथ सारथिम् । ब्रह्मलोकपदान्वेषी रुद्राराधनतत्परः ॥२॥

Wsiadając na rydwan Oṃkāry i czyniąc Viṣṇu woźnicą, poszukiwacz stacji Brahmaloki, zatopiony w uwielbieniu Rudry, podąża naprzód.

Verse 3

तावद्रथेन गन्तव्यं यावद्रथपथि स्थितः । स्थित्वा रथपथस्थानं रथमुत्सृज्य गच्छति ॥३॥

Należy podróżować rydwanem tylko tak długo, jak pozostaje się na drodze rydwanu. Doszedłszy do miejsca będącego końcem tej drogi, porzuca się rydwan i idzie dalej.

Verse 4

मात्रालिङ्गपदं त्यक्त्वा शब्दव्यञ्जनवर्जितम् । अस्वरेण मकारेण पदं सूक्ष्मं च गच्छति ॥४॥

Porzuciwszy stan słowa oznaczony przez mātrā i liṅga, pozbawiony fonemu i spółgłoski, wchodzi się w stan subtelny przez bezsamogłoskowe m, bez dźwięku.

Verse 5

शब्दादिविषयाः पञ्च मनश्चैवातिचञ्चलम् । चिन्तयेदात्मनो रश्मीन्प्रत्याहारः स उच्यते ॥५॥

Pięć obiektów poczynając od dźwięku oraz umysł rzeczywiście nadzwyczajnie niespokojny, należy kontemplować promienie Jaźni, ku zewnętrz płynące prądy; to nazywa się pratyāhārą.

Verse 6

प्रत्याहारस्तथा ध्यानं प्राणायामोऽथ धारणा । तर्कश्चैव समाधिश्च षडङ्गो योग उच्यते ॥६॥

Wycofanie zmysłów, podobnie medytacja, powstrzymanie oddechu, następnie koncentracja, a także dociekanie i samādhi, to ogłasza się jogą o sześciu członach.

Verse 7

यथा पर्वतधातूनां दह्यन्ते धमनान्मलाः । तथेन्द्रियकृता दोषा दह्यन्ते प्राणनिग्रहात् ॥७॥

Jak w rudach górskich zanieczyszczenia zostają spalone przez dmuchanie w piecu, tak wady powstałe przez zmysły zostają spalone przez powstrzymanie oddechu.

Verse 8

प्राणायामैर्दहेद्दोषान्धारणाभिश्च किल्बिषम् । प्रत्याहारेण संसर्गाद्ध्यानेनानीश्वरान्गुणान् ॥८॥

Przez prāṇāyāmę należy spalić wady, a przez dhāraṇā grzech. Przez pratyāhārę uwalnia się od kontaktu i splątania, a przez dhyānę przezwycięża się nie-suwerenne jakości.

Verse 9

किल्बिषं हि क्षयं नीत्वा रुचिरं चैव चिन्तयेत् ॥९॥

Prowadząc rzeczywiście grzech do zagłady, należy następnie kontemplować rucirę, luminous and pleasing object of meditation.

Verse 10

रुचिरं रेचकं चैव वायोराकर्षणं तथा । प्राणायामस्त्रयः प्रोक्ता रेचपूरककुम्भकाः ॥१०॥

Rucira i wydech, a także wciąganie powietrza; prāṇāyāma są ogłaszane jako trzy: wydech, wdech i zatrzymanie.

Verse 11

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं शिरसा सह । त्रिः पठेदायतप्राणः प्राणायामः स उच्यते ॥११॥

Wraz z wykrzyknikami (vyāhṛti) i pranawą (Oṁ), recytując Gāyatrī wraz z 'Śiras' (dodatkiem), należy recytować ją trzykrotnie z oddechem rozszerzonym i uregulowanym; to nazywa się prāṇāyāmą.

Verse 12

उत्क्षिप्य वायुमाकाशं शून्यं कृत्वा निरात्मकम् । शून्यभावेन युञ्जीयाद्रेचकस्येति लक्षणम् ॥१२॥

Po wydaleniu powietrza, czyniąc przestrzeń pustą i wolną od poczucia 'ja', należy zjednoczyć umysł z pojęciem pustki; to jest znakiem recaki (wydechu).

Verse 13

वक्त्रेणोत्पलनालेन तोयमाकर्षयेन्नरः । एवं वायुर्ग्रहीतव्यः पूरकस्येति लक्षणम् ॥१३॥

Jak człowiek zasysa wodę ustami przez łodygę lotosu, tak powinno się wciągać powietrze; to jest znakiem pūraki (wdechu).

Verse 14

नोच्छ्वसेन्न च निश्वासेत् गात्राणि नैव चालयेत् । एवं भावं नियुञ्जीयात् कुम्भकस्येति लक्षणम् ॥१४॥

Nie należy ani wdychać, ani wydychać i wcale nie poruszać kończynami; należy oddać się takiemu stanowi, to jest znakiem kumbhaki (zatrzymania oddechu).

Verse 15

अन्धवत्पश्य रूपाणि शब्दं बधिरवत् शृणु । काष्ठवत्पश्य ते देहं प्रशान्तस्येति लक्षणम् ॥१५॥

Patrz na formy jakbyś był niewidomy; słuchaj dźwięków jakbyś był głuchy; traktuj swoje ciało jak kawałek drewna, to jest znakiem spokojnego (praśānta).

Verse 16

मनः सङ्कल्पकं ध्यात्वा संक्षिप्यात्मनि बुद्धिमान् । धारयित्वा तथाऽऽत्मानं धारणा परिकीर्तिता ॥१६॥

Po rozmyślaniu o umyśle jako złożonym z saṅkalpy (woli), mędrzec wycofuje i kurczy go w Jaźni; następnie, podtrzymując w ten sposób Jaźń, to określa się jako dhāraṇā (koncentrację).

Verse 17

आगमस्याविरोधेन ऊहनं तर्क उच्यते । समं मन्येत यं लब्ध्वा स समाधिः प्रकीर्तितः ॥१७॥

Tarka (rozumowanie) jest nazywana ūhaną, refleksyjnym wnioskowaniem, które nie sprzeciwia się āgamie (autorytetowi pism). Po osiągnięciu tego stanu, dzięki któremu postrzega się wszystko jako równe, to jest głoszone jako samādhi.

Verse 18

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Na równym, przyjemnym gruncie wolnym od wszelkich wad, po ustanowieniu mentalnej ochrony i odprawieniu dżapy w maṇḍali, należy właściwie przyjąć jogiczną pozę, padmakę, swastikę lub bhadrāsanę, zwróconym na północ. Zamykając jedno nozdrze palcem, należy wciągnąć oddech i zatrzymać wewnętrzny ogień; należy kontemplować sam dźwięk.

Verse 19

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Na równym, przyjemnym gruncie wolnym od wszelkich wad, po ustanowieniu mentalnej ochrony i odprawieniu dżapy w maṇḍali, należy właściwie usiąść w padmace, swastice lub bhadrāśanie zwróconym na północ. Zamykając jedno nozdrze palcem, należy wciągnąć oddech, zatrzymać wewnętrzny ogień i kontemplować sam dźwięk.

Verse 20

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

Na bezbłędnym, równym, przyjemnym gruncie, po ustanowieniu mentalnej ochrony i odprawieniu dżapy w maṇḍali, należy właściwie usiąść w padmace, swastice lub bhadrāśanie zwróconym na północ. Zamykając jedno nozdrze palcem, należy wciągnąć oddech, zatrzymać wewnętrzny ogień i kontemplować sam dźwięk.

Verse 21

ॐ इत्येकाक्षरं ब्रह्म ॐ इत्येकेन रेचयेत् । दिव्यमन्त्रेण बहुशः कुर्यादात्ममलच्युतिम् ॥२१॥

„Oṃ” jest jednozgłoskowym Brahmanem. Pojedynczą sylabą „Oṃ” należy wykonać wydech; powtarzaną praktyką z boską mantrą należy sprawić, by nieczystość Jaźni odpadła.

Verse 22

पश्चाद्ध्यायीत् पूर्वोक्तक्रमशो मन्त्रविद्बुधः । स्थूलातिस्थूलमात्रायं नाभेरूर्ध्वरुपक्रमः ॥२२॥

Następnie mądry znawca mantry powinien medytować stopniowo według porządku wcześniej nauczonego, ta umiarowana praktyka postępująca od grubego do bardzo grubego, zaczynając od formy wznoszącej się ku górze od pępka.

Verse 23

तिर्यगूर्ध्वमधो दृष्टिं विहाय च महामतिः । स्थिरस्थायी विनिष्कम्पः सदा योगं समभ्यसेत् ॥२३॥

Porzucając spojrzenie na boki, w górę i w dół, wielkiego umysłu człowiek, niewzruszony, trwający i bez drżenia, powinien zawsze praktykować jogę.

Verse 24

तालमात्राविनिष्कम्पो धारणायोजनं तथा । द्वादशमात्रो योगस्तु कालतो नियमः स्मृतः ॥२४॥

Stabilność bez drżenia przez czas trwania tāla-mātrā jest zastosowaniem dhāraṇā; lecz jogę mówi się, że trwa dwanaście mātrā, ta regulacja czasowa jest pamiętana jako reguła.

Verse 25

अघोषमव्यञ्जनमस्वरं च अकण्ठताल्वोष्ठमनासिकं च । अरेफजातमुभयोष्मवर्जितं यदक्षरं न क्षरते कदाचित् ॥२५॥

Bezdźwięczna, bez spółgłoski i bez samogłoski; bez gardła, podniebienia lub warg, i bez nosowej artykulacji; nie powstała z „ra” (repha), pozbawiona obu syczących lub przydechów, ta sylaba, która nigdy nie ginie.

Verse 26

येनासौ पश्यते मार्गं प्राणस्तेन हि गच्छति । अतस्तमभ्यसेन्नित्यं सन्मार्गगमनाय वै ॥२६॥

Tym środkiem, przez który postrzega on ścieżkę, tym właśnie prāṇa podąża. Dlatego należy ją praktykować nieustannie, dla kroczenia prawdziwą ścieżką (sanmārga).

Verse 27

हृद्द्वारं वायुद्वारं च मूर्धद्वारमतः परम् । मोक्षद्वारं बिलं चैव सुषिरं मण्डलं विदुः ॥२७॥

Znają te jako bramę serca, bramę wiatru, a ponadto bramę głowy; oraz także bramę wyzwolenia, mianowicie „jaskinię”, otwór i krąg (maṇḍala).

Verse 28

भयं क्रोधमथालस्यमतिस्वप्नातिजागरम् । अत्याहरमनाहरं नित्यं योगी विवर्जयेत् ॥२८॥

Strach, gniew i lenistwo; nadmierny sen i nadmierne czuwanie; przejadanie się i post, tych jogin powinien zawsze unikać.

Verse 29

अनेन विधिना सम्यङ्नित्यमभ्यसतः क्रमात् । स्वयमुत्पद्यते ज्ञानं त्रिभिर्मासैर्न संशयः ॥२९॥

Tą metodą, dla tego, kto praktykuje prawidłowo i codziennie, we właściwej kolejności, wiedza (jñāna) rodzi się sama z siebie w ciągu trzech miesięcy, bez wątpliwości.

Verse 30

चतुर्भिः पश्यते देवान्पञ्चभिस्तुल्यविक्रमः । इच्छयाप्नोति कैवल्यं षष्ठे मासि न संशयः ॥३०॥

W ciągu czterech (miesięcy) widzi bogów; w ciągu pięciu (miesięcy) staje się im równy w mocy. Wolą osiąga kaivalya w szóstym miesiącu, bez wątpliwości.

Verse 31

पार्थिवः पञ्चमात्रस्तु चतुर्मात्राणि वारुणः । आग्नेयस्तु त्रिमात्रोऽसौ वायव्यस्तु द्विमात्रकः ॥३१॥

Zasada ziemska liczy pięć mātrās; zasada wodna liczy cztery mātrās. Zasada ogniowa liczy trzy mātrās; zasada powietrzna liczy dwie mātrās.

Verse 32

एकमात्रस्तथाकाशो ह्यर्धमात्रं तु चिन्तयेत् । सिद्धिं कृत्वा तु मनसा चिन्तयेदात्मनात्मनि ॥३२॥

Podobnie ākāśa (przestrzeń) liczy jedną mātrā; i należy kontemplować pół mātry. Dokonawszy siddhi umysłem, należy kontemplować Jaźń przez jaźń, w Jaźni.

Verse 33

त्रिंशत्पर्वाङ्गुलः प्राणो यत्र प्राणः प्रतिष्ठितः । एष प्राण इति ख्यातो बाह्यप्राणस्य गोचरः ॥३३॥

Prāṇa mierzony jest jako trzydzieści "stawów-i-palców" (jednostka długości); gdzie prāṇa jest ustanowiony - to jest znane jako "prāṇa", zakres zewnętrznego oddechu.

Verse 34

अशीतिश्च शतं चैव सहस्राणि त्रयोदश । लक्षश्चैकोननिःश्वास अहोरात्रप्रमाणतः ॥३४॥

Osiemdziesiąt i sto, oraz trzynaście tysięcy; i jeden lakh minus jeden wydechów - według miary dnia i nocy.

Verse 35

प्राण आद्यो हृदिस्थाने अपानस्तु पुनर्गुदे । समानो नाभिदेशे तु उदानः कण्ठमाश्रितः ॥३५॥

Prāṇa, najważniejszy, znajduje się w regionie serca; apāna znowuż znajduje się w odbycie. Samāna znajduje się w regionie pępka; a udāna umiejscowiony jest w gardle.

Verse 36

व्यानः सर्वेषु चाङ्गेषु सदा व्यावृत्य तिष्ठति । अथ वर्णास्तु पञ्चानां प्राणादीनामनुक्रमात् ॥३६॥

Vyāna, wszechprzenikający, zawsze stoi rozpostarty we wszystkich członkach. Teraz są przedstawione, we właściwym porządku, kolory pięciu oddechów życiowych, począwszy od prāṇy.

Verse 37

रक्तवर्णो मणिप्रख्यः प्राणो वायुः प्रकीर्तितः । अपानस्तस्य मध्ये तु इन्द्रगोपसमप्रभः ॥३७॥

Prāṇa-vāyu jest określany jako czerwony w kolorze, lśniący jak klejnot. A apāna, w jego środku, ma blask podobny do owada indragopa.

Verse 38

समानस्तु द्वयोर्मध्ये गोक्षीरधवलप्रभः । आपाण्डर उदानश्च व्यानो ह्यर्चिस्समप्रभः ॥३८॥

Samāna, pomiędzy tymi dwoma, ma blask biały jak krowie mleko. Udāna jest blady; a vyāna zaiste ma promieniowanie podobne do płomienia.

Verse 39

यस्येदं मण्डलं भित्वा मारुतो याति मूर्धनि । यत्र तत्र म्रियेद्वापि न स भूयोऽभिजायते । न स भूयोऽभिजायत इत्युपनिषत् ॥३९॥

Dla tego, w którym wiatr (oddech życiowy), przebiwszy to "koło/dysk" (maṇḍala), udaje się na czubek głowy - gdziekolwiek by umarł, nie rodzi się ponownie. "Nie rodzi się ponownie" - tak (kończy się) Upaniszad.