Arunika

Verse 1

ॐ आरुणिः प्राजापत्यः प्रजापतेर्लोकं जगाम। तं गत्वोवाच— केन भगवन् कर्माण्यशेषतो विसृजामीति। तं होवाच प्रजापतिः— तव पुत्रान् भ्रातॄन् बन्ध्वादीन् शिखां यज्ञोपवीतं यागं स्वाध्यायं भूर्लोकं भुवर्लोकं स्वर...

Oṁ. Āruṇi, potomek Prajāpatiego, udał się do świata Prajāpatiego. Przybywszy tam, rzekł: „W jaki sposób, O Błogosławiony, mogę całkowicie porzucić wszelkie działania?” Prajāpati odpowiedział mu: „Niech porzuci swoich synów, braci i innych krewnych; kępkę włosów (śikhā), świętą nić (yajñopavīta), ofiary, recytację i studiowanie Wed; światy, Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svaḥ, Mahas, Jana, Tapas, Satya, oraz Atalę, Talātalę, Vitalę, Sutalę, Rasātalę, Mahātalę, Pātālę i kosmiczne jajo (brahmāṇḍa). Niech przyjmie laskę, płachtę okrywającą i przepaskę biodrową (kaupīna). Resztę niech porzuci.”

Verse 2

गृहस्थो ब्रह्मचारी वा वानप्रस्थो वा उपवीतं भूमावप्सु वा विसृजेत्। लौकिकाग्नीनुदराग्नौ समारोपयेत्। गायत्रीं च स्ववाचाग्नौ समारोपयेत्। कुटीचरो ब्रह्मचारी कुटुम्बं विसृजेत्। पात्रं विसृजेत्। पवित्रं विसृ...

Gospodarz domowy, lub uczeń w celibacie, albo leśny pustelnik powinien porzucić świętą nić (yajñopavīta) na ziemi lub w wodzie. Ognie domowe powinien umieścić w ogniu swego brzucha. Gāyatrī powinien umieścić w ogniu własnej mowy. Uczeń mieszkający w chacie powinien porzucić domostwo. Powinien porzucić miskę żebraczą; porzucić oczyszczacz (pavitra); porzucić laski i światy, tak rzekł. Odtąd powinien postępować bez (wedyjskich) mantr. Powinien porzucić „wstępowanie w górę” (rytuał dążący do wyższych światów). Powinien spożywać pokarm jak lekarstwo. Powinien kąpać się podczas trzech porów (świtu, południa i zmierzchu). Powinien praktykować „porę” (sandhi) jako samādhi w Jaźni. We wszystkich Wedach powinien wielokrotnie studiować Āraṇyakę; powinien wielokrotnie studiować Upaniṣad, powinien wielokrotnie studiować Upaniṣad.

Verse 3

खल्वहं ब्रह्मसूचनात् सूत्रं ब्रह्मसूत्रमहमेव। विद्वान् त्रिवृत्सूत्रं त्यजेत्। विद्वान् य एवं वेद— संन्यस्तं मया, संन्यस्तं मया, संन्यस्तं मयेति— त्रिरुक्त्वाभयं सर्वभूतेभ्यो (दद्यात्)। मत्तः सर्वं प्...

Zaprawdę, ze wskazania Brahmana, „nić” jest nicią Brahmana; ja sam jestem nią. Wiedzący powinien porzucić potrójną nić. Wiedzący, który tak rozumie, trzykrotnie powiadziawszy: „Przeze mnie zrzeczone, przeze mnie zrzeczone, przeze mnie zrzeczone”, niech użyczy nieustraszoności wszystkim istotom. Ode mnie wszystko pochodzi. „O przyjacielu, jesteś wyzwoleniem; jesteś przyjacielem. Jesteś piorunem Indry, pogromcą Vṛtry. Bądź dla mnie ochroną; odstrzeń wszelkie zło”, tak mówiąc. Tą mantrą, przygotowawszy bambusową laskę, powinien przyjąć przepaskę biodrową (kaupīna). Powinien praktykować jedzenie jako lekarstwo; powinien spożywać pokarm jako lekarstwo; powinien jeść zgodnie z tym, co uzyska. Celibat, niekrzywdzenie, nieposiadanie i prawdę, ochraniajcie, ochraniajcie, ochraniajcie te z wysiłkiem.

Verse 4

अथातः परमहंसपरिव्राजकानामासनशयनादिकं भूमौ, ब्रह्मचर्यं, मृत्पात्रम् अलाम्बुपात्रं दारुपात्रं वा। यतीनां कामक्रोधहर्षरोषलोभमोहदम्भदर्पेच्छासूयाममत्वाहङ्कारादीनपि परित्यजेत्। वर्षासु ध्रुवशीलोऽष्टौ मासा...

Otóż dla wędrownych wyrzekających się typu „paramahaṁsa”: ich siedzenie, spanie i tak dalej odbywa się na ziemi; zachowują celibat; mogą mieć glinianą misę, misę z tykwy lub drewnianą misę. Wyrzekający się powinni porzucić nawet pragnienie, gniew, radość, wściekłość, chciwość, ułudę, obłudę, dumę, żądzę, zawiść, posiadanie, egoizm i tym podobne. W porze deszczowej, będąc niezłomnym w postępowaniu, asceta powinien wędrować samotnie przez osiem miesięcy; albo też dwóch może wędrować; albo też dwóch może wędrować, tak się mówi.

Verse 5

स खल्वेवं यो विद्वान् सोपनयनादूर्ध्वमेतानि प्राग्वा त्यजेत्। पितरं पुत्रम् अग्निम् उपवीतं कर्म कलत्रं चान्यदपीह यत्। यतयो भिक्षार्थं ग्रामं प्रविशन्ति पाणिपात्रम् उदरपात्रं वा। ॐ हि ॐ हि ॐ हीत्येतदुपन...

Zaprawdę, wiedzący tak pouwany, powinien porzucić te rzeczy, albo po inicjacji (upanayana), albo nawet wcześniej: ojca, syna, ogień, świętą nić, działanie rytualne, żonę i cokolwiek innego jest tutaj. Wyrzekający się wchodzą do wioski po jałmużnę z ręką jako miską lub brzuchem jako miską. Powinien złożyć tę Upaniṣad: „Oṁ hi, Oṁ hi, Oṁ hi.” Zaprawdę, znając tę Upaniṣad tak, porzuciwszy laskę z drewna palāśa, bilva, aśvattha lub udumbara, pas z muñja i świętą nić, bohater, który tak wie, podąża dalej. „Ten najwyższy stopień Viṣṇu widzą zawsze mędrcy, jak oko rozpostarte w niebie. Ten (stopień) natchnieni, wnikliwi, czuwający rozpalają, ten najwyższy stopień Viṣṇu.” Taka jest nauka o nirvāṇa; nauka Wed; nauka Wed.