Sukta 27

Mantra 1

असत्सु मे जरितः साभिवेगो यत्सुन्वते यजमानाय शिक्षम् । अनाशीर्दामहमस्मि प्रहन्ता सत्यध्वृतं वृजिनायन्तमाभुम् ॥

Wśród nieprawdziwych stanów, o śpiewaku, mój atak jest szybki, gdy jestem nauczany dla składającego ofiarę, który wyciska. Jestem uderzającym radosnego dawcy; uderzam krzywo idącego, który trzyma się fałszywego prawa przeciwko prawdzie.

Mantra 2

यदीदहं युधये संनयान्यदेवयून्तन्वा शूशुजानान् । अमा ते तुम्रं वृषभं पचानि तीव्रं सुतं पञ्चदशं नि षिञ्चम् ॥

Gdy wyruszam do bitwy i sprowadzam bezbożnych razem - tych, którzy puchną w dumie ciała - wtedy w domu dla ciebie przygotowuję silną byczą moc; gęsty wyciskany Somę wylewam, pełną piętnastokrotną miarę.

Mantra 3

नाहं तं वेद य इति ब्रवीत्यदेवयून्त्समरणे जघन्वान् । यदावाख्यत्समरणमृघावदादिद्ध मे वृषभा प्र ब्रुवन्ति ॥

Nie znam tego, który mówi 'tak' - jednak zabił bezbożnych w bitwie. Gdy wyraźnie ujrzał zderzenie jak natarcie szarżujące, wtedy zaprawdę moje bycze moce przemawiają we mnie.

Mantra 4

यदज्ञातेषु वृजनेष्वासं विश्वे सतो मघवानो म आसन् । जिनामि वेत्क्षेम आ सन्तमाभुं प्र तं क्षिणां पर्वते पादगृह्य ॥

Gdy byłem w nieznanych i splątanych przejściach istnienia, wszystkie moce podtrzymujące obfitość stały ze mną. Zwyciężam; znajduję bezpieczny i ustalony stan. Chwytając oparcie, parę naprzód i zużywam przeszkodę nawet na górze trudności.

Mantra 5

न वा उ मां वृजने वारयन्ते न पर्वतासो यदहं मनस्ये । मम स्वनात्कृधुकर्णो भयात एवेदनु द्यून्किरणः समेजात् ॥

Ani splątane ścieżki, ani góry nie mogą mnie powstrzymać, gdy ustawiam wolę wewnątrz. Przy dźwięku, który wychodzi ode mnie, twardouchy lęk się cofa; a promień światła, podążając za dniami, zbiera się i porusza w harmonii.

Mantra 6

दर्शन्न्वत्र शृतपाँ अनिन्द्रान्बाहुक्षदः शरवे पत्यमानान् । घृषुं वा ये निनिदुः सखायमध्यू न्वेषु पवयो ववृत्युः ॥

Tu widzi się tych, którzy piją ugotowany napój, lecz są bez Indry - pożerających ramieniem, pędzących na ścieżkę strzały. Albo tych, którzy znieważają siłę towarzyszącą: na nich ostre krawędzie się obracają i powracają.

Mantra 7

अभूर्वौक्षीर्व्यु आयुरानड्दर्षन्नु पूर्वो अपरो नु दर्षत् । द्वे पवस्ते परि तं न भूतो यो अस्य पारे रजसो विवेष ॥

Stałeś się; wzrosłeś; rozpostarłeś życie i dosięgnąłeś go. Teraz widziane jest pierwsze, a teraz widziane jest późniejsze. Dwie ostre krawędzie ogarniają go - żaden nie staje się tym, kto przekroczył za tę przestrzeń i wszedł na dalszy brzeg.

Mantra 8

गावो यवं प्रयुता अर्यो अक्षन्ता अपश्यं सहगोपाश्चरन्तीः । हवा इदर्यो अभितः समायन्कियदासु स्वपतिश्छन्दयाते ॥

Krowy - promienie zaprzężone do ziarna siły - poruszały się pod szlachetnym impulsem; widziałem je idące ze swymi stróżami. Wezwanie Aryi zbierało się zewsząd: jak daleko w nich prawdziwy pan jaźni wyraża zgodę i rozkosz?

Mantra 9

सं यद्वयं यवसादो जनानामहं यवाद उर्वज्रे अन्तः । अत्रा युक्तोऽवसातारमिच्छादथो अयुक्तं युनजद्ववन्वान् ॥

Gdy my, żywiący się ziołem wśród ludzi, i ja, jedzący ziarno, jesteśmy zgromadzeni w szerokim polu siły piorunu, wtedy zaprzężona moc szuka tego, który niesie pomoc; a moc jeszcze nie zaprzężona jest uprzężona przez tego, który zwycięża.

Mantra 10

अत्रेदु मे मंससे सत्यमुक्तं द्विपाच्च यच्चतुष्पात्संसृजानि । स्त्रीभिर्यो अत्र वृषणं पृतन्यादयुद्धो अस्य वि भजानि वेदः ॥

Tu zaprawdę mam na myśli prawdę wypowiedzianą: potrafię zjednoczyć dwunożne i czworonożne moce. Lecz kto tutaj prowadzi walkę przeciwko Bykowi z siłami kobiecymi, sam będąc bez prawdziwej walki, ja, wiedząc, przydzielam mu - oddzielając i ograniczając jego dział.

Mantra 11

यस्यानक्षा दुहिता जात्वास कस्तां विद्वाँ अभि मन्याते अन्धाम् । कतरो मेनिं प्रति तं मुचाते य ईं वहाते य ईं वा वरेयात् ॥

Czyja córka jest bez rydwanu, kto by ją, wiedząc, uważał za ślepą? Który z nich uwalnia od miary czy więzu, ten, który ją niesie, czy ten, który by ją wybrał?

Mantra 12

कियती योषा मर्यतो वधूयोः परिप्रीता पन्यसा वार्येण । भद्रा वधूर्भवति यत्सुपेशाः स्वयं सा मित्रं वनुते जने चित् ॥

Jak wielka jest moc kobieca dla duszy młodzieńczej i stanu panny młodej, gdy jest spełniona przez skarb godny podziwu. Panna młoda staje się pomyślna, gdy ma piękną postać; ona sama zyskuje przyjaciela nawet między ludźmi.

Mantra 13

पत्तो जगार प्रत्यञ्चमत्ति शीर्ष्णा शिरः प्रति दधौ वरूथम् । आसीन ऊर्ध्वामुपसि क्षिणाति न्यङ्ङुत्तानामन्वेति भूमिम् ॥

Potknięty, budzi się; spożywa to, co się przeciwko niemu zwraca. Głową ustawia głowę jako obronę. Siedząc, zużywa to, co jest powyżej; odwrócony w dół, wyciągnięty, podąża za ziemią. Tak istota porusza się w odwróceniach, aż znajdzie właściwą orientację.

Mantra 14

बृहन्नच्छायो अपलाशो अर्वा तस्थौ माता विषितो अत्ति गर्भः । अन्यस्या वत्सं रिहती मिमाय कया भुवा नि दधे धेनुरूधः ॥

Ogromny, jaskrawy, bezlistny Rumak stoi niewzruszenie. Matka, pędzona wewnętrznym popędem, karmi rosnący embrion. Liżąc cielę innej, ryczy: przez jakie stawanie się istoty krowa składa swoje wymię?

Mantra 15

सप्त वीरासो अधरादुदायन्नष्टोत्तरात्तात्समजग्मिरन्ते । नव पश्चातात्स्थिविमन्त आयन्दश प्राक्सानु वि तिरन्त्यश्नः ॥

Siedem bohaterskich mocy powstało z dołu; osiem od wyższej strony zeszło się na końcu. Dziewięć przyszło z tyłu, silne w swojej masie; dziesięć z przodu rozciąga grzbiet kamienia, otwierając przejście przez oporny twardy materiał.

Mantra 16

दशानामेकं कपिलं समानं तं हिन्वन्ति क्रतवे पार्याय । गर्भं माता सुधितं वक्षणास्ववेनन्तं तुषयन्ती बिभर्ति ॥

Z dziesięciu, jedna płowa moc jest ta sama w istocie; popychają ją naprzód dla woli i dla przejścia na drugą stronę. Matka nosi dobrze ułożony embrion w swoich piersiach, radując go, nie raniąc, karmiąc jego wzrost w formę.

Mantra 17

पीवानं मेषमपचन्त वीरा न्युप्ता अक्षा अनु दीव आसन् । द्वा धनुं बृहतीमप्स्वन्तः पवित्रवन्ता चरतः पुनन्ता ॥

Bohaterowie ugotowali dobrze nakarmionego barana; kości zostały rzucone i podążały za biegiem dnia. Dwa wielkie łuki poruszają się w wodach, niosąc oczyszczyciela; krążą, oczyszczając, czyniąc istotę zdolną do prawdy.

Mantra 18

वि क्रोशनासो विष्वञ्च आयन्पचाति नेमो नहि पक्षदर्धः । अयं मे देवः सविता तदाह द्र्वन्न इद्वनवत्सर्पिरन्नः ॥

Głośno wołający wyszli we wszystkich kierunkach; miara gotuje, lecz połowa nie dojrzewa w skrzydło. Ten mój bóg Sawitri rzekł: 'Ten, którego pokarmem jest drewno, zwycięża; ten, którego pokarmem jest ghee, zwycięża', bo właściwe pożywienie podtrzymuje wznoszenie.

Mantra 19

अपश्यं ग्रामं वहमानमारादचक्रया स्वधया वर्तमानम् । सिषक्त्यर्यः प्र युगा जनानां सद्यः शिश्ना प्रमिनानो नवीयान् ॥

Ujrzałem z daleka poruszający się tłum, idący bez kół, poruszający się według własnego prawa mocy. Szlachetny zaprzęga naprzód pokolenia ludzi; natychmiast, zawsze nowy, łamie sztywną męskość starych formacji.

Mantra 20

एतौ मे गावौ प्रमरस्य युक्तौ मो षु प्र सेधीर्मुहुरिन्ममन्धि । आपश्चिदस्य वि नशन्त्यर्थं सूरश्च मर्क उपरो बभूवान् ॥

Te dwie krowy moje są zaprzężone do uderzającego; nie przeszkadzaj im, raz po raz upajają mnie swoją siłą. Nawet wody rozpraszają jego cel; a Słońce, ciemność, stało się górną osłoną, aż właściwe zwycięstwo zostanie osiągnięte.

Mantra 21

अयं यो वज्रः पुरुधा विवृत्तोऽवः सूर्यस्य बृहतः पुरीषात् । श्रव इदेना परो अन्यदस्ति तदव्यथी जरिमाणस्तरन्ति ॥

Ten piorun, obrócony na wiele sposobów, jest pomocą Słońca z Obfitego źródła. Przez niego istnieje dalsza, inna sława: niewzruszeni przekraczają poza zużycie czasu.

Mantra 22

वृक्षेवृक्षे नियता मीमयद्गौस्ततो वयः प्र पतान्पूरुषादः । अथेदं विश्वं भुवनं भयात इन्द्राय सुन्वदृषये च शिक्षत् ॥

Od drzewa do drzewa ujarzmiona Krowa ryczała; wtedy ptaki poleciały dalej, pożeracz ludzi. I wtedy ten cały świat stawania się pogrążył się w bojaźni; nauczył się posłuszeństwa wobec Indry i wobec tłoczącego wieszcza.

Mantra 23

देवानां माने प्रथमा अतिष्ठन्कृन्तत्रादेषामुपरा उदायन् । त्रयस्तपन्ति पृथिवीमनूपा द्वा बृबूकं वहतः पुरीषम् ॥

W mierze bogów pierwsze moce zajęły swoje miejsce; z przebijania ich wyżsi wznosili się w górę. Trzej palą na szerokiej ziemi i jej wodach; dwaj niosą brbūkę i obfitą substancję, prowadząc naprzód dzieło formowania.

Mantra 24

सा ते जीवातुरुत तस्य विद्धि मा स्मैतादृगप गूहः समर्ये । आविः स्वः कृणुते गूहते बुसं स पादुरस्य निर्णिजो न मुच्यते ॥

To jest twoja siła życiowa; poznaj także jej tajemnicę. Nie ukrywaj takiego widzenia w walce o właściwe wypełnienie. On, który czyni jawny świat Słońca, a jednak ukrywa łuskę, on, strażnik na progu, nie zostaje uwolniony ze swojej szaty okrywającej.