Prakarana 4

Ćaupai 30.1-5

Tu i tam ludzie śpiewają pochwały Pana Raghu, a siedząc razem pouczają się nawzajem tym: "Czcijcie Ramę, obrońcę tych, którzy się przed nim kłaniają, siedzibę piękna, dobrego charakteru, urody i cnoty, o lotosowych oczach, o ciemnym ciele, który chroni swoich sług tak jak powieka chroni oko, który nosi strzały, piękny łuk i kołczan, który jest niezłomny w bitwie, i który jest słońcem dla gaju lotosów świętych, Garuda, król ptaków, przeciw straszliwemu wężowi Śmierci; Rama, który niszczy egoistyczne przywiązanie tych, którzy kłaniają się przed nim bez pragnienia, myśliwy przeciw stadu jeleni, które są chciwością i złudą, lew przeciw słoniowi Miłości, i dawca szczęścia swoim ludziom, słońce przeciw gęstej ciemności wątpliwości i smutku, i ogień, by spalić gęsty las demonów. Dlaczego nie czcicie Bohatera Raghu wraz z Sitą, córką Dżanaki, który niszczy strach przed ziemskim bytem, który jest szronem dla roju komarów, które są wielorakimi pragnieniami, zawsze jednakowy w swojej naturze, nienarodzony i niezniszczalny, rozkosz mędrców, ten, który zdejmuje ciężar ziemi, hołubiony Pan Tulsidasa?"

Doha 30

W ten sposób w całym mieście kobiety i mężczyźni śpiewają cnoty Ramy; a Skarbnica współczucia pozostaje zawsze łaskawa dla wszystkich.

Ćaupai 31.1-4

O panie ptaków, od czasu, gdy chwała Ramy wzeszła jak potężne słońce nadzwyczajnej mocy, jego światło wypełniło wszystkie trzy światy. Wielu dzięki niemu zaznało szczęścia, a wielu odczuło smutek w sercu. O tych, którzy odczuli smutek, opowiem wam w szczegółach. Najpierw noc niewiedzy dobiegła końca. Grzech, jak sowa, ukrył się tu i tam; pożądanie i gniew, jak nocne lotosy, zamknęły się ze wstydu. Różnorodne rodzaje działania, cechy, czas i usposobienie: te, jak ptaki czakora, nigdy nie znajdują szczęścia. Zazdrość, duma, omamienie i arogancja są jak złodzieje; ich zręczność nie znajduje zastosowania w żadnym kierunku. Prawość jest stawem, a wiedza i urzeczywistnienie są lotosami, które rozkwitły na wiele sposobów. Szczęście, zadowolenie, oderwanie się i rozeznanie są jak niezliczone ptaki czakwa, uwolnione od swego smutku.

Doha 31

Kiedy to słońce chwały Ramy rozlewa swoje światło w czyimś sercu, ci wymienieni ostatni rosną i kwitną, podczas gdy ci wymienieni pierwsi spotykają swoją zgubę.

Ćaupai 32.1-4

Pewnego razu Rama, wraz ze swymi braćmi, i z Hanumanem, synem Wiatru, który był mu najdroższy, w jego towarzystwie, udał się oglądać piękny ogród, gdzie każde drzewo kwitło i było pokryte nowymi liśćmi. Wiedząc, że nadszedł właściwy czas, przybyli Sanaka i jego bracia, bryły blasku, ozdobieni cnotą i dobrym charakterem. Zawsze byli pogrążeni w błogości Brahmana, a choć żyli od wieków, wyglądali jak chłopcy. Przybrali formę jakby samych czterech Wed, mędrcy o równym spojrzeniu, wolni od wszelkiego zróżnicowania. Ich jedyną nadzieją, ich szatą i ich jedyną namiętnością było to: gdziekolwiek opowiadano czyny Pana Raghu, tam szedłszy słuchali. O Bhavani, Sanaka i jego bracia przebywali tam, gdzie mieszkał mądry i wybitny mędrzec z dzbana zrodzony, Agastja. Ów najlepszy z mędrców opowiedział szczegółowo historię Ramy, która jest źródłem wiedzy, jak drewno arani jest źródłem ognia.

Doha 32

Widząc mędrca zbliżającego się, Śri Rama ucieszył się i wykonał pełną prostrację. Powitał go, zapytał o jego pomyślność i zaoferował żółtą tkaninę jako siedzenie.

Ćaupai 33.1-4

Trzech braci oddało również pokłon aż do ziemi, wraz z synem Wiatru, a ich radość była wielka. Mędrcy ujrzeli nieporównywalne piękność Pana Raghuów i pochłonęło ich ono; nie mogli powstrzymać swych umysłów. Jego ciało było ciemne, oczy jak lotosy; był świątynią piękna i wyzwolicielem z ziemskiego bytu. Stali wpatrzeni bez ruchu i nie mrugnęli; złożyli dłonie i skłonili głowy przed Panem. Widząc ich stan, oczy Raghubiry zalały się łzami, a włosy na jego ciele się jeżyły. Pan wziął za rękę najwybitniejszych z mędrców, posadził ich i wypowiedział słowa najwyższego uroku. «Słuchajcie, panowie mędrców: dziś jestem błogosławiony. Na wasz widok grzechy zostają zniszczone i rozproszone.» «Wielkim szczęściem zdobywa się towarzystwo świętych; dzięki niemu, bez żadnego wysiłku, pęta ziemskiego bytu zostają zerwane.»

Doha 33

Towarzystwo świętych prowadzi do wyzwolenia; ci, których pociągają pragnienia, kroczą ścieżką, która kuje więzy światowe. Tak głoszą święci, poeci i mędrcy, tak obwieszczają Wedy, Purany i wszystkie prawdziwe pisma.

Ćaupai 34.1-4

Słysząc słowa Pana, czterech mędrców ucieszyło się; ich ciała drżały, a chwała wypływała: 'Zwycięstwo błogosławionemu Panu, nieskończonemu, wolnemu od wszelkiego cierpienia; bezgrzesznemu; wielu w przejawach, a jednak Jednemu; współczuciu samemu przybranemu w postać. Zwycięstwo Nirgunie; zwycięstwo znów Oceanie gun, przyczółkowi błogości, najpiękniejszemu i najmądrzejszemu. Zwycięstwo Umiłowanemu Lakszmi, Podporze ziemi, niezrównanemu, nienarodzonemu, bez początku, samemu źródłu blasku. Skarbnico wiedzy, ponad wszelką dumą, a jednak dający cześć; którego nieskazitelna sława jest śpiewana przez Wedy i Purany. Znający prawdę, wdzięczny, niszczyciel niewiedzy; noszący wiele Imion, a jednak Bezimienny, bez skazy. Wszystkim we wszystkim, wszechprzenikający, mieszkający w każdym sercu, zawsze przebywaj z nami i chroń nas. Rozbij dwoistość, nieszczęście i sidła stawania się; mieszkaj w naszych sercach, o Rama, i zmiażdż pożądanie i dumę.'

Doha 34

O Śri Rama, najwyższa błogość, przybytek miłosierdzia, spełniający każdy prawdziwy cel, daj nam pełną miłości bhakti, która nigdy nie odchodzi.

Ćaupai 35.1-5

Udziel oddania, Panie Raghu, najoczyszczającego, które niszczy potrójną udrękę i dumę ze świeckiego istnienia. Dla tych, którzy się przed tobą kłaniają, jesteś krową spełniającą życzenia i drzewem spełniającym życzenia. Bądź zadowolony, Panie, i udziel tej łaski. O przywódco Raghu, jesteś Agastyą, który wypił ocean świeckiego istnienia; łatwy do osiągnięcia dla tych, którzy ci służą, jesteś dawcą wszelkiej radości. Rozdzierasz straszne cierpienia zrodzone z umysłu. Przyjaciel pokornych, rozszerzasz równowagę. Odpędzasz nadzieję, strach, zawiść i tym podobne; rozszerzasz pokorę, rozeznanie i wyrzeczenie. Klejnot w koronie królów, ozdoba ziemi. Udziel oddania, łódź do przeprawienia przez rzekę świeckiego istnienia. Łabędź nieustannie przebywający w jeziorze Manasa serc mędrców, którego stopy lotosu są czczone przez Brahmę i Shankarę. Sztandar dynastii Raghu, most i obrońca Wed, pożeracz czasu, działania, natury i cech. Ten, który przeprawia, sama łódź, usuwacz wszelkiej wady. Panie Tulsidasa, ozdoba trzech światów.

Doha 35

Wciąż na nowo chwalili Go i z miłością skłaniali swoje głowy; wtedy Sanaka i pozostali, otrzymawszy dar, którego najbardziej pragnęli, udali się do siedziby Brahmy.

Ćaupai 36.1-4

Sanaka i jego bracia udali się do królestwa Brahmy, a bracia Ramy skłonili swe głowy u jego stóp. Wszyscy wahali się zapytać Pana, i wszyscy spoglądali na Hanumana. Pragnęli usłyszeć słowa z ust samego Pana, przez których wysłuchanie cała ich konfuzja zostałaby zniszczona. Pan, który zna każde serce, pojął wszystko i zapytał: «Powiedz mi, Hanumanie, co to jest?» Wtedy Hanuman złożył dłonie i rzekł: «Wysłuchaj, o Panie, miłosierny dla pokornych, o błogosławiony Panie. Panie, Bharata pragnie o coś zapytać, lecz jego umysł waha się zadać pytanie.» «Hanumanie, znasz moją naturę. Czy jest jakaś odległość między Bharatą a mną?» Słysząc słowa Pana, Bharata ujął jego stopy i rzekł: «Wysłuchaj, mój Panie, ty, który zdejmujesz cierpienie tych, co ci się kłaniają.»

Doha 36

O Panie, nie mam żadnej wątpliwości, ani nawet we snach żadnego smutku czy ułudy; jest to wyłącznie Twoja łaska: cały skarbiec błogości zrodzony z łaski.

Ćaupai 37.1-4

Pozwól mi, o skarbie miłosierdzia, wziąć jedną swobodę: jestem Twoim sługą, a Ty jesteś dawcą radości dla swoich ludzi. Chwała świętych, o Królu Raghu, była śpiewana na wiele sposobów przez Wedy i Purany. Ty sam chwaliłeś ich swoimi błogosławionymi ustami; dlatego miłość Pana do nich jest większa. Pragnę usłyszeć, o Panie, o oceanie współczucia, biegły w cnocie i mądrości, cechy takich świętych. Rozróżnij dla mnie różnicę między świętym a nie-świętym, o opiekunie oddanych, i spraw, bym zrozumiał. "Słuchaj, bracie, o cechach świętych, nieskończone są Wedy i Purany, które ich głoszą. Postępowanie świętego i nie-świętego jest jak topór i drzewo sandałowe: topór rąbie sandałowe drzewo z Malaji, bracie, a ono daje swoją własną cnotę i sprawia, że woń zamieszkuje."

Doha 37

Dlatego drzewo sandałowe jest drogie światu i kładzie się je na głowach bogów; zaś topór, za to, że je ściął, rozgrzewa się w ogniu i uderza młotem; to jest jego kara.

Ćaupai 38.1-4

Nie pragną przedmiotów zmysłów i są kopalniami dobrego charakteru i cnoty. Smucą się cierpieniem innych i radują się szczęściem innych. Są równego usposobienia i żadne stworzenie nie jest ich wrogiem; są wolni od pychy i światowej namiętności, a wyrzekli się chciwości, gniewu, radości i strachu. Ich serca są łagodne, okazują litość ubogim, a ich oddanie dla mnie jest szczere w myśli, słowie i czynie. Oddają cześć wszystkim, sami nie szukając czci. Bharato, tacy ludzie są mi równie drodzy jak moje własne życie. Są wolni od pragnienia i całkowicie oddani mojemu imieniu; są przybytkiem spokoju, wyrzeczenia, pokory i radości. Posiadają łagodność usposobienia, prostotę i życzliwość, oraz miłość do stóp braminów, która jest matką prawości. Drogi bracie, wiedz, że ten, w którego sercu przebywają wszystkie te cechy, jest prawdziwie i zawsze świętym. Nigdy nie ustępują od spokoju, panowania nad sobą, praktyk religijnych i prawego postępowania, i nigdy nie wypowiadają ostrego słowa.

Doha 38

Dla niego nagana i chwała są tym samym; jego kochające przywiązanie spoczywa u Mojych lotosowych stóp. Takie cnotliwe dusze są Mi drogie jak samo życie, siedziby doskonałości, skarbce błogości.

Ćaupai 39.1-4

Posłuchajcie teraz o naturze przewrotnych: nigdy, nawet przez pomyłkę, nie należy przebywać w ich towarzystwie. Ich towarzystwo zawsze przynosi smutek, jak złośliwa krowa rujnuje dobrą krowę, dołączając do jej stada. W sercach przewrotnych płonie niezwykle zaciekły ogień; zawsze płoną na widok cudzego dobrobytu. Gdziekolwiek słyszą, że kogoś oczerniają, radują się, jakby znaleźli skarb na drodze. Oddani są pożądaniu, gniewowi, pysze i chciwości; są bezlitośni, zwodniczy i przewrotni, prawdziwe siedlisko nieczystości. Pałają bezpodstawną wrogością do wszystkich, a nawet wobec tego, kto im dobrze czyni, zachowują się jak wrogowie. Fałszywe jest ich branie i fałszywe jest ich dawanie; fałszywy jest ich posiłek, a fałszywa nawet ich lekka przekąska. Jak paw, wypowiadają słodkie słowa, lecz pożerają najjadowitsze węże; tak i oni są o sercu niezwykle twardym.

Doha 39

Są wrodzy innym, uzależnieni od żon innych, chciwi bogactw innych i skłonni do oczerniania innych. Tacy ludzie są nędzni, pełni grzechu; to demony, które przybrały ludzkie ciała.