Adhyaya 157: Praise of the Malayārjuna Sacred Ford and the Mathurā-Yamunā Pilgrimage Cycle

Verse 1

अथ मलयार्जुनतीर्थादिस्नानादिप्रशंसा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यमुनापारमुल्लङ्घ्य तत्रैव च महामुने ॥ मलयार्जुनकं तीर्थं कुण्डं तत्र च विद्यते ॥

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ—ହେ ମହାମୁନେ, ଯମୁନାର ପାର କୂଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସେଠାରେ ‘ମଲୟାର୍ଜୁନ’ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଏବଂ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ କୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 2

पर्यस्तं तत्र शकटं भिन्नभाण्डकुटीघटम् ॥ तत्र स्नानोपवासाभ्यामनन्तं फलमश्रुते ॥

ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଉଲଟି ପଡ଼ିଥିବା ଶକଟ (ଗାଡ଼ି) ଅଛି, ଏବଂ ଭଙ୍ଗା ପାତ୍ର—କୁଟୀ ଓ ଘଟ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଅନନ୍ତ ଫଳ (ପୁଣ୍ୟ) ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 3

द्वादश्यां शुक्लपक्षस्य ज्येष्ठमासे वसुन्धरे ॥ तत्र स्नानेन दानेन महापातकनाशनम् ॥

ହେ ବସୁନ୍ଧରେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ମହାପାତକ ନାଶ ହୁଏ।

Verse 4

ज्येष्ठस्य शुक्लद्वादश्यां स्नात्वा सुनियतेंद्रियः ॥ मथुरायां हरिं दृष्ट्वा प्राप्नोति परमां गतिम् ॥

ଜ୍ୟେଷ୍ଠର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନିୟମିତ କରି, ମଥୁରାରେ ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରମ ଗତି ପାଏ।

Verse 5

यमुनासलिले स्नातः शुचिर्भूत्वा जितेंद्रियः ॥ समभ्यर्च्याच्युतं सम्यक् प्राप्नोति परमां गतिम् ॥

ଯମୁନାଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଚି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ, ଯେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ସମ୍ୟକ୍ ଆରାଧନା କରେ, ସେ ପରମ ଗତି ପାଏ।

Verse 6

अपि चास्मत्कुले जातः कालिन्दीसलिले प्लुतः ॥ अर्चयिष्यति गोविन्दं मथुरायामुपोषितः ॥

ଅଧିକରେ, ଆମ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ—କାଲିନ୍ଦୀ (ଯମୁନା) ଜଳରେ ଡୁବି ସ୍ନାନ କରି, ମଥୁରାରେ ଉପବାସ କରି—ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିବ।

Verse 7

इति गायन्ति पितरः परलोकगताः सदा ॥ द्वादश्यां ज्येष्ठमासे तु समभ्यर्च्य जनार्दनम् ॥

ଏହିପରି ପରଲୋକଗତ ପିତୃମାନେ ସଦା ଗାନ କରନ୍ତି—‘ଜ୍ୟେଷ୍ଠମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ଆରାଧନା କରି…’

Verse 8

धन्योऽसौ पिण्डनिर्वापं यमुनायां करिष्यति ॥ तत्रैव तु महातीर्थे वने बहुलसंज्ञके ॥

ଧନ୍ୟ ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯେ ଯମୁନାରେ ପିଣ୍ଡନିର୍ବାପ (ପିତୃତର୍ପଣାର୍ଥ ପିଣ୍ଡଦାନ) କରିବ—ସେଠାରେଇ, ସେଇ ମହାତୀର୍ଥରେ, ‘ବହୁଲା’ ନାମକ ବନରେ।

Verse 9

तत्र स्नातो नरो देवि रुद्रलोके महीयते ॥ द्वादश्यां चैत्रमासे तु शुक्लपक्षे वसुन्धरे ॥

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ନର ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏବଂ ହେ ବସୁନ୍ଧରେ, ଚୈତ୍ରମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ…

Verse 10

दृश्यन्तेऽहरहस्तत्र आदित्याः शुभकारिणः ॥ तत्र चार्कस्थले कुण्डे स्नानं यः कुरुते नरः ॥

ସେଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଭକାରୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏବଂ ସେଠାରେ ଅର୍କସ୍ଥଳର କୁଣ୍ଡରେ ଯେ ନର ସ୍ନାନ କରେ…

Verse 11

सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं व्रजेनरः ॥ तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ଯାଏ। ପରେ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋର ଲୋକକୁ ଗଚ୍ଛେ।

Verse 12

अर्कस्थलसमीपे तु कूपं तु विमलोदकम् ॥ सप्तसामुद्रिकं नाम देवानामपि दुर्लभम् ॥

ଅର୍କସ୍ଥଳ ସମୀପରେ ନିର୍ମଳ ଜଳଯୁକ୍ତ ଏକ କୂପ ଅଛି। ତାହାର ନାମ ‘ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରିକ’, ଯାହା ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।

Verse 13

तत्र स्नानेन वसुधे स्वच्छन्दगमनालयः ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

ହେ ବସୁଧେ! ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ନିର୍ବାଧ ଗମନର ଆଶ୍ରୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ପରେ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 14

यस्तत्र कुरुते स्नानमेक रात्रोषितो नरः ॥ स मत्प्रसादात्सुश्रोणि वीरलोके महीयते ॥

ଯେ ନର ସେଠାରେ ଏକ ରାତି ରହି ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରେ, ହେ ସୁଶ୍ରୋଣି! ସେ ମୋର ପ୍ରସାଦରେ ବୀରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

Verse 15

अथात्र मुञ्चते प्राणान्ममलोकं स गच्छति ॥ कुशस्थलं च तत्रैव पुण्यं पापहरं शुभम् ॥

ତାପରେ ଯେ ଲୋକ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ। ସେଠାରେ କୁଶସ୍ଥଳ—ପୁଣ୍ୟମୟ, ଶୁଭ ଓ ପାପହର।

Verse 16

तत्र स्नातो नरो देवि ब्रह्मलोके महीयते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ନର ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 17

तत्र वीरस्थलं नाम क्षेत्रं गुह्यं परं मम ॥ आसन्नसलिलं चैव पद्मोत्पलविभूषितम् ॥

ସେଠାରେ ‘ବୀରସ୍ଥଳ’ ନାମକ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି—ମୋର ଗୁହ୍ୟ ଓ ପରମ ଧାମ। ସମୀପରେ ଜଳ ଅଛି ଏବଂ ପଦ୍ମ-ଉତ୍ପଳରେ ଶୋଭିତ।

Verse 18

तत्र पुष्पस्थलं नाम शिवक्षेत्रमनुत्तमम् ॥ तत्र स्नानेन मनुजः शिवलोके महीयते ॥

ସେଠାରେ ‘ପୁଷ୍ପସ୍ଥଳ’ ନାମକ ଅନୁତ୍ତମ ଶିବକ୍ଷେତ୍ର ଅଛି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

Verse 19

तत्र गोपीश्वरो नाम महापातकनाशनः ॥ कृष्णस्य रमणार्थं हि सहस्राणि च षोडश ॥

ସେଠାରେ ‘ଗୋପୀଶ୍ୱର’ ନାମକ (ତୀର୍ଥ/ଲିଙ୍ଗ) ଅଛି, ଯାହା ମହାପାତକ ନାଶକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରମଣାର୍ଥେ ନିଶ୍ଚୟ ଷୋଳହ ସହସ୍ର (ରୂପ) ଥିଲା।

Verse 20

गोप्यो रूपाणि चक्रे च तत्र क्रीडनके हरिः ॥ यदा बालेन कृष्णेन भग्नार्जुनयुगं तथा ॥

ସେଠାରେ କ୍ରୀଡାକାଳେ ହରି ଗୋପୀମାନଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନ-ଯୁଗଳ ବୃକ୍ଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ…

Verse 21

शकटं च तदा भिन्नं घटभाण्डकुटीरकम् ॥ ताभिस्तत्रैव गोविन्दं क्रीडन्तं च यदृच्छया ॥

ତେବେ ଶକଟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଘଟ-ଭାଣ୍ଡ ଥିବା କୁଟୀରଟି ମଧ୍ୟ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା। ସେଠାରେ ହିଁ ଯଦୃଚ୍ଛାରେ ସେମାନେ କ୍ରୀଡାରତ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

Verse 22

परिष्वज्य हि धर्मेण व्याजेन च सुगोपितम् ॥ मातलिस्तत्र चागत्य देवैरुक्तं यथोदितम् ॥

ଧର୍ମାନୁସାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏକ ଉପଲକ୍ଷେ ବିଷୟଟି ସୁଗୋପିତ କରାଗଲା। ତାପରେ ମାତଲି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଦେବମାନେ ଯେପରି କହିଥିଲେ ସେପରି କଥା କୁହାଗଲା।

Verse 23

गोपीमण्डलपातेन स्नापितो हेमकुण्डलः ॥ गोप्यो गायन्ति नृत्यन्ति कृष्ण कृष्ण इति ब्रुवन् ॥

ଗୋପୀମଣ୍ଡଳର ପ୍ରବାହ/ପାତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ-କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ (କୃଷ୍ଣ) ସ୍ନାପିତ ହେଲେ। ଗୋପୀମାନେ ‘କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ’ ବୋଲି ଗାଇ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।

Verse 24

तत्र गोपीश्वरं देवं मातलिः स्थाप्य पूजितम् ॥ कूपं च स्थापयामास माङ्गल्यैः कलशैः शुभैः ॥

ସେଠାରେ ମାତଲି ଗୋପୀଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କଲେ। ଏବଂ ମାଙ୍ଗଳ୍ୟମୟ ଶୁଭ କଳଶମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ କୂପ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରାଇଲେ।

Verse 25

सप्तसामुद्रिकं नाम कूपं तु विमलोदकम् ॥ देवस्याग्रे तु वसुधे गोपा यस्य महात्मनः ॥

‘ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରିକ’ ନାମର ନିର୍ମଳ ଜଳଯୁକ୍ତ କୂପ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲା—ହେ ବସୁଧା—ଗୋପ-ସମ୍ବନ୍ଧ ଥିବା ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କର।

Verse 26

गोपीवेषधरं देवं अभिषेकं चकार ह ॥ आनीय सप्त कलशान् रत्नौषधिपरिप्लुतान् ॥

ସେ ଗୋପ-ବେଷଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ; ରତ୍ନ ଓ ଔଷଧିଦ୍ରବ୍ୟରେ ପରିପ୍ଲୁତ ସାତଟି କଳଶ ଆଣିଲେ।

Verse 27

पितरश्चापि नन्दन्ति पानीयं पिण्डमेव च ॥ सप्तसामुद्रिके कूपे यः श्राद्धं सम्प्रदास्यति ॥

‘ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରିକ’ କୂପରେ ଯେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମର୍ପଣ କରେ, ତାହାର ଜଳତର୍ପଣ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନରେ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 28

पितरस्तस्य तृप्यन्ति कोटिवर्षशतान्यलम् ॥ गोविन्दस्य च देवस्य तथा गोपीश्वरस्य च ॥

ତାହାର ପିତୃମାନେ କୋଟି ବର୍ଷର ଶତଶତ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହା ଗୋବିନ୍ଦଦେବ ଓ ଗୋପୀଶ୍ୱର ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୁହାଯାଇଛି।

Verse 29

मध्ये तु मरणं यस्य शक्रस्यैति सलोकताम् ॥ तथा बहुलरुद्रस्य गोविन्दस्यैव मध्यतः ॥

ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ଶକ୍ରଙ୍କ ସଲୋକତା ପାଏ; ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ (ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ) ବହୁଳରୁଦ୍ରଙ୍କ ସଲୋକତା ପାଏ।

Verse 30

तद्वद्ब्रह्माणमाशास्य गोपीशस्यैव मध्यतः ॥ एतेषु स्नानदानेन पिण्डपातेन भामिनि ॥

ସେହିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଗୋପୀଶଙ୍କ ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଏହି କଥା କୁହାଯାଇଛି। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ! ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି, ପିଣ୍ଡ-ପ୍ରଦାନ କଲେ—

Verse 31

नरस्तारयते पुंसां दश पूर्वान्दशापरान् ॥ एषु स्नातो नरो देवि देवैश्च सह मोदते ॥

ମଣିଷ ନିଜ ପୂର୍ବର ଦଶ ପୁରୁଷ ଓ ପରର ଦଶ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତାରଣ କରେ। ହେ ଦେବୀ! ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ମଣିଷ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 32

तत्राथ मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ वसुपत्रं महातीर्थं पुण्यं परममुत्तमम् ॥

ତାପରେ ଯେ ଲୋକ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ। ‘ବସୁପତ୍ର’ ନାମକ ସେ ମହାତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ପରମୋତ୍ତମ।

Verse 33

मथुरादक्षिणे पार्श्वे क्षेत्रं फाल्गुनकं तथा ॥ तत्र स्नात्वा च पीत्वा च परलोके महीयते ॥

ମଥୁରାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ‘ଫାଲ୍ଗୁନକ’ ନାମକ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ (ସେହି ଜଳ) ପାନ କଲେ, ପରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

Verse 34

तत्र फाल्गुनके चैव तीर्थे परमदुर्लभे ॥ वृषभाञ्जनकं नाम क्षेत्रं मे दुर्लभं महत्

ସେଠାରେ ‘ଫାଲ୍ଗୁନକ’ ନାମକ ପରମ ଦୁର୍ଲଭ ତୀର୍ଥରେ ‘ବୃଷଭାଞ୍ଜନକ’ ନାମରେ ମୋର ଏକ ମହାନ କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି; ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ।

Verse 35

तत्राभिषेकं यः कुर्यात्स देवैः सह मोदते ॥ तत्र यो मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति

ଯେ ସେଠାରେ ଅଭିଷେକ କରେ ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ; ଏବଂ ଯେ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 36

अस्ति तालवनं नाम धेनुकासुररक्षितम् ॥ मथुरापश्चिमे भागे अदूरादर्धयोजनम्

ଧେନୁକାସୁର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ‘ତାଳବନ’ ନାମକ ଏକ ବନ ଅଛି; ଏହା ମଥୁରାର ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ, ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ—ପ୍ରାୟ ଅର୍ଧ ଯୋଜନ ଦୂରେ ଅଛି।

Verse 37

अस्ति संपिठकं नाम अस्मिन् क्षेत्रे परं मम ॥ तत्र कुण्डं विशालाक्षि प्रसन्नसलिलं शुभम्

ମୋର ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ‘ସମ୍ପୀଠକ’ ନାମକ ପରମ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠାରେ, ହେ ବିଶାଳାକ୍ଷି, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶାନ୍ତ ଜଳଯୁକ୍ତ ଏକ ଶୁଭ କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

Verse 38

तत्र स्नानं च ये कुर्युरेकरात्रोषिता नराः ॥ अग्निष्टोमफलं चैव लभन्ते नात्र संशयः

ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ରାତି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯାଗର ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 39

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम लोकं स गच्छति ॥ देवकीगर्भसंभूतो वसुदेवगृहे शुभे

ଏଠାରେ ଯେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ। (ଏଠାରୁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ:) ଦେବକୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଶୁଭ ଗୃହରେ…

Verse 40

तत्र पुण्येन हि मया रविराराधितः शुभः ॥ लब्धः प्राज्ञो मया पुत्रो रूपवांश्च गुणान्वितः

ସେଠାରେ ମୁଁ ପୁଣ୍ୟବଳରେ ଶୁଭ ରବି (ସୂର୍ଯ୍ୟ)ଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲି। ତାହାର ଫଳରେ ଜ୍ଞାନୀ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ପୁତ୍ର ମୋତେ ମିଳିଲା।

Verse 41

तत्रैवं तु ततो दृष्टः पद्महस्तो दिवाकरः ॥ मासि भाद्रपदे देवी तिग्मतेजा विभावसुः

ତାପରେ ସେଠାରେ ସେହିପରି ପଦ୍ମହସ୍ତ ଦିବାକର (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ଦର୍ଶିତ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣତେଜା ବିଭାବସୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

Verse 42

सप्तम्यां कृष्णपक्षस्य रविस्तिष्ठति सर्वदा ॥ तस्मिन्नहनि यः स्नानं कुर्यात्कुण्डे समाहितः

କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀରେ ରବି-ବ୍ରତ ସଦା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେହି ଦିନ ଯେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରେ…

Verse 43

न तस्य दुर्लभं लोके सर्वदाता दिवाकरः ॥ आदित्येऽहनि संप्राप्ते सप्तम्यां तु वसुन्धरे

ତାହା ପାଇଁ ଲୋକେ କିଛି ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ, କାରଣ ଦିବାକର (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ସର୍ବଦାତା। ହେ ବସୁନ୍ଧରେ, ସପ୍ତମୀରେ ଯେତେବେଳେ ଆଦିତ୍ୟଦିନ ଆସେ…

Verse 44

नरो वाप्यथवा नारी प्राप्नोत्यविकलं फलम् ॥ तत्रैव तु तपस्तप्तं राज्ञा शन्तनुना पुरा ॥

ନର ହେଉ କି ନାରୀ, ସେ ଅବିକଳ ଫଳ ପାଏ। ଏବଂ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ରାଜା ଶନ୍ତନୁ ତପ କରିଥିଲେ।

Verse 45

आदित्यं तु पुरः स्थाप्य प्राप्तो भीष्मो महाबलः ॥ शन्तनुः प्राप्य तं पुत्रं गतोऽसौ हस्तिनापुरम् ॥

ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୁରଃସ୍ଥାପନ କରି (ଉପାସନାର କେନ୍ଦ୍ର କରି) ମହାବଳୀ ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଶନ୍ତନୁ ସେହି ପୁତ୍ରକୁ ପାଇ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ।

Verse 46

तत्र स्नातो नरो याति मम लोकं न संशयः ॥ अस्ति भाण्डह्रदं नाम परपारेषु दुर्लभम् ॥

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ନର ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଲୋକକୁ ଯାଏ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ‘ଭାଣ୍ଡହ୍ରଦ’ ନାମର ହ୍ରଦ ଅଛି, ଯାହା ପରପାରେ ଦୁର୍ଲଭ।

Verse 47

ख्याता एते पञ्च देशा महापापविनाशनाः ॥ तेषु स्नानेषु वसुधे ब्रह्मणा सह मोदते ॥

ଏହି ପାଞ୍ଚ ଦେଶ ମହାପାପବିନାଶକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ହେ ବସୁଧେ, ସେମାନଙ୍କରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 48

पितरस्तारितास्तेन कुलानां सप्तसप्ततिः ॥ सोमवारे त्वमायां वै पिण्डदानं करोति यः ॥

ଏହାଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ତାରିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ସତସତ୍ତରି କୁଳ ଉପକୃତ ହୁଏ। ଯେ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ସୋମବାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଫଳ ପାଏ।

Verse 49

तत्र कुण्डं स्वच्छजलṃ नीलोत्पलविभूषितम् ॥ तत्र स्नानेन दानेन वाञ्छितं फलमाप्नुयात् ॥

ସେଠାରେ ସ୍ୱଚ୍ଛଜଳଯୁକ୍ତ, ନୀଳ ଉତ୍ପଳରେ ବିଭୂଷିତ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ।

Verse 50

तत्र स्नानेन दानेन वाञ्छितं फलमाप्नुयात् ॥

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଦାନ ଦେଲେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।